Nog steeds moeilijk met andere zwangeren

[Sterretje]

dikke knuffel hiervoor ook.
't is allemaal zo verdomd oneerlijk ook hé.
Soms moet ik toegeven dat ik ook liever eens van iemand had gehoord dat het moeilijk gegaan is en dat ze weten wat het is om 'lang' te wachten. maar die mensen komen daar precies niet voor uit, lopen daar niet zo mee te koop. dat hoor jedus minder.

langs de andere kant hoorde ik m'n zus zeggen dat e vriendin van haar ook al aan de 'hormonen' zat. ze was na drie maanden gewoon proberen nog niet zwanger
dan denk ik toch wel aan 'overconsumptie' hoor. en intussen dikken die wachtlijsten maar aan.
Tenzij er een medisch probleem vastgesteld werd natuurlijk.

ik sta op't punt te bevallen van ons tweede wonder en ik kan het allemaal heel goed relativeren. ik vind gewoon dat ik ongelooflijk veel geluk heb nu, ondans de miserie die we achter de rug hebben. wij zijn er sterker door geworden, hebben er uit geleerd en hebben het uiteindelijk een plaatsje kunnen geven.
de littekens zal ik meedragen, maar m'n huis is in deze 2e zwangerschap wel dikker geworden...

[Fien83]

Ook ik herken het allemaal. Het heeft heel lang geduurd voor ik kon genieten van mijn zwangerschap en ook nu brengt het minste mij nog aan het twijfelen, ook al ben ik ondertussen 28 weken zwanger via ICSI.

Momenteel heb ik geen problemen met zwangere vrouwen, maar ik heb wel problemen met het geklaag en gezaag dat daar bij veel vrouwen mee gepaard gaat. Ik denk dan steeds dat dat er allemaal bij hoort en ik geniet van elk stampje, ook al is dat wel eens op een verkeerde plaats. Ook het vertrouwen dat mensen hebben die zonder behandeling zwanger zijn in het feit dat alles goed komt steekt me soms de ogen uit. Na 6 weken zwangerschap alles open en bloot op facebook zetten, ik moet er niet aan denken...

Ik vrees ook dat ons verleden ons nog een hele tijd zal blijven achtervolgen. Maar het is wel iets dat ons als koppel en als persoon sterker heeft gemaakt en ons veel heeft doen relativeren.

[grootgevaarke]

ik maak me ook nog altijd druk in vrouwen die er van uit gaan dat ze sowieso zo goed als onmiddellijk zwanger zijn. Heb nu een collega die er nog niet aan wil beginnen omdat ze nog geen huis heeft en dat huis mss niet gevonden heeft binnen dit en negen maanden. Ik probeer haar dan ook duidelijk te maken dat het niet bij iedereen onmiddellijk prijs is (ook al wens ik haar geen ellenlang traject/lijdensweg toe). Gelukkig beaamden mijn andere collega's het....

[Mani]

Heb ook zo een collega, ze loopt al meer dan een jaar te verkondigen dat ze (owv bepaalde redenen) hun volgend kind voor april 2012 plannen
Ben benieuwd hoe het zal uitdraaien ...

[grootgevaarke]

als ze nu nog zou zeggen voorjaar 2012, maar nee, april 2012!!! zucht!!!

[Mani]

Heb ook zo een collega, ze loopt al meer dan een jaar te verkondigen dat ze (owv bepaalde redenen) hun volgend kind voor april 2012 plannen
Ben benieuwd hoe het zal uitdraaien ...

[Zij en haar]

Dag dames!

Dank je wel voor de vele reacties... dit doet echt deugd!

Dit weekend zijn wij weer maar eens met onze neus op de feiten gedrukt.

Vrijdagavond hadden we met een hele bende nichten/neven van mijn vrouw afgesproken. We waren van plan ons grote nieuws te vertellen, en dat deden we dus ook. Iedereen dolenthousiast, en er kwamen ook heel veel vragen. Wat eigenlijk wel leuk was. Natuurlijk kregen we ook wel de opmerking dat het "wel erg snel gelukt is". (Wij zijn in oktober 2010 gehuwd en iedereen denkt dat we daarna pas zijn begonnen, maar eigenlijk zijn we al van augustus 2009 bezig). Soit, die opmerking zijn we ondertussen gewoon, dus we negeren hem gewoon.

Maar dan... bleek een ander nichtje ook een aankondiging te hebben. Ze is ook zwanger, maar dan wel onverwacht. Ze was 8 weken ver, en wist het 2 weken. Aanvankelijk hoopte ze eigenlijk dat het zou mislopen, maar ja, ondertussen hebben ze het aanvaard. 23 jaar, net afgestudeerd... eigenlijk heelmaal niet klaar voor een kind. Voor ons sloeg het op dat moment helemaal om. We zijn gemaakt blij geweest en hebben een geforceerde 'proficiat' eruit gekregen. Iedereen begon dan natuurlijk vragen aan hun te stellen. Of ze het wel zagen zitten, en hoe ze het gaan regelen, etc... Iedereen had precies medelijden... ik kon enkel denken: "hoe vreselijk oneerlijk!!" Ik ken hier genoeg koppels die het VEEL MEER verdienen om zwanger ze zijn!!

Ik walgde er gewoon van... Een uur later zijn wij doorgegaan (nadat nog een andere neef ook even had aangekondigd dat hij papa wordt, een week na ons). We konden er gewoon niet meer tegen. In de auto zijn we alletwee in snikken uitgebarsten.

Aan de ene kant van de familie moet iemand 2 weken na mij bevallen, en aan de andere kant eentje een week na, en een maand na mij. Ik heb geen zin om telkens met hen over mijn zwangerschap te "moeten" praten... telkens als ik een tante of nonkel zie vergeleken te worden of te horen hoe het met hen gaat... en dat iedereen oordeelt over wie zijn geboortekaartje en suikerbonen toffer of origineler zijn... Het risico te lopen dat we samen met iemand anders dezelfde naam kiezen...

Het klinkt egoïstisch... maar ik heb hier lang op gewacht en wil niet vergeleken worden met anderen!!

Vrijdag op zaterdag hebben we haast geen oog dichtgedaan... Maar zaterdag en zondag hebben we voor onszelf voorzichtig proberen de boel om te keren en alleen aan onszelf te denken... aan ONZE ukkepuk en ons geluk...

Liefs, Z/H

[grootgevaarke]

Het wordt ook voor jullie een unieke ervaring, los van alle anderen om jullie heen! Laat jullie niet overtroeven en maak er iets persoonlijk van, een ervaring waar jullie je het best bij voelen...En weet één ding: commentaar zullen ze toch hebben

En als het kindje er zal zijn, dan zal er OOk weer vergeleken worden: jullie kindje kan dit al of nog niet en het kindje van neef of nicht kan dat nog niet of wel al. Nog meer ergernis. Goeie raad: één oor in en snelsnel het andere er weer uit!

[Sterretje]

ik moet grootgevaarke hierin gelijk geven... ene oor en en andere uit. maar dit is heeel moeilijk.

ik was ook 'samen' zwanger met enkele vriendinnen. Terwijl het voor ons een wonderlijk gebeuren is, werd ik al gauw 'een van die zwangeren' naar de buitenwereld toe. En ja, die koppels die 'spectaculair' nieuws hebben à la onverwachte/ongewenste zwangerschap krijgen uiteraard meer belangstelling...
'k vond het toen ook jammer dat onze zwangerschap soms wat gebanaliseerd werd, maar dit was enkel in de verre kennissenkring omdat onze dierbaren toch wel onze lijdensweg kenden.
Nu, met m'n 2e zwangerschap heb ik nog minder 'aandacht' en veel reacties van: je hebt geluk dat het zo rap gegaan is.... (niet te vergeten dat ik 3 weken in het zkh lag met overstimulatie en dat ik bij m'n vorige zwangerschap een pre-eclampsie had)...
Enfin, mensen relatieven heel anders dan wij...
en ik heb er ook enorm mee om moeten leren gaan.
En 't is inderdaad zo.
onze kindjes wourden nu op alle gebied vergelken met de leeftijdsgenootjes. dat steekt, dat doet pijn. wa,nt ons kindje is UNIEK, net zoals onze zwangerschap
dus blij dat je het met je partner kan beleven en verder veel op de tanden bijten

[Zij en haar]

Hey dames,

Dank je voor de antwoorden...

Ja, voor dat "vergelijken" met leeftijdsgenootjes zijn wij idd ook heel bang. De mijne kan al lopen... en de mijne zegt al "koek" en weet ik veel... Nou ja, elke ouders zal op zijn/ haar manier natuurlijk apetrots zijn op zijn kind... Maar bij ons steekt dat... Ons kindje mag gewoon zijn zoals het is... en we zien wel wanneer het loopt en praat...

Maar, hebben jullie niet de neiging je dan te gaan afsluiten van anderen? ... Ik heb nu al dat gevoel... dat ik vooral niet in contact wil komen met anderen die zouden kunnen beginnen over die "andere zwangeren"... Laat staan de zwangeren zelf... *zucht*

Groetjes,
Z/H

[Dieke]

Ik heb persoonlijk ook de neiging me te gaan afsluiten voor anderen, Z/H. Ik wil al die verhalen niet horen, ik wil niet zien hoe ze het zichzelf moeilijk maken en klagen, terwijl het voor ons zo moeilijk was. De meter van ons kindje verkondigde ook dat ze zwanger is, en ik kon ook alleen maar geforceerd proficiat zeggen. Soms schaam ik me ervoor, maar het is zo. Ze was ook aan het zeggen dat die 4 maanden dat ze geprobeerd hebben toch erg lang duurden... En dat terwijl ze onze situatie als geen ander kent. Ze doet het natuurlijk niet met opzet, maar kijk, ik verdraag zulke uitspraken niet meer. Gisteren kreeg ik dan een klap in het gezicht toen ze een andere vriendin als meter vroeg voor haar kindje... Bij ons is in de kinderensfeer niets makkelijk gegaan, en ik hoopte stiekem ook deel te kunnen uitmaken van het leven van dat ukje. Nu ben ik alleen maar gekwetst en jaloers, ergens, ik geef het toe, want de meter die zij koos heeft zomaar ook een kindje kunnen krijgen. Ik zie ze al gezellig shoppen voor het toekomstige kleintje en hun ding doen, en ik val uit de boot.

Kijk, ik overdrijf waarschijnlijk een beetje, en misschien denk ik er over enkele dagen anders over, maar nu doet het nog pijn.

Dus ik zonder me meer en meer af. Ik merk ook op dat ik dat begin te doen tov mijn schoonfamilie die, zoals ik in een ander topicje vermeldde, mij haast negeren als mama, terwijl je er als vrouw, met al die behandelingen, toch veel voor over moet hebben.

[LaBatsa]

Ik heb het 'geluk' dat er in mijn omgeving nog een paar vrouwen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt, zij begrijpen me. Eén van hen is zelfs ondanks vele behandelingen kinderloos gebleven, dus toen ik haar moest vertellen dat ik zwanger was, voelde ik mij wel een beetje schuldig omdat ik wist dat het voor haar toch nog pijnlijk is.

Wat ik ook erg vond: ons eerste kindje is er op de natuurlijke manier gekomen, maar door 2 buitenbaarmoederlijke zwangerschappen waarbij beide eileiders werden weggenomen, moesten we voor een tweede wel overgaan op ivf. Vele mensen snapten niet dat we die moeite wilden doen, want: we hadden toch al een kind? Vreselijk vond ik dat. Ik wilde dat tweede net zo graag als het eerste, dus dat had ik er allemaal voor over.

Mijn nicht kan door omstandigheden ook geen tweede kindje meer krijgen. Onlangs kreeg ze te horen dat het voor haar uitgesloten is om nog ooit zwanger te worden, ongeveer net op het moment dat ik wel zwanger was geworden. We hadden voordien altijd een fijn contact met elkaar, maar sindsdien sluit ze me volledig buiten. Toen mijn dochtertje 2 weken was, hadden we een familie feestje, ze heeft met moeite een goeiedag gezegd! Ik snap het wel hoor, dus ik forceer haar niet, maar ik vind het wel jammer. Ik voelde mij wel schuldig, dat het bij uiteindelijk wel was gelukt terwijl zij haar droom moest opbergen.

[liezeke]

Misschien niet juist hetzelfde maar toch sprekend voor verliesverwerking:

http://www.imdb.com/video/imdb/vi3535378457/

sterkte lieverds,

liesje

[marb]

dank u, David Lindsay-Abaire.

[liezeke]

en nicolleke voor een rimpelloze vertolking;)

liesje