Wat NIET te zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen

[Sterretje]

Echt waar!!

Maar van haar kan je echt wel deze opmerkingen verwachten. Je zou bijna denken dat ze dit niet bewust doet.... maar ik weet wel beter...

[Katy]

Sterretje, mag ik een gouden raad geven ?
Ik heb ook zo'n schoonmoeder. Als ze in mijn buurt is, sluit ik mijn oren af. Ze is dan aan het praten en ondertussen zing ik in stilte een liedje in mijn hoofd, waardoor ik haar echt niet hoor.
Na een tijdje werkt dit echt.

groetje

katy

[grootgevaarke]

Sterretje, als je zo een plompe opmerkingen krijgt, gewoon even plomp terug reageren. Dan dringt het mss door!

ik heb van 't weekend te horen gekregen dat ik nu maar moet stoppen met verdriet te hebben over mijn miskraam. Want je kan de tijd toch niet terug draaien. En dus moet ik ook maar mijn knop omdraaien en gewoon vrolijk verder gaan???

[wat is er mis?]

Vreselijk die opmerkingen. Sommigen kunnen toch echt lomp zijn.

Liefs,

Bokje

[Julia]

Mijn schoonzus was onmiddellijk zwanger, had een prachtige zwangerschap, gemakkelijke bevalling (al sms'ent!!!) en nu komen de eerst zorgen. Het kindje is er, maar heeft last van koliekjes, heel veel. Hij krijgt ook nog eens borstvoeding waardoor hij sneller honger heeft.

Mijn schoonzus en haar man hoor je niet klagen. Tuurlijk zijn ze moe en zuchten ze wel eens en soms zijn ze op van de zenuwen, maar ze weten waarvoor ze't doen en zijn stapel op hun zoontje.

Bij oudejaar echter, kregen we een héél pijnlijke opmerking van mijn schoonmoeder. Zowel voor mijn schoonzus als voor mij en mijn man was het pijnlijk.

"Ge ziet het, hé, timmeke," zei ze tegen mijn man. "Daar wordt allemaal alleen maar het schoonste van gezien! Ge ziet het,hé, hoe dat gaat als ge der zelf hebt". Zo precies naar ons toe "wees maar blij dat je er geen kan krijgen" en naar mijn schoonzus toe: "amai, wat een moeilijk ventje hebben jullie".

Ok, het was vast niet zo bedoeld, maar mijn schoonzus, man en ik hebben wel degelijk blikken van erkenning uitgewisseld en het was bij ons alledrie even hard aangekomen.

Ik heb dan ook heel kalm en vriendelijk geantwoord "als je zo lang moet proberen, neem je dat er allemaal graag bij, hoor". De boodschap was wel duidelijk, denk ik.

[Julia]

Nog een goeie van mijn moeder:

"ik geloof dat niet dat het niet gaat, stopt met die behandelingen, ge hebt dat niet nodig. Ge moet bidden, ik zal ook voor u bidden en dan lukt het wel". héhéhé....Zo braaf ben ik nog niet dat ik van den Heilige Geest ga zwanger worden, hoor (met alle respect voor de diepgelovigen onder ons!).

[Julia]

"En wanneer beginnen jullie er eens aan"

Ikke lachend: "awel, in de zomer van 2011 misschien"

Het zagen houdt dan écht wel op. Alleen als je jàààren moet proberen (wij zijn nu iets langer dan een jaar bezig), kan je die vraag wel terug verwachten in de zomer van 2011...

[Loeki]

DAT is het probleem, wij zijn niet getrouwd voor De Kerk!!! Dat ik daar nooit eerder aan gedacht heb! Hihi.

Neenee, als je écht gelooft, dan moet je verder gaan met behandelingen, want dan kan je dat zien als God die je op de proef stelt he, aja...

Ik word toch maar liever zwanger van mijn ventje of van gewoon donor sperma denk ik, den Heilige Geest als "donor", nee, toch liever niet...

[Julia]

Deze is een hele mooie, eentje die ik nooit zal vergeten net omdat ze zo mooi is (dus helemaal niet pijnlijk).

Ik had maar liefst 5 zwangere collega's tegelijkertijd. Nu moet je weten dat mijn man en ik vorig jaar aan een adoptieprocedure zijn begonnen. Bij ons is het zo dat we naast onze zwangerschapswens ook sowieso een adoptiewens hadden en we al lang met die plannen bezig waren nog maar voor we zelfs van onze fertiliteitsproblemen op de hoogte waren.

We hadden vorming met de collega's en er werd natuurlijk honderuit over de zwangeren gepraat en hoe het voelt en dit en dat en bij ons heerst er ook een heel open sfeer. Ik gun het mijn collega's van harte en hoor ze zelfs heel graag vertellen over die kleintjes in hun buik, net omdat ik wéét en voel dat ze ook wel begrip voor mij hebben.

Totaal onverwachts, tijdens het gesprek over die zwangeren, draait er zich plots een nieuwe collega naar mij toe en vraagt heel geïnteresseerd

"en jij, heb jij nog nieuws van de adoptieprocedure, wat zijn nu de volgende stappen voor jullie?"

Ik was echt geraakt dat er iemand plots tussen al die zwangeren aan onze adoptieprocedure dacht! Zo lief vond ik dat!Ik voelde me op dat ogenblik alles behalve een buitenstaander.

[Julia]

Bij ons werd bij toeval ontdekt dat wij heel lang mogen proberen, dat de kans op een voldragen zwangerschap ongeveer nihil zou zijn

(ik heb zelden of nooit eisprong, dus de kans op zwanger worden is al klein; bovendien is mijn baarmoederslijmvlies niet dik genoeg voor een innestelling, dus ààààlllsss ik al zwanger word, verlies ik vrijwel onmiddellijk het vruchtje)

Dit werd bij toeval ontdekt toen we nog maar een maand of vier aan het proberen waren (ik maakte me zorgen over mijn cyclus, de rare bloedingen-bleek miskraam te zijn- en andere zaken waardoor ik een afspraak nam bij de gynae). Daardoor zijn we -op aanraden van de huisarts- heel snel in de MMM terechtgekomen. reacties van vrienden

"hoezo fertiliteitsbehandeling? Dat doen ze toch pas na een jaar? Ge zijt daar veel te rap mee, zenne! Probeer toch eerst zo"

En dan heb je zonet met handen en voeten uitgelegd dat je met veel "geluk" (leve de ironie) tot maximum 3-4 weken zwangerschap geraakt zonder medische begeleiding...

Openheid, eerlijkheid en volledigheid lijken toch ook niet altijd tot evenveel te leiden...

[Julia]

Ik las zonet die domme reactie van het Middelheim ziekenhuis. Wel, zo kan ik er nog eentje toevoegen van in Jette:

Madame vroedvrouw was ons vergeten te zeggen dat we die Pregnylspuit zélf moesten zetten. Toen ik ongerust (dag 11 van mijn vermeende cyclus naderend) belde naar het ziekenhuis en vroeg hoe dat nu zat met die spuit, werd ik gerustgesteld dat ik die ook tijdens de uren van de bloedpriks mocht gaan laten zetten.

Dag erna krijg ik telefoon van de patiëntenmonitoring "u mag vanavond uw spuit om exact 22u zetten" waarop ik "ha, maar ik mocht dan toch naar het eerste komen, hé". Andere kant van de lijn: "neenee, je moet die zélf zetten". is me dat daar in een discussie beland: ik had namelijk géén voorschriften voor spuiten gekregen en ik had nog veel minder geleerd hoe ik die zelf moest zetten.

Gelukkig kwam mijn moeder op het idee het wit-gele kruis te belen, maar je kan je voorstellen dat mijn man en ik kookten van razernij. Zoiets belangrijks vergeten. Goed, je probeert je rustig te houden, maar je wil dat natuurlijk wel bespreekbaar maken, zoiets kan niet, hé; Op zijn minst wilde ik madame vroedvrouw vragen in het vervolg toch net wat attenter te zijn met het geven van informatie.

Dus ik bel naar madame vroedvrouw en leg haar het geval (rustig en beleefd!) uit waar op zei
"ha...moet ge mij daarvoor bellen...dan kon ge toch gewoon het wit-gele kruis vragen?"

jaja, maar ondertussen heb je wel paniek, hé

mijn antwoord "dat hebben we ook gedaan, maar ik vond het toch belangrijk dit even te bespreken met u"

en nu komt het!!!

"tja, dan zullen jullie tijdens ons gesprek gewoon teveel vragen gesteld hebben waardoor ik dat vergeten uit te leggen ben, hé"

WABLIEFT?

Je lichaam wordt compleet afhankelijk van wildvreemden en dan zou je geen vragen mogen stellen?

Ik wou onmiddellijk naar de ombudsman mailen, want dit ging me echt te ver. Op aanraden van een vriendin die ook via Jette zwanger werd, heb ik dan eerst naar onze gynaecoloog gemaild. Die zorgde ervoor dat we een andere vroedvrouw kregen en bood zijn excuses aan in naam van zijn team!

Had madame vroedvrouw gewoon erkend gehad dat ze dat vergeten was en dat dat inderdaad wel even lastig voor ons moet geweest zijn...dan was er geen vuiltje aan de lucht.

Het spijt me, maar als je in een fertiliteitsziekenhuis werkt en je kan je helemaal neit inleven in de emoties en vragen van cliënten, blijf er dan gewoon weg, hé. Ga dan wat anders doen.

[wat is er mis?]

Julia,

Ik vind het super jammer dat je ontevreden bent van Jette. Ik vind het wel erg dat je dit aan de hand hebt gehad. Welke counsellor had je (miss best via pb). Ik ben heel heel tevreden van Jette. Alles hebben ze me tot nu toe steeds piekfijn uitgelegd. Ook het zetten van de Pregnyl-spuit.
Mijn hartje breekt een beetje als Jette wordt afgebroken, want dat is een beetje mijn vertrouwenscentrum. Maar als dat effectief gebeurd is dan vind ik dat heel jammer. Ze mogen het idd niet als evidentie beschouwen dat je zulke dingen spontaan weet. Maar de gyn was dan toch lief om zich te excuseren. Ok de vroedvrouw had het zelf moeten doen en u zeker niet beschuldigen. Ze zijn er om uw vragen te beantwoorden. En om alle uitleg te geven.
Ik snap best dat zulke voorvallen uw vertrouwen een deuk geven.

Liefs,

Bokje

[Julia]

Een lieve reactie was die van mijn pas bevallen schoonzus en haar man. Telkens ik bij hen binnenkom, is haar eerste vraag "wil jij hem vasthouden?" "wil jij hem zijn flesje geven". Zoiets is wel vertederend. Vlak na de bevalling heeft mijn schoonmoeder ook aan mij en mijn man gevraagd of dat voor ons niet dubbel was, een pasgeboren babytje zo dichtbij (haar begripsvermogen hangt volgens mij van haar eigen humeur af).

Nog een blooper: de vrouw van een goede vriend van me was zwanger na een miskraam (maar ondertussen nét bevallen!). Iedereen dus blij na dit heuglijke nieuws want dat meisje heeft toch ook nogal wat domme reacties te slikken gekregen na haar miskraam, hoor. Tot zelfs het groffe toe!

Zegt haar man zo in groep tegen ons, heel meelevend met zijn vrouwtje "weet ge dat die soms wel cyclussen van 35 dagen had????" Waarop ik bij mijzelf "yeah, wat een luxe...ik zit momenteel aan dag 97..." Ik heb niet gereageerd, want het zijn schatten van mensen die zelf ook al hun kruis meer dan genoeg te dragen hebben gehad.

Reacties die zij bv had gehad bij haar miskraam

"ach kom, hoeveel weken ver waart ge misschien?"

Ze had ook drie weken ziekteverlof gekregen, maar ze werd gek van thuis te zitten (haar man moest gaan werken), dus besloot ze eerder terug aan de slag te gaan. Eigenlijk wilde ze het wat kalmer aandoen in het begin, er weer wat "inkomen". Denk maar niet dat ze op enig begrip van haar baas kon rekenen! Nog diezelfde week kreeg ze inspectie over de vloer!!! Goor gewoon, ronduit goor! Hoe hard ze ook wilde duidelijk maken dat ze er nog niet aan toe was reeds inspectie te krijgen, het had geen baat. "Dan had je maar thuis moeten blijven in ziekteverlof", was het oordeel. Ronduit grof, goor,...onmenselijk gewoon. Leedvermaak noem ik zoiets. En dan moet je je inhouden om zulke mensen niet hetzelfde toe te wensen...maar ja, we zijn allemaal een beetje te beschaafd opgevoed om anderen zoiets toe te wensen, hé. Niemand verdient het immers zijn kind te verliezen.

[Tamsie]

hoi allemaal, tis de erste keer dat ik hier antwoord, ik lees al even mee maar had nooit de moed,
mijn man en ik zijn nu net 20 maand bezig en al vanaf maand 4 bij de gyn. dus er zijn ook al heel wat rotte opmerkingen de revue gepasseerd.

het eerst waar ik echt niet tegen kan is dat vb. mn schoonzus weet dat we problemen hebben en de week erna was het oefendiner voor haar trouw, en haar schoonmoeder kwam zeggen dat ze het niet begreep dat ik geen kinderen kan krijgen, aaaaaaaaaaaaaahhhh, er bestaat zoeits als prive.

2 weken later was het zover, ze ging trouwen en eht eerste wat die zegt is, ge zijt toch ook een sukkelke dnek er ma nie aan dan krijgt ge er wel, en ik dus gans aan het wenen he, dat zijn dingen die ik op zo een dag niet wil horen.

mn mama zei toen ze hoorde dat we met iui gingen beginnen: je moet er niet mee beginnen al die rotzooi in u lijf, adopteer er toch een, daar zal ik nog meer van houden. dit deed echt pijn.

mijn schoonmoeder heeft ook een leuke trek, ze vraagt nooit hoe het is, en gaat altijd weg met mijn schoonzus, ze negeert volledig het feit dat ik er geen kan krijgen, en t komt er bijna op neer dat ik nooit mee mag, dat k niet goed genoeg ben want k kan geen kinderen krijgen, k voel me soms net gestraft als een klein kind.

en de ergste vind ik; je bent nog jong (22 nu), je hebt nog al de tijd van de wereld en als je er niet aan dnekt dan komt het wel.
ik zeg dan altijd aaaaaaaaaah dus als ik er niet aan denk, dan ga ik ineens eitjes produceren, dus die hormomen hebben er niks mee te maken.
de meeste staan dan wel met mond vol tanden lol.

nog een erge van mijn opa: wel tamara, jij bent de enige die getrouwd bent dus ge zorgt maar dat er kinderen zijn voor dat oma sterft. (mijn oma is al 2 jaar erg ziek) hierbij moest ik echt wel effe slikken.

och ja op bijna 2 jaar hoor je heel wat erge dingen, k heb liefst dat ze gewoon normaal doen en geen medelijden ehbben.

[Wappie]

Hey Tamsie,

Welkom hier, en ik kan je al één ding beloven zo'n domme/idiote/ontactvolle opmerkingen zul je hier NOOIT krijgen!
Het is echt niet te geloven als ge het allemaal leest... Je hebt precies ook al veel te slikken gekregen. Soms wordt het moeilijk om te zwijgen hé, dan wil je gewoon eens roepen!
Maar je moet maar zo denken, zij weten niet welk geluk zij hebben en met welk verdriet jij zit. Het is misschien een magere troost... Maar het gevoel is onbeschrijfelijk. En je wenst de onmacht en het onbegrip aan niemand toe.
Ik hoop dat je hier een beetje steun en toeverlaat vind op dit forum. Je kan hier echt alles kwijt!

Veel succes met alles!
XXX