Hey Lady V,
Dankjewel, dankjewel, dankjewel!!! Heel goed nieuws van die operatiezaal en nog beter nieuws voor jou!! Eindelijk gaan alle wegen open voor je eh ... Ben zo blij voor jou!
Even sloeg mijn hartje over toen ik je bericht las. Ik ben heel blij dat de wachttijd waarschijnlijk korter wordt, maar tegelijkertijd ook doodsbang omdat de operatie dichterbij komt. Ik zit in de groep van de zware operaties en ben echt bang. Ben voor de narcose, bang voor de pijn achteraf, zelfs bang om in het ziekenhuis te liggen (klinkt super kinderachtig, maar ik heb nog nooit in het ziekenhuis gelegen), bang dat tijdens de operatie blijkt dat het nog ernstiger is dan gedacht. Bang ...
Intussen zit ik morgen op dag 5 van mijn wachttijd na de IUI. Ik hoop zo erg dat het gelukt is! Ik voel steekjes in mijn lies, druk in mijn zij. Maar mijn lichaam is zo vol hormonen gepompt dat ik weinig aandacht aan mogelijke signalen besteed. Ik hoop, maar evenzeer realiseer ik me dat de kans op zwangerschap voor de operatie wel erg klein is...
Dames, we komen er allemaal wel. We zullen uiteindelijk voor het wachten beloond worden.
Veel moed, steun, hoop en succes voor jullie allemaal!
Sunny
Lotgenoten met endometriose gezocht
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
dit is inderdaad super nieuws!!!
laat ons hopen dat het ook echt door gaat he,zullen niet te hard hopen maar toch een beetje,dat zou voor mij willen zeggen dat mijn operatie voor september 2009 zou zijn,is al iets heel anders dan 2010 he!
ik hoop het echt.
lady v,het is te hopen dat je nu heel snel zwanger geraakt he,duim voor je!!
en dat hier snel positief nieuws mag komen over een zwangerschap.
groetjes liesje
laat ons hopen dat het ook echt door gaat he,zullen niet te hard hopen maar toch een beetje,dat zou voor mij willen zeggen dat mijn operatie voor september 2009 zou zijn,is al iets heel anders dan 2010 he!
ik hoop het echt.
lady v,het is te hopen dat je nu heel snel zwanger geraakt he,duim voor je!!
en dat hier snel positief nieuws mag komen over een zwangerschap.
groetjes liesje
-
vicky
- Berichten: 99
- Lid geworden op: 11 mei 2007, 10:26
hey meisjes,
ik vind het supernieuws voor jullie, die wachtlijst mag wel eens wat korter worden hé!!
ik werd door dr thomassetti geopereerd en zij heeft dat goed gedaan hoor
jessy, jij zal nu ongeveer op controle moeten hé? hopelijk alles goed?
ik heb al van zaterdag serieuze menstruatiepijn en gisteren had ik dan ook al bloedverlies, ik moest wel bloed laten trekken vandaag maar ja, ik ben al wel 100% zeker dat het niet gelukt is hoor, daar was ik zaterdag al zeker van, op naar de volgende poging dan maar...
groetjes,
vicky
ik vind het supernieuws voor jullie, die wachtlijst mag wel eens wat korter worden hé!!
ik werd door dr thomassetti geopereerd en zij heeft dat goed gedaan hoor
jessy, jij zal nu ongeveer op controle moeten hé? hopelijk alles goed?
ik heb al van zaterdag serieuze menstruatiepijn en gisteren had ik dan ook al bloedverlies, ik moest wel bloed laten trekken vandaag maar ja, ik ben al wel 100% zeker dat het niet gelukt is hoor, daar was ik zaterdag al zeker van, op naar de volgende poging dan maar...
groetjes,
vicky
-
Lady-V
- Berichten: 263
- Lid geworden op: 28 september 2008, 0:01
Heykes
Ik kan het geloven dat jullie superblij waren met het nieuws. Ik ben ook superblij voor jullie, echt oprecht en hoop dat jullie niet meer te veel moeten afzien en wachten. Het verschil daarna is supergroot. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld in heel mijn leven. Gewoon het idee vruchtbaar te zijn, die zware blok weg uit mijn buik, terug mijn eigen hormonen, mijn buik is niet meer gezwollen, kortom ik heb t gevoel alsof ik zweef. Niemand heeft ooit iemand zo blij gezien met de menstruatie. Ik vind t idee superzalig dat de kans bestaat dat ik dit jaar nog zwanger mag zijn. Ik hoop voor jullie allemaal dat het minstens evengoed is na de operatie wat ik niet in twijfel trek. Dus dames geef de hoop niet op want dit intens gelukkig gevoel staat jullie ook nog te wachten.
Sunshine, ik begrijp dat je bang bent om naar t ziekenhuis te gaan maar ze stellen je daar zo gerust, echt ni normaal. Je voelt gewoon dat de verpleegsters weten waar ze mee bezig zijn en je moet maar "b" zeggen en ze weten dat je bang bent. Ik had ook nog nooit zolang in het ziekenhuis gelegen. 't langste was 2 dagen met mijn amandelen. Die 10 dagen zijn zo om zonder je het weet. Je hebt dan echt wel die verzorging en rust nodig dat je er niet om vraagt om naar huis te gaan. Een mens is een zoogdier met een instinct en als dat instinct weet dat er geen weg meer terug is geeft het zich over. Dat gevoel ga je hebben als ze je in slaap gaan doen. Je krijgt een half uurtje op voorhand iets om te kalmeren. Ik sliep daar al bijna van en ik had t gevoel van "ja, ok doe maar, jullie weten wat jullie doen en ik wil hier eindelijk vanaf. De dokter die je in slaap doet legt alles heel goed uit en hij zit de hele operatie naast je en bij t minste wat er is kan hij direct ingrijpen. 't Zou heel sterk zijn moest er iets verkeerd lopen met je narcose dan. Ze vragen je gewicht enzo en die mensen doen dat elke dag. 't zal allemaal wel meevallen hoor. Pijn achteraf heb je ook niet. Je krijgt een flesje pijnstiller dat recht je bloed inloopt en de verpleegster houden dat zeer nauwkeurig bij. Dus je mag geen pijn hebben. Alleen de sonde is raar en soms irritant als t verstopt zit, maar meer niet. Van zodra je een windje hebt gelaten mag je een beetje water drinken en een beschuitje eten. In tussentijd zorgt een baxter ervoor dat er voldoende eten en drinken is. Kortom, je zal helemaal niets te kort komen. Ik blijf in ieder geval voor je duimen dat je toch nog zeer snel zwanger mag worden en dat alles goed verloopt dan voor je operatie.
Veel sterkte
Liefs
Ik kan het geloven dat jullie superblij waren met het nieuws. Ik ben ook superblij voor jullie, echt oprecht en hoop dat jullie niet meer te veel moeten afzien en wachten. Het verschil daarna is supergroot. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld in heel mijn leven. Gewoon het idee vruchtbaar te zijn, die zware blok weg uit mijn buik, terug mijn eigen hormonen, mijn buik is niet meer gezwollen, kortom ik heb t gevoel alsof ik zweef. Niemand heeft ooit iemand zo blij gezien met de menstruatie. Ik vind t idee superzalig dat de kans bestaat dat ik dit jaar nog zwanger mag zijn. Ik hoop voor jullie allemaal dat het minstens evengoed is na de operatie wat ik niet in twijfel trek. Dus dames geef de hoop niet op want dit intens gelukkig gevoel staat jullie ook nog te wachten.
Sunshine, ik begrijp dat je bang bent om naar t ziekenhuis te gaan maar ze stellen je daar zo gerust, echt ni normaal. Je voelt gewoon dat de verpleegsters weten waar ze mee bezig zijn en je moet maar "b" zeggen en ze weten dat je bang bent. Ik had ook nog nooit zolang in het ziekenhuis gelegen. 't langste was 2 dagen met mijn amandelen. Die 10 dagen zijn zo om zonder je het weet. Je hebt dan echt wel die verzorging en rust nodig dat je er niet om vraagt om naar huis te gaan. Een mens is een zoogdier met een instinct en als dat instinct weet dat er geen weg meer terug is geeft het zich over. Dat gevoel ga je hebben als ze je in slaap gaan doen. Je krijgt een half uurtje op voorhand iets om te kalmeren. Ik sliep daar al bijna van en ik had t gevoel van "ja, ok doe maar, jullie weten wat jullie doen en ik wil hier eindelijk vanaf. De dokter die je in slaap doet legt alles heel goed uit en hij zit de hele operatie naast je en bij t minste wat er is kan hij direct ingrijpen. 't Zou heel sterk zijn moest er iets verkeerd lopen met je narcose dan. Ze vragen je gewicht enzo en die mensen doen dat elke dag. 't zal allemaal wel meevallen hoor. Pijn achteraf heb je ook niet. Je krijgt een flesje pijnstiller dat recht je bloed inloopt en de verpleegster houden dat zeer nauwkeurig bij. Dus je mag geen pijn hebben. Alleen de sonde is raar en soms irritant als t verstopt zit, maar meer niet. Van zodra je een windje hebt gelaten mag je een beetje water drinken en een beschuitje eten. In tussentijd zorgt een baxter ervoor dat er voldoende eten en drinken is. Kortom, je zal helemaal niets te kort komen. Ik blijf in ieder geval voor je duimen dat je toch nog zeer snel zwanger mag worden en dat alles goed verloopt dan voor je operatie.
Veel sterkte
Liefs
-
jessy
- Berichten: 84
- Lid geworden op: 13 december 2007, 13:35
Hoi Vicky,
ik ben inderdaad vandaag op controle geweest, de ivf mag terug opgestart worden maar wel met andere hormonen. Ze kunnen ivf doen met 3 soorten hormonen, ik heb er al 2 gehad en nu de derde, ze hopen dat deze de kwaliteit van de embryo's zal verbeteren aangezien daar het probleem een beetje zit. Het vocht tussen mijn littekenweefsel is enorm groot geworden, de gynea zegt dat we ons daar voorlopig maar niet teveel op richten en dat het van mijn rechtereileider en eierstok moet komen. Ik vrees dat ze dat vocht er toch nog gaan uithalen als deze poging niet lukt. Want ik krijg er ook meer last van, zo een druk op mijn eileider als ik een snelle beweging maak of nies. Maar nu richten we ons eerst maar op deze poging. Mijn ma is es naar ne waarzegger geweest en deze beweert dat ik mijn eerste kindje zal krijgen tussen mijn 29 en 31 jaar, via ivf en het tweede zou op natuurlijke wijze komen en daar zou ik minder moeite mee hebben en dat zou er sneller zijn. Het is te hopen dat ze gelijk heeft, in april wordt ik 29 jaar.
Spijtig dat je al bloedverliest hebt, ik had de vorige keer bruinverlies toen ik bloed moest laten trekken en wist het toen dus ook al. Maar toch blijf je ergens hopen. Ik hoop nog uit de grond van mijn hart dat je toch goednieuws krijgt! Ik weet hoe verschrikkelijk het moment is wanneer je negatief nieuws te horen krijgt. Verschrikkelijk, maar in dat geval moet je emoties de vrije loop laten gaan. Dat is het beste voor het verwerkingsproces.
Liesje en Sunshine,
ik hoop met jullie mee dat de operatiezaal inderdaad doorgaat en dat jullie operatie dan vroeger kan doorgaan. Het is normaal dat je bang bent, bij een andere operatie ga je binnen en weet je dat je na de operatie er beter van zult worden. Maar in onze gevallen zien ze pas tijdens de operatie wat de gevolgen zullen zijn. Dus weet je eigenlijk pas na de operatie waar je aan toe bent. Daar was ik eigenlijk bang voor. Dat het erger zou zijn dan gedacht. Of dat ik ineens onvruchtbaar zou worden.
Het is normaal dat je ineens banger wordt, maar je zou hetzelfde voelen als je operatie bleef staan op de eerste datum, tegen dat die eraan komt word je ook bang. Dat is meer dan normaal, zolang als het allemaal nog wat duurt, kan je die gevoelens beter van je afzetten. Maar je bent en blijft er onbewust toch mee bezig. Denk maar aan het volgende: hoe sneller de operatie, hoe sneller je er vanaf bent, hoe sneller die bange gevoelens weg zijn en hoe sneller je met een eerlijke kans terug aan kindjes kan beginnen.
Groetjes
ik ben inderdaad vandaag op controle geweest, de ivf mag terug opgestart worden maar wel met andere hormonen. Ze kunnen ivf doen met 3 soorten hormonen, ik heb er al 2 gehad en nu de derde, ze hopen dat deze de kwaliteit van de embryo's zal verbeteren aangezien daar het probleem een beetje zit. Het vocht tussen mijn littekenweefsel is enorm groot geworden, de gynea zegt dat we ons daar voorlopig maar niet teveel op richten en dat het van mijn rechtereileider en eierstok moet komen. Ik vrees dat ze dat vocht er toch nog gaan uithalen als deze poging niet lukt. Want ik krijg er ook meer last van, zo een druk op mijn eileider als ik een snelle beweging maak of nies. Maar nu richten we ons eerst maar op deze poging. Mijn ma is es naar ne waarzegger geweest en deze beweert dat ik mijn eerste kindje zal krijgen tussen mijn 29 en 31 jaar, via ivf en het tweede zou op natuurlijke wijze komen en daar zou ik minder moeite mee hebben en dat zou er sneller zijn. Het is te hopen dat ze gelijk heeft, in april wordt ik 29 jaar.
Spijtig dat je al bloedverliest hebt, ik had de vorige keer bruinverlies toen ik bloed moest laten trekken en wist het toen dus ook al. Maar toch blijf je ergens hopen. Ik hoop nog uit de grond van mijn hart dat je toch goednieuws krijgt! Ik weet hoe verschrikkelijk het moment is wanneer je negatief nieuws te horen krijgt. Verschrikkelijk, maar in dat geval moet je emoties de vrije loop laten gaan. Dat is het beste voor het verwerkingsproces.
Liesje en Sunshine,
ik hoop met jullie mee dat de operatiezaal inderdaad doorgaat en dat jullie operatie dan vroeger kan doorgaan. Het is normaal dat je bang bent, bij een andere operatie ga je binnen en weet je dat je na de operatie er beter van zult worden. Maar in onze gevallen zien ze pas tijdens de operatie wat de gevolgen zullen zijn. Dus weet je eigenlijk pas na de operatie waar je aan toe bent. Daar was ik eigenlijk bang voor. Dat het erger zou zijn dan gedacht. Of dat ik ineens onvruchtbaar zou worden.
Het is normaal dat je ineens banger wordt, maar je zou hetzelfde voelen als je operatie bleef staan op de eerste datum, tegen dat die eraan komt word je ook bang. Dat is meer dan normaal, zolang als het allemaal nog wat duurt, kan je die gevoelens beter van je afzetten. Maar je bent en blijft er onbewust toch mee bezig. Denk maar aan het volgende: hoe sneller de operatie, hoe sneller je er vanaf bent, hoe sneller die bange gevoelens weg zijn en hoe sneller je met een eerlijke kans terug aan kindjes kan beginnen.
Groetjes
-
sunshine
- Berichten: 828
- Lid geworden op: 12 december 2007, 19:52
Hey Lady V,
Ik vind het echt fijn dat je een geruststellend berichtje stuurt. Mijn hoofd zit vol vragen. Mag ik je er nog even mee lastigvallen?
- had jij een grote of een kleine operatie?
- Hoelang duurde de operatie?
- hoelang heb je in het ziekenhuis gelegen?
- hoelang ben je in totaal afwezig geweest van je werk?
- bij mij moet er ook een stukje van de darm weggenomen worden. Krijg je dan een stoma??
- moet je nachtkleedjes meenemen of kan je ook een pyama (met broek dus) of een jogging ofzo aandoen?
Heb 31 okt de IUI gehad. Vandaag dag 8 na de IUI. Heb nog geen bruinverlies (was bij poging 1 wel zo vanaf dag
maar dat kan te maken hebben met die ultrogestan pilletjes die ik moet opsteken. Naar het schijnt kunnen je maandstonden daarvan worden uitgesteld. Verder klein beetje pijn in mijn borsten, vandaag ne mottige (grieperige?) kop, en af en toe es buikkrampen. Je gaat werkelijk op ALLES letten. Maar al die dingen kn natuurlijk met de hormonen, de pregnyl enzo te maken hebben. Dus we wachten verder af.
Als ik zéker zou weten dat ik een half jaar sneller geopereerd kan worden (dat zou dan april 2009 zijn ipv okt 2009) dan denk ik dat ik geen nieuwe IUI meer doe voor de operatie. De kans op succes is zo klein, en weer die hormonenhandel en ongemakken. Ergens hoop ik dat het na de operatie op een natuurlijke manier mag lukken. ALs zou blijken dat dat niet kan (bv owv eileiders beschadigd), dan hebben we nog genoeg terugbetaalde pogingen over na de operatie. Want ja, alles wat je nu opgebruikt van terugbetalingen is kwijt als het niet lukt... Tijd brengt raad zeker?
Vicky, jammer dat jouw poging niet gelukt is, maar we geven niet op eh meid!
Jessy, laten we erop rekenen dat de waarzegster gelijk krijgt! Hopelijk moet dat vocht weer niet weggehaald worden.
Maar goed dat dit forum bestaat. Hier kan je ten minste eens babbelen met mensen die hetzelfde doorstaan (hebben). Je kan ervaringen uitwisselen, elkaars gedacht vragen, raad vragen, je hart luchten. Aan de buitenkant lijken we allemaal helemaal ok, maar vanbinnen hebben we toch wel een last, onzekerheden en vaak ook pijn te dragen eh.
Groetjes
Sunny
Ik vind het echt fijn dat je een geruststellend berichtje stuurt. Mijn hoofd zit vol vragen. Mag ik je er nog even mee lastigvallen?
- had jij een grote of een kleine operatie?
- Hoelang duurde de operatie?
- hoelang heb je in het ziekenhuis gelegen?
- hoelang ben je in totaal afwezig geweest van je werk?
- bij mij moet er ook een stukje van de darm weggenomen worden. Krijg je dan een stoma??
- moet je nachtkleedjes meenemen of kan je ook een pyama (met broek dus) of een jogging ofzo aandoen?
Heb 31 okt de IUI gehad. Vandaag dag 8 na de IUI. Heb nog geen bruinverlies (was bij poging 1 wel zo vanaf dag
maar dat kan te maken hebben met die ultrogestan pilletjes die ik moet opsteken. Naar het schijnt kunnen je maandstonden daarvan worden uitgesteld. Verder klein beetje pijn in mijn borsten, vandaag ne mottige (grieperige?) kop, en af en toe es buikkrampen. Je gaat werkelijk op ALLES letten. Maar al die dingen kn natuurlijk met de hormonen, de pregnyl enzo te maken hebben. Dus we wachten verder af. Als ik zéker zou weten dat ik een half jaar sneller geopereerd kan worden (dat zou dan april 2009 zijn ipv okt 2009) dan denk ik dat ik geen nieuwe IUI meer doe voor de operatie. De kans op succes is zo klein, en weer die hormonenhandel en ongemakken. Ergens hoop ik dat het na de operatie op een natuurlijke manier mag lukken. ALs zou blijken dat dat niet kan (bv owv eileiders beschadigd), dan hebben we nog genoeg terugbetaalde pogingen over na de operatie. Want ja, alles wat je nu opgebruikt van terugbetalingen is kwijt als het niet lukt... Tijd brengt raad zeker?
Vicky, jammer dat jouw poging niet gelukt is, maar we geven niet op eh meid!
Jessy, laten we erop rekenen dat de waarzegster gelijk krijgt! Hopelijk moet dat vocht weer niet weggehaald worden.
Maar goed dat dit forum bestaat. Hier kan je ten minste eens babbelen met mensen die hetzelfde doorstaan (hebben). Je kan ervaringen uitwisselen, elkaars gedacht vragen, raad vragen, je hart luchten. Aan de buitenkant lijken we allemaal helemaal ok, maar vanbinnen hebben we toch wel een last, onzekerheden en vaak ook pijn te dragen eh.
Groetjes
Sunny
-
Lady-V
- Berichten: 263
- Lid geworden op: 28 september 2008, 0:01
Heykes
Sunshine, je valt mij helemaal niet lastig met je vragen. Dat is heel normaal dat je daar allemaal mee in je hoofd zit en ik begrijp je volkomen.
Ik had een grote operatie. Ik ben zondag om 14 u binnengegaan en Zaterdag mocht ik naar huis. Mijn herstel was heel goed. Heb ik voor een deel te danken aan de verpleegsters, die je helpen met positief denken en die je bij wijze van spreken pushen om uit je bed te komen en rond te wandelen. Hoe meer je kan wandelen, hoe sneller alles op zn plaats zal zitten.
De operatie zelf heeft een 3-tal uurtjes geduurd. Ze wisten op voorhand niet of ze iets aan mijn darmen zouden moeten doen en dat was ook de eerste vraag die ik stelde als ik wakker was. Dat was ook mijn grootste angst. Meuleman en Tomassetti hadden gezegd dat de kans wel groot was dat er een stukje weg moest maar wat is er gebleken dat de endo alleen aan de oppervlakte van mijn darm zat en nog niet was binnengedrongen. Dus darm gespaard, dit kunnen ze niet op voorhand zien alleen als ze echt je buik ingaan. Ik weet niet of je een stoma krijgt. Een collega van mij is hier 10 jaar geleden aan geopereerd en haar hele endeldarm is weggenomen. Zij had wel een buisje om het vuil uit haar buik te halen van de stoelgang, maar ik zeg t dat was 10 jaar geleden en we hebben eens vergeleken, er is heel veel veranderd en ze hebben op alles vooruitgang geboekt. Zij is dan ook 14 dagen moeten blijven en is 3 maanden thuisgeweest.
Ik heb een bureaujob en ben in totaal een maand in ziekenverlof geweest. De eerste week was wel zwaar omdat je nog moe bent van de operatie maar voor de rest gaat t vrij vlot. Ik had wel van de arts, dokter Janssen Els die samenwerkt met Meuleman en Tomassetti maar 2 weken gekregen na het verlaten van t ziekenhuis. Meuleman en Tomassetti komen zelden op de afdeling waar je ligt. Als je een job hebt waar je meer lichamelijke inspanningen moet doen, krijg je langer om thuis te blijven. Ik denk een week of 4 na t ziekenhuis. Je mag zeker voor de 6 weken aan niks sleuren of niets zwaar heffen. Na de operatie heb ik nog wel een echo gehad van de nieren en blaas. En ook mijn stents moesten weggehaald worden 2 weken na de operatie. De draadjes mogen de week erna al uit. Als ze je bellen met de datum van de operatie, maak dan ook direct een afspraak bij meuleman of tomassetti een 6-tal weken erna voor de opvolging. Ze zegt dan wat er verder moet gebeuren.
Ik had nachtkleedjes mee omdat ik dacht dat ik niets op mijn buik ging kunnen verdragen. Dat was de eerste 2 dagen zo maar daarna heb ik gewoon een losse pyjamabroek aangetrokken. Je krijgt ook zo van die steunkousen tegen t flubit en elke dag een spuitje in je buik maar dat voel je nauwelijks en was dan ook t minste van mijn zorgen. Het is eventjes doorbijten maar t verschil is immens achteraf. Is meer dan de moeite waard hoor.
Met die IUI doe je wat je wil maar als je mijn mening vraagt zou ik er nu mee stoppen en de pogingen houden voor als alles proper is gemaakt. Dan is de kans tot 60% groter. Het eitje word in de eierstokken bevrucht en gaat dan via de eileider naar de baarmoeder. Daar nesteld het zich in het endometrium en hier loopt t dikwijls fout. De kans is ook groter als je endometriose hebt. Je weet nooit waar je eitje in terecht komt. Maar daar doe je mee wat je wil. Mijn ingesteldheid is liever nog even niet zwanger dan een kindje verliezen want dat is veel pijnlijker. Zou er niet aan willen denken.
Je lichaam kan je inderdaad voor de gek houden. De tekenen die je hormonen je kunnen geven lijken heel sterk op die van een zwangerschap. Je wil het mooiste geloven en je hoopt erop dat het eindelijk gelukt is maar als t dan niet zo is, knal je keihard met je gezicht tegen de muur en moet je toch eventjes bekomen.
Ik heb er eigenlijk t volste vertrouwen in dat Meuleman haar wachtlijst verkort zal worden. 't Is iemand met redelijk veel inspraak in het ziekenhuis. tis daar een grote madam....
Veel sterkte en hoop toch stilletjes dat de IUI gelukt mag zijn en dat alles goed mag verlopen voor iedereen.
Dikke sterkteknuffels
Everythings gonna be allright!!! Believe in it.
Sunshine, je valt mij helemaal niet lastig met je vragen. Dat is heel normaal dat je daar allemaal mee in je hoofd zit en ik begrijp je volkomen.
Ik had een grote operatie. Ik ben zondag om 14 u binnengegaan en Zaterdag mocht ik naar huis. Mijn herstel was heel goed. Heb ik voor een deel te danken aan de verpleegsters, die je helpen met positief denken en die je bij wijze van spreken pushen om uit je bed te komen en rond te wandelen. Hoe meer je kan wandelen, hoe sneller alles op zn plaats zal zitten.
De operatie zelf heeft een 3-tal uurtjes geduurd. Ze wisten op voorhand niet of ze iets aan mijn darmen zouden moeten doen en dat was ook de eerste vraag die ik stelde als ik wakker was. Dat was ook mijn grootste angst. Meuleman en Tomassetti hadden gezegd dat de kans wel groot was dat er een stukje weg moest maar wat is er gebleken dat de endo alleen aan de oppervlakte van mijn darm zat en nog niet was binnengedrongen. Dus darm gespaard, dit kunnen ze niet op voorhand zien alleen als ze echt je buik ingaan. Ik weet niet of je een stoma krijgt. Een collega van mij is hier 10 jaar geleden aan geopereerd en haar hele endeldarm is weggenomen. Zij had wel een buisje om het vuil uit haar buik te halen van de stoelgang, maar ik zeg t dat was 10 jaar geleden en we hebben eens vergeleken, er is heel veel veranderd en ze hebben op alles vooruitgang geboekt. Zij is dan ook 14 dagen moeten blijven en is 3 maanden thuisgeweest.
Ik heb een bureaujob en ben in totaal een maand in ziekenverlof geweest. De eerste week was wel zwaar omdat je nog moe bent van de operatie maar voor de rest gaat t vrij vlot. Ik had wel van de arts, dokter Janssen Els die samenwerkt met Meuleman en Tomassetti maar 2 weken gekregen na het verlaten van t ziekenhuis. Meuleman en Tomassetti komen zelden op de afdeling waar je ligt. Als je een job hebt waar je meer lichamelijke inspanningen moet doen, krijg je langer om thuis te blijven. Ik denk een week of 4 na t ziekenhuis. Je mag zeker voor de 6 weken aan niks sleuren of niets zwaar heffen. Na de operatie heb ik nog wel een echo gehad van de nieren en blaas. En ook mijn stents moesten weggehaald worden 2 weken na de operatie. De draadjes mogen de week erna al uit. Als ze je bellen met de datum van de operatie, maak dan ook direct een afspraak bij meuleman of tomassetti een 6-tal weken erna voor de opvolging. Ze zegt dan wat er verder moet gebeuren.
Ik had nachtkleedjes mee omdat ik dacht dat ik niets op mijn buik ging kunnen verdragen. Dat was de eerste 2 dagen zo maar daarna heb ik gewoon een losse pyjamabroek aangetrokken. Je krijgt ook zo van die steunkousen tegen t flubit en elke dag een spuitje in je buik maar dat voel je nauwelijks en was dan ook t minste van mijn zorgen. Het is eventjes doorbijten maar t verschil is immens achteraf. Is meer dan de moeite waard hoor.
Met die IUI doe je wat je wil maar als je mijn mening vraagt zou ik er nu mee stoppen en de pogingen houden voor als alles proper is gemaakt. Dan is de kans tot 60% groter. Het eitje word in de eierstokken bevrucht en gaat dan via de eileider naar de baarmoeder. Daar nesteld het zich in het endometrium en hier loopt t dikwijls fout. De kans is ook groter als je endometriose hebt. Je weet nooit waar je eitje in terecht komt. Maar daar doe je mee wat je wil. Mijn ingesteldheid is liever nog even niet zwanger dan een kindje verliezen want dat is veel pijnlijker. Zou er niet aan willen denken.
Je lichaam kan je inderdaad voor de gek houden. De tekenen die je hormonen je kunnen geven lijken heel sterk op die van een zwangerschap. Je wil het mooiste geloven en je hoopt erop dat het eindelijk gelukt is maar als t dan niet zo is, knal je keihard met je gezicht tegen de muur en moet je toch eventjes bekomen.
Ik heb er eigenlijk t volste vertrouwen in dat Meuleman haar wachtlijst verkort zal worden. 't Is iemand met redelijk veel inspraak in het ziekenhuis. tis daar een grote madam....
Veel sterkte en hoop toch stilletjes dat de IUI gelukt mag zijn en dat alles goed mag verlopen voor iedereen.
Dikke sterkteknuffels
Everythings gonna be allright!!! Believe in it.
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
hey lady v,
ik zie dat je een grote operatie hebt gehad maar dat die maar 3 uur heeft geduurd.
tegen mij zei meuleman geen grote operatie maar wel eentje van 6u lang en ik heb het niet aan mijn darmen,
ik heb het aan mijn vagina-ingang.
heb je ook een vaginale operatie gehad?
dat zou bij mij het geval zijn en dan mochten we ook 6 weken geen seks hebben.
ik hoop dat de lijst ingekort word,dat zou voor mij september volgend jaar zijn dan en ik moet in juli pas terug naar haar gaan.
ik dat tijd genoeg om mijn tegels ervoor stil te leggen?
ik hoop dat hier snel positief nieuws mag komen van iedereen.
geef de hoop niet op,ieder van ons zal ooit zijn eigen kindje hebben en het heel veel liefde geven omdat we zolang op dat moment hebben moeten wachten.
groetjes liesje
ik zie dat je een grote operatie hebt gehad maar dat die maar 3 uur heeft geduurd.
tegen mij zei meuleman geen grote operatie maar wel eentje van 6u lang en ik heb het niet aan mijn darmen,
ik heb het aan mijn vagina-ingang.
heb je ook een vaginale operatie gehad?
dat zou bij mij het geval zijn en dan mochten we ook 6 weken geen seks hebben.
ik hoop dat de lijst ingekort word,dat zou voor mij september volgend jaar zijn dan en ik moet in juli pas terug naar haar gaan.
ik dat tijd genoeg om mijn tegels ervoor stil te leggen?
ik hoop dat hier snel positief nieuws mag komen van iedereen.
geef de hoop niet op,ieder van ons zal ooit zijn eigen kindje hebben en het heel veel liefde geven omdat we zolang op dat moment hebben moeten wachten.
groetjes liesje
-
Lady-V
- Berichten: 263
- Lid geworden op: 28 september 2008, 0:01
hey liesje
ja dat kan he dat jouw operatie langer zal duren. Dat zal gecompliceerder zijn en meer verfijnder. Is ook moeilijk te bereiken he.
6 weken geen seks dan is geen overbodige luxe voor jou hoor. Wij hebben 3 weken erna geprobeerd en ik heb toen 24 uur pijn gehad. Na 5 weken ging t iets beter. Dus bij jou zal t wel even duren eer je er terug kunt van genieten en je volledig ontspannen.
Ik duim voor jullie mee dat de wachttijd verkort word en heb er t volste vertrouwen in.
Heb je er eigenlijk veel last van? En hoe gaat t nu met de seks?
Groetjes
ja dat kan he dat jouw operatie langer zal duren. Dat zal gecompliceerder zijn en meer verfijnder. Is ook moeilijk te bereiken he.
6 weken geen seks dan is geen overbodige luxe voor jou hoor. Wij hebben 3 weken erna geprobeerd en ik heb toen 24 uur pijn gehad. Na 5 weken ging t iets beter. Dus bij jou zal t wel even duren eer je er terug kunt van genieten en je volledig ontspannen.
Ik duim voor jullie mee dat de wachttijd verkort word en heb er t volste vertrouwen in.
Heb je er eigenlijk veel last van? En hoe gaat t nu met de seks?
Groetjes
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
lady v
sinds ik accupunctuur doe heb ik eigenlijk veel minder last van alles,ook niet echt veel pijn meer bij mijn maandstonden,alleen beetje buikpijn maar dat is niets in vergelijking met ervoor!!!
met de seks geen problemen,toen ik de pil nam nog wel toen lukte het soms niet door de pijn en nu geen enkel probleem mee,mijne man klaagt niet!
ik hoop nog altijd zwanger te geraken voor een operatie,die kans is heel klein maar dr meuleman zei de kans bestaat dat het zo lukt!
ik heb ook zwaar werk(moet veel heffen)dan zal ik ook wel langer thuis zijn erna denk ik,de eerst keer zeiden ze tot 2 maand en nu heb ik nog een operatie zwaarder gekregen.
nu kan ik me totaal niet voorstellen dat je daar zo lang voor thuis moet blijven tot ik ervoor sta.
je weet niet aan wat je te verwachten he na de operatie,ben er ook een beetje bang voor,heb een allergie op narcose maar ik weet dat ik in leuven goed zit,ben nog nooit in slaap geweest en heb dus ook nog nooit in het ziekenhuis gelegen,denk dat tegen mijn tijd aanbreekt ik heel zenuwachtig ga zijn.
groetjes
sinds ik accupunctuur doe heb ik eigenlijk veel minder last van alles,ook niet echt veel pijn meer bij mijn maandstonden,alleen beetje buikpijn maar dat is niets in vergelijking met ervoor!!!
met de seks geen problemen,toen ik de pil nam nog wel toen lukte het soms niet door de pijn en nu geen enkel probleem mee,mijne man klaagt niet!
ik hoop nog altijd zwanger te geraken voor een operatie,die kans is heel klein maar dr meuleman zei de kans bestaat dat het zo lukt!
ik heb ook zwaar werk(moet veel heffen)dan zal ik ook wel langer thuis zijn erna denk ik,de eerst keer zeiden ze tot 2 maand en nu heb ik nog een operatie zwaarder gekregen.
nu kan ik me totaal niet voorstellen dat je daar zo lang voor thuis moet blijven tot ik ervoor sta.
je weet niet aan wat je te verwachten he na de operatie,ben er ook een beetje bang voor,heb een allergie op narcose maar ik weet dat ik in leuven goed zit,ben nog nooit in slaap geweest en heb dus ook nog nooit in het ziekenhuis gelegen,denk dat tegen mijn tijd aanbreekt ik heel zenuwachtig ga zijn.
groetjes
-
Lady-V
- Berichten: 263
- Lid geworden op: 28 september 2008, 0:01
Daar ben ik blij voor dat je man niet te klagen heeft 
Ik heb helemaal geen pijn gehad nu bij mijn regels, echt ongelooflijk.
Ik weet dat de kans bestaat dat je nu zwanger geraakt maar die is kleiner dan normaal omdat de doorgang ook nauwer is bij jou. Heb je ook al aan IUI gedacht?
Als je een zware job hebt, denk ik wel dat je 2 maanden zal thuis zijn. Het moet de kans krijgen om te genezen he.
Ik ben er ook zeker van dat je in Leuven in goede handen bent, ze zullen je er wel mee helpen doorslaan. En van de narcose mag je geen schrik hebben. Je gaat achteraf zeggen: is dit alles??? Op die allergie zullen ze ook wel iets vinden.
Ik was ook de hele week ervoor zenuwachtig maar had ook het gevoel van "nu mag het echt wel gebeuren, ben het zo beu" en je leeft er ook wel naartoe. Ik had ook bang voor de operatie, maarja het moet toch he. Ik heb als ik vertrokken ben naar het ziekenhuis gehuild maar vooral dan omdat ik mijn poesjes enorm hard zou missen
Liefs
Ik heb helemaal geen pijn gehad nu bij mijn regels, echt ongelooflijk.
Ik weet dat de kans bestaat dat je nu zwanger geraakt maar die is kleiner dan normaal omdat de doorgang ook nauwer is bij jou. Heb je ook al aan IUI gedacht?
Als je een zware job hebt, denk ik wel dat je 2 maanden zal thuis zijn. Het moet de kans krijgen om te genezen he.
Ik ben er ook zeker van dat je in Leuven in goede handen bent, ze zullen je er wel mee helpen doorslaan. En van de narcose mag je geen schrik hebben. Je gaat achteraf zeggen: is dit alles??? Op die allergie zullen ze ook wel iets vinden.
Ik was ook de hele week ervoor zenuwachtig maar had ook het gevoel van "nu mag het echt wel gebeuren, ben het zo beu" en je leeft er ook wel naartoe. Ik had ook bang voor de operatie, maarja het moet toch he. Ik heb als ik vertrokken ben naar het ziekenhuis gehuild maar vooral dan omdat ik mijn poesjes enorm hard zou missen
Liefs
-
liesje en david
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 6 januari 2008, 18:55
hey lady v,
ik weet dat de kans veel minder groot is om zo zwanger te geraken maar ik blijf er toch een beetje op hopen.
in leuven hebben ze eigenlijk ook niks gezegd van behandelingen,alleen dat ik zo moet blijven proberen,
soms denk ik wel om met een behandeling te beginnen maar dan denk ik als ik ze na mijn operatie ook nog nodig heb ben ik die kansen al kwijt he ervoor.
denk dat ik toch nog eens een afspraak ga maken met mijn eigen gynaecoloog,kijken wat die zegt.
het is moeilijk allemaal he,mijn man had graag voor zijn 30 ste zijn eerste kindje gehad en soms denk ik dat ga ik u helemaal niet kunnen geven,hij doet daar wel niet moeilijk over maar ik weet dat hij het ook heel erg vind,we verlangen allebei al twee jaar naar een kindje!
zeker nu iedereen ons komt vertellen we zijn zwanger,weet dan echt niet hoe te reageren soms,iedereen weet wel van ons probleem ben daar altijd eerlijk in geweest dus is het soms wel zo dat ze ons soms als eerste komen vertellen dat ze een kindje gaan krijgen,dat vind ik wel fijn,dat je het niet in groep moet horen.
hopelijk voor jou ook snel een kindje op komst he.
veel geluk in ieder geval,we hebben het allemaal hard nodig.
groetjes liesje
ik weet dat de kans veel minder groot is om zo zwanger te geraken maar ik blijf er toch een beetje op hopen.
in leuven hebben ze eigenlijk ook niks gezegd van behandelingen,alleen dat ik zo moet blijven proberen,
soms denk ik wel om met een behandeling te beginnen maar dan denk ik als ik ze na mijn operatie ook nog nodig heb ben ik die kansen al kwijt he ervoor.
denk dat ik toch nog eens een afspraak ga maken met mijn eigen gynaecoloog,kijken wat die zegt.
het is moeilijk allemaal he,mijn man had graag voor zijn 30 ste zijn eerste kindje gehad en soms denk ik dat ga ik u helemaal niet kunnen geven,hij doet daar wel niet moeilijk over maar ik weet dat hij het ook heel erg vind,we verlangen allebei al twee jaar naar een kindje!
zeker nu iedereen ons komt vertellen we zijn zwanger,weet dan echt niet hoe te reageren soms,iedereen weet wel van ons probleem ben daar altijd eerlijk in geweest dus is het soms wel zo dat ze ons soms als eerste komen vertellen dat ze een kindje gaan krijgen,dat vind ik wel fijn,dat je het niet in groep moet horen.
hopelijk voor jou ook snel een kindje op komst he.
veel geluk in ieder geval,we hebben het allemaal hard nodig.
groetjes liesje
-
natalie
- Berichten: 37
- Lid geworden op: 24 januari 2008, 9:39
hallo (nog eens)
Ik heb hier al wel vaker iets geschreven, maar ga dat nu niet allemaal herhalen. Ik reageer op de practische vragen die gesteld zijn rond de endo operatie en meer bepaald wegnemen van een stuk darm.
Ik ben op 28 april geopereerd door dr. Meuleman aan een zware vorm van endo. De endo bleek bij mij helemaal door de dikke darm te zijn doorgegroeid en had die op die manier voor meer dan 60 % vernauwd. De klachten hadden bij mij dan ook vnl daarmee te maken. De voortplantingsorganen zijn bij mij altijd redelijk gespaard gebleven (wat dr. Meuleman altijd heel vreemd gevonden heeft), ik ben ook drie keer probleemloos zwanger geworden ondanks de endo.
Bij mij is het sigmoid weggehaald, dat is de s-vormige bocht tussen dikke darm en endeldarm. Ik wist dat op voorhand dat dat stuk darm niet te redden zou vallen. Normaal proberen ze altijd eerst af te schrapen maar de darmchirurg (dr. Dhoore) had mij op voorhand gezegd dat de schade daarvoor bij mij veel te groot was.
Ik ben op zondag binnen gegaan rond 15u. Voor die afschuwelijke darmvoorbereiding. Ik had dat al vaker moeten doen voor coloscopies ed, maar het blijft even vreselijk.
Ik ben op maandag geopereerd. dr. Meuleman doet dan twee operaties. een lichtere in de vm, een zwaardere in de nm. Meestal betekent lichter dat er geen andere chirurg bij te pas komt en dat alleen de laser moet worden gebruikt om af te schrapen, maw dat er niet inwendig moet gesneden worden. In de operatie van de nm komt er een multidisciplinair team bij te pas. Bij mij is het grootste werk eigenlijk gebeurd door de darmchirurg en de blaaschirurg. dr. Meuleman zei dat, als je in de nm naar de OK gaat, dat er dan altijd meer aan de hand is. Als je in de vm aan de beurt bent is dat dus meestal goed nieuws.
Ik ben naar de ok gebracht rond 11u. Daar heb ik maar een paar minuutjes moeten wachten. Ik had wel een temesta gekregen maar bij mij deed dat niet veel, ik heb echt gepanikeerd toen ik de operatiezaal werd binnen gereden maar ze hebben mij daar wel gerust kunnen stellen. dr. Meuleman is dan ook nog effe bij mij geweest maar verder herinner ik mij niks.
De operatie heeft geduurd tot ong. 18u (weet ik uit het operatieverslag) en ik ben voor de eerste keer wakker geworden om 18u45. Toen heb ik iets gekregen tegen de pijn, en heb ik nog effe geslapen. Ik was toen ook heel misselijk maar toen hebben ze via de maagsonde mijn maag leeg gemaakt en toen voelde ik mij veel beter. Om 19u45 mocht mijn man binnen op die semi intensieve ontwaakzaal, en toen was ik al echt goed wakker. Ik herinner me alles van dat gesprek. Om 20u moest die terug weg. En tegen 21u30 hebben ze mij terug naar mijn kamer gebracht. Daar hebben ze direct die maagsonde weggehaald omdat ik niet meer misselijk was. Van de narcose heb je wel wat last. De misselijkheid was na die maagspoeling wel helemaal weg, maar de eerste twee dagen heb ik enorme migraine gehad, dat ik echt niet meer wist waar kruipen, maar daar reageert ieder mens anders op).
De eerste dagen had ik een blaassonde (is dinsdagavond weggehaald), een diepe lijn voor het toedienen van medicatie (is vrijdagavond weggehaald) en een wonddrain waar de darm is weggehaald (is ook vrijdagavond weggehaald).
Je mag terug eten en drinken wanneer je je eerste windje laat en dat is voor elke mens anders. Ik heb woensdag avond al voor het eerst een beschuitje moeten eten. En vanaf de dag nadien opnieuw gewoon. Mijn kamergenote (een Ndl vrouw met wie ik veel plezier heb gemaakt en waar ik nog wekelijks contact mee heb), moest geen stuk darm laten verwijderen en toch mocht zij pas na zes dagen beginnen eten omdat haar darmen maar niet op gang wilden komen. Hoe meer je rondloopt hoe sneller ook de darmen werken, en ik heb véél rondgelopen daar. Al van de eerste morgen na de operatie moet je je bed uit. Maar eigenlijk deed dat wel deugd, ik werd echt gek van dat in mijn bed liggen. Ik wilde ook heel graag zo vlug mogelijk terug naar huis en dan stimuleren ze je echt om zoveel mogelijk rond te lopen. Ik ben uiteindelijk op zaterdag naar huis mogen gaan met wat geluk, was het weekend van OHH, en als er één patient wegviel mochten ze de rest van het weekend op zondagsdienst draaien, daarmee mocht ik vertrekken. De eerste dagen thuis waren zéér zwaar, zeker met drie kinderen thuis. Zowel in het ziekenhuis als thuis heb ik toch wat pijn gehad. Ik denk dat ik pas na drie weken geen pijnstillers meer nam. De laserwondjes die herstelden vlug, dat geeft alleen de eerste dagen een branderig gevoel in de buikwand. Maar die wonde langswaar de darm is weggehaald dat was andere koek. Dat is toch een vrij grote snede, ong 7 cm. Maar vooral heel diep, dat is echt gesneden tot op de zenuwlagen en dat duurt dus wel effe eer die pijn weg is.
In het ziekenhuis heb ik 6 weken verlof gekregen. Toen had ik eigenlijk terug kunnen gaan werken maar ik heb wat complicaties gehad in die periode : een blaasontsteking toen ik pas thuis was, en na vier weken een massale bloeding. Ben toen naar spoedgevallen moeten gaan omdat ik zoveel bloed verloor en pijn had. Daar bleek dat door de eerste menstruatie na de operatie (die bij mij heel pijnlijk was omdat de baarmoeder enorm samentrekte) het mirena spiraal (tijdens operatie geplaatst om nieuwe endo tegen te gaan) werd uitgestoten.
Daarom had ik enorm bloedarmoede en heb ik nog drie weken meer gekregen. Omdat ik in het onderwijs sta, ben ik op die manier dus thuis geweest tot september, en toen was ik natuurlijk volledig hersteld.
Nu, 6 maanden na de operatie voel ik me prima. Het mirena spiraal houdt de endo mooi tegen en heb nergens meer last van.
Voor iedereen het allerbeste. Als er nog vragen zijn, hoor ik het wel.
Ik heb hier al wel vaker iets geschreven, maar ga dat nu niet allemaal herhalen. Ik reageer op de practische vragen die gesteld zijn rond de endo operatie en meer bepaald wegnemen van een stuk darm.
Ik ben op 28 april geopereerd door dr. Meuleman aan een zware vorm van endo. De endo bleek bij mij helemaal door de dikke darm te zijn doorgegroeid en had die op die manier voor meer dan 60 % vernauwd. De klachten hadden bij mij dan ook vnl daarmee te maken. De voortplantingsorganen zijn bij mij altijd redelijk gespaard gebleven (wat dr. Meuleman altijd heel vreemd gevonden heeft), ik ben ook drie keer probleemloos zwanger geworden ondanks de endo.
Bij mij is het sigmoid weggehaald, dat is de s-vormige bocht tussen dikke darm en endeldarm. Ik wist dat op voorhand dat dat stuk darm niet te redden zou vallen. Normaal proberen ze altijd eerst af te schrapen maar de darmchirurg (dr. Dhoore) had mij op voorhand gezegd dat de schade daarvoor bij mij veel te groot was.
Ik ben op zondag binnen gegaan rond 15u. Voor die afschuwelijke darmvoorbereiding. Ik had dat al vaker moeten doen voor coloscopies ed, maar het blijft even vreselijk.
Ik ben op maandag geopereerd. dr. Meuleman doet dan twee operaties. een lichtere in de vm, een zwaardere in de nm. Meestal betekent lichter dat er geen andere chirurg bij te pas komt en dat alleen de laser moet worden gebruikt om af te schrapen, maw dat er niet inwendig moet gesneden worden. In de operatie van de nm komt er een multidisciplinair team bij te pas. Bij mij is het grootste werk eigenlijk gebeurd door de darmchirurg en de blaaschirurg. dr. Meuleman zei dat, als je in de nm naar de OK gaat, dat er dan altijd meer aan de hand is. Als je in de vm aan de beurt bent is dat dus meestal goed nieuws.
Ik ben naar de ok gebracht rond 11u. Daar heb ik maar een paar minuutjes moeten wachten. Ik had wel een temesta gekregen maar bij mij deed dat niet veel, ik heb echt gepanikeerd toen ik de operatiezaal werd binnen gereden maar ze hebben mij daar wel gerust kunnen stellen. dr. Meuleman is dan ook nog effe bij mij geweest maar verder herinner ik mij niks.
De operatie heeft geduurd tot ong. 18u (weet ik uit het operatieverslag) en ik ben voor de eerste keer wakker geworden om 18u45. Toen heb ik iets gekregen tegen de pijn, en heb ik nog effe geslapen. Ik was toen ook heel misselijk maar toen hebben ze via de maagsonde mijn maag leeg gemaakt en toen voelde ik mij veel beter. Om 19u45 mocht mijn man binnen op die semi intensieve ontwaakzaal, en toen was ik al echt goed wakker. Ik herinner me alles van dat gesprek. Om 20u moest die terug weg. En tegen 21u30 hebben ze mij terug naar mijn kamer gebracht. Daar hebben ze direct die maagsonde weggehaald omdat ik niet meer misselijk was. Van de narcose heb je wel wat last. De misselijkheid was na die maagspoeling wel helemaal weg, maar de eerste twee dagen heb ik enorme migraine gehad, dat ik echt niet meer wist waar kruipen, maar daar reageert ieder mens anders op).
De eerste dagen had ik een blaassonde (is dinsdagavond weggehaald), een diepe lijn voor het toedienen van medicatie (is vrijdagavond weggehaald) en een wonddrain waar de darm is weggehaald (is ook vrijdagavond weggehaald).
Je mag terug eten en drinken wanneer je je eerste windje laat en dat is voor elke mens anders. Ik heb woensdag avond al voor het eerst een beschuitje moeten eten. En vanaf de dag nadien opnieuw gewoon. Mijn kamergenote (een Ndl vrouw met wie ik veel plezier heb gemaakt en waar ik nog wekelijks contact mee heb), moest geen stuk darm laten verwijderen en toch mocht zij pas na zes dagen beginnen eten omdat haar darmen maar niet op gang wilden komen. Hoe meer je rondloopt hoe sneller ook de darmen werken, en ik heb véél rondgelopen daar. Al van de eerste morgen na de operatie moet je je bed uit. Maar eigenlijk deed dat wel deugd, ik werd echt gek van dat in mijn bed liggen. Ik wilde ook heel graag zo vlug mogelijk terug naar huis en dan stimuleren ze je echt om zoveel mogelijk rond te lopen. Ik ben uiteindelijk op zaterdag naar huis mogen gaan met wat geluk, was het weekend van OHH, en als er één patient wegviel mochten ze de rest van het weekend op zondagsdienst draaien, daarmee mocht ik vertrekken. De eerste dagen thuis waren zéér zwaar, zeker met drie kinderen thuis. Zowel in het ziekenhuis als thuis heb ik toch wat pijn gehad. Ik denk dat ik pas na drie weken geen pijnstillers meer nam. De laserwondjes die herstelden vlug, dat geeft alleen de eerste dagen een branderig gevoel in de buikwand. Maar die wonde langswaar de darm is weggehaald dat was andere koek. Dat is toch een vrij grote snede, ong 7 cm. Maar vooral heel diep, dat is echt gesneden tot op de zenuwlagen en dat duurt dus wel effe eer die pijn weg is.
In het ziekenhuis heb ik 6 weken verlof gekregen. Toen had ik eigenlijk terug kunnen gaan werken maar ik heb wat complicaties gehad in die periode : een blaasontsteking toen ik pas thuis was, en na vier weken een massale bloeding. Ben toen naar spoedgevallen moeten gaan omdat ik zoveel bloed verloor en pijn had. Daar bleek dat door de eerste menstruatie na de operatie (die bij mij heel pijnlijk was omdat de baarmoeder enorm samentrekte) het mirena spiraal (tijdens operatie geplaatst om nieuwe endo tegen te gaan) werd uitgestoten.
Daarom had ik enorm bloedarmoede en heb ik nog drie weken meer gekregen. Omdat ik in het onderwijs sta, ben ik op die manier dus thuis geweest tot september, en toen was ik natuurlijk volledig hersteld.
Nu, 6 maanden na de operatie voel ik me prima. Het mirena spiraal houdt de endo mooi tegen en heb nergens meer last van.
Voor iedereen het allerbeste. Als er nog vragen zijn, hoor ik het wel.
-
Anniek
- Berichten: 26
- Lid geworden op: 24 april 2008, 14:02
hallo iedereen,
Het is al weer even geleden dat ik gereageerd heb, maar ik lees jullie berichten nog iedere dag. Om sommige onder jullie gerust te stellen voor de naderde operatie wil ik jullie nog even in het kort mijn OK verhaal doen !
Ik ben vrijdags 28.03 geopereerd door Prof. Koninckx waarbij ze een groot endogezwel zouden weghalen tussen baarmoeder en darm (men wist wel niet goed of er doorgroei was of niet dus de operatie zou een groot vraagteken blijven). De dag ervoor ben ik binnengemoeten rond 11 u 's ochtends voor de voorbereidende darmspoeling dewelke bij mij heel slecht is verlopen. Na 4 liter van dat rotspul te drinken was ik nog niet leeg en moest ik alles terug overgeven. Ze hebben toen alles laten binnenlopen via een infuus door de neus rechtstreeks in de maag ! Vrijdags zijn ze mij 's ochtends om 7uur komen halen en ik moet zeggen dat ik heel vlug aan de beurt was. Om half 8 werd mijn narcose al toegediend. Ik werd in de namiddag rond 4 uur terug naar mijn kamer gereden. Het eerste wat ik deed was voelen of ik een stoma had maar dat was gelukkig niet het geval aangezien er geen doorgroei was in de darm. Ik had wel de pech dat ze een uroloog hebben moeten bijroepen omdat, anders dan gedacht, mijn urineleiders en blaas waren aangetast. Daardoor heeft de operatie wel lang geduurd. Ik denk dat het daarom maar beter is dat je het gewoon op je laat afkomen. Ieder lichaam reageert nu éénmaal anders. Ik ben dinsdags naar huis gemogen. Ik heb tot zaterdagochtend de maagsonde gehad omdat ik van de zware narcose wel misselijk ben geweest de hele nacht. Ben pas zondagavond mogen beginnen met eten en toen is ook pas mijn blaassonde weggenomen (waarschijnlijk heeft dat zolang geduurt door de stents). Ben in totaal drie maanden thuisgeweest waarvan 8 weken met de stents. Momenteel voel ik mij goed. Ik voel dat de zware endo weg is...ben niet meer zo moe, misselijk, heb niet meer continu pijn en heb veel meer energie, ik heb ook geen dikke buik meer. De betrekkingen zijn nog steeds niet pijnloos, integendeel ! Ik voel toch dat nog niet alles op zijn plaats zit. Heb nog steeds geen gevoel bij het plassen en moet nog steeds regelmatig sonderen waardoor ik ook regelmatig wordt geconfronteerd met ontstekingen. Mijn cyclus is wel zeer regelmatig op 28 dagen en heb mooi bloedverlies!
Ben nu intussen 4 maanden gestopt met de pil en we hopen natuurlijk op een natuurlijke zwangerschap ! Volgens de prof was dat mogelijk binnen het jaar. We zullen wel zien. Eind van het jaar moet ik terug voor mijn blaasproblematiek. Als het dan nog niet genezen was, was er reden tot paniek ! We zullen wel zien.
Ik ben heel blij voor jullie dat jullie tijd begint op te korten door de 2de OK. Ik hoop natuurlijk ook dat jullie tegen dan op een natuurlijke manier een kindje kunnen verwelkomen.
Voor diegene die bezig zijn met de behandelingen hoop ik dat er stilletjes aan goed nieuws komt.
Ik merk ook dat ik af en toe heel emotioneel ben m.b.t. onze kinderwens. Je maandstonden blijven toch iedere maand het teken of het al dan niet gelukt is. Iedere keer als ze zich aanmelden is er toch de ontgoocheling. Mochten jullie nog vragen hebben over de operatie zie ik het wel.
Groetjes
Het is al weer even geleden dat ik gereageerd heb, maar ik lees jullie berichten nog iedere dag. Om sommige onder jullie gerust te stellen voor de naderde operatie wil ik jullie nog even in het kort mijn OK verhaal doen !
Ik ben vrijdags 28.03 geopereerd door Prof. Koninckx waarbij ze een groot endogezwel zouden weghalen tussen baarmoeder en darm (men wist wel niet goed of er doorgroei was of niet dus de operatie zou een groot vraagteken blijven). De dag ervoor ben ik binnengemoeten rond 11 u 's ochtends voor de voorbereidende darmspoeling dewelke bij mij heel slecht is verlopen. Na 4 liter van dat rotspul te drinken was ik nog niet leeg en moest ik alles terug overgeven. Ze hebben toen alles laten binnenlopen via een infuus door de neus rechtstreeks in de maag ! Vrijdags zijn ze mij 's ochtends om 7uur komen halen en ik moet zeggen dat ik heel vlug aan de beurt was. Om half 8 werd mijn narcose al toegediend. Ik werd in de namiddag rond 4 uur terug naar mijn kamer gereden. Het eerste wat ik deed was voelen of ik een stoma had maar dat was gelukkig niet het geval aangezien er geen doorgroei was in de darm. Ik had wel de pech dat ze een uroloog hebben moeten bijroepen omdat, anders dan gedacht, mijn urineleiders en blaas waren aangetast. Daardoor heeft de operatie wel lang geduurd. Ik denk dat het daarom maar beter is dat je het gewoon op je laat afkomen. Ieder lichaam reageert nu éénmaal anders. Ik ben dinsdags naar huis gemogen. Ik heb tot zaterdagochtend de maagsonde gehad omdat ik van de zware narcose wel misselijk ben geweest de hele nacht. Ben pas zondagavond mogen beginnen met eten en toen is ook pas mijn blaassonde weggenomen (waarschijnlijk heeft dat zolang geduurt door de stents). Ben in totaal drie maanden thuisgeweest waarvan 8 weken met de stents. Momenteel voel ik mij goed. Ik voel dat de zware endo weg is...ben niet meer zo moe, misselijk, heb niet meer continu pijn en heb veel meer energie, ik heb ook geen dikke buik meer. De betrekkingen zijn nog steeds niet pijnloos, integendeel ! Ik voel toch dat nog niet alles op zijn plaats zit. Heb nog steeds geen gevoel bij het plassen en moet nog steeds regelmatig sonderen waardoor ik ook regelmatig wordt geconfronteerd met ontstekingen. Mijn cyclus is wel zeer regelmatig op 28 dagen en heb mooi bloedverlies!
Ben nu intussen 4 maanden gestopt met de pil en we hopen natuurlijk op een natuurlijke zwangerschap ! Volgens de prof was dat mogelijk binnen het jaar. We zullen wel zien. Eind van het jaar moet ik terug voor mijn blaasproblematiek. Als het dan nog niet genezen was, was er reden tot paniek ! We zullen wel zien.
Ik ben heel blij voor jullie dat jullie tijd begint op te korten door de 2de OK. Ik hoop natuurlijk ook dat jullie tegen dan op een natuurlijke manier een kindje kunnen verwelkomen.
Voor diegene die bezig zijn met de behandelingen hoop ik dat er stilletjes aan goed nieuws komt.
Ik merk ook dat ik af en toe heel emotioneel ben m.b.t. onze kinderwens. Je maandstonden blijven toch iedere maand het teken of het al dan niet gelukt is. Iedere keer als ze zich aanmelden is er toch de ontgoocheling. Mochten jullie nog vragen hebben over de operatie zie ik het wel.
Groetjes
-
Lady-V
- Berichten: 263
- Lid geworden op: 28 september 2008, 0:01
Het is blijkbaar bij iedereen verschillend he. Ik hoop dat voor diegene die nog moeten gaan alles in het minieme blijft want sommige hebben precies toch wel wat afgezien en hebben er na een paar maanden nog steeds last van. Ik ben er gelukkig allemaal van gespaard gebleven.
Anniek, ik kan mij heel goed inbeelden hoe jij je nu voelt. Bij ons is het de eerste maand uit ons leven samen dat ik vruchtbaar ben en dat is toch wel heel speciaal. Ik hoop dat het bij iedereen snel lukt zodat we die schatjes hier allemaal een flinke boost van energie geven om er toch in te blijven geloven.
Denk aan jullie allemaal....
Anniek, ik kan mij heel goed inbeelden hoe jij je nu voelt. Bij ons is het de eerste maand uit ons leven samen dat ik vruchtbaar ben en dat is toch wel heel speciaal. Ik hoop dat het bij iedereen snel lukt zodat we die schatjes hier allemaal een flinke boost van energie geven om er toch in te blijven geloven.
Denk aan jullie allemaal....
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten