Hey allemaal,
Even een update:
Ben gister naar Dr Meuleman geweest. De endo is stabiel. Ik mag verdergaan met IUI. Ik moet wel overschakelen op menopur ipv clomid omdat ik niet meer reageer op de clomid. Heeft hier iemand ervaringen met de menopur? Ben benieuwd hoe ik nu weer op deze hormonen ga reageren. Van Clomid was ik echt misselijk, libido zakte naar onder het nulpunt...
Mijn laatste IUI eind aug is niet kunnen doorgaan wegens te kleine follikel van 9 mmm (geen reactie op clomid). Ik zat gister op dag 29 van mijn cyclus. Normaal heb ik reeds vanaf dag 22 bruinverlies en daarna echt bloed. Nu dus nog niks. Ik vroeg me dus af of ik mijn regels wel ga krijgen als ik geen eisprong gehad heb. Dr Meuleman zei dat je (als je geen pil neemt) enkel regels krijgt na eisprong. Dus is er bloed genomen om te zien of er al een eisprong geweest was. In het bloed zag men dat mijn progesteron inderdaad gestegen was. Dit kon 2 dingen betekenen: zwanger of menstruatie op komt. HCG was neg. MAAR aangezien ik hogere progesteron in mijn bloed had MOET er een eisprong geweest zijn. Aangezien ik op dag 14 geen rijpe follikel had (en dus toen ook geen eisprong gehad kan hebben? en ik nu vandaag hoger progesterongehalte heb, betekent dit volgens mij dat ik pas ergens tussen dag 18 en 25 ofzo mijn eisprong gehad heb. Zou een HCG test op dag 29 dan al positief kunnen zijn? MAW is er nog hoop dat ik zwanger ben? Meuleman zei dat ik met deze progesteron binnen 10 dagen mijn regels moet hebben, zoniet moet ik een nieuwe zwangerschapstest laten doen... Maar ik hoop er niet te fel op. Als HCG al na een week in het bloed zichtbaar zou zijn is er trouwens ook niets te hopen.
Wachttijd voor grote operatie was nu overigens 2 jaar. Ik sta sinds okt 2007 op de lijst en zal ergens in okt 2009 geopereerd worden, TENZIJ Meuleman een operatiezaal erbij krijgt (ze is aan het onderhandelen). Hopelijk gaat alles wat versneld kunnen worden!
Hoe herstellen jullie na een grote operatie? Veel pijn? Hoelang ben je thuis na de operatie? Zou ik al meteen teryg fulltime voor de klas kn staan of is dit te vermoeiend?
Hopelijk krijgen we hier allemaal snel eens goed nieuw!
Liefs
Sunny
Lotgenoten met endometriose gezocht
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
hallo iedereen,
ben gisteren ook terug naar meuleman geweest en voor mij minder goed nieuws,vorige keer zei ze dat ik een jaar moest wachten en dat is er nu twee geworden,ik wist niet wat ik hoorde.
nu moet ik pas in juli volgend jaar terug en tot dan mogen we blijven proberen spontaan zwanger te geraken!
ze is inderdaad aan het pleiten voor een zaal bij,vandaag had ze die vergadering!
hare junior was volledig opgeleerd dus die kon vanaf nu ook alleen operaties uitvoeren en ze hoopte zo de wachttijden in te korten,laat ons hopen.
zit nu een beetje in een dip want weet niet goed wat ik moet doen,zo blijven proberen zwanger te geraken of met een behandeling beginnen,mss moet ik nog maar eens een afspraak maken met mijn eigen gyn.
groetjes liesje
ben gisteren ook terug naar meuleman geweest en voor mij minder goed nieuws,vorige keer zei ze dat ik een jaar moest wachten en dat is er nu twee geworden,ik wist niet wat ik hoorde.
nu moet ik pas in juli volgend jaar terug en tot dan mogen we blijven proberen spontaan zwanger te geraken!
ze is inderdaad aan het pleiten voor een zaal bij,vandaag had ze die vergadering!
hare junior was volledig opgeleerd dus die kon vanaf nu ook alleen operaties uitvoeren en ze hoopte zo de wachttijden in te korten,laat ons hopen.
zit nu een beetje in een dip want weet niet goed wat ik moet doen,zo blijven proberen zwanger te geraken of met een behandeling beginnen,mss moet ik nog maar eens een afspraak maken met mijn eigen gyn.
groetjes liesje
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
ik heb nog een vraagje,is hier eigenlijk al iemand spontaan zwanger geworden in de wachttijd voor de operatie?
mijne accupucturist was blij dat hij nog wat tijd bij kreeg om me verder proberen te helpen,mss dat ik toch gewoon moet blijven proberen maar ik kan me echt niet voorstellen dat ik nog meer dan 2 jaar moet wachten op een kindje,dan zijn we 4 jaar bezig.
ik voel me echt in een dip op dit moment,gewoon omdat je nergens geen controle over hebt.
het moet toch zalig zijn als je direct zwanger geraakt zonder problemen.
het gaat hier alleen nog maar erger worden want we hebben een beetje een babyboom in familie en vriendenkring en ik ben echt jaloers op die mensen.
nog zo lang wachten op een kindje kan ik echt niet aan denk ik.
als iemand nog naar meuleman moet gaan,wil je dan zeker vragen achter de operatiezaal,of ze er eentje bij heeft gekregen?
dat zou toch al weer een beetje hoop geven he!
groetjes liesje
mijne accupucturist was blij dat hij nog wat tijd bij kreeg om me verder proberen te helpen,mss dat ik toch gewoon moet blijven proberen maar ik kan me echt niet voorstellen dat ik nog meer dan 2 jaar moet wachten op een kindje,dan zijn we 4 jaar bezig.
ik voel me echt in een dip op dit moment,gewoon omdat je nergens geen controle over hebt.
het moet toch zalig zijn als je direct zwanger geraakt zonder problemen.
het gaat hier alleen nog maar erger worden want we hebben een beetje een babyboom in familie en vriendenkring en ik ben echt jaloers op die mensen.
nog zo lang wachten op een kindje kan ik echt niet aan denk ik.
als iemand nog naar meuleman moet gaan,wil je dan zeker vragen achter de operatiezaal,of ze er eentje bij heeft gekregen?
dat zou toch al weer een beetje hoop geven he!
groetjes liesje
-
sunshine
- Berichten: 828
- Lid geworden op: 12 december 2007, 19:52
Hey Liesje,
Goed dat je die vraag stelt ivm dat zwanger worden id wachttijd vd operatie. Dat zou ik ook wel eens willen weten. Meuleman zei eergisteren wel tegen me dat een normaal koppel bij IUI elke maand een kans van 20 % heeft en ik (met die endo) maar 10 %. Maar daarbij komt nog dat een normaal koppel elke maand mag proberen en wij maar om de 3 maanden (4 keer per jaar een IUI). Dus dat scheelt weer een pak! Maar die kans van 10 % is er dus wel.
Ik hoop ook erg dat Meuleman een operatiezaal bijgekregen heeft! 2 jaar wachten is echt onmenselijk. Gelukkig heb ik er al een jaar opzitten. Maar ondertussen tikt onze klok ook verder eh Liesje... 2 jaar wachten, herstellen, proberen zwanger te worden. Dan ben ik 33 voor we kn proberen en mss wel 34 bij een eerste kind! Daar wil ik gewoon niet aan denken.
Nu...ik wacht nog steeds op mijn regels. Ik hoop zo hard dat ik zwanger ben eh!! Het zou dan echt een mirakel zijn want de IUI poging is op dag 13 afgeblazen wegens geen rijpe follikel. Als ik nu op dag 20 bv een eisprong heb gehad zou er een kans zijn dat ik zwanger ben (natuurlijke wijze dan). Maar die kans is gezien mijn 'toestand' natuurlijk erg miniem. De zwemmers van mijn man zijn ook niet super. Als ik over een week nog geen regels heb moet ik een nieuwe bloedtest laten doen. Mijn progesteron was al gestegen (eisprong is dus geweest). Dus dat betekent ofwel dat mijn regels er binnen de week moeten zijn, ofwel zwanger.
Ik duim heel hard voor ons allemaal!!
x
sunny
Goed dat je die vraag stelt ivm dat zwanger worden id wachttijd vd operatie. Dat zou ik ook wel eens willen weten. Meuleman zei eergisteren wel tegen me dat een normaal koppel bij IUI elke maand een kans van 20 % heeft en ik (met die endo) maar 10 %. Maar daarbij komt nog dat een normaal koppel elke maand mag proberen en wij maar om de 3 maanden (4 keer per jaar een IUI). Dus dat scheelt weer een pak! Maar die kans van 10 % is er dus wel.
Ik hoop ook erg dat Meuleman een operatiezaal bijgekregen heeft! 2 jaar wachten is echt onmenselijk. Gelukkig heb ik er al een jaar opzitten. Maar ondertussen tikt onze klok ook verder eh Liesje... 2 jaar wachten, herstellen, proberen zwanger te worden. Dan ben ik 33 voor we kn proberen en mss wel 34 bij een eerste kind! Daar wil ik gewoon niet aan denken.
Nu...ik wacht nog steeds op mijn regels. Ik hoop zo hard dat ik zwanger ben eh!! Het zou dan echt een mirakel zijn want de IUI poging is op dag 13 afgeblazen wegens geen rijpe follikel. Als ik nu op dag 20 bv een eisprong heb gehad zou er een kans zijn dat ik zwanger ben (natuurlijke wijze dan). Maar die kans is gezien mijn 'toestand' natuurlijk erg miniem. De zwemmers van mijn man zijn ook niet super. Als ik over een week nog geen regels heb moet ik een nieuwe bloedtest laten doen. Mijn progesteron was al gestegen (eisprong is dus geweest). Dus dat betekent ofwel dat mijn regels er binnen de week moeten zijn, ofwel zwanger.
Ik duim heel hard voor ons allemaal!!
x
sunny
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
hey sunny,
hoop voor jou dat je inderdaad positief nieuws mag krijgen,dat je binnen enkele maanden een baby van je eigen mag vasthouden he.
dan ben jij toch al zeker iemand die zwanger is geraakt voor de operatie eh.
waar heb jij de endo ergens zitten?
bij mij zit die in de vagina ingang,juist niet tegen mijn darmen,bij mij denken ze dat mijn man zijn zaad niet in me geraakt,dat die bol in de weg zit.
we zullen maar blijven hopen zeker!
dat is het enige wat we kunnen doen vrees ik,en ik hoop zo dat ze een zaal erbij heeft,dat kort de tijd toch al een heel deel in he.
heb jij zelf beslist om al met behandelingen te beginnen voor de operatie?
ik weet echt niet wat ik hier mee moet doen,als het niet lukt zijn al die kansen zo verloren he.
mijn man zijn zaad is wel in orde,ik ben de enige die een probleem heeft.
groetjes liesje
hoop voor jou dat je inderdaad positief nieuws mag krijgen,dat je binnen enkele maanden een baby van je eigen mag vasthouden he.
dan ben jij toch al zeker iemand die zwanger is geraakt voor de operatie eh.
waar heb jij de endo ergens zitten?
bij mij zit die in de vagina ingang,juist niet tegen mijn darmen,bij mij denken ze dat mijn man zijn zaad niet in me geraakt,dat die bol in de weg zit.
we zullen maar blijven hopen zeker!
dat is het enige wat we kunnen doen vrees ik,en ik hoop zo dat ze een zaal erbij heeft,dat kort de tijd toch al een heel deel in he.
heb jij zelf beslist om al met behandelingen te beginnen voor de operatie?
ik weet echt niet wat ik hier mee moet doen,als het niet lukt zijn al die kansen zo verloren he.
mijn man zijn zaad is wel in orde,ik ben de enige die een probleem heeft.
groetjes liesje
-
sunshine
- Berichten: 828
- Lid geworden op: 12 december 2007, 19:52
Hey Liesje,
Bij mij zit de endo zowat overal. Ik ben vorig jaar reeds laparascopisch geopereerd. Ik voelde een druk in mijn rug en dacht dat ik een niersteen had. Dus had ik afspraak gemaakt voor echo. Daar was een chocoladecyste (gevuld met bloed) op te zien van bijna 10 cm doorsnee. Zal wel zijn dat ik pijn had ja! Tijdens laparascopie hebben ze die cyste leeggezogen, maar niet weggehaald. Er zat nog wel endo op andere plaatsen, onder andere op mijn eierstok, buikwand, dikke darm. Omdat het op de darm zat moest ik een RXColon laten maken. Dat is een foto van de dikke darm. Je krijgt dan een slangetje in je poep waardoor ze een vloeistof in je spuiten en dan alles in je darm kunnen zien. Er is toen vastgesteld dat de knobbel door de darmwand gegroeid was. Mijn toenmalige gyn heeft me dan gelukkig meteen doorverwezen naar dokter Meuleman voor hij er zelf aan ging prutsen. Meuleman zei ook dat dat heel verstandig van hem was. Veel patienten komen pas na 3 of 4 (mislukte) operaties bij haar terecht. En elke operatie geeft weer littekenweefsel, wat niet bevordelijk is om zwanger te worden. Maar het is net door die knobbel die door de darmwand gegroeid is dat ik op de wachtlijst voor 'grote' operatie sta...
Wij hebben zelf aan Meuleman de vraag gesteld of we tijdens de wachttijd niet iets mochten proberen. Ze had daar niets op tegen. MAAR dit moest wel 'gecontroleerd' gebeuren. Dat wil zeggen dat ze enkel IUI wou toestaan. Op die manier grijp je elke maand je kans met 100 % omdat men zeker kan bepalen wanneer je je eisprong hebt. Het is namelijk geen goed idee om maar volop elke maand te menstrueren en te proberen. Want dan heb je na een jaar vruchteloos proberen een nog veel grotere chaos in je buik. Ik mag ook enkel om de 2 maanden een IUI hebben , met tussenin een rustpauze waarin ik de pil neem zodat de endo toch wat kan rusten en niet té fel kan opflakkeren. Andere voorwaarde is natuurlijk ook dat ik tijdens de maand dat ik wél menstrueer de pijn kan uithouden. Bij die IUI krijg ik hormonen (eerst clomid en nu de volgende keer menopur) toegediend. Die hormonen kunnen de endo wat aanwakkeren, vandaar ook telkens die rustmaand. Maarja, eerste IUI met clomid was mislukt. Bij de tweede reageerde ik niet meer (zoals ik reeds eerder vertelde) en hebben ze de poding afgeblazen. Ik hoop nu dat we in de weken erna toch nog op natuurlijke manier resultaat geboekt hebben (kans is wel erg klein).
Waarom ondernemen we nu reeds vóór de operatie die pogingen? Ten eerste omdat we dolgraag wat sneller een baby zouden willen. En ten tweede ook omdat ik wel wat bang heb dat er tijdens die (toch wel serieuze) operatie iets misgaat (bv eierstokken die onverwacht eruit moeten ofzo) waardoor ik geen kindje van mezelf meer kan hebben. Dan zou ik de rest van mijn leven spijt hebben dat we het voor de operatie niet ten minste geprobeerd hebben.
De clomid pogingen krijg je sowieso terugbetaald. Afin, je moet 125 euro per poging ofzo laten vallen. Menopur krijg je 6 kreeg terugbetaald voor IUI en ook nog eens 6 keer voor IVF. De rest moet je uit eigen zak betalen. Wij proberen max 4 keer IUI met menopur voor de operatie. Zo houden we (indien nodig) nog 2 IUI behandelingen en 6 IVF behandelelingen over voor na de operatie. Hopelijk mogen we dan na de operatie gewoon spontaan proberen en hebben we al die hormonen niet nodig! Maar dat weet je natuurlijk nu niet. Stel dat men tijdens de operatie ziet dat de eileider aangetast is en IVF echt noodzakelijk is ...
Amai, het is een hele boterham geworcen! Hopelijk heb je er wat aan.
Ik ga nog wat tv kijken en dan op tijd mijn bedje in.
Tot schrijfs
Sunny
Bij mij zit de endo zowat overal. Ik ben vorig jaar reeds laparascopisch geopereerd. Ik voelde een druk in mijn rug en dacht dat ik een niersteen had. Dus had ik afspraak gemaakt voor echo. Daar was een chocoladecyste (gevuld met bloed) op te zien van bijna 10 cm doorsnee. Zal wel zijn dat ik pijn had ja! Tijdens laparascopie hebben ze die cyste leeggezogen, maar niet weggehaald. Er zat nog wel endo op andere plaatsen, onder andere op mijn eierstok, buikwand, dikke darm. Omdat het op de darm zat moest ik een RXColon laten maken. Dat is een foto van de dikke darm. Je krijgt dan een slangetje in je poep waardoor ze een vloeistof in je spuiten en dan alles in je darm kunnen zien. Er is toen vastgesteld dat de knobbel door de darmwand gegroeid was. Mijn toenmalige gyn heeft me dan gelukkig meteen doorverwezen naar dokter Meuleman voor hij er zelf aan ging prutsen. Meuleman zei ook dat dat heel verstandig van hem was. Veel patienten komen pas na 3 of 4 (mislukte) operaties bij haar terecht. En elke operatie geeft weer littekenweefsel, wat niet bevordelijk is om zwanger te worden. Maar het is net door die knobbel die door de darmwand gegroeid is dat ik op de wachtlijst voor 'grote' operatie sta...
Wij hebben zelf aan Meuleman de vraag gesteld of we tijdens de wachttijd niet iets mochten proberen. Ze had daar niets op tegen. MAAR dit moest wel 'gecontroleerd' gebeuren. Dat wil zeggen dat ze enkel IUI wou toestaan. Op die manier grijp je elke maand je kans met 100 % omdat men zeker kan bepalen wanneer je je eisprong hebt. Het is namelijk geen goed idee om maar volop elke maand te menstrueren en te proberen. Want dan heb je na een jaar vruchteloos proberen een nog veel grotere chaos in je buik. Ik mag ook enkel om de 2 maanden een IUI hebben , met tussenin een rustpauze waarin ik de pil neem zodat de endo toch wat kan rusten en niet té fel kan opflakkeren. Andere voorwaarde is natuurlijk ook dat ik tijdens de maand dat ik wél menstrueer de pijn kan uithouden. Bij die IUI krijg ik hormonen (eerst clomid en nu de volgende keer menopur) toegediend. Die hormonen kunnen de endo wat aanwakkeren, vandaar ook telkens die rustmaand. Maarja, eerste IUI met clomid was mislukt. Bij de tweede reageerde ik niet meer (zoals ik reeds eerder vertelde) en hebben ze de poding afgeblazen. Ik hoop nu dat we in de weken erna toch nog op natuurlijke manier resultaat geboekt hebben (kans is wel erg klein).
Waarom ondernemen we nu reeds vóór de operatie die pogingen? Ten eerste omdat we dolgraag wat sneller een baby zouden willen. En ten tweede ook omdat ik wel wat bang heb dat er tijdens die (toch wel serieuze) operatie iets misgaat (bv eierstokken die onverwacht eruit moeten ofzo) waardoor ik geen kindje van mezelf meer kan hebben. Dan zou ik de rest van mijn leven spijt hebben dat we het voor de operatie niet ten minste geprobeerd hebben.
De clomid pogingen krijg je sowieso terugbetaald. Afin, je moet 125 euro per poging ofzo laten vallen. Menopur krijg je 6 kreeg terugbetaald voor IUI en ook nog eens 6 keer voor IVF. De rest moet je uit eigen zak betalen. Wij proberen max 4 keer IUI met menopur voor de operatie. Zo houden we (indien nodig) nog 2 IUI behandelingen en 6 IVF behandelelingen over voor na de operatie. Hopelijk mogen we dan na de operatie gewoon spontaan proberen en hebben we al die hormonen niet nodig! Maar dat weet je natuurlijk nu niet. Stel dat men tijdens de operatie ziet dat de eileider aangetast is en IVF echt noodzakelijk is ...
Amai, het is een hele boterham geworcen! Hopelijk heb je er wat aan.
Ik ga nog wat tv kijken en dan op tijd mijn bedje in.
Tot schrijfs
Sunny
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
bij u is het dus wel veel erger dan bij mij hoor,bij mij is mijn ene bol die ik heb maar 2 cm groot!
geloof ik best dat je afziet van de pijn,ik heb ook maar op één plaats endo zitten,tegen ons heeft ze ook niks gezegd van te beginnen met een behandeling,gewoon blijven proberen spontaan zwanger te geraken,dan zal ze ze mss toch nog hoop in hebben dat het lukt bij ons op spontane wijze.
het zijn allemaal zo moeilijke beslissingen he!
je leven word volledig anders gepland dan jij zou willen he,daar heb ik nog het meeste problemen mee.
dat het niet gaat zoals ik zelf wil,is mss egoistisch maar zo voel ik me wel.
nog altijd geen regels op komst?
wanneer mag je nog eens testen of je zwanger bent,begint af te korten,hoop voor jou echt dat het positief gaat zijn,dan kan je direct na je bevalling de operatie krijgen.
veel succes!!!
geloof ik best dat je afziet van de pijn,ik heb ook maar op één plaats endo zitten,tegen ons heeft ze ook niks gezegd van te beginnen met een behandeling,gewoon blijven proberen spontaan zwanger te geraken,dan zal ze ze mss toch nog hoop in hebben dat het lukt bij ons op spontane wijze.
het zijn allemaal zo moeilijke beslissingen he!
je leven word volledig anders gepland dan jij zou willen he,daar heb ik nog het meeste problemen mee.
dat het niet gaat zoals ik zelf wil,is mss egoistisch maar zo voel ik me wel.
nog altijd geen regels op komst?
wanneer mag je nog eens testen of je zwanger bent,begint af te korten,hoop voor jou echt dat het positief gaat zijn,dan kan je direct na je bevalling de operatie krijgen.
veel succes!!!
-
sunshine
- Berichten: 828
- Lid geworden op: 12 december 2007, 19:52
Heyla,
Ben dinsdag bij Meuleman geweest en ze zei dat mijn regels er binnen een week tot 10 dagen moesten zijn, zoniet moest ik opnieuw bloed laten nemen. Dat zou dan ten laatste volgende vrijdag zijn. Tot nu toe is er nog niks te bespeuren. Maar tss de eisprong en je regels zitten wel een dag of 14 eh, dus ik kan nog perfect mijn regels gaan krijgen, al hoop ik van niet. We zitten nu pas op een dag of 8 na de eisprong denk ik.
Ik vind het ook moeilijk dat alles in mijn plaats geregeld en beslist wordt.
En ik heb zo'n ongelooflijke schrik voor de operatie, de narcose, de pijn ... Ik wil er gewoon nog niet aan denken.
Ik wens jou en de rest een deugddoend weekend!
Groetjes
Sunny
Ben dinsdag bij Meuleman geweest en ze zei dat mijn regels er binnen een week tot 10 dagen moesten zijn, zoniet moest ik opnieuw bloed laten nemen. Dat zou dan ten laatste volgende vrijdag zijn. Tot nu toe is er nog niks te bespeuren. Maar tss de eisprong en je regels zitten wel een dag of 14 eh, dus ik kan nog perfect mijn regels gaan krijgen, al hoop ik van niet. We zitten nu pas op een dag of 8 na de eisprong denk ik.
Ik vind het ook moeilijk dat alles in mijn plaats geregeld en beslist wordt.
En ik heb zo'n ongelooflijke schrik voor de operatie, de narcose, de pijn ... Ik wil er gewoon nog niet aan denken.
Ik wens jou en de rest een deugddoend weekend!
Groetjes
Sunny
-
Anniek
- Berichten: 26
- Lid geworden op: 24 april 2008, 14:02
Hallo iedereen,
het is al weer een tijdje geleden dat ik nog iets van me heb laten horen maar ik heb alles eens even laten bezinken en getracht om eens een periode in te lassen zonder de woorden "endometriose".
Mijn operatie is ondertussen weer een hele tijd geleden (28.03.2008). Ik kan zeggen dat ik me nu eindelijk goed voel. In die zin : ik kan weer terug plassen, de vermoeidheid is een stuk minder en de pijn is ook sterk verminderd. Ik voel alleszins een enorme verbetering. Het enige probleem dat ik nu nog heb is dat ik geen gevoel niet meer heb wanneer ik moet plassen en als ik aan het plassen ben. Ik word dus nog regelmatig geconfronteerd met blaas- en nierontstekingen. Mijn volgende afspraak bij de professor is op 20.11. Hopelijk kan hij me dan vertellen wat er aan de hand is en of dit nog ooit zal herstellen. Heeft nog iemand dit probleem gehad na zijn operatie of stentjes ?
De professor had ons eind juni ook aangeraden om zo spoedig mogelijk met kindjes te beginnen en het een jaar de tijd te geven op een natuurlijke manier. Ik ben dan ook maar meteen met de pil gestopt en heb mijn cyclus zeer regelmatig en zonder pijn ! Tot nu toe is het nog niet bingo maar dat zal ook wel te vroeg zijn ook hé. In ieder geval gaat mijn man deze week zijn sperma al laten controleren. We zouden het jammer en ontnuchterend vinden mochten we een jaar aan het proberen zijn en dan te horen moeten krijgen dat het niet aan mijn endometriose ligt maar aan de spermakwaliteit. We gaan dus een beetje vooruit lopen op de feiten. Afwachten dus maar...hopelijk zijn het goede zwemmertjes en moeten we ons alleen nog maar zorgen maken om mijn endometriose !
Hopelijk gaat het voor de rest met iedereen goed. Ik lees nog wel wekelijks de berichten dus ik blijf wel een beetje op de hoogte.
Hopelijk is ook iedereen een beetje hersteld na de operaties van de afgelopen maanden.
Groetjes
het is al weer een tijdje geleden dat ik nog iets van me heb laten horen maar ik heb alles eens even laten bezinken en getracht om eens een periode in te lassen zonder de woorden "endometriose".
Mijn operatie is ondertussen weer een hele tijd geleden (28.03.2008). Ik kan zeggen dat ik me nu eindelijk goed voel. In die zin : ik kan weer terug plassen, de vermoeidheid is een stuk minder en de pijn is ook sterk verminderd. Ik voel alleszins een enorme verbetering. Het enige probleem dat ik nu nog heb is dat ik geen gevoel niet meer heb wanneer ik moet plassen en als ik aan het plassen ben. Ik word dus nog regelmatig geconfronteerd met blaas- en nierontstekingen. Mijn volgende afspraak bij de professor is op 20.11. Hopelijk kan hij me dan vertellen wat er aan de hand is en of dit nog ooit zal herstellen. Heeft nog iemand dit probleem gehad na zijn operatie of stentjes ?
De professor had ons eind juni ook aangeraden om zo spoedig mogelijk met kindjes te beginnen en het een jaar de tijd te geven op een natuurlijke manier. Ik ben dan ook maar meteen met de pil gestopt en heb mijn cyclus zeer regelmatig en zonder pijn ! Tot nu toe is het nog niet bingo maar dat zal ook wel te vroeg zijn ook hé. In ieder geval gaat mijn man deze week zijn sperma al laten controleren. We zouden het jammer en ontnuchterend vinden mochten we een jaar aan het proberen zijn en dan te horen moeten krijgen dat het niet aan mijn endometriose ligt maar aan de spermakwaliteit. We gaan dus een beetje vooruit lopen op de feiten. Afwachten dus maar...hopelijk zijn het goede zwemmertjes en moeten we ons alleen nog maar zorgen maken om mijn endometriose !
Hopelijk gaat het voor de rest met iedereen goed. Ik lees nog wel wekelijks de berichten dus ik blijf wel een beetje op de hoogte.
Hopelijk is ook iedereen een beetje hersteld na de operaties van de afgelopen maanden.
Groetjes
-
jessy
- Berichten: 84
- Lid geworden op: 13 december 2007, 13:35
Hoi allemaal,
ik ben gisteren terug in Leuven geweest. Het heeft een dik uur geduurd en uiteindelijk zijn ze er de prof gaan bijhalen maar ze zijn er uit geraakt. Het is niet de eileider die uitgezet is, maar er is vocht tussen het littekenweefsel. Kan voorlopig geen kwaad voor ivf. Het kan wel groter worden door de behandeling en dan kan ik er meer last van krijgen. Dan wordt het terug een laparscopie. Voorlopig heb ik alleen last als ik moet niezen of als ik te snel rechtsta en iets wil gaan halen ofzo. Dan krijg ik ne steek die een minuur of 2 blijft en dan wegtrekt. Het goede nieuws is dus dat de eileider er nog niet uit moet, maar we zijn er nog niet vanaf. Het zal na elke ivf-poging kijken worden wat we gaan doen. Maar ik ben het wachten toch zo beu, ik vrees nu al kerstmis en nieuwjaar. Al die familiebijeenkomsten en afspraken met kameraden. Al die zwangere vrouwen of kleine baby's. Ik kan dat niet aan, ik hoop nu al dat ik bijj kerstmis doodziek in mijn bed moet liggen, dat ik eraan kan ontsnappen. Of het allerliefste natuurlijk: dat we zelf zwanger zijn. Ik heb al 3 van die kerstmissen achter de rug en ik hoop nu geen vierde. Want ik ben echt op, op dat vlak. Blij zijn voor anderen, wordt nu echt enorm moeilijk.
Succes aan allen!!!!
Groetjes
ik ben gisteren terug in Leuven geweest. Het heeft een dik uur geduurd en uiteindelijk zijn ze er de prof gaan bijhalen maar ze zijn er uit geraakt. Het is niet de eileider die uitgezet is, maar er is vocht tussen het littekenweefsel. Kan voorlopig geen kwaad voor ivf. Het kan wel groter worden door de behandeling en dan kan ik er meer last van krijgen. Dan wordt het terug een laparscopie. Voorlopig heb ik alleen last als ik moet niezen of als ik te snel rechtsta en iets wil gaan halen ofzo. Dan krijg ik ne steek die een minuur of 2 blijft en dan wegtrekt. Het goede nieuws is dus dat de eileider er nog niet uit moet, maar we zijn er nog niet vanaf. Het zal na elke ivf-poging kijken worden wat we gaan doen. Maar ik ben het wachten toch zo beu, ik vrees nu al kerstmis en nieuwjaar. Al die familiebijeenkomsten en afspraken met kameraden. Al die zwangere vrouwen of kleine baby's. Ik kan dat niet aan, ik hoop nu al dat ik bijj kerstmis doodziek in mijn bed moet liggen, dat ik eraan kan ontsnappen. Of het allerliefste natuurlijk: dat we zelf zwanger zijn. Ik heb al 3 van die kerstmissen achter de rug en ik hoop nu geen vierde. Want ik ben echt op, op dat vlak. Blij zijn voor anderen, wordt nu echt enorm moeilijk.
Succes aan allen!!!!
Groetjes
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
hey jessy,
het is te hopen dat je gespaard blijft van die operatie he!
het is wel al heel goed nieuws van je eileider he,mag je gewoon terug met je volgende poging beginnen?
ik hoop voor jou dat je bij kerstmis iedereen goed nieuws mag aankondigen,zou toch mooi zijn he.
heb je mss iets gehoord hoe de vergadering geweest is voor de operatiezaal bij?
ik zou me er terug over moeten zetten,dat we niet zwanger geraken voorlopig en niet zo elke maand hopen dat het wel gelukt is.
maar dat doe je niet zomaar op één dag he.
veel succes gewenst met je volgende poging.
groetjes liesje
het is te hopen dat je gespaard blijft van die operatie he!
het is wel al heel goed nieuws van je eileider he,mag je gewoon terug met je volgende poging beginnen?
ik hoop voor jou dat je bij kerstmis iedereen goed nieuws mag aankondigen,zou toch mooi zijn he.
heb je mss iets gehoord hoe de vergadering geweest is voor de operatiezaal bij?
ik zou me er terug over moeten zetten,dat we niet zwanger geraken voorlopig en niet zo elke maand hopen dat het wel gelukt is.
maar dat doe je niet zomaar op één dag he.
veel succes gewenst met je volgende poging.
groetjes liesje
-
Lady-V
- Berichten: 263
- Lid geworden op: 28 september 2008, 0:01
Hoi iedereen
Ik heb al jullie verhalen gelezen. Ikzelf ben op 15 september 2008 geopereerd van endometriose. Ik heb een weekje in het ziekenhuis gelegen en ze hebben een stukje van mijn rechtereierstok moeten wegnemen. Mijn blaas was ook aangetast en mijn baarmoeder zat tegen mijn darm geplakt. Ik heb dus ook stents gekregen waar ik toch wel wat last van heb. Ze mogen er binnen 2 weken uit. Kan iemand mij precies zeggen hoe ze dat doen en of dat pijn doet? Ook achteraf?
Ik ben zoals jullie ook al heel lang bezig hiermee, al van 2006 met natuurlijk ook een grote kinderwens.
Heb vorig jaar in oktober ook eerst een laparascopie gehad maar toen hebben ze niks gedaan en mij terug laten binnenkomen. Het ging eigenlijk redelijk snel want ik mocht al in juni binnen. Aangezien in ging trouwen in augustus hebben ze het uitgesteld tot september. Heb ook een dagboek bijgehouden van een paar maanden voor de operatie. Daar schrijf ik nu nog regelmatig in want er gebeurt zoveel dat je het zo vergeten bent.
Ik heb nu maar 2 weken ziekenverlof gekregen van de dokter alhoewel de stents mij toch serieus irriteren. Ik vraag me echt af of dit normaal is. Zou ze zich vergist hebben van maand. Dus normaal moet ik nu maandag al terug gaan werken maar ik voel me daar nog niet echt klaar voor.
Ik heb ook diee hele reutemeteut moeten doen van orgametril, maar daar kon ik niet zo goed tegen en kreeg er constant bloedingen van en dan decapeptyl en livial voor de nevenwerkingen 3 maanden voor de operatie. Dat was echt een hel en heb elke dag afgeteld tot aan mijn operatie.
Nu pas besef ik waar ik ben doorgesparteld en door jullie verhalen te lezen komt t allemaal terug. Geloof me, eens alles achter de rug is zul je fier zijn op jezelf, dan zul je beseffen hoe sterk je eigenlijk wel bent want t is allemaal niet voor te lachen. Ook zoals velen van jullie zeggen dat als er iemand anders zwanger is, je het moeilijk hebt. Dat heb ik ook allemaal moeten doorstaan. Mijn nichten zijn allemaal bijna evenoud als mij en hebben de laatste 2 jaar allemaal een kindje gekregen. Telkens moest ik t te horen krijgen van : allee, nu jij nog...
Echt niet leuk!!!
De dokter heeft me gezegd dat de operatie geslaagd is en ik krijg 6 maanden tijd om spontaan zwanger te worden. Ik moet nog wel een echo laten doen binnen een maand en terug naar Meuleman.
Ik wens jullie heel veel sterkte allemaal...
Liefs
Ik heb al jullie verhalen gelezen. Ikzelf ben op 15 september 2008 geopereerd van endometriose. Ik heb een weekje in het ziekenhuis gelegen en ze hebben een stukje van mijn rechtereierstok moeten wegnemen. Mijn blaas was ook aangetast en mijn baarmoeder zat tegen mijn darm geplakt. Ik heb dus ook stents gekregen waar ik toch wel wat last van heb. Ze mogen er binnen 2 weken uit. Kan iemand mij precies zeggen hoe ze dat doen en of dat pijn doet? Ook achteraf?
Ik ben zoals jullie ook al heel lang bezig hiermee, al van 2006 met natuurlijk ook een grote kinderwens.
Heb vorig jaar in oktober ook eerst een laparascopie gehad maar toen hebben ze niks gedaan en mij terug laten binnenkomen. Het ging eigenlijk redelijk snel want ik mocht al in juni binnen. Aangezien in ging trouwen in augustus hebben ze het uitgesteld tot september. Heb ook een dagboek bijgehouden van een paar maanden voor de operatie. Daar schrijf ik nu nog regelmatig in want er gebeurt zoveel dat je het zo vergeten bent.
Ik heb nu maar 2 weken ziekenverlof gekregen van de dokter alhoewel de stents mij toch serieus irriteren. Ik vraag me echt af of dit normaal is. Zou ze zich vergist hebben van maand. Dus normaal moet ik nu maandag al terug gaan werken maar ik voel me daar nog niet echt klaar voor.
Ik heb ook diee hele reutemeteut moeten doen van orgametril, maar daar kon ik niet zo goed tegen en kreeg er constant bloedingen van en dan decapeptyl en livial voor de nevenwerkingen 3 maanden voor de operatie. Dat was echt een hel en heb elke dag afgeteld tot aan mijn operatie.
Nu pas besef ik waar ik ben doorgesparteld en door jullie verhalen te lezen komt t allemaal terug. Geloof me, eens alles achter de rug is zul je fier zijn op jezelf, dan zul je beseffen hoe sterk je eigenlijk wel bent want t is allemaal niet voor te lachen. Ook zoals velen van jullie zeggen dat als er iemand anders zwanger is, je het moeilijk hebt. Dat heb ik ook allemaal moeten doorstaan. Mijn nichten zijn allemaal bijna evenoud als mij en hebben de laatste 2 jaar allemaal een kindje gekregen. Telkens moest ik t te horen krijgen van : allee, nu jij nog...
Echt niet leuk!!!
De dokter heeft me gezegd dat de operatie geslaagd is en ik krijg 6 maanden tijd om spontaan zwanger te worden. Ik moet nog wel een echo laten doen binnen een maand en terug naar Meuleman.
Ik wens jullie heel veel sterkte allemaal...
Liefs
-
sunshine
- Berichten: 828
- Lid geworden op: 12 december 2007, 19:52
Hey lady V,
Ik vind het altijd fijn om eens een bericht te lezen van iemand die alles al achter de rug heeft, want ik zit nog met zoveel vragen!
Hoelang heb je in totaal moeten wachten op je operatie? Ik sta nu precies 1 jaar op de wachtlijst en moet NOG een jaar wachten. Intussen proberen we IUI met rustperiodes en natuurlijk véél pijn als ik mijn regels heb, maar ik wil het zo graag proberen.
Heb je een grote of kleine operatie gehad? Meuleman deelt haar patienten in in de grote en de kleine groep.
En hoe verloopt je herstel? Had je veel pijn na de operatie? Bij mij zal er een stukje van de dikke darm verwijderd worden omdat daar een endo knobbel is doorgegroeid. Ik heb echt zo'n bang om geopereerd te worden. Weet je ...mijn zus heeft een zwaar ongeluk gehad met een ernstig rugletsel dat geopereerd moest worden en maanden revalidatie. Maar ze werd wel al na 4 dagen uit het ziekenhuis ontslaan. En wij zouden 8 tot 10 dagen moeten blijven? Dan krijg ik echt schrik van wat het allemaal wel niet gaat zijn.
Schrijf je ervaringen gerust een neer. Wij putten er hopelijk moed uit en kunnen ons in het andere geval goed voorbereiden op wat nog moet komen...
Liefs
Sunny
Ik vind het altijd fijn om eens een bericht te lezen van iemand die alles al achter de rug heeft, want ik zit nog met zoveel vragen!
Hoelang heb je in totaal moeten wachten op je operatie? Ik sta nu precies 1 jaar op de wachtlijst en moet NOG een jaar wachten. Intussen proberen we IUI met rustperiodes en natuurlijk véél pijn als ik mijn regels heb, maar ik wil het zo graag proberen.
Heb je een grote of kleine operatie gehad? Meuleman deelt haar patienten in in de grote en de kleine groep.
En hoe verloopt je herstel? Had je veel pijn na de operatie? Bij mij zal er een stukje van de dikke darm verwijderd worden omdat daar een endo knobbel is doorgegroeid. Ik heb echt zo'n bang om geopereerd te worden. Weet je ...mijn zus heeft een zwaar ongeluk gehad met een ernstig rugletsel dat geopereerd moest worden en maanden revalidatie. Maar ze werd wel al na 4 dagen uit het ziekenhuis ontslaan. En wij zouden 8 tot 10 dagen moeten blijven? Dan krijg ik echt schrik van wat het allemaal wel niet gaat zijn.
Schrijf je ervaringen gerust een neer. Wij putten er hopelijk moed uit en kunnen ons in het andere geval goed voorbereiden op wat nog moet komen...
Liefs
Sunny
-
Anniek
- Berichten: 26
- Lid geworden op: 24 april 2008, 14:02
Hei Lady V,
Ben blij een gelijkaardig verhaal te lezen. Mijn operatie dateert van 28 maart, nu reeds een half jaar geleden. Ik heb een gezwel laten weghalen van een 4 cm doorsnede dewelke tegen mijn darm zat en met een doorgroeiing in mijn vagina. Tijdens de operatie hebben ze dan ook gemerkt dat mijn urineleiders waren aangetast. Ik ben geopereerd door prof. Koninckx en heb gelukkig ook niet zo'n lange wachttijd gehad gezien de hoogdringendheid. Ik was nog geen jaar ervoor al geopereerd in een plaatselijk ziekenhuis waar het helemaal was foutgelopen.
Ook bij mij hebben ze stents gestoken voor 6 weken. Ik kon niet op of neer ! Wat was ik blij toen ik daarvan verlost was. Het weghalen viel 100% mee. Je moet gewoon in zo'n gynaecoloogstoel gaan zitten met je benen wijd open. Ze verdoven de ingang van je plasgaatje een beetje en brengen dan een instrumentje naar binnen aan een slangetje met een tangetje en een lampje. Dan halen ze de stent los van je blaas en trekken ze het naar buiten. De stent is een plastic slangetje van ongeveer 30 cm en een paar millimeter dik. Ik heb het zelfs mee naar huis genomen. Als aandenken !!!! Ze stellen je daar heel gerust en leggen alles heel goed uit. Het doet ook helemaal geen pijn. Allez bij mij toch niet maar ik was al gewoon van te sonderen. Sinds mijn operatie heb ik namelijk 4 maanden niet kunnen plassen ! Ik moest elke dag sonderen. Nu kan ik sinds 2 maanden terug plassen maar ik heb totaal geen gevoel niet meer. Ik heb ook vaak last van nier en blaasontstekingen en kan mijn urine niet meer uitgeplast krijgen mede door het feit dat ik niets meer voel. Ik heb ook heel veel pijn aan mijn schaamstreek.
De 7de oktober moet ik terug bij de prof komen om te bespreken of alles nog zal genezen en wat er eventueel nog aan gedaan kan worden.
Ik moet zeggen dat het voor de rest goed gaat met mij. De chronische pijn in de onderbuik is weg, de vermoeidheid is weg en ik heb een heel regelmatige cyclus met heel zuiver bloedverlies.
Volgens de prof. moest ik een jaar proberen om op natuurlijke wijze zwanger te geraken. We wilden eerst wachten tot volgend jaar om eerst even te bekomen van alle ellende maar de prof raadde ons toch aan om er onmiddellijk mee te beginnen. Zodoende ben ik nu meer dan 4 maanden geleden gestopt met de pil. Maar nog geen bingo !
Ik heb momenten dat het me heel goed gaat maar ik heb ook momenten dat ik echt in de put zit. De gedachten van : zal ik nog ooit genezen en zo ja, voor hoelang ? zal ik ooit mama kunnen worden ? Ik weet namelijk niet of ik de kunstmatige wijze wel ga aankunnen na alles wat ik heb meegemaakt !
Ach we zullen wel zien.
Hopelijk gaat de prof mij volgende week kunnen geruststellen en krijgen we eindelijk eens allemaal goed nieuws!
Het ga je goed veel succes met je herstel.
Ben blij een gelijkaardig verhaal te lezen. Mijn operatie dateert van 28 maart, nu reeds een half jaar geleden. Ik heb een gezwel laten weghalen van een 4 cm doorsnede dewelke tegen mijn darm zat en met een doorgroeiing in mijn vagina. Tijdens de operatie hebben ze dan ook gemerkt dat mijn urineleiders waren aangetast. Ik ben geopereerd door prof. Koninckx en heb gelukkig ook niet zo'n lange wachttijd gehad gezien de hoogdringendheid. Ik was nog geen jaar ervoor al geopereerd in een plaatselijk ziekenhuis waar het helemaal was foutgelopen.
Ook bij mij hebben ze stents gestoken voor 6 weken. Ik kon niet op of neer ! Wat was ik blij toen ik daarvan verlost was. Het weghalen viel 100% mee. Je moet gewoon in zo'n gynaecoloogstoel gaan zitten met je benen wijd open. Ze verdoven de ingang van je plasgaatje een beetje en brengen dan een instrumentje naar binnen aan een slangetje met een tangetje en een lampje. Dan halen ze de stent los van je blaas en trekken ze het naar buiten. De stent is een plastic slangetje van ongeveer 30 cm en een paar millimeter dik. Ik heb het zelfs mee naar huis genomen. Als aandenken !!!! Ze stellen je daar heel gerust en leggen alles heel goed uit. Het doet ook helemaal geen pijn. Allez bij mij toch niet maar ik was al gewoon van te sonderen. Sinds mijn operatie heb ik namelijk 4 maanden niet kunnen plassen ! Ik moest elke dag sonderen. Nu kan ik sinds 2 maanden terug plassen maar ik heb totaal geen gevoel niet meer. Ik heb ook vaak last van nier en blaasontstekingen en kan mijn urine niet meer uitgeplast krijgen mede door het feit dat ik niets meer voel. Ik heb ook heel veel pijn aan mijn schaamstreek.
De 7de oktober moet ik terug bij de prof komen om te bespreken of alles nog zal genezen en wat er eventueel nog aan gedaan kan worden.
Ik moet zeggen dat het voor de rest goed gaat met mij. De chronische pijn in de onderbuik is weg, de vermoeidheid is weg en ik heb een heel regelmatige cyclus met heel zuiver bloedverlies.
Volgens de prof. moest ik een jaar proberen om op natuurlijke wijze zwanger te geraken. We wilden eerst wachten tot volgend jaar om eerst even te bekomen van alle ellende maar de prof raadde ons toch aan om er onmiddellijk mee te beginnen. Zodoende ben ik nu meer dan 4 maanden geleden gestopt met de pil. Maar nog geen bingo !
Ik heb momenten dat het me heel goed gaat maar ik heb ook momenten dat ik echt in de put zit. De gedachten van : zal ik nog ooit genezen en zo ja, voor hoelang ? zal ik ooit mama kunnen worden ? Ik weet namelijk niet of ik de kunstmatige wijze wel ga aankunnen na alles wat ik heb meegemaakt !
Ach we zullen wel zien.
Hopelijk gaat de prof mij volgende week kunnen geruststellen en krijgen we eindelijk eens allemaal goed nieuws!
Het ga je goed veel succes met je herstel.
-
Lady-V
- Berichten: 263
- Lid geworden op: 28 september 2008, 0:01
Hey Sunshine en Anniek
Ik ben in maart 2006 voor de eerste keer in gasthuisberg naar de gyneacoloog geweest.(voorheen deed mijn huisarts de uitstrijkjes) Ik vertelde haar dat ik nooit de pil had genomen en nooit een condoom had gebruikt en sexueel actief was vanaf mijn 15e. Ze heeft me onderzocht en zei dat voor haar alles in orde was. Ik kreeg wel zo een papier mee waar ik elke dag mijn temperatuur moest opschrijven om te zien wanneer mijn eisprong was. Ik vond dat een verkeerde reactie van haar. Iemand die al 8 jaar alle wegen openlaat om zwanger te worden geef je niet zo een papier mee. De temperatuur gaat er niets aan kunnen doen dan hoor.
Even voor de duidelijkheid, ik wou niet zwanger worden voor mijn 20ste. Maar omdat er toch nooit iets mis ging,dat ik niet zwanger werd heb ik nooit geld gegeven aan de pil of condooms en me er verder nooit echt vragen bij gesteld omdat ik er toen niet mee bezig was dat ik ooit mama wilde worden.
Op mijn 23ste als mijn moedergevoel toch een beetje naar boven kwam vroeg ik aan mijn huisdokter een telefoonnummer van een hele goeie gyneacoloog omdat ik toch ook wel ongelooflijk pijnlijke maandstonden kreeg en soms maanden oversloeg. Ik had van toen ook al last in mijn onderbuik en de huisarts dacht altijd dat ik een blaasontsteking had. Ik heb toen veel antibiotica gekregen allemaal voor niks want t gevoel verdween niet.
Ik heb dan een echo laten maken in gasthuisberg in 2007, denk ergens in september en ben langs gegaan bij Dr Poppe. Hij heeft me direct doorverwezen naar dr. Tomassetti, een assistente van Dr Meuleman en op 25 oktober had ik dan mijn eerste laparascopie. Toen ik wakker werd vertelde ze mij dat ze niets konden doen omdat t te veel was om in dagkliniek te laten gebeuren en dat ik terug moest gaan. Ik was op 2 weken zo goed als helemaal hersteld toen. Alleen de eerste dagen waren raar. 't Was juist alsof ik 1000 sit-ups had gedaan. Mijn buikspieren voelde heel raar maar dat komt omdat ze je buik opblazen tijdens de operatie.
Heb een onderzoek van mijn blaas moeten doen en ook zo een voor mijn darmen. Ben intussen van december niet meer ongesteld geweest door orgametril. Voor mij was dat niet zo erg want ik was er toch van overtuigd dat ik zo niet zwanger kon worden en de kans dat t buitenbaarmoederlijk is, is bij endo veel te groot. Dan is t nog erger als je het moet afgeven.
Was in die periode van december tot nu wel heel emotioneel, humeurschommelingen alom met alle gevolgen vandien. Soms begon ik gewoon te wenen met een reclamefilmpje. Maar daar moesten we ook door he.
3 maanden voor de operatie ben ik dan begonnen met decapeptyl en livial om de nevenwerkingen tegen te houden. Ik voelde me met de tijd veel minder vrouw en mijn libido daalde zeer sterk.
In het ziekenhuis had ik ook zo een blaassonde, echt niet leuk dus jammer dat er meisjes zijn die dat een paar maanden moeten volhouden. Ik was er na 3 dagen al vanaf. Van de moment dat ik uit mijn bed kon en iets mocht drinken en eten mocht die eruit. Ik moest eerst een windje laten en dan mocht ik beginnen te drinken. Normaal is dat de 2 dag na de operatie. Ik heb niet zoveel pijn gehad want ik had een pijnstiller via mijn baxter die ze regelmatig kwamen vernieuwen en als ik toch iets voelde dan mocht ik het altijd zeggen en dan kreeg ik nog een extra flesje (pijnstiller)of een spuitje. Pas als die baxter weg was en ik niet op tijd naar een pijnstiller had gevraagd heb ik wel eens serieus afgezien. Dus een goede raad, vraag op tijd een pijnstiller. De verpleegsters houden een lijst bij, zodat je nooit een overdosis kan krijgen. De eerste keer, nadat mijn blaassonde weg was, toen ik moest gaan plassen heb ik enorm veel pijn gehad. 't Zweet brak mij uit en ik werd heel duizelig. Ik had t gevoel dat ik bijna ging flauwvallen, alhoewel ik nog nooit ben flauwgevallen. Ook de keren daaropvolgend moest ik heel diep in en uit ademen om de pijn tijdens t plassen op te vangen. Ik heb daar nu na 14 dagen nog steeds last van, wel in mindere maten. Dat komt door die stents. Ik heb nu nog wel een stekend gevoel aan mijn rechterkant van halfweg mijn rug tot aan mijn bovenbeen. Met mijn stoelgang heb ik nooit veel problemen gehad. Ik at wel restarme voeding, dat helpt. Als er toch iets aan je darmen moet gebeuren zal dat wel anders zijn en moet je veel langer in t ziekenhuis blijven. Je zal denk ik niet naar huis mogen vooraleer je stoelgang hebt gemaakt. Daar kun je erg vanaf zien. Bij mij moest normaal ook een stuk darm verwijderd worden maar die decapeptyl heeft de groei tegengehouden en hebben ze alles mooi kunnen weglaseren. De endo plakte juist tegen mijn darm.
Er was ook een wondje terug opengegaan nadat ze de draadjes hadden verwijderd, dus elke dag verzorgd en is vanzelf dichtgegroeid. Een geluk dat ik voor de operatie gestopt ben met roken. Dat zou de genezing bevorderen. Als je een week in het ziekenhuis ligt kun je toch niet roken de eerste dagen en is het beter om te stoppen. Als je dat niet kunt dan krijg je een nicotinepleister van de verpleegsters.
Nu ga ik moeten afwachten he hoe alles gaat genezen maar t verschil op 14 dagen is wel groot qua genezing.
Een keer dat die stents weg zijn, ga ik er bijna niets meer van voelen. En dan maar wachten op mijn eerste maandstonden.
Ik kan er inkomen als je zegt dat je even wil uitrusten en alles op een rijtje wil zetten maar ik zou ineens verder doen. Een collega van mij heeft dit ook allemaal moeten doorstaan. Zij heeft dan toch een kindje gekregen na verschillende ivf-pogingen en de dokter had ook gezegd dat ze even moest wachten en de pil moest nemen vooraleer ze aan t tweede kon beginnen. ' t Is bij een kindje gebleven. Een zwangerschap is niet meer mogelijk en ze dreigt haar baarmoeder nu te moeten laten verwijderen amper 10 jaar na de feiten.
Het is een lange weg en t is heel hard omdat je weet dat de endo elk moment kan terugkomen maar als je opgeeft zijn alle kansen weg en als je de moed erin houdt blijven de kansen groot of reeel.
Ik wens jullie heel veel moed en denk eraan dat er altijd iemand achter je staat.
Liefs
Ik ben in maart 2006 voor de eerste keer in gasthuisberg naar de gyneacoloog geweest.(voorheen deed mijn huisarts de uitstrijkjes) Ik vertelde haar dat ik nooit de pil had genomen en nooit een condoom had gebruikt en sexueel actief was vanaf mijn 15e. Ze heeft me onderzocht en zei dat voor haar alles in orde was. Ik kreeg wel zo een papier mee waar ik elke dag mijn temperatuur moest opschrijven om te zien wanneer mijn eisprong was. Ik vond dat een verkeerde reactie van haar. Iemand die al 8 jaar alle wegen openlaat om zwanger te worden geef je niet zo een papier mee. De temperatuur gaat er niets aan kunnen doen dan hoor.
Even voor de duidelijkheid, ik wou niet zwanger worden voor mijn 20ste. Maar omdat er toch nooit iets mis ging,dat ik niet zwanger werd heb ik nooit geld gegeven aan de pil of condooms en me er verder nooit echt vragen bij gesteld omdat ik er toen niet mee bezig was dat ik ooit mama wilde worden.
Op mijn 23ste als mijn moedergevoel toch een beetje naar boven kwam vroeg ik aan mijn huisdokter een telefoonnummer van een hele goeie gyneacoloog omdat ik toch ook wel ongelooflijk pijnlijke maandstonden kreeg en soms maanden oversloeg. Ik had van toen ook al last in mijn onderbuik en de huisarts dacht altijd dat ik een blaasontsteking had. Ik heb toen veel antibiotica gekregen allemaal voor niks want t gevoel verdween niet.
Ik heb dan een echo laten maken in gasthuisberg in 2007, denk ergens in september en ben langs gegaan bij Dr Poppe. Hij heeft me direct doorverwezen naar dr. Tomassetti, een assistente van Dr Meuleman en op 25 oktober had ik dan mijn eerste laparascopie. Toen ik wakker werd vertelde ze mij dat ze niets konden doen omdat t te veel was om in dagkliniek te laten gebeuren en dat ik terug moest gaan. Ik was op 2 weken zo goed als helemaal hersteld toen. Alleen de eerste dagen waren raar. 't Was juist alsof ik 1000 sit-ups had gedaan. Mijn buikspieren voelde heel raar maar dat komt omdat ze je buik opblazen tijdens de operatie.
Heb een onderzoek van mijn blaas moeten doen en ook zo een voor mijn darmen. Ben intussen van december niet meer ongesteld geweest door orgametril. Voor mij was dat niet zo erg want ik was er toch van overtuigd dat ik zo niet zwanger kon worden en de kans dat t buitenbaarmoederlijk is, is bij endo veel te groot. Dan is t nog erger als je het moet afgeven.
Was in die periode van december tot nu wel heel emotioneel, humeurschommelingen alom met alle gevolgen vandien. Soms begon ik gewoon te wenen met een reclamefilmpje. Maar daar moesten we ook door he.
3 maanden voor de operatie ben ik dan begonnen met decapeptyl en livial om de nevenwerkingen tegen te houden. Ik voelde me met de tijd veel minder vrouw en mijn libido daalde zeer sterk.
In het ziekenhuis had ik ook zo een blaassonde, echt niet leuk dus jammer dat er meisjes zijn die dat een paar maanden moeten volhouden. Ik was er na 3 dagen al vanaf. Van de moment dat ik uit mijn bed kon en iets mocht drinken en eten mocht die eruit. Ik moest eerst een windje laten en dan mocht ik beginnen te drinken. Normaal is dat de 2 dag na de operatie. Ik heb niet zoveel pijn gehad want ik had een pijnstiller via mijn baxter die ze regelmatig kwamen vernieuwen en als ik toch iets voelde dan mocht ik het altijd zeggen en dan kreeg ik nog een extra flesje (pijnstiller)of een spuitje. Pas als die baxter weg was en ik niet op tijd naar een pijnstiller had gevraagd heb ik wel eens serieus afgezien. Dus een goede raad, vraag op tijd een pijnstiller. De verpleegsters houden een lijst bij, zodat je nooit een overdosis kan krijgen. De eerste keer, nadat mijn blaassonde weg was, toen ik moest gaan plassen heb ik enorm veel pijn gehad. 't Zweet brak mij uit en ik werd heel duizelig. Ik had t gevoel dat ik bijna ging flauwvallen, alhoewel ik nog nooit ben flauwgevallen. Ook de keren daaropvolgend moest ik heel diep in en uit ademen om de pijn tijdens t plassen op te vangen. Ik heb daar nu na 14 dagen nog steeds last van, wel in mindere maten. Dat komt door die stents. Ik heb nu nog wel een stekend gevoel aan mijn rechterkant van halfweg mijn rug tot aan mijn bovenbeen. Met mijn stoelgang heb ik nooit veel problemen gehad. Ik at wel restarme voeding, dat helpt. Als er toch iets aan je darmen moet gebeuren zal dat wel anders zijn en moet je veel langer in t ziekenhuis blijven. Je zal denk ik niet naar huis mogen vooraleer je stoelgang hebt gemaakt. Daar kun je erg vanaf zien. Bij mij moest normaal ook een stuk darm verwijderd worden maar die decapeptyl heeft de groei tegengehouden en hebben ze alles mooi kunnen weglaseren. De endo plakte juist tegen mijn darm.
Er was ook een wondje terug opengegaan nadat ze de draadjes hadden verwijderd, dus elke dag verzorgd en is vanzelf dichtgegroeid. Een geluk dat ik voor de operatie gestopt ben met roken. Dat zou de genezing bevorderen. Als je een week in het ziekenhuis ligt kun je toch niet roken de eerste dagen en is het beter om te stoppen. Als je dat niet kunt dan krijg je een nicotinepleister van de verpleegsters.
Nu ga ik moeten afwachten he hoe alles gaat genezen maar t verschil op 14 dagen is wel groot qua genezing.
Een keer dat die stents weg zijn, ga ik er bijna niets meer van voelen. En dan maar wachten op mijn eerste maandstonden.
Ik kan er inkomen als je zegt dat je even wil uitrusten en alles op een rijtje wil zetten maar ik zou ineens verder doen. Een collega van mij heeft dit ook allemaal moeten doorstaan. Zij heeft dan toch een kindje gekregen na verschillende ivf-pogingen en de dokter had ook gezegd dat ze even moest wachten en de pil moest nemen vooraleer ze aan t tweede kon beginnen. ' t Is bij een kindje gebleven. Een zwangerschap is niet meer mogelijk en ze dreigt haar baarmoeder nu te moeten laten verwijderen amper 10 jaar na de feiten.
Het is een lange weg en t is heel hard omdat je weet dat de endo elk moment kan terugkomen maar als je opgeeft zijn alle kansen weg en als je de moed erin houdt blijven de kansen groot of reeel.
Ik wens jullie heel veel moed en denk eraan dat er altijd iemand achter je staat.
Liefs
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 gasten