Hallo meiden,
Voor elkeen die eraan denkt eiceldonatie te doen, chapeau, jullie maken er iemand zo gelukkig mee dat je het je niet kan voorstellen.
Even wil ik iets kwijt over de vergelijking tss adoptie en eiceldonatie. Je kan dit echt niet vergelijken. Een geadopteerd kind zal vooral problemen hebben met het feit dat zijn ouders hem/haar niet 'wilden' en een verklaring willen waarom ze werden afgestaan. Hij/zij werd door hen gedragen, gekend en afgestaan. Een baby'tje dat voortkomt uit eiceldonatie is zooooooo super gewenst, op geen enkel moment komen daar gevoelens bij van 'm'n ouders wilden me niet', integendeel; kinderen die voortkomen uit ecd zijn de meest gewenste kids op aarde. Die knagende leegte en zoektocht naar afkomst komen vooral voort vanuit het gevoel van afwijzing bij een adoptiekindje. Die gevoelens zijn helemaal niet van tel bij ecd. Er zal een nieuwsgierigheid zijn als ze't weten, in de zin van, misschien komen m'n sproetjes wel van m'n donor, want mama en papa hebben dat niet, gezonde curiositeit; maar niet diezelfde gevoelens van onzekerheid die meespelen bij adoptie.
Ik ben zelf btw psychotherapeute en ook in Belgie wordt fantastisch goed onderzoek en begeleiding gedaan rond dit thema.
En idd, er zijn duizenden verschillende meningen, ook tss wetenschappers en onderzoeken die andere dingen vertellen en andere uitkomsten bieden.
Of je 't je beebje verteld moet je zelf gewoon beslissen. 't Is trouwens zo hypocriet; spermadonatie anoniem is nooit een punt; is eigenlijk discriminerend hé. Als je je kind in alle eerlijkheid graag ziet, daar draait het om.
Groetjes en veel succes aan zowel acceptors als donoren,
Jullie doen het fantastisch!!!!!!!!!!!
Mag je doneren als je zelf nog geen kinderen hebt/wilt?
Forumregels
De Verdwaalde Ooievaar heeft intern meermaals de discussie gevoerd over het al dan niet toelaten van berichten over aanvraag of aanbod van donormateriaal.
De Verdwaalde Ooievaar geeft de voorkeur aan het weren van deze oproepen, maar stelt vast dat deze hoe dan ook terugkomen in fora die hier niet voor bedoeld zijn. Dergelijke berichten worden verwijderd en de betreffende accounts worden verwijderd.
De Verdwaalde Ooievaar kan enkel waarschuwen voor de risico's die donatie via niet-officiële kanalen met zich meebrengt. Uit ervaringen weten wij immers dat naast een aantal goed bedoelende donors, er ook mensen zijn die hierin enkel financiële bedoelingen hebben, mensen die het niet nauw nemen met medische geschiedenis en hier al dan niet over liegen, mensen die vooral op zoek zijn naar het sexuele, enz.
De Verdwaalde Ooievaar heeft intern meermaals de discussie gevoerd over het al dan niet toelaten van berichten over aanvraag of aanbod van donormateriaal.
De Verdwaalde Ooievaar geeft de voorkeur aan het weren van deze oproepen, maar stelt vast dat deze hoe dan ook terugkomen in fora die hier niet voor bedoeld zijn. Dergelijke berichten worden verwijderd en de betreffende accounts worden verwijderd.
De Verdwaalde Ooievaar kan enkel waarschuwen voor de risico's die donatie via niet-officiële kanalen met zich meebrengt. Uit ervaringen weten wij immers dat naast een aantal goed bedoelende donors, er ook mensen zijn die hierin enkel financiële bedoelingen hebben, mensen die het niet nauw nemen met medische geschiedenis en hier al dan niet over liegen, mensen die vooral op zoek zijn naar het sexuele, enz.
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Lissa,
Ik ben de persoon die adoptie en eiceldonatie in dezelfde tekst heb gebruikt maar het was niet de bedoeling om beiden te vergelijken.
Ik heb enkel willen aantonen dat ik een aantal elementen vanuit die cursus heb meegenomen en heb doorgetrokken naar eiceldonatie.
Er werd oa aangetoond dat hoe jonger een kind is als het weet dat het geadopteerd is, hoe beter het er mee omgaat, hoe normaler het voor hem is. Hoe ouder het is, hoe meer het zich 'belogen' voelt door zijn ouders. Er werd aangetoond dat een kind ook 'toevallig' zelf de link kan leggen en dat dit niet zo gezond is voor de vertrouwensrelatie tussen ouders en kind.
Er werd uitgelegd dat kinderen zich vragen stellen over hun genetische afkomst (inderdaad, zou ik die sproeten dan van de donor hebben).
Vandaar dat wij voor onszelf beslist hebben om het tegen onze zoon te vertellen. Aangepast aan zijn leeftijd en van zodra hij concrete vragen stelt. Ik wil eerlijk zijn tegen mijn kind(eren) en ik wil vooral niet dat hij er zelf toevallig achterkomt.
Dat genetische afkomst ook een rol speelt, heb ik trouwens gezien bij mijn papa. Hij is op latere leeftijd (net voor hij zou trouwen) te weten gekomen dat zijn grootvader niet zijn echte grootvader is (zijn grootmoeder was zwanger van een andere man toen ze met zijn grootvader trouwde). Hij is dat viavia te weten gekomen en zijn moeder heeft daar maar heel weinig woorden aan vuil gemaakt.
Het is niet zo dat dit feit mijn vader zwaar getekend heeft, maar het is wel iets waar hij mee bezig is (geweest?)
Hij heeft ons dat verhaal uit de doeken gedaan toen wij ecd ter sprake brachten en wat hem het meest gekwetst had, was dat hij het heeft moeten horen van vreemden ipv zijn moeder, dat zijn moeder zijn gevoelens en vragen ivm afkomst afwimpelde en dat hij achteraf pas heeft beseft dat hij de man in kwestie één keer heeft gezien (toen ze pubers waren is zijn biologische grootvader zijn moeder eens gaan opzoeken en toen werden hijzelf en zijn broers weggestuurd naar buiten)...
Nogmaals, hij heeft er geen zware trauma's aan overgehouden, maar vond het toch nodig om dit 'familiegeheim' met ons mee te geven (want wij wisten dat zelf ook niet tot voor kort, alhoewel ik eerder vermoed dat dit uit een soort van schaamte is) als een soort van waarschuwing. In de zin van 'wees eerlijk', 'weet dat jullie kind zich vragen zal/kan stellen'.
Maar het is zoals je zegt, onze zoon is heel erg gewenst en ik hoop dat die wetenschap en onze liefde voor hem zal doorwegen op de nadelen van onze beslissing (zowel van de ecd als van het hem te zeggen). Anderzijds wil ik hem zeker nooit met een soort van schuldgevoel opzadelen (ze hebben zoveel moeite moeten doen voor mij, dus moet ik braaf zijn, mij schikken, ...)
'k Vind het eigenlijk wel een boeiende discussie, want echt veel info vind je hierover niet terug. En de mening/kennis van iemand met expertise kan ik wel op prijs stellen
Ik ben de persoon die adoptie en eiceldonatie in dezelfde tekst heb gebruikt maar het was niet de bedoeling om beiden te vergelijken.
Ik heb enkel willen aantonen dat ik een aantal elementen vanuit die cursus heb meegenomen en heb doorgetrokken naar eiceldonatie.
Er werd oa aangetoond dat hoe jonger een kind is als het weet dat het geadopteerd is, hoe beter het er mee omgaat, hoe normaler het voor hem is. Hoe ouder het is, hoe meer het zich 'belogen' voelt door zijn ouders. Er werd aangetoond dat een kind ook 'toevallig' zelf de link kan leggen en dat dit niet zo gezond is voor de vertrouwensrelatie tussen ouders en kind.
Er werd uitgelegd dat kinderen zich vragen stellen over hun genetische afkomst (inderdaad, zou ik die sproeten dan van de donor hebben).
Vandaar dat wij voor onszelf beslist hebben om het tegen onze zoon te vertellen. Aangepast aan zijn leeftijd en van zodra hij concrete vragen stelt. Ik wil eerlijk zijn tegen mijn kind(eren) en ik wil vooral niet dat hij er zelf toevallig achterkomt.
Dat genetische afkomst ook een rol speelt, heb ik trouwens gezien bij mijn papa. Hij is op latere leeftijd (net voor hij zou trouwen) te weten gekomen dat zijn grootvader niet zijn echte grootvader is (zijn grootmoeder was zwanger van een andere man toen ze met zijn grootvader trouwde). Hij is dat viavia te weten gekomen en zijn moeder heeft daar maar heel weinig woorden aan vuil gemaakt.
Het is niet zo dat dit feit mijn vader zwaar getekend heeft, maar het is wel iets waar hij mee bezig is (geweest?)
Hij heeft ons dat verhaal uit de doeken gedaan toen wij ecd ter sprake brachten en wat hem het meest gekwetst had, was dat hij het heeft moeten horen van vreemden ipv zijn moeder, dat zijn moeder zijn gevoelens en vragen ivm afkomst afwimpelde en dat hij achteraf pas heeft beseft dat hij de man in kwestie één keer heeft gezien (toen ze pubers waren is zijn biologische grootvader zijn moeder eens gaan opzoeken en toen werden hijzelf en zijn broers weggestuurd naar buiten)...
Nogmaals, hij heeft er geen zware trauma's aan overgehouden, maar vond het toch nodig om dit 'familiegeheim' met ons mee te geven (want wij wisten dat zelf ook niet tot voor kort, alhoewel ik eerder vermoed dat dit uit een soort van schaamte is) als een soort van waarschuwing. In de zin van 'wees eerlijk', 'weet dat jullie kind zich vragen zal/kan stellen'.
Maar het is zoals je zegt, onze zoon is heel erg gewenst en ik hoop dat die wetenschap en onze liefde voor hem zal doorwegen op de nadelen van onze beslissing (zowel van de ecd als van het hem te zeggen). Anderzijds wil ik hem zeker nooit met een soort van schuldgevoel opzadelen (ze hebben zoveel moeite moeten doen voor mij, dus moet ik braaf zijn, mij schikken, ...)
'k Vind het eigenlijk wel een boeiende discussie, want echt veel info vind je hierover niet terug. En de mening/kennis van iemand met expertise kan ik wel op prijs stellen
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten