Geboorteverhalen
-
vaantje
- Berichten: 223
- Lid geworden op: 4 december 2009, 13:18
Bevallingsverhaal Joep.
Op woensdag 29-06-2011 voor het slapen gaan voelde ik ineens een harde steek in mijn buik. Ik zei nog tegen mijn vriendin dat ik dacht dat de weeen nu zouden beginnen.
Op donderdag 30-06-2011 om 3.30 uur werden we wakker, op dat moment voelde ik dat ik weeen had, deze kwamen ongeveer om de 6 minuten en duurde zo'n 30-45 seconden.
Om 8.30 uur hebben we de verloskundige gebeld, ik had om de 4-6 minuten weeen die 45-60 seconden aanhielden, de verloskundige kwam om 10.30 uur langs, na inwendig onderzoek bleek ik nog geen ontsluiting te hebben. Wel was de baarmoedermond verstreken en kon ze met een vingertopje de baarmoeder in. Samen afgesproken dat we om 15.00 uur zouden bellen om te kijken of de weeen zouden doorzetten, of dat er sprake was van oefenweeen. Zoals afgesproken hadden we gebeld, de weeen werden steeds krachtiger, al bleven ze om de 4 minuten komen.
Bij weer een inwendig onderzoek bleek dat ik nog maar 1-1,5 cm ontsluiting had, volgens het boekje was er nog geen sprake van een bevalling.
Weer afgesproken dat we om 21.00 uur telefonisch contact zouden hebben.
Ik kon op een gegeven moment de weeen niet meer goed opvangen, ik bleef in en uit bad gaan en de pijn werd steeds heftiger, weer de verloskundige gebeld, deze kwam om 21.30 uur langs. Bleek er nog maar sprake te zijn van een krappe 3 cm ontsluiting. In overleg besloten om toch maar naar het ziekenhuis te gaan en daar te gaan voor een bevalling met pijnbestrijding, daar de ontsluiting niet wilde vorderen.
Om 23.00 uur kwamen we aan in het ziekenhuis, naar wat korte vragen mocht ik direct komen voor een epiduraal om 23.30. Er ging een wereld voor me open, ik voelde de weeen bijna niet meer en kon weer lachen en praten.
Bij terugkomst op de afdeling werd de anamnese afgenomen en werden de vliezen gebroken in de hoop dat de ontsluiting zo zou vorderen, de ontsluiting was namelijk nog steeds 3cm.
2 uur, ontsluiting bleef haken op 3cm, ze besloten te starten met wee opwekkers via het infuus wat ze eerder al hadden geprikt. Deze werd elk half uur opgehoogd, totdat de weeen een frequentie van om de 2 minuten zouden krijgen.
Om 4 uur had ik 5 cm ontsluiting en werd er doorgegaan met de opwekkers.
Om 6 uur had ik 9 cm ontsluiting, ruggenprik werd uitgezet en de opwekkers verlaagd.
Om 7.45 uur had ik volledige ontsluiting, maar op de echo bleek dat het kindje niet goed lag met zijn hoofdje, hij was een sterrekindje en had zijn hoofd schuin naar voren. De weeopwekkers werd verhoogd om dit proces te helpen.
Ik mocht niet mee gaan persen maar moest een uur lang op mijn linker zij gaan liggen en de weeen wegpuffen en soms een klein beetje mee persen, dit in de hoop dat hij goed zou gaan liggen.
Dit waren de ergste momenten van de bevalling, ik wist me geen houding meer te geven en de minuten kropen voorbij. Om de 1 a 2 minuten had ik heftige weeeen van ruim 1 minuut, waardoor er geen moment meer was om tot rust te komen.
Om 8.45 lag het kindje dan eindelijk goed en mocht ik gaan persen op mijn rug, en om 9.06 uur op 1 juli 2011 zag onze Joep de trotse mamma's.
Apgar score 9 -10 -10.
Wel een aantal hechtingen gehad, maar het is dan ook een flinke jongen van 4060 gram.
Nu lekker genieten van de roze/blauwe wolk.
Zelf had ik nooit thuis kunnen bevallen, door zijn ligging had ik zonder opwekkers de 10 cm ontsluiting nooit gehaald. Wel erg jammer, maar het is me ook wel goed bevallen in het ziekenhuis.
Op woensdag 29-06-2011 voor het slapen gaan voelde ik ineens een harde steek in mijn buik. Ik zei nog tegen mijn vriendin dat ik dacht dat de weeen nu zouden beginnen.
Op donderdag 30-06-2011 om 3.30 uur werden we wakker, op dat moment voelde ik dat ik weeen had, deze kwamen ongeveer om de 6 minuten en duurde zo'n 30-45 seconden.
Om 8.30 uur hebben we de verloskundige gebeld, ik had om de 4-6 minuten weeen die 45-60 seconden aanhielden, de verloskundige kwam om 10.30 uur langs, na inwendig onderzoek bleek ik nog geen ontsluiting te hebben. Wel was de baarmoedermond verstreken en kon ze met een vingertopje de baarmoeder in. Samen afgesproken dat we om 15.00 uur zouden bellen om te kijken of de weeen zouden doorzetten, of dat er sprake was van oefenweeen. Zoals afgesproken hadden we gebeld, de weeen werden steeds krachtiger, al bleven ze om de 4 minuten komen.
Bij weer een inwendig onderzoek bleek dat ik nog maar 1-1,5 cm ontsluiting had, volgens het boekje was er nog geen sprake van een bevalling.
Weer afgesproken dat we om 21.00 uur telefonisch contact zouden hebben.
Ik kon op een gegeven moment de weeen niet meer goed opvangen, ik bleef in en uit bad gaan en de pijn werd steeds heftiger, weer de verloskundige gebeld, deze kwam om 21.30 uur langs. Bleek er nog maar sprake te zijn van een krappe 3 cm ontsluiting. In overleg besloten om toch maar naar het ziekenhuis te gaan en daar te gaan voor een bevalling met pijnbestrijding, daar de ontsluiting niet wilde vorderen.
Om 23.00 uur kwamen we aan in het ziekenhuis, naar wat korte vragen mocht ik direct komen voor een epiduraal om 23.30. Er ging een wereld voor me open, ik voelde de weeen bijna niet meer en kon weer lachen en praten.
Bij terugkomst op de afdeling werd de anamnese afgenomen en werden de vliezen gebroken in de hoop dat de ontsluiting zo zou vorderen, de ontsluiting was namelijk nog steeds 3cm.
2 uur, ontsluiting bleef haken op 3cm, ze besloten te starten met wee opwekkers via het infuus wat ze eerder al hadden geprikt. Deze werd elk half uur opgehoogd, totdat de weeen een frequentie van om de 2 minuten zouden krijgen.
Om 4 uur had ik 5 cm ontsluiting en werd er doorgegaan met de opwekkers.
Om 6 uur had ik 9 cm ontsluiting, ruggenprik werd uitgezet en de opwekkers verlaagd.
Om 7.45 uur had ik volledige ontsluiting, maar op de echo bleek dat het kindje niet goed lag met zijn hoofdje, hij was een sterrekindje en had zijn hoofd schuin naar voren. De weeopwekkers werd verhoogd om dit proces te helpen.
Ik mocht niet mee gaan persen maar moest een uur lang op mijn linker zij gaan liggen en de weeen wegpuffen en soms een klein beetje mee persen, dit in de hoop dat hij goed zou gaan liggen.
Dit waren de ergste momenten van de bevalling, ik wist me geen houding meer te geven en de minuten kropen voorbij. Om de 1 a 2 minuten had ik heftige weeeen van ruim 1 minuut, waardoor er geen moment meer was om tot rust te komen.
Om 8.45 lag het kindje dan eindelijk goed en mocht ik gaan persen op mijn rug, en om 9.06 uur op 1 juli 2011 zag onze Joep de trotse mamma's.
Apgar score 9 -10 -10.
Wel een aantal hechtingen gehad, maar het is dan ook een flinke jongen van 4060 gram.
Nu lekker genieten van de roze/blauwe wolk.
Zelf had ik nooit thuis kunnen bevallen, door zijn ligging had ik zonder opwekkers de 10 cm ontsluiting nooit gehaald. Wel erg jammer, maar het is me ook wel goed bevallen in het ziekenhuis.
-
nathalie v
- Berichten: 2975
- Lid geworden op: 16 april 2009, 19:54
-
Kimzie
- Berichten: 843
- Lid geworden op: 28 september 2009, 17:36
Vaak gevreesd dat ik hier nooit een verhaal zou mogen typen, maar nu ben ik bij de overgelukkigen die dat wel mogen!
Dinsdag 12 juli kreeg ik voorweeën. Die zorgden ervoor dat ons zoontje wel indaalde, maar voor niet meer dan dat. Onze vroedvrouw dacht dat het nog wel even ging duren want ik had nog te veel vruchtwater. Toch zei ik dat ik dacht dat ik in de nacht van vrijdag op zaterdag zou bevallen omdat het dan volle maan was...
Donderdag 14 juli kreeg ik af en toe een wee. Ik had nog vanalles te doen en stond er niet te veel bij stil. Emotioneel voelde ik me lastig, alsof ik mijn regels ging krijgen.
Tegen 7u 's avonds ontstond er iets van een ritme. De weeën waren nog goed te doen, al was ik wel stil tijdens zo'n wee. Mijn man timede en er zat telkens 10 à 15 min tussen elke wee.
Heel de nacht door hebben de weeën dit ritme aangehouden, wat concreet betekende dat ik niet kon slapen, alhoewel ik telkens in slaap dreigde te vallen (maar dan hield een wee dit weer tegen). Vermoeiend!
's Morgens om 9u: overgeven en diarree tegelijk en toen kwamen de weeën goed op gang. In bad en man die weer timede: ze kwamen nu om de vijf minuten. Vroedvrouw gebeld die om half twaalf langskwam. Een losse vinger opening, max 2cm. Spijtig, maar ik herpakte mij. Ik dacht: dit is de basis, van hieruit bekijken we het wel weer verder. Ondertussen kwamen de weeën al feller en om de 3 min. Vroedvrouw kwam nog eens langs om half 4: 3 cm opening. Awoe! Toen wel slijmprop verloren. Nog fellere weeën en om half 8 kwam de vroedvrouw nog eens langs: 4, bijna 5 cm opening. Zo hard werken en zo weinig resultaat! Ik werd niet moedeloos, maar ik was ontgoocheld. Ik werd in mijn gevoel niet beloond voor wat ik deed.
Op aanraden van de vroedvrouw nog eens in bad gegaan en om 22u afgesproken in het ziekenhuis. Na het bad kwamen de weeën plots zo fel dat ik bijna niet anders meer kon dan roepen. Ik wou de buren echt niet choqueren
, dus dan maar wat vroeger naar het ziekenhuis. Ik kwam er aan rond 10 voor 10. De vroedvrouw daar voelde nog eens: 6 cm opening. Nu werd ik wel moedeloos: ik had al 27 uur weeën en slechts 6cm! 
Ondertussen kwam mijn eigen vroedvrouw aan die me moed in sprak: die 6 cm zeggen eigenlijk niet veel, we voelen de vruchtzak goed duwen en dat is veel belangrijker! Zullen we hier dan nog maar eens in bad gaan, vermits jou dat blijkbaar wel ontspant? Vond ik een goed idee.
Toen ging het plots snel: op een half uur tijd ging ik van 6 cm naar 9 cm opening. Pas dan scheurden de vliezen. Er werd gevraagd of ik nog uit bad wou om te bevallen, maar dat vond ik zelfs een belachelijk plan. Laat mij maar in dat bad bevallen... (alhoewel ik daar nooit echt over had nagedacht).
Ik mocht persen en een kwartiertje later was ons zoontje er!
Ik was superfier op zo'n natuurlijke bevalling: 29 uur weeën, geen epidurale, geen vliezen die gebroken werden door de vroedvrouw, geen knip (maar wel een klein scheurtje, maar niet zo groot als een knip)! Ons ventje was meteen superalert en ook ik voelde me onmiddellijk goed.
Ik zou het meteen terug zo doen...
En nog nooit was ik zo verliefd! En ook mijn man is erg verliefd (en deze keer niet op mij, en ik vind dat helemaal niet erg ).
En, de volle maan heeft blijkbaar zijn werk echt wel gedaan voor ons!
Dinsdag 12 juli kreeg ik voorweeën. Die zorgden ervoor dat ons zoontje wel indaalde, maar voor niet meer dan dat. Onze vroedvrouw dacht dat het nog wel even ging duren want ik had nog te veel vruchtwater. Toch zei ik dat ik dacht dat ik in de nacht van vrijdag op zaterdag zou bevallen omdat het dan volle maan was...
Donderdag 14 juli kreeg ik af en toe een wee. Ik had nog vanalles te doen en stond er niet te veel bij stil. Emotioneel voelde ik me lastig, alsof ik mijn regels ging krijgen.
Tegen 7u 's avonds ontstond er iets van een ritme. De weeën waren nog goed te doen, al was ik wel stil tijdens zo'n wee. Mijn man timede en er zat telkens 10 à 15 min tussen elke wee.
Heel de nacht door hebben de weeën dit ritme aangehouden, wat concreet betekende dat ik niet kon slapen, alhoewel ik telkens in slaap dreigde te vallen (maar dan hield een wee dit weer tegen). Vermoeiend!
's Morgens om 9u: overgeven en diarree tegelijk en toen kwamen de weeën goed op gang. In bad en man die weer timede: ze kwamen nu om de vijf minuten. Vroedvrouw gebeld die om half twaalf langskwam. Een losse vinger opening, max 2cm. Spijtig, maar ik herpakte mij. Ik dacht: dit is de basis, van hieruit bekijken we het wel weer verder. Ondertussen kwamen de weeën al feller en om de 3 min. Vroedvrouw kwam nog eens langs om half 4: 3 cm opening. Awoe! Toen wel slijmprop verloren. Nog fellere weeën en om half 8 kwam de vroedvrouw nog eens langs: 4, bijna 5 cm opening. Zo hard werken en zo weinig resultaat! Ik werd niet moedeloos, maar ik was ontgoocheld. Ik werd in mijn gevoel niet beloond voor wat ik deed.
Op aanraden van de vroedvrouw nog eens in bad gegaan en om 22u afgesproken in het ziekenhuis. Na het bad kwamen de weeën plots zo fel dat ik bijna niet anders meer kon dan roepen. Ik wou de buren echt niet choqueren
, dus dan maar wat vroeger naar het ziekenhuis. Ik kwam er aan rond 10 voor 10. De vroedvrouw daar voelde nog eens: 6 cm opening. Nu werd ik wel moedeloos: ik had al 27 uur weeën en slechts 6cm! Ondertussen kwam mijn eigen vroedvrouw aan die me moed in sprak: die 6 cm zeggen eigenlijk niet veel, we voelen de vruchtzak goed duwen en dat is veel belangrijker! Zullen we hier dan nog maar eens in bad gaan, vermits jou dat blijkbaar wel ontspant? Vond ik een goed idee.Toen ging het plots snel: op een half uur tijd ging ik van 6 cm naar 9 cm opening. Pas dan scheurden de vliezen. Er werd gevraagd of ik nog uit bad wou om te bevallen, maar dat vond ik zelfs een belachelijk plan. Laat mij maar in dat bad bevallen... (alhoewel ik daar nooit echt over had nagedacht).
Ik mocht persen en een kwartiertje later was ons zoontje er!
Ik was superfier op zo'n natuurlijke bevalling: 29 uur weeën, geen epidurale, geen vliezen die gebroken werden door de vroedvrouw, geen knip (maar wel een klein scheurtje, maar niet zo groot als een knip)! Ons ventje was meteen superalert en ook ik voelde me onmiddellijk goed.
Ik zou het meteen terug zo doen...
En nog nooit was ik zo verliefd! En ook mijn man is erg verliefd (en deze keer niet op mij, en ik vind dat helemaal niet erg
).En, de volle maan heeft blijkbaar zijn werk echt wel gedaan voor ons!
kimzie je mag zeker trots zijn hoor!!!-
Fien83
- Berichten: 1627
- Lid geworden op: 3 september 2009, 12:01
@Kimzie: Goed gedaan meid! Nogmaals van harte gefeliciteerd met je zoontje hé!
Ook ik kom hier mijn bevallinsverhaal even posten. 't Is ondertussen wel al weer een dikke twee weken geleden, maar het wordt tijd dat ik het hier ook neerschrijf.
Ik was uitgerekend voor 2 juli. Twee weken op voorhand had ik 3cm ontsluiting, volledige verweking van de baarmoederhals en een goed aandrukkend hoofdje van ons baby'tje. Aanvankelijk dacht ik dat het wel eens snel kon gaan, maar naarmate de tijd verstreek, had ik echt het gevoel dat ik overtijd ging gaan. Op 2 juli niets speciaal gevoeld. Overdag wat gaan winkelen en 's avonds bij mijn ouders gaan eten. Rond 23u gaan slapen met wat harde buiken, maar zeker niets anders dan anders. Om 1u werd ik wakker van een kleine pijnscheut in mijn onderbuik die naar mijn voeten trok. Ik dacht meteen dat dit wel eens de eerste wee kon zijn en ik verwachtte dat het nog lang zou duren. Ik ging even naar het toilet en merkte dat ik (nog maar eens) een bleoding had. Ik ging onder de douche en mijn man belde naar de materniteit om te vragen of we door die bloeding al binnen moesten komen en dat wilden ze toch wel graag. Om 2u in het UZA aangekomen met af en toe een weetje, zeker niets regelmatig of echt pijnlijk. We waren er beide van overtuigd dat we terug naar huis zouden moeten. De gyn kwam even kijken en ik had 5cm ontsluiting waardoor ze besliste dat ik toch beter bleef. Ik werd aan de monitor gekoppeld en plots kwamen de weeën zeer snel en was alles erg pijnlijk. Na een half uurtje had ik 7cm ontsluiting en ging ik in bad. Daar braken mijn vliezen vrij snel en kreeg ik persdrang. De vroedvrouw vroeg ook of ik in of uit bad wilde bevallen, ik koos om er uit te komen. Na een twintig tal minuutjes had ik mijn dochter vast. Al bij al heb ik dus een arbeid gehad van 1u tot 3u55. Het ging ontzettend snel waardoor ik niet beseft heb dat ik bevallen ben. Dat overweldigende gevoel van liefde voor mijn dochter was er niet. Ik heb het thuis emotioneel heel moeilijk gehad omdat ik geen afscheid had kunnen nemen van mijn zewangerschap. Gelukkig gaat het nu veel beter en geniet ik echt van ons wondertje.
Ook ik kom hier mijn bevallinsverhaal even posten. 't Is ondertussen wel al weer een dikke twee weken geleden, maar het wordt tijd dat ik het hier ook neerschrijf.
Ik was uitgerekend voor 2 juli. Twee weken op voorhand had ik 3cm ontsluiting, volledige verweking van de baarmoederhals en een goed aandrukkend hoofdje van ons baby'tje. Aanvankelijk dacht ik dat het wel eens snel kon gaan, maar naarmate de tijd verstreek, had ik echt het gevoel dat ik overtijd ging gaan. Op 2 juli niets speciaal gevoeld. Overdag wat gaan winkelen en 's avonds bij mijn ouders gaan eten. Rond 23u gaan slapen met wat harde buiken, maar zeker niets anders dan anders. Om 1u werd ik wakker van een kleine pijnscheut in mijn onderbuik die naar mijn voeten trok. Ik dacht meteen dat dit wel eens de eerste wee kon zijn en ik verwachtte dat het nog lang zou duren. Ik ging even naar het toilet en merkte dat ik (nog maar eens) een bleoding had. Ik ging onder de douche en mijn man belde naar de materniteit om te vragen of we door die bloeding al binnen moesten komen en dat wilden ze toch wel graag. Om 2u in het UZA aangekomen met af en toe een weetje, zeker niets regelmatig of echt pijnlijk. We waren er beide van overtuigd dat we terug naar huis zouden moeten. De gyn kwam even kijken en ik had 5cm ontsluiting waardoor ze besliste dat ik toch beter bleef. Ik werd aan de monitor gekoppeld en plots kwamen de weeën zeer snel en was alles erg pijnlijk. Na een half uurtje had ik 7cm ontsluiting en ging ik in bad. Daar braken mijn vliezen vrij snel en kreeg ik persdrang. De vroedvrouw vroeg ook of ik in of uit bad wilde bevallen, ik koos om er uit te komen. Na een twintig tal minuutjes had ik mijn dochter vast. Al bij al heb ik dus een arbeid gehad van 1u tot 3u55. Het ging ontzettend snel waardoor ik niet beseft heb dat ik bevallen ben. Dat overweldigende gevoel van liefde voor mijn dochter was er niet. Ik heb het thuis emotioneel heel moeilijk gehad omdat ik geen afscheid had kunnen nemen van mijn zewangerschap. Gelukkig gaat het nu veel beter en geniet ik echt van ons wondertje.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 8 gasten