Opvoeden

[wat is er mis?]

Even om te zeggen dat ik vind dat JD niet te veel verwent of niet streng genoeg is (Vero ook niet trouwens). Op de leeftijd van hun kindjes was ook nog zo "streng" niet. En liet ik veel meer toe, wat ik eigenlijk niet zo mogen toelaten. Want ja, je moet consequent zijn van bij het begin hé.
Ik vind dat net moeilijk zo consequent zijn. Bv de afstandsbediening: Adie komt daar zooooooooooo graag aan en luistert niet als we zeggen dat dat niet mag. En ja het is iets dat vaak id buurt ligt. Op zich vind ik het niet erg hé dat hij eraan komt en zou ik dus geneigd zijn het toe te laten. Maar het probleem is dat hij effectief de tv aan en uit kan zetten (power knop is rood en trekt dus aan).

En zo zijn er nog dingen. Dingen die ik de ene keer toelaat en de andere keer niet (bv met laptop "spelen"). Het is zo moeilijk om continu nee te zeggen of continu hem af te leiden. Afleiden werkt trouwens niet zo goed, want ja hij weet goed genoeg wat hij wil en op dat moment interesseert hem niets anders. En hij wordt zo boos als we het hem verbieden. Hij krijgt bijna een uitbarsting: bibberen en rood worden van colère, stampen met de benen (heb zo al op de verzorgingstafel een paar voeten in mijn buik gekregen).
Maar is het identiteit of is het frustratie omdat hij niet kan doen wat hij wil? Ik weet het niet. Hij zegt geen "nee", al kan hij wel nee schudden.

Gisterenavond hbb we nog zo een staaltje meegemaakt. Amai zenne. Papa was peer aan het eten. Adie was geïnteresseerd. Papa een stukje (twee vierkante mm) aan Adie gegeven. Adie nam het aan in zijn mondje. Maar Adie slikt dat niet in. Hij blijft daarmee gewoon in zijn mond zitten. Na een klein uur was het wel tijd om te gaan slapen. Probleem: stukje peer nog in zijn mond en wilde tut niet. Zonder tut kan hij niet slapen. Papa legt hem er toch zo in met tut naast hem. Gevolg: mega krijsconcert. Mama hem terug uit bed gehaald en geprobeerd tut in mond te steken: niet willen. Papa probeert stukje peer uit mond te halen: wil mond niet opendoen en krijst zonder mond open te doen (moet je maar kunnen hé). Ik hem proberen te kalmeren want ondertss was Adie "over de rooie". Niet gelukt. Uiteindelijk papa erin geslaagd stukje peer uit de mond te halen: nog groter krijsconcert. Helemaal verkeerd hé, want nu geven nog eens verkeerd signaal naar brokjes toe. Pfffff. Alé Adie nog meer over de rooie en niet meer te troosten. Boos op tut, wilde die ook niet. Ik toch de tut in zijn mond proberen te forceren, na eerste andere troostmogelijkheden te hbb geprobeerd (incl. borst, maar hij beet om mijn tepel - auwwww). Uiteindelijk heb ik hem knn kalmeren en is hij op mij in slaap gevallen. Maar jongens, dan dacht ik ook "wat gaan we daar nog mee meemaken?".

[Liefje]

oh sorry Bokje


misschien is hij wel de juiste partij voor ons Fientje

[Sterretje]

Amai bokje, lijkt me de driftbui wel geweest te zijn
geen makkelijke situatie hoor, pff
en stom dat hij dat stukje peer niet wou inslikken. peer is toch mals en kan gewoon ingeslikt worden

dikke knuf voor de uitbarsting en scène dat er op volgde

hier hebben we het ook soms voor: stampen in m'n buik op de verzorgingstafel, doet geen deugd voor mijn beebje hoor ... meestal weet ik de voetjes wel te ontwijken!

als ik hier e driftbui voel aankomen, ga ik haar ergens anders zetten en afleiden met e muziekspeeltje, of de bal, helpt bijna altijd.
'k vind het een vreselijk moeilike leeftijd nu. ze zijn volop in ontdekking v hun eigen ik. 'k ben e boekje beginnen lezen over de peuterpubertijd, hopelijk haal ik erwat interessants uit.

[mies]

Wow, wat een driftbui inderdaad!
Dat belooft voor als hij in de peuterpuberteit terechtkomt

Vandaag heeft Meis in de creche een uitbrander gekregen. Ik vond het wel grappig eigenlijk. Ze was gisteren al eens heeeeeel stilletjes op verkenning geweest in de lades van het verzorgingshoekje, waarna betrapt (verzorgsters vroegen ineens aan elkaar "zeg waar is Meis eigenlijk? Meis? Meis? en al die tijd (zeker tien minuten) was Meis dus heeeeeel stilletjes geweest tijdens de inspectie van de lades). En vandaag, 't eerste wat ze doet als ze 's morgens in de ruimte komt (en de verzorgster was een ander kindje gaan halen in de andere ruimte): hup terug naar die lades (dus bijna 24u tussen) en alles eruit gooien (en haal dan maar eens uit elkaar wiens reservekleertjes en fysiologisch serum nu waar ligt in die hoop ) anyway ik ben "blij" dat ze daar ook zo van die dingen doet, dan weet ik dat het eerder aan Meis ligt en niet aan mij.

Dus ik vroeg aan de verzorgster: ja hoe doet ge dat dan eigenlijk, boos zijn op een kindje?
Zegt ze: "awel ik zeg dan "Meis Van Mies", ja ik zeg er altijd de achternaam bij he, "Meis Van Mies" NEE NEE NEE, en dan tik ik tegelijkertijd zo op haar borstkas met mijn wijsvinger tijdens de NEE NEE NEE, en dan zet ik ze effe in de hoek"
Ik vond het wel grappig. Net zoals in het middelbaar, met voor- en achternaam

Anyway, toen dacht ik wel: ja ik mag nog zoveel "zelf" proberen op te voeden, het grootste deel zal hier toch weer in de creche worden gedaan als ik weer zoveel moet werken. En dan kan ik wel "fier" zijn als ze "dankuwel" en "alsjeblieft" zegt enzo, maar uiteindelijk is het helemaal niet mijn verdienste he...
Ik begin meer en meer bewondering te krijgen voor thuisblijfmama's, die ALLES moeten aanleren aan hun kindje. Want uiteindelijk is het voor een verzorgster toch veel gemakkelijker om een kindje in het gareel te houden, dan voor een mama, want de afstand is toch groter he...

[Sterretje]

hihi die meis, toch e ondeugend kaboutertje hé

ik denk soms ook: laat die 'lasten' maar voor de crèche, daar weten ze er wel mee om te gaan!

Hier al iets interessants gelezen in de 'peuterpuberteit'

't gaat over het uittestgedrag. Dit is het uittesten van zijn eigen wil, de ontdekking dat zijn eigen 'ik' los staat van wie mama of papa zijn. Dus het 'besef' dat ze niet e verlengstuk vd ouders zijn.
ze testen dit uit op allerleid manieren: vb mama wil aankleden, en hij 'wil' dit niet. is eigenlijk meer het testen of dit werkt
ouders zijn voor e peuter het eerste oefenmateriaal omdat hij weet dat ze toch onvoorwaardelijk van hem houden. juist om die positieve reden durft een kind dat zich geliefd weet, zich te laten gaan
dit is e compliment voor de ouder omdat het betekent dat er e band is.
de driftbuien (vb gaan schoppen, slaan bijten of schreewen) zijn vaak e uiting van emoties (lichaamstaal) omdat hij zich nog niet goed in woorden kan uitdrukken maar wel wil laten weten wat hij wil (of niet wil).
en e peuter wil altijd meer dan hij kan. daardoor raakt hij gefrustreerd. als hij dit niet zou zijn, zou hij niet vooruit gaan.
je peuter begint eigenlijk steeds opnieuw met iets NIET te kunnen. e peuter heeft weinig geduld en zal dus meerdere keren per dag gefrustreerd worden omdat dingen hem nog niet lukken.
hoe je hier op moet reageren hangt v kind tot kind af
-peuter even alleen laten bekoeken
- even knuffelen en kalmeren
driftig worden is voor de peuter e akelig gevoel, dus hij kan wel een knuffel gebruiken (na de bui)
oh ja, e peuter heeft ook nog geen inlevingsvermogen en kan dus onmogelijk met iemand anders rekening houden.
daarom kan hij soms zelfzuchtig lijken.
e peuter wordt heen en weer geslingerd tussen afhankelijkheid, aanhankelijkheid en zelfstandigheid en kan daardoor dus in conflict komen met zichzelf ed omgeving.
tip voor de ouder: let niet te veel op wat hij doet maar vraag je af waarom hij moeilijk doet. Dit is dus de reden waarom deze periode de peuterpuberteit wordt genoemd.

oh ja, ook het hoofdstuk spelen is interessant:

stelling: spelen is ontwikkelen
speelgoed is gereedschap om ervaringen mee op te doen en is geen luxe
wat hebben ze nodig:
- ruimte om te kn bewegen
- kn ontplooien v hun fantasie
- blokken, vormen en kleur
- huis tuin en keukenmateriaal
- buiten zijn (bos, strand, speeltuin)
- variatie
* zintuiglijk materiaal (hamerbankje, muziekinstrument, voelboekje)
* bewegingsmateriaal (fietsje, auto, ...)
* verstandelijke ontwikkeling: bouw en constructiemateriaal, puzzels, ...
* emotionele en sociale ontwikkeling: spelletjes, fantasiemateriaal, creatief en expressiemateriaal (poppen, verkleedkleren, kleurpotloden, klei, ...)
1 of 2 keer per jaar nieux speelgoed is te weinig
een onoverzichtelijke berg speelgoed lokt niet meer uit tot spelen.
e peuter die achter mama aanhobbelt is ook e manier v spelen: hij volgt je en slaat die dingen op in zijn geheugen: is meer passief spelen of zich op iets voorbereiden. veel tegen je baby praten over wt je a h doen bent is goed voor taalvaardigheid en sociale ontwikkeling.
e boek helpt om verbeelding te stimuleren.
al bij al toch interessante info vind ik

[Loeki]

Kheb zaterdag mijn babietje letterlijk zien veranderen in een peuter : een heuse driftbui zeg!

Hij moest omgekleed worden omwille van kakapamper die wat "uit de hand" gelopen was en dat was duidelijk niet naar zijn goestingetje. Hij had net lekker geslapen en goed gegeten dus dat was het echt niet. Hij was gewoon boos. Kheb drie keer moeten pauzeren om zijn kleren aan te krijgen, tussendoor op de grond gezet en genegeerd, maar dat helpt dus voor geen meter. Krijsen, brullen, nee schudden, stampen met de voeten, mij slaan, pffffff...

Dat belooft.

[Sterretje]

yveske de driftkikker.

maar klinkt vrij bekend hoor
zoooo extreem heeft Amber het nu ook niet, 't is meer op z'n meisjeachtige: superzielig doen, dikke tranen laten biggelen en met hoofdje in haar armpjes op zetel of grond liggen huilen.
gewoon (proberen) negeren dan maar
MAar ja, dat zijn dus echt peuterstreken.
Amber is echt in die tussenfase nu. Fascinerend, dat wel...

[Loeki]

Ik zie het nog zo voor me staan, in dat discipline book van Sears, dat iedere ouder denkt dat hun lieve schattige baby zo niet kan worden. Ha!

Mja hier was het dus een echte jongen dan, stampen & schoppen.

Na drie time-outs (die ik een minuut ging laten duren maar toch een halve minuut heb volgehouden ) was hij precies toch iets gekalmeerd en dan heb ik hem maar opgepakt. Tja zo de eerste keer, tis zoeken hé. 't Venteke was zelf precies toch ook geschrokken van zijn eigen emoties.

[Sterretje]

ja, dat zeiden ze in het boek vd peuterpuberteit ook: na een driftbui is een knuffel zeker op zijn plaats. een peuter weet nog niet wat hem overkomt en van waar die emoties komen en ze kunnen er best bang van zijn. daarom willen ze ook eens getroost worden...
goh, ze leren het ooit wel hoor, die manieren en gedragingen.
maar best nu al laten merken dat het 'ongewenst' gedrag is...
oh ja time out ve halve minuut vind ik best al lang

[mies]

Hier is het ook op de meisjesmanier. Beetje emotionele chantage (pruillip, heeeeeeeeeel hard wenen, boos zijn, spartelen in alle richtingen... ). Bwaja, ik ben het al gewoon ondertussen (situatie: vandaag in het park naar de eendjes gaan kijken (helm af), nadien helm terug op om stukje verder te rijden door het bos naar de speeltuin, normaal geen bezwaar tegen helm maar nu plots wel, en ze heeft denk ik alle eendjes weg doen vliegen met haar getier in haar fietsstoel... ik laat haar dan gewoon verdertieren in het bos, ze verandert toch snel van gedacht vanaf dat ze een hond ziet of de schuifaf )

[dinootje]

oei oei en dat allemaal X2 voor ons volgend jaar...

doet pijn aan je mamahartje hé ze zo zien brullen en dan hun reactie (en jouw gevoel) als ze gestraft (moeten) worden

[wat is er mis?]

Hier is het eerder zoals bij Yveske, dus jongensachtig veronderstel ik. Gisteren nog zo een drifbui weer meegemaakt. En hij slaat me echt al. Doet uiteraard nog geen pijn, maar je ziet zo dat het van colère is. (kvind wel dat hij zich soms snel al kan kwaad maken; bv water aanbieden en hij drinkt - nadien nog eens aanbieden en al direct kwaad worden beginnen slaan en als hij zou knn het glas op de grond zwieren)

[mies]

Ik begin vaker en vaker te denken aan de roze olifanten.

Als ik aan Meis zeg dat iets niet in de mond mag (bijvoorbeeld bellenblaas-dingetje met afwasmiddel op), schudt ze begrijpend nee, maar uiteindelijk gaat dan toch ineens heel rap dat ding in haar mond. Waarna ik nogal luid "nee, niet in de mond!!" roep (ik kan het niet helpen), en zij begint dan heeeeeeel hard te wenen en zoekt direct troost bij mij, totaal overstuur. Het is precies een nieuwe ervaring voor haar ofzo: weten dat ze iets niet mag, en het dan toch nog doen, vermoedelijk tegen haar wil in?
Het is toch ook heel moeilijk om niet aan roze olifanten te denken als men zegt dat je niet aan roze olifanten mag denken...

[Loeki]

Staat in het boek van Sears Mies. Heel normaal voor haar stadium van ontwikkeling hoor. Ze wil het zoooooooooooooooooooooooooooooooooo graag in haar mondje steken, ook al snapt ze de ene moment dat het niet mag, de andere moment is de verleiding gewoon veel te groot. Echt, 't staat er ergens letterlijk zo in.

Ik zeg nu "bah, vies; mag niet in je mond" voor iets dat niet in de mond mag. Is een van de alternatieven voor "nee". Maja, tis nog "bah vies" zeggen, voorwerp uit de mond halen (wel in de hand laten), en dat drie keer doen en dan toch maar vervangen door iets dat wel in de mond mag.

Yveske heeft mij al flink pijn gedaan hoor. Met stampen in de buik en slaan / krabben in mijn gezicht. Ik pak die echt niet meer op als hij zo doet, pft. Beker met water is al dikwijls zo door de kamer gevlogen. Of als ik hem een stuk speelgoed aanreik waar hij niet mee wil spelen, amai. Ik kan dat één keer doen, maar de tweede keer vliegt het de kamer door.

[mies]

Ja ik geloof dat je dat al gezegd had dat dat in het boek staat. Maar om het zo in het echt te zien, echt raar hoor. Ze denkt er gewoon continu aan dat het niet mag, en juist daarom doet ze het net wel.

Meestal zeg ik helemaal niet "nee", maar in dit geval was er afwasmiddel aan en dat wilde ik vermijden. Ik verschoot zelf een beetje van hoe vliegensvlug ze dat weer in haar mond had gestoken, en hoe snel (en luid) die nee er dan uitkwam... alle andere keren zeg ik gewoon één keer "niet in de mond", en de keer erop dat ze het doet (dus bijna altijd volgt die keer) pak ik het gewoon af en geef ik haar iets anders (of moet ik een spartelend kind wegdragen). Het enige voorwerp waarbij ze de verleiding niet meer heeft, is de bus met was-gel... daarvan heeft ze eens een goeie kwak in haar mond gedaan en dat was blijkbaar niet zo lekker......

Meis heeft nu al een tijdje door dat je door te knijpen pijn veroorzaakt. Ze test het nu ook uit op haarzelf, en zegt dan "au??" Toen ze me nog zo hard kneep, liep ik gewoon weg. En dan was ze alleen. En dat is niet leuk...