dagelijkse confrontatie op het werk

[Sterretje]

Is niet gemakkelijk om het volledig voor je collega's verborgen te houden.

De dichtste collega's weten dat we met IVF bezig zijn, maar nooit vragen ze er eigenlijk naar hoe ver we staan of wat we precies nog gaan doen.
ik apprecieer die discretie wel. Langs de ene kant wil ik graag m'n hart eens luchten, lagns de andere kant wil ik echt die afstand bewaren.
En het is ook een beetje jobprotectie. Stel je voor dat ze ermee rekening houden bij een eventuele evaluatie of promotie: ah nee, zij niet, stel je voor dat ze zwanger is?

En gelukkig werken hier maar 3 andere vrouwen, die in de verste verte niet meer aan kinderen denken...

[Janne]

Er zijn echt heel wat vrouwen die niet beseffen dat het niet voor iedereen even gemakkelijk is om kinderen te krijgen en dat er veel zijn die er heel wat voor over moeten hebben. Ik heb op mijn werk niets verteld van mijn behandelingen. Vooral omdat ik niet wil dat ze er constant achter vragen. Eén van mijn collega's zei vorige week dat ze nooit voor IUI of IVF zou kiezen... ik vond dit zo'n botte uitspraak. Zij heeft gemakkelijk praten. Ze was twee maal direct zwanger. Nu gaat ze vanaf deze maand voor haar derde... ze wil namelijk graag een kindje volgend jaar in augustus. Het moet toch gemakkelijk zijn als je dat zo maar kan plannen. Ik zie verselijk op tegen de dag (en die zal niet lang meer op zich laten wachten) dat ze komt vertellen dat ze zwanger is. Ik ga het zo moeilijk hebben als ik elke dag weer geconfronteerd ga worden met haar dikker wordende buik. Ik was al jarloers toen zij zwanger was van haar tweede... toen waren wij ook al aan het proberen...
Ik betrap me dikwijls op de gedachte dat ik hoop dat het bij haar niet rap gaat lukken... de toekomst zal het uitwijzen...

[wat is er mis?]

Oh Janne,

Om zulke uitspraken zou ik ook enorm boos worden. Mensen weten niet wat ze zouden doen tot ze er zelf inzitten. Het is zo gemakkelijk gezegd hé wij zouden dat niet doen, tot je er effectief over moet nadenken. Ik word nog boos in jouw plaats. Mensen beseffen echt niet wat het is hé verlangen naar een baby.

En wat je collega betreft die vermoedelijk terug snel zwanger zal zijn. Mijn bureaugenote gaat ook beginnen aan een tweede. De eerste keer had ze direct prijs, dus ik vermoed dat het nu ook niet lang zal duren. Maar ja, bij ons is het gewoon non-stop babyboom. Ik zal er ook wel mee leren leven zeker. En hopelijk hé Janne, zijn we beiden ook snel zwanger, liefst voor hen

groetjes,

Bokje

[Lisa Simpson]

hallo,

ik ben nieuw hier.
die confrontaties op het werk, dat herken ik. Het is hier ook een tijdje 'druk' geweest. En onvermijdelijk vragen ze dan ook aan jou: "en wanneer begin jij eraan?"...

mijn oplossing: doen alsof kinderen mij niet interesseren, soms zelfs heel bot, dan zeg ik dingen zoals "pff, kinderen, dat schijt en bleit alleen maar"
Maar het werkt, niemand vraagt er mij nog naar
Ik let ook heel bewust op dat ik s middag bij de mannelijke collegas's zit, of bij collegas waarvan ik weet dat ze over andere dingen praten.

[Lady-V]

Eerder vertelde ik al over die collega van 38 die zwanger wou worden van haar 2e. Het is haar al gelukt. Ik heb t donderdag mogen vernemen. Ze had t iedereen al verteld toen ik er niet was en wou het gewoon tegen mij over heel de bureau schreeuwen. Gelukkig heeft een collega haar aan haar verstand kunnen brengen dat ze me apart moest roepen. Die collega heeft t zelf ook moeilijk gehad om zwanger te worden, heeft meer dan 5 jaar geprobeerd, dus zij wist in welke situatie ik mij bevind en kan mij als enigste dan ook begrijpen. Ze verdedigd me ook als ik door die rotopmerkingen geconfronteerd word en niet direct weet wat zeggen. Toen ze me riep, sloeg mn hart over en wist ik al hoe laat t was. Ik nog even gezegd dat ik nog snel iets moest doen, was gelogen, wou me voorbereiden om blij te zijn voor haar en t slechte nieuws voor mij dan, te vernemen. Heb laten uitschijnen dat ik blij was voor haar maar wat deed t verschrikkelijk veel pijn en t liefst had ik willen zeggen, oh maar ik ben ook zwanger hoor. Maar helaas. Ze zei, nu ik zwanger ben, kan je volgen he. Ik heb me kranig gehouden en gezegd dat het niet voor direct zal zijn, dat het nog niet goed zit met mijn hormonen en mn eisprong. Was niet waar maar ik kon t niet meer horen en niet meer zeggen dat t bij mij nog steeds niet gelukt is, dat het niet zo simpel is, dat mijn droom wegblijft ondanks ik 25 ben en kerngezond zou moeten zijn.
Ik zit schuin over haar en ons heel blokje is constant over de zwangerschap bezig. Plezant. Ik ben in een depressie gevallen nu. Niet alleen door haar nieuws maar dat was de laatste druppel die ik nodig had in mijn ton van 10000 liter, om over te lopen. Ik ga nu naar de psychotherapeut want denk alleen nog maar aan alles wat negatief is. De hoop is helemaal verdwenen, er kan geen lach meer af. Hoop dat ik er snel weer bovenop ben anders zijn die 3 jaar dat ik er al mee bezig ben ook weggegooid. Weet wat jullie meemaken. Ik wil niet meer naar mn werk. Ik kan haar niet zien. Ik kan t niet aan. In maart loopt mn contract af. Wat ga ik blij zijn dat ik weg kan dan, want dan loopt zij waarschijnlijk al met een bol buikje rond en ik nog altijd niets. Moest t bij mij wel gelukt zijn, wat eerder op een mirakel lijkt, maar kom, stel. Dan zou ik de aandacht niet kunnen delen met haar. Alle aandacht is voor mij, ik heb er veel meer voor moeten doen en ik verdien mn geluk meer dan zij. Mijn zwangerschap zou belangrijker zijn en zij had beter oma geworden dan mama, wat is dat kind met haar als dat 12 jaar is en zij 50. Ze heeft een zoon van 15 dus tegen dan is ze oma. Zeg nu zelf, mijn gedachten zijn toch niet meer gezond he. Ik moet me dringend laten helpen.

[Hanne.lore]

Naar een psychotherapeut gaan is een heel gezonde beslissing. Zo'n zwarte gedachten hebben en gevoelens van frustratie omdat een ander zomaar krijgt waar jij al zo lang op wacht, dat is normaal. Het is niet fijn, het is lastig, maar verwijt jezelf niet dat je ze hebt. Die dingen in die collega haar gezicht smijten, dat zou iets anders zijn, maar dat doe je niet.

Ik heb ook zo rondgelopen en mij uit een heel diep dal moeten sleuren, ook met hulp van een therapeute.

Hou er vooral de moed in.

[fluffie]

Lady-V, heel veel moed en sterkte!! Ik denk net zoals Hannelore dat die gevoelens heel normaal zijn na alles wat je meegemaakt hebt... Ik hoop dat de therapeute je er snel weer bovenop helpt, zodat je weer kan genieten van het leven!

Dikke knuffel,
Véro

[melika]

Ja dames spijitg genoeg is dit de harde werkelijkheid

Ik laat me soms bijna verleiden om van onze behandeling te vertellen als er weer eens vragen kome over onze kinderwens/plannen maar ik weet heel zeker dat sommige collega's geen begrip zullen hebben en inderdaad dingen zeggen als ga ne keer op reis of ge moet een kussen onder u gat steken ! waar je totaal geen behoefte aan hebt
op het moment alleen een zwangere kinesiste op het werk maar die zie ik niet veel
ik werk vaak alleen dus kan me nogal verstoppen hiervoor maar toch

ik denk dat er niet veel anders op zit dan te proberen om de zwangeren te ontwijken maar dat is soms onmogelijk hé
wat ik wel doe is op een goeie dag dat ik het aankan geintresseerd zijn in hun zwangerschap en dan voel ik me weer wat beter want wil ook niet de associale zijn die nooit iets vraagt of zo

ik wens jullie allemaal heel veel sterkte met de confrontaties met zwangere vrouwen !!!

[Lisa Simpson]

hallo,

hier vertelde net een mannelijke collega dat zijn zus zwanger is en dat hij had moeten huilen van blijdschap. Aargh, vandaag voelde dat toch ook even als een steek door mijn maag. Ik dacht bij mijzelf "zal ik je eens vertellen over mijn problemen om zwanger te worden en mijn miskraam en mijn zus die nu ook zwanger had moeten zijn en ook een miskraam heeft gehad" da's pas om te huilen.
Lelijk van mij, t is natuurlijk leuk voor zijn zus en voor hem maar ons blijft het telkens weer een steek in het hart!
en dan een andere collega die een kindje heeft die er nog een schepje bovenop doet door te zeggen dat je sommige dingen pas weet/leert/beseft als je zelf moeder bent Tja, wat wij meemaken besef je ook pas als je er in zit he

Ik heb maar wijselijk gezwegen

[Lady-V]

ja, dat is waar Lisa, wat je zegt. Gelukkig kunnen we hier nog ons gedacht zeggen zodat je er niet alleen mee rond blijft lopen. Veel sterkte meid! Weet wat je bedoelt.

[Lisa Simpson]

hallo nog eens,

ik heb ook nog een andere soort confrontatie op het werk. Ik werk nl in de sociale sector en werk dus met laaggeschoolden, vreemdelingen, kansarmen,...
en veel van hen hebben dus kinderen, zijn véél zwanger, enzo, alle jullie kennen de clichés wel he.

Soms doet het wel pijn, mijn vriend en ik vinden het net belangrijk om "voorzien" te zijn op kinderen, inkomen, huis, stabiliteit,...
veel van mijn klanten worden "zomaar" zwanger omdat het hoort, omdat ze niet weten wat aniconceptie is, ... ook al kunnen ze het zich eigenlijk niet 'permitteren' of ik stuur ze naar een opleiding, dat kan dan niet want ze hebben geen kinderopvang... Soms wel frustrerend hoor... Maar ja, t is deel van mijn job dus ik blijf professioneel

[melika]

lisa ,

ik heb in m'n job in de psychiatrie eens een vrouw gekend die een kind had en dat werd geplaatst in een pleeggezin omdat er niet voor kon zorgen
nu had ze een nieuwe vriend en haar idee was we maken een ander kindje en dat mag dan wel bij mij blijven
de meeste vrouwen daar hadden kinderen maar keken er niet naar om

[Lady-V]

Ja Lisa, ik kan me voorstellen dat dat helemaal niet goed voelt. Soms zie ik hier int stad ook meisjes lopen, totaal onverzorgd, hebben geen inkomen en zo en dan lopen daar 4 a 5 kinderen achter... Dan denk ik ook bij mezelf van amai zenne...

Er zijn jammer genoeg veel te veel mensen die niet naar hun kinderen om kijken. Onze buurvrouw is ook net bevallen van een zoontje. Het is haar 4e kindje en haar kids zitten allemaal in een internaat omdat zij er niet voor kan zorgen.. Waar ben je dan mee bezig??????? Maarja, zo is het leven zeker.

[Lisa Simpson]

net tijdens de middagpauze: ik ben met een collega aan het praten over een sauna + restaurant die ik haar had aangeraden, dat het daar zo heerlijk ontspannen is enzo. Echt leuk, tot zei zegt "ja zeker als je kinderen hebt, doet dat nog meer deugd"
Daarna begon ze te 'klagen' dat het zo druk kan zijn, en zoveel werk, dat ze verlangt tot ze groot zijn, blablabla. Ikke "tja, niemand heeft je verplicht om ze te maken he"

[Lady-V]

ja, dat kan ik ook niet verdragen als ze zo doen.... bah, ik durf ni meer buiten komen of ik word geconfronteerd met zwangeren of baby's. ik vraag me echt af of iemand dat soms voor express doet. Maar t zal mij gewoon ergen opvallen omdat ik er zelf zo naar verlang. Ik kan er soms echt niet tegen en dan kom ik huilend thuis...