Geboorteverhalen
-
jufnel
- Berichten: 1052
- Lid geworden op: 21 maart 2009, 22:59
Natsar proficiat met je zoontje!!
Hier ook een jongen met een gigantische zuigkracht dat idd voor tepelkloven zorgde ook al lag ie telkens goed aan
Afschuwelijk pijnlijk vond ik dat!
Ik wilde zo graag opgeven maar moest doorzetten omdat ik er extra betaald verlof voor krijg en dat wilde ik niet kwijt.
Maar ik heb 2 weken gehuild van de pijn! En nog steeds is de bv geen lachertje (heb zowat alle bv-miserie gehad die er is)
Dus ik begrijp heel goed dat je flesjes geeft hoor!
kZou 't ook gedaan hebben moest er voor mij niks extra aan vasthangen
Hier ook een jongen met een gigantische zuigkracht dat idd voor tepelkloven zorgde ook al lag ie telkens goed aan
Afschuwelijk pijnlijk vond ik dat!
Ik wilde zo graag opgeven maar moest doorzetten omdat ik er extra betaald verlof voor krijg en dat wilde ik niet kwijt.
Maar ik heb 2 weken gehuild van de pijn! En nog steeds is de bv geen lachertje (heb zowat alle bv-miserie gehad die er is)
Dus ik begrijp heel goed dat je flesjes geeft hoor!
kZou 't ook gedaan hebben moest er voor mij niks extra aan vasthangen
-
Engel0405
- Berichten: 852
- Lid geworden op: 5 mei 2010, 14:22
D-DAY 16 december 2010
Eventjes recapituleren: ons Kersje werd verwacht op 4 januari 2010.
3 weken vroeger dan verwacht op 16/12 gebeurde dit:
2 uur ’s nachts. Plots lijkt het alsof de stop uit het bad word getrokken: PLOP en mijn vruchtwater breekt. Ik maak ventje wakker en zeg dat hij een handdoek en plastiek (daar heb ik nochtans al weken over gezeurd) op de matras gauw moet leggen. Hij is heel verward en weet niet goed wat eerst doen, ik moet het echt een paar keer herhalen voor hij het snapt.
Nadien bel ik Emmy de vv. Die vraagt of het gaat en zegt dat als ik kan best nog een paar uurtjes slaap. We besluiten dat te doen aangezien het vast nog een vermoeiende 24 uur zal worden.
Nog geen 3 kwartier later komen weeën opzetten. Het voelt erger dan de episodes die ik voordien had (dat waren dus wel oefenweetjes weet ik nu), maar het is duidelijk herkenbaar: in golven met zware menstruatiekrampen en een blokkage gevoel laag in de rug. Mijn schatje is verbaasd als ik na wat relaxatie-ademen aankondig dat de volgende wee er is. Hij kijkt op het uurwerk en kijkt verbaasd. ‘Ok, ik ga best timen wanneer je volgende is en hoe lang het duurt’.
Zo gezegd zo gedaan. Er zit van meet af aan 2Ã 3 minuten tussen en ze duren een minuut zo blijkt eventjes later.
Misschien best toch terug Emmy de vv opbellen, dan. Als die hoort hoe het verloopt, zegt ze dat ze naar ons toe komt.
Omdat ik al mijn schoonheidsrituelen voor morgenvroeg had gehouden (feestje op het werk namelijk), sta ik erop eerst nog uitgebreid te douchen met het ventje. Haartjes wassen, benen en oksels glad maken. God forbid, dat ik niet proper gewassen in de kliniek zou aankomen straks !
Tussen de weeën door maak ik me klaar. Ondertussen is de vroedvrouw aangekomen (3u)en heeft ventje ze mee naar boven in de badkamer gebracht. Ik sta daar poedelnaakt als ze binnenkomt, maar dat stoort me totaal niet.
We begeven ons naar beneden en ik trek mijn ‘bevallingskleedje’ aan. Gaan zitten om zo de weeën op te vangen is een ware marteling. Ik moet blijven rond stappen en afwisselend op de rugleuning van een stoel steunen. Mijn ventje masseert de pijn goed weg… Ik neem hem afwisselend omhelzend vast, bijna hangend aan hem. Een heel koesterende houding die troost biedt en verlichtend werkt.
Na een half uurtje meet de vv mijn opening: ik zit op 4cm (3u30).
Ik doe wat kilometertjes rond de tafel, de hondjeskwispelhouding in de zetel. Het wordt steeds heviger, maar ik slaag erin te blijven ontspannen en de pijn weg te ademen met hulp van mijn schatje. Emmy springt in op de momenten dat hij de valiezen, zelfgemaakte doopsuiker en drank voor kraambezoek naar de auto draagt. Gelukkig stond alles al klaar, een controlefreak zijn heeft toch ook wel zijn voordelen op dit soort momenten. :p
Na een uurtje meet ze nog eens : 5 à 6 cm (4u30). Het gaat wel heeeel snel, dus de tijd om naar het ziekenhuis te gaan is aangebroken. Ik vang nog wat weeën op, we verzamelen nog de laatste spulletjes en ik trek mijn jas en schoenen aan. Time to go. 5 minuutjes later zijn we op spoed . Ik weiger een rolstoel omdat dat tegenwerkt bij het ondergaan van de pijn. Te voet dus naar de afdeling materniteit, onderweg moeten we tot 3 keer stoppen vanwege de heftige episodes. Na wat een eeuwigheid lijkt komen we er dan eindelijk aan (5u) . Ik mag onmiddellijk naar een arbeidskamer, de vv heeft intussen al gebeld dat ik eraan kom en een korte update meegegeven. Ze parkeren me eerst op het bed en leggen me aan de monitor aan. Ik heb intussen 6à 7 cm ontsluiting. Hier heb ik toch meer moeite om me te ontspannen, de omgeving is dan ook anders dan thuis, maar later komt dat helemaal goed. Al gauw wordt ik dat liggen beu, zeker als blijkt dat de baby het zeer goed doet en blijkbaar niet onder de indruk is van hetgeen zich afspeelt. De draad achter me aantrekkend ga ik ditmaal de zitbal uitproberen. Ventje zit achter me en blijft ijverig masseren met lekker geurende lavendelolie en mee-ademen. Op den duur word ik wel wat gefrustreerd van het feit dat ik bijna manisch de harttonen van ons kleintje in het oog hou, terwijl ik tegelijkertijd probeer om te gaan met de steeds zwaardere weeën. Na een half uurtje word ik gelukkig losgekoppeld. Ik drentel wat rond, ga nog even naar het toilet om mijn blaas te ledigen. 1 van de vroedvrouwen die af en toe komt kijken, stelt voor om in bad te gaan. Eerst ben ik niet zo voor het idee gewonnen, maar als ze zegt dat ik het toch gewoon eens kan proberen en het water lekker warm zal zijn, bezwijk ik. Het was de beste suggestie die ze had kunnen doen. Het is heerlijk om te bekomen tijdens die kleine pauzes en als ze op mijn buik sproeien kan ik zelfs even genietend achterover liggen. Ik heb nu zo’n 8 cm opening, het voelt echt heel ambetant als ze nu vanbinnen voelen.
Het wordt nu echt wel zwoegen en ik moet heel hard beginnen puffen omdat ik steeds meer persdrang krijg. Ik smeek telkens weer of ik alsjeblieft mag duwen, maar ik mag natuurlijk niet. Knijpend in de hand van mijn ventje aan de ene zijde en in dat van een stagiaire (die verdomd kleine vingertjes heeft maar geen krimp geeft en me troostend over de hand streelt) aan de andere zijde probeer ik mezelf te weerhouden van toegeven aan de dwang. Als de vv na een tijdje terug meet, zegt ze dat er enkel nog een boordje is, maar dat ik me nog altijd moet inhouden. Nog een paar keer wegpuffen zegt ze. Dit hou ik echt niet lang meer, maar mijn liefje stimuleert me toch om het aan te kunnen. Dan is het zo allesomvattend dat ik aankondig dat ik het echt niet meer kan stoppen. De vv zegt dat ik heel eventjes mag meeduwen op het kwaadste moment maar dan opnieuw de wee zal moeten opvangen. Dit zijn echt de laatste loodjes, belooft ze. Dat laat inderdaad letterlijk wat druk van de ketel en het lukt nog een paar keer. Als ze nu meet is het boordje weg. Ik heb heel kort tijd tot de volgende ‘aanval’ en moet dus vlug uit bad naar het verloskwartier. (6u30)
Ik heb geen behoefte aan bedekking en ga dus met natte haren en in mijn evakostuum de fameuze bevallingstoel op. Vanaf nu mag ik meepersen zeggen ze. Ik vind het een beetje gekke houding: ik zit bijna recht, met mijn knieën wijd open naar boven gericht en met mijn voeten kan ik dan afduwen tegen de 2 zijflappen. De vv lopen druk in de weer rond en geven aan dat ik gewoon mag meeduwen, maar ik ben dus wel een beetje bang dat de baby er zo gaat uitvallen eerst, als niemand klaar staat om het op te vangen. Silly me, ik dacht dat dat beetje meeduwen (dat voor mij al best heavy was) genoeg zou zijn. Er wordt nog even gecontroleerd hoe het is met de baby ondertussen via de monitor: perfect, die heeft nergens last van. En dan begint het echt, de gyn wordt opgebeld en de 2 vv gaan er allemaal voor staan. Ik moet persen uit alle macht en ik geef alles wat ik kan, een ongelooflijk overweldigend gevoel; Volgens hen schuift de baby nu en ik voel dat wel een beetje, maar het lijkt alsof de weg ellenlang is, want telkens ik ophoud gaat die weer een stukje omhoog. Ik word aangespoord om me telkens kort te herpakken en opnieuw direct te duwen, maar vraag me af of ik het kleintje wel ga kunnen eruit krijgen. De woorden ‘dit is millimeterwerk’ klinken me niet echt als een feest in de oren. Dan komt mijn gyn er aan. Ze zien het kopje al zeggen ze en het is nu nog maar een kwestie van goed verder doen. Ik misinterpreteer de opperste concentratie van de dokter als desinteresse? Hij kijkt echt alsof ik niet goed bezig ben precies, terwijl de vroedvrouwen net heel erg aan het supporteren zijn. Ook mijn ventje is ongelooflijk aan het aanmoedigen. Ik daarentegen blijf volhouden dat ik dit niet eruit ga krijgen en als ik denk dat het echt niet pijnlijker kan en ik niet harder kan persen, blijkt het telkens nog in de overtreffende trap te gaan. Voor ik het weet beslist de dokter dat ik moet geknipt worden (ik was nochtans vooraf niet pro, maar achteraf ben ik wel blij, ik denk niet dat het zonder gelukt was want het spande echt wel tot barstens toe), ik laat het allemaal over mij komen en voel aan dat dit het moment is. Met werkelijk alles bijeenschrapend wat ik in mijn lijf heb ga ik ervoor. Iedereen is nu heel enthousiast en zegt hoe goed ik het doe.en Het voelt alsof alles aan stukken gaat maar ik instintief weet ik dat het waar is als ze zeggen dat het hoofdje eruit is. Even moet ik stoppen – ik ga er verkeerdelijk van uit omwille van feit dat dokter het hoofdje moet draaien ofzo (en alweer geluk dat ik niet zie want ventje ziet en niemand het zegt, want de navelstreng zat om het hoofdje, ik was zo hard in paniek geschoten anders). Als ik weer drang krijg vraag ik of ik nog altijd moet wachten, maar ik krijg groen licht van de gyn en geef alweer alles wat ik kan onder luid gesupporter. Ik zet mezelf na de schouders schrap voor de rest van het lichaampje eruit te duwen, maar dat is dus niet nodig natuurlijk. ‘Neem je kindje, hier pak het’, zeggen ze. En ik pak haar aan om op mij te leggen. Huid tegen huid. Oh wat een kleintje is het. Zo ongelooflijk klein, ik kan het niet geloven dat dit mijn babietje is. Wat een alles overweldigend gevoel. Het voelt onwerkelijk.
Onze dochter is dus ter wereld gekomen om 7.06. Ons Kersje. (wie haar echte naam wil weten, mag pb sturen)
Ik ben maar heel even bang dat ze niet ademt, maar ze begint vrij vlug hard te huilen tot mijn opluchting, Stevige longetjes heeft ze dus al.
De gyn wenst ons proficiat en zegt dat ik het fantastisch gedaan heb.
Nadien mag ik terug in een bed een uurtje bekomen en leggen ze haar voor het eerst aan mijn borst. Ze word heel vlug mooi roze. Ze meten en wegen haar. 2kg750. Wow ik ben er maar wat blij mee na de voorspelling van het echomachine gisteren dat ze maar 2kg300 zou wegen (gyn gokte wel op 2kg600 gezien mijn buik)? Van grootte is ze slechts 45 cm. Een super klein fijn prinsesje.
Als de kinderarts een half uurtje komt controleren, zegt die dat het een heel vinnig ding is en nog meer om zo klein en vroeg geboren te zijn. Alles is perfect in orde.
We liggen naar haar te kijken en ik vraag me luidop af of er ooit al zo’n mooie baby geweest is. Ze is prachtig. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen dat de hele wereld het met me eens zal zijn.
Het was een wonder dat ze ooit ontstond uit een mama die omzeggens geen kans had op een zwangerschap, of een baby met haar eigen genen. Laat staan dat iemand ooit had gedacht dat ik spontaan zwanger zou raken. En toch gebeurde het na al dat immense verdriet. De zwangerschap verliep met ups en downs, maar al bij al, geen grote problemen, behalve misschien het cystje dat werd gespot op haar eierstokken en na 2 weken vanzelf verdween. En de bevalling was een droom, op amper 5 uur tijd, spontaan op gang gekomen, geen nood aan een epidurale en persen moest ik maar een halfuurtje doen. En dan een dochter, wat ik altijd al zo stiekem gehoopt had en verlangd. Ik geef toe dat in het begin altijd dacht dat het een jongetje ging zijn en daarom nooit een voorkeur heb uitgesproken…
Ik ben mama. Het is alsof al die puzzelstukjes in elkaar vallen,want dat was ik altijd al: een moeder (maar dan altijd zonder kindje tot nu toe). En ons KERSJE op de taart is alles wat ik ooit kon wensen. Ik voel me compleet. En het is echt zonder overdrijven nog eens een wolk van een baby ook.
Waar ik al dat geluk aan verdiend heb, ik weet het niet. Maar ik ga het zeker levenslang koesteren. Ik wens jullie allemaal eenzelfde prachtervaring toe!
3 weken vroeger dan verwacht op 16/12 gebeurde dit:
2 uur ’s nachts. Plots lijkt het alsof de stop uit het bad word getrokken: PLOP en mijn vruchtwater breekt. Ik maak ventje wakker en zeg dat hij een handdoek en plastiek (daar heb ik nochtans al weken over gezeurd) op de matras gauw moet leggen. Hij is heel verward en weet niet goed wat eerst doen, ik moet het echt een paar keer herhalen voor hij het snapt.
Nadien bel ik Emmy de vv. Die vraagt of het gaat en zegt dat als ik kan best nog een paar uurtjes slaap. We besluiten dat te doen aangezien het vast nog een vermoeiende 24 uur zal worden.
Nog geen 3 kwartier later komen weeën opzetten. Het voelt erger dan de episodes die ik voordien had (dat waren dus wel oefenweetjes weet ik nu), maar het is duidelijk herkenbaar: in golven met zware menstruatiekrampen en een blokkage gevoel laag in de rug. Mijn schatje is verbaasd als ik na wat relaxatie-ademen aankondig dat de volgende wee er is. Hij kijkt op het uurwerk en kijkt verbaasd. ‘Ok, ik ga best timen wanneer je volgende is en hoe lang het duurt’.
Zo gezegd zo gedaan. Er zit van meet af aan 2Ã 3 minuten tussen en ze duren een minuut zo blijkt eventjes later.
Misschien best toch terug Emmy de vv opbellen, dan. Als die hoort hoe het verloopt, zegt ze dat ze naar ons toe komt.
Omdat ik al mijn schoonheidsrituelen voor morgenvroeg had gehouden (feestje op het werk namelijk), sta ik erop eerst nog uitgebreid te douchen met het ventje. Haartjes wassen, benen en oksels glad maken. God forbid, dat ik niet proper gewassen in de kliniek zou aankomen straks !
Tussen de weeën door maak ik me klaar. Ondertussen is de vroedvrouw aangekomen (3u)en heeft ventje ze mee naar boven in de badkamer gebracht. Ik sta daar poedelnaakt als ze binnenkomt, maar dat stoort me totaal niet.
We begeven ons naar beneden en ik trek mijn ‘bevallingskleedje’ aan. Gaan zitten om zo de weeën op te vangen is een ware marteling. Ik moet blijven rond stappen en afwisselend op de rugleuning van een stoel steunen. Mijn ventje masseert de pijn goed weg… Ik neem hem afwisselend omhelzend vast, bijna hangend aan hem. Een heel koesterende houding die troost biedt en verlichtend werkt.
Na een half uurtje meet de vv mijn opening: ik zit op 4cm (3u30).
Ik doe wat kilometertjes rond de tafel, de hondjeskwispelhouding in de zetel. Het wordt steeds heviger, maar ik slaag erin te blijven ontspannen en de pijn weg te ademen met hulp van mijn schatje. Emmy springt in op de momenten dat hij de valiezen, zelfgemaakte doopsuiker en drank voor kraambezoek naar de auto draagt. Gelukkig stond alles al klaar, een controlefreak zijn heeft toch ook wel zijn voordelen op dit soort momenten. :p
Na een uurtje meet ze nog eens : 5 à 6 cm (4u30). Het gaat wel heeeel snel, dus de tijd om naar het ziekenhuis te gaan is aangebroken. Ik vang nog wat weeën op, we verzamelen nog de laatste spulletjes en ik trek mijn jas en schoenen aan. Time to go. 5 minuutjes later zijn we op spoed . Ik weiger een rolstoel omdat dat tegenwerkt bij het ondergaan van de pijn. Te voet dus naar de afdeling materniteit, onderweg moeten we tot 3 keer stoppen vanwege de heftige episodes. Na wat een eeuwigheid lijkt komen we er dan eindelijk aan (5u) . Ik mag onmiddellijk naar een arbeidskamer, de vv heeft intussen al gebeld dat ik eraan kom en een korte update meegegeven. Ze parkeren me eerst op het bed en leggen me aan de monitor aan. Ik heb intussen 6à 7 cm ontsluiting. Hier heb ik toch meer moeite om me te ontspannen, de omgeving is dan ook anders dan thuis, maar later komt dat helemaal goed. Al gauw wordt ik dat liggen beu, zeker als blijkt dat de baby het zeer goed doet en blijkbaar niet onder de indruk is van hetgeen zich afspeelt. De draad achter me aantrekkend ga ik ditmaal de zitbal uitproberen. Ventje zit achter me en blijft ijverig masseren met lekker geurende lavendelolie en mee-ademen. Op den duur word ik wel wat gefrustreerd van het feit dat ik bijna manisch de harttonen van ons kleintje in het oog hou, terwijl ik tegelijkertijd probeer om te gaan met de steeds zwaardere weeën. Na een half uurtje word ik gelukkig losgekoppeld. Ik drentel wat rond, ga nog even naar het toilet om mijn blaas te ledigen. 1 van de vroedvrouwen die af en toe komt kijken, stelt voor om in bad te gaan. Eerst ben ik niet zo voor het idee gewonnen, maar als ze zegt dat ik het toch gewoon eens kan proberen en het water lekker warm zal zijn, bezwijk ik. Het was de beste suggestie die ze had kunnen doen. Het is heerlijk om te bekomen tijdens die kleine pauzes en als ze op mijn buik sproeien kan ik zelfs even genietend achterover liggen. Ik heb nu zo’n 8 cm opening, het voelt echt heel ambetant als ze nu vanbinnen voelen.
Het wordt nu echt wel zwoegen en ik moet heel hard beginnen puffen omdat ik steeds meer persdrang krijg. Ik smeek telkens weer of ik alsjeblieft mag duwen, maar ik mag natuurlijk niet. Knijpend in de hand van mijn ventje aan de ene zijde en in dat van een stagiaire (die verdomd kleine vingertjes heeft maar geen krimp geeft en me troostend over de hand streelt) aan de andere zijde probeer ik mezelf te weerhouden van toegeven aan de dwang. Als de vv na een tijdje terug meet, zegt ze dat er enkel nog een boordje is, maar dat ik me nog altijd moet inhouden. Nog een paar keer wegpuffen zegt ze. Dit hou ik echt niet lang meer, maar mijn liefje stimuleert me toch om het aan te kunnen. Dan is het zo allesomvattend dat ik aankondig dat ik het echt niet meer kan stoppen. De vv zegt dat ik heel eventjes mag meeduwen op het kwaadste moment maar dan opnieuw de wee zal moeten opvangen. Dit zijn echt de laatste loodjes, belooft ze. Dat laat inderdaad letterlijk wat druk van de ketel en het lukt nog een paar keer. Als ze nu meet is het boordje weg. Ik heb heel kort tijd tot de volgende ‘aanval’ en moet dus vlug uit bad naar het verloskwartier. (6u30)
Ik heb geen behoefte aan bedekking en ga dus met natte haren en in mijn evakostuum de fameuze bevallingstoel op. Vanaf nu mag ik meepersen zeggen ze. Ik vind het een beetje gekke houding: ik zit bijna recht, met mijn knieën wijd open naar boven gericht en met mijn voeten kan ik dan afduwen tegen de 2 zijflappen. De vv lopen druk in de weer rond en geven aan dat ik gewoon mag meeduwen, maar ik ben dus wel een beetje bang dat de baby er zo gaat uitvallen eerst, als niemand klaar staat om het op te vangen. Silly me, ik dacht dat dat beetje meeduwen (dat voor mij al best heavy was) genoeg zou zijn. Er wordt nog even gecontroleerd hoe het is met de baby ondertussen via de monitor: perfect, die heeft nergens last van. En dan begint het echt, de gyn wordt opgebeld en de 2 vv gaan er allemaal voor staan. Ik moet persen uit alle macht en ik geef alles wat ik kan, een ongelooflijk overweldigend gevoel; Volgens hen schuift de baby nu en ik voel dat wel een beetje, maar het lijkt alsof de weg ellenlang is, want telkens ik ophoud gaat die weer een stukje omhoog. Ik word aangespoord om me telkens kort te herpakken en opnieuw direct te duwen, maar vraag me af of ik het kleintje wel ga kunnen eruit krijgen. De woorden ‘dit is millimeterwerk’ klinken me niet echt als een feest in de oren. Dan komt mijn gyn er aan. Ze zien het kopje al zeggen ze en het is nu nog maar een kwestie van goed verder doen. Ik misinterpreteer de opperste concentratie van de dokter als desinteresse? Hij kijkt echt alsof ik niet goed bezig ben precies, terwijl de vroedvrouwen net heel erg aan het supporteren zijn. Ook mijn ventje is ongelooflijk aan het aanmoedigen. Ik daarentegen blijf volhouden dat ik dit niet eruit ga krijgen en als ik denk dat het echt niet pijnlijker kan en ik niet harder kan persen, blijkt het telkens nog in de overtreffende trap te gaan. Voor ik het weet beslist de dokter dat ik moet geknipt worden (ik was nochtans vooraf niet pro, maar achteraf ben ik wel blij, ik denk niet dat het zonder gelukt was want het spande echt wel tot barstens toe), ik laat het allemaal over mij komen en voel aan dat dit het moment is. Met werkelijk alles bijeenschrapend wat ik in mijn lijf heb ga ik ervoor. Iedereen is nu heel enthousiast en zegt hoe goed ik het doe.en Het voelt alsof alles aan stukken gaat maar ik instintief weet ik dat het waar is als ze zeggen dat het hoofdje eruit is. Even moet ik stoppen – ik ga er verkeerdelijk van uit omwille van feit dat dokter het hoofdje moet draaien ofzo (en alweer geluk dat ik niet zie want ventje ziet en niemand het zegt, want de navelstreng zat om het hoofdje, ik was zo hard in paniek geschoten anders). Als ik weer drang krijg vraag ik of ik nog altijd moet wachten, maar ik krijg groen licht van de gyn en geef alweer alles wat ik kan onder luid gesupporter. Ik zet mezelf na de schouders schrap voor de rest van het lichaampje eruit te duwen, maar dat is dus niet nodig natuurlijk. ‘Neem je kindje, hier pak het’, zeggen ze. En ik pak haar aan om op mij te leggen. Huid tegen huid. Oh wat een kleintje is het. Zo ongelooflijk klein, ik kan het niet geloven dat dit mijn babietje is. Wat een alles overweldigend gevoel. Het voelt onwerkelijk.
Onze dochter is dus ter wereld gekomen om 7.06. Ons Kersje. (wie haar echte naam wil weten, mag pb sturen)
Ik ben maar heel even bang dat ze niet ademt, maar ze begint vrij vlug hard te huilen tot mijn opluchting, Stevige longetjes heeft ze dus al.
De gyn wenst ons proficiat en zegt dat ik het fantastisch gedaan heb.
Nadien mag ik terug in een bed een uurtje bekomen en leggen ze haar voor het eerst aan mijn borst. Ze word heel vlug mooi roze. Ze meten en wegen haar. 2kg750. Wow ik ben er maar wat blij mee na de voorspelling van het echomachine gisteren dat ze maar 2kg300 zou wegen (gyn gokte wel op 2kg600 gezien mijn buik)? Van grootte is ze slechts 45 cm. Een super klein fijn prinsesje.
Als de kinderarts een half uurtje komt controleren, zegt die dat het een heel vinnig ding is en nog meer om zo klein en vroeg geboren te zijn. Alles is perfect in orde.
We liggen naar haar te kijken en ik vraag me luidop af of er ooit al zo’n mooie baby geweest is. Ze is prachtig. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen dat de hele wereld het met me eens zal zijn.
Het was een wonder dat ze ooit ontstond uit een mama die omzeggens geen kans had op een zwangerschap, of een baby met haar eigen genen. Laat staan dat iemand ooit had gedacht dat ik spontaan zwanger zou raken. En toch gebeurde het na al dat immense verdriet. De zwangerschap verliep met ups en downs, maar al bij al, geen grote problemen, behalve misschien het cystje dat werd gespot op haar eierstokken en na 2 weken vanzelf verdween. En de bevalling was een droom, op amper 5 uur tijd, spontaan op gang gekomen, geen nood aan een epidurale en persen moest ik maar een halfuurtje doen. En dan een dochter, wat ik altijd al zo stiekem gehoopt had en verlangd. Ik geef toe dat in het begin altijd dacht dat het een jongetje ging zijn en daarom nooit een voorkeur heb uitgesproken…
Ik ben mama. Het is alsof al die puzzelstukjes in elkaar vallen,want dat was ik altijd al: een moeder (maar dan altijd zonder kindje tot nu toe). En ons KERSJE op de taart is alles wat ik ooit kon wensen. Ik voel me compleet. En het is echt zonder overdrijven nog eens een wolk van een baby ook.
Waar ik al dat geluk aan verdiend heb, ik weet het niet. Maar ik ga het zeker levenslang koesteren. Ik wens jullie allemaal eenzelfde prachtervaring toe!
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Lieve Engel
wat een verrassing en wat een heerlijk nieuws
Een heel mooi en wederom ontroerend bevallingsverhaal.
Krijg er de tranen van in mijn ogen!
Dikke proficiat met je meisje En ja, in mama's ogen is ze een echt prinses, de mooiste baby op de wereld!
(mag ik de naam weten via PB aub?)
Geniet ervan, maar dat doe je vast en wees blij met het wonder, want zoals je zegt, je had het nooit durven dromen en eindelijk is jouw kindje daar! 't is onbeschrijflijk, te mooi voor woorden
Mijn dochtertje was ongeveer even groot en zwaar als het jouwe.
Ze is nu een flinke meid van 10 kg, niet te geloven dat ze zo snel groeien op 1 jaar tijd!
veel liefs
sterretje
wat een verrassing en wat een heerlijk nieuws
Een heel mooi en wederom ontroerend bevallingsverhaal.
Krijg er de tranen van in mijn ogen!
Dikke proficiat met je meisje En ja, in mama's ogen is ze een echt prinses, de mooiste baby op de wereld!
(mag ik de naam weten via PB aub?)
Geniet ervan, maar dat doe je vast en wees blij met het wonder, want zoals je zegt, je had het nooit durven dromen en eindelijk is jouw kindje daar! 't is onbeschrijflijk, te mooi voor woorden
Mijn dochtertje was ongeveer even groot en zwaar als het jouwe.
Ze is nu een flinke meid van 10 kg, niet te geloven dat ze zo snel groeien op 1 jaar tijd!
veel liefs
sterretje
-
mindyke
- Berichten: 3760
- Lid geworden op: 21 maart 2010, 12:44
wauw liefste Engel!!!
Super gefeliciteerd!! Was al zo benieuwd hoe je controle was geweest woensdag en nu dit!
Echt een mooi verhaal en ik ben heeeeel blij voor je!!!
Het kon niet anders dan dat al die dingen voorweeën Stiekem ben ik een beetje jaloers... jij hebt je lief meisje al!
geniet er met volle teugen van meid!!!
knuf
Super gefeliciteerd!! Was al zo benieuwd hoe je controle was geweest woensdag en nu dit!
Echt een mooi verhaal en ik ben heeeeel blij voor je!!!
Het kon niet anders dan dat al die dingen voorweeën Stiekem ben ik een beetje jaloers... jij hebt je lief meisje al!
geniet er met volle teugen van meid!!!
knuf
-
Engel0405
- Berichten: 852
- Lid geworden op: 5 mei 2010, 14:22
Hey lieverd, jij volgt heel binnenkort hoor! En dan organiseren we misschien een babymeeting als je wil.mindyke schreef:wauw liefste Engel!!!
Super gefeliciteerd!! Was al zo benieuwd hoe je controle was geweest woensdag en nu dit!
Echt een mooi verhaal en ik ben heeeeel blij voor je!!!
Het kon niet anders dan dat al die dingen voorweeën Stiekem ben ik een beetje jaloers... jij hebt je lief meisje al!
geniet er met volle teugen van meid!!!
knuf
Probeer nog heel goed uit te rusten en van die laatste tijd alleen met je ventje te genieten.
Zou zo opnieuw tekenen voor deze superervaring, maar wel beetje spijtig van die gemiste quality time met de man van mijn leven
Ben dus letterlijk tot de laatste dag ah werk geweest nu
-
mindyke
- Berichten: 3760
- Lid geworden op: 21 maart 2010, 12:44
oo tot de laatste dag, ja das jammer!
Ik ben blij dat ik thuis ben en wat kan genieten nu. Tventje werkt nog tot kerstavond en dan heeft ie verlof , hopelijk hebben we dan nog een paar daagjes samen...
Ik hoop dat ons snotaapje komt op de dag dat ie is uitgerekend ...
jup dat lijkt me wel een leuk idee zo een babymeeting, we will see he xxx
Ik ben blij dat ik thuis ben en wat kan genieten nu. Tventje werkt nog tot kerstavond en dan heeft ie verlof , hopelijk hebben we dan nog een paar daagjes samen...
Ik hoop dat ons snotaapje komt op de dag dat ie is uitgerekend ...
jup dat lijkt me wel een leuk idee zo een babymeeting, we will see he xxx
-
Engel0405
- Berichten: 852
- Lid geworden op: 5 mei 2010, 14:22
Hey sterretje, thx voor de bemoedigende woorden. Ik hoop dat ze vlug een mooi gewichtje heeft (vandaag zat ze te schommelen tussen 10grammetjes af en break even; ze zit op 2550 gr).Ik doe alleszins heel erg mijn best haar te voorzien in mamamelk. Hoop dat ze morgen voor het eerst bijkomt. Zou pak van mijn hart zijn. Vind het beetje akelig dat het meteen ook onze vertrekdag is, maar ze doet het zo geweldig, dat ik er wel moet op vertrouwen.
Overdag is het 1 en al euforie. De KA die zegt dat ze perfect is, de verpleegsters dat ze zo flink is en goed drinkt, maar nr de avond toe word ik meestal precies wat zwartkijkender met huilbuitjes en lichte paniek...'s Nachts is echt afzien, ik voel dat ik slaap nodig heb, maar elke kik van haar doet me ongerust checken of ze ok is? Is ze te stil dan vraag ik me af of ze nog ademt.. Vannacht ging het al ietsjes beter...
Ik hoop maar dat ze even braaf thuis is als hier in de kliniek. Ben beetje bang voor wat me te wachten staat, maar we zien wel hè. Ventje gaat me eerstkomende 3 weekjes wel helpen. Maar het is ook allemaal in combinatie met bouw enzo dus 't wordt afwachten!
Goh je ziet duidelijk dat ik dit geschreven heb in 1 van mijn 'mindere' stemmingen.
Ben zo happy met haar, maar evengoed doodsbang dat haar iets zou overkomen ook.
Overdag is het 1 en al euforie. De KA die zegt dat ze perfect is, de verpleegsters dat ze zo flink is en goed drinkt, maar nr de avond toe word ik meestal precies wat zwartkijkender met huilbuitjes en lichte paniek...'s Nachts is echt afzien, ik voel dat ik slaap nodig heb, maar elke kik van haar doet me ongerust checken of ze ok is? Is ze te stil dan vraag ik me af of ze nog ademt.. Vannacht ging het al ietsjes beter...
Ik hoop maar dat ze even braaf thuis is als hier in de kliniek. Ben beetje bang voor wat me te wachten staat, maar we zien wel hè. Ventje gaat me eerstkomende 3 weekjes wel helpen. Maar het is ook allemaal in combinatie met bouw enzo dus 't wordt afwachten!
Goh je ziet duidelijk dat ik dit geschreven heb in 1 van mijn 'mindere' stemmingen.
Ben zo happy met haar, maar evengoed doodsbang dat haar iets zou overkomen ook.
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Engel
wat je beschrijft is doodnormaal hoor
reken maar op de babyblues (dag 3) en ook de emoties die zo overweldigend zijn.
ik weet nog hoe ik zo kon doordraaien in de kliniek en dat ik allerlei gedachten en emoties tegelijk had... is heel normaal, gewoon voorbij laten tgaan, eens zagen tegen je ventje en tegen de vroedvrouwen en je goed laten adviseren.
Omdat mijn kindje zo klein was, sliep ze overdag heel veel en moest ik haar de eerste dagen wakker maken om aan te leggen. ze had de kracht nog niet om lang en goed te drinken. daardoor is het wel wat zoeken in het begin.
Amber viel ook een beetje af hoor, maar zat toch op het goede gewicht tegen dat we naar huis gingen.
gewoon niet mee inzitten als ze veel willen drinken, maar er gewoon in meegaan.
En ja 's nachts is het idd e hel. Overdag wil je zelf je ritme wat aanhouden, bezoek ontvangen, ... en 's nachts wil de baby niet mee.
daarom is overdag rusten/slapen de boodschap. Echt proberen hoor!
Je zal zien, je kindje gaat vlug bijkomen en zelf ga je echt genieten van het moederschap.
veel plezier de eerste dagen thuis!
wat je beschrijft is doodnormaal hoor
reken maar op de babyblues (dag 3) en ook de emoties die zo overweldigend zijn.
ik weet nog hoe ik zo kon doordraaien in de kliniek en dat ik allerlei gedachten en emoties tegelijk had... is heel normaal, gewoon voorbij laten tgaan, eens zagen tegen je ventje en tegen de vroedvrouwen en je goed laten adviseren.
Omdat mijn kindje zo klein was, sliep ze overdag heel veel en moest ik haar de eerste dagen wakker maken om aan te leggen. ze had de kracht nog niet om lang en goed te drinken. daardoor is het wel wat zoeken in het begin.
Amber viel ook een beetje af hoor, maar zat toch op het goede gewicht tegen dat we naar huis gingen.
gewoon niet mee inzitten als ze veel willen drinken, maar er gewoon in meegaan.
En ja 's nachts is het idd e hel. Overdag wil je zelf je ritme wat aanhouden, bezoek ontvangen, ... en 's nachts wil de baby niet mee.
daarom is overdag rusten/slapen de boodschap. Echt proberen hoor!
Je zal zien, je kindje gaat vlug bijkomen en zelf ga je echt genieten van het moederschap.
veel plezier de eerste dagen thuis!
-
Repelsteeltje
- Berichten: 1422
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 10:33
-
jufnel
- Berichten: 1052
- Lid geworden op: 21 maart 2009, 22:59
Engel, een hele dikke proficiat met jouw Kersje! (ik wil de naam graag weten 
)
En wat een prachtig verhaal en mooie bevalling!
't Is idd wat he , zo'n baby eruit duwen
! Ik dacht ook dat ik ons zoontje er nooit zou uitkrijgen!
Die angsten 's avonds en huilbuien hebben bij mij ook thuis nog een paar dagen geduurd.
En ons zoontje is nu 2 maanden oud en al een stevige beer van 6,5kg maar ik hang elke nacht nog een paar keer boven zijn wiegje om te "controleren" of ie nog ademt
Dat hoort er allemaal bij denk ik
Geniet heel erg van het mama-zijn. 't Is zo mooi!
) En wat een prachtig verhaal en mooie bevalling!
't Is idd wat he , zo'n baby eruit duwen
! Ik dacht ook dat ik ons zoontje er nooit zou uitkrijgen! Die angsten 's avonds en huilbuien hebben bij mij ook thuis nog een paar dagen geduurd.
En ons zoontje is nu 2 maanden oud en al een stevige beer van 6,5kg maar ik hang elke nacht nog een paar keer boven zijn wiegje om te "controleren" of ie nog ademt
Dat hoort er allemaal bij denk ik Geniet heel erg van het mama-zijn. 't Is zo mooi!
-
LittleBean
- Berichten: 1715
- Lid geworden op: 8 februari 2010, 22:55
Wow Engel! Wat een verhaal!
Ik kom hier vlug even op DVO piepen na het 'kerstdiner' met mijn ouders en ik zit maar halvelings te luisteren naar wat mijn mama aan het vertellen is tegen mij (uhuh, jaaaa, mmmm, ... ) terwijl ik je verhaal lees.
Ik dacht gisteren nog 'wie van ons gaat de eerste zijn'?
Ik ga proberen alles nog eens rustig na te lezen als mijn ouders weg zijn dinsdag om te volle te genieten van je mooit beschrijving van de geboorte van jullie Kersje.
Mag ik via pb ook de naam weten?
Superproficiat en geniet van jullie mooie meisje!
LB
Ik kom hier vlug even op DVO piepen na het 'kerstdiner' met mijn ouders en ik zit maar halvelings te luisteren naar wat mijn mama aan het vertellen is tegen mij (uhuh, jaaaa, mmmm, ...
) terwijl ik je verhaal lees.Ik dacht gisteren nog 'wie van ons gaat de eerste zijn'?
Ik ga proberen alles nog eens rustig na te lezen als mijn ouders weg zijn dinsdag om te volle te genieten van je mooit beschrijving van de geboorte van jullie Kersje.
Mag ik via pb ook de naam weten?
Superproficiat en geniet van jullie mooie meisje!
LB
Laatst gewijzigd door LittleBean op 20 december 2010, 7:55, 1 keer totaal gewijzigd.
Ons annelore is vandaag al voor de eerste keer naar de kribbe...Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 43 gasten