grote zus / broer

[nathalie v]

Loeki,

Je verslagje begint goed, leuk te horen dat Yveske lief is voor zijn broertje. Dat moet fijn om zien zijn!

Ik heb ook altijd gezegd dat F naar de OM zou blijven gaan, ervan uitgaande dat hij dat leuk zou vinden, ik het niet zou weten hoe twee kindjes tijdens de kraamtijd te combineren én hem in zijn ritme te houden het beste voor hem is...maar, ik heb er nooit bij stilgestaan dat dit niet zo vlot zou kunnen verlopen, ondanks goede bedoelingen langs mijn kant... F is nu ook geen flodderkindje, maar ja, tis een ingrijpende verandering he...

En dan de nachten, als ik je nu één ding mocht wensen...dat weet je he, daar ben ik ook het meeste bang voor
Kan de papa 's nachts zich niet over Yveske bekommeren, jij kan dat toch niet alleen dragen? Straks ben je volledig uitgeput?!
Ik heb me voorgenomen om beneden te slapen met baby, ik op de zetel en baby in wiegje naast mij. Papa zorgt (lees: staat op) voor F en ik voor baby, tot zover het perfecte plan. Maar ik neem aan dat baby Yveske niet wakker maakt, maar dat Y "gewoon" terug slecht slaapt door de nieuwe situatie of niet?

Dikke knuffel, probeer te rusten wanneer je maar kan

[cimoca]

Loeki,

ik herken je verhaal hoor. Ik heb me na de geboorte van ons tweede enorm schuldig gevoeld omdat ik 't gevoel had dat ik haar compleet verwaarloosde omdat de oudste altijd net iets luider of harder om aandacht vroeg. Ik had ook 't gevoel dat ze naast 't flesje geven en 't verpamperen volledig op zichzelf aangewezen was terwijl ik verder mama van de oudste was.
Ik moet zeggen dat het aandacht vragen na een tijdje vermindert en dat een tweede kindje daar echt geen nadeel van ondervindt.

Ik zou bij Yveske vooral de nadruk op flinke grote broer leggen zo van "Yveske , onze grote jongen gaat nu naar de creche om met zijn vriendjes te spelen, babyke is nog veeeeeeel te klein om vriendjes te hebben". "Yveske is wel groot hé, kan yveske mij een pampertje voor kleine broertje geven?" en dan erna "wat zou mama toch doen zonder flinke yveske" en een dikke knuffel.

En inderdaad Baby eens bij je man laten en met Yveske eens naar 't bos trekken of op 't strand gaan wandelen, misschien kan je dat zelfs als een soort beloningsysteem doen

Een dikke knuffel en echt meid, 't betert

cinne

[Sterretje]

ik besef dat ik op dat gebied veel geluk had
A was content zo lang ik in de buurt was, heeft nooit superveel aandacht gevraagd. enkel de BV momenten konden lastig zijn.
heel soms heeft ze het nu lastig (jaloers) als ik met I bezig ben, maar meestal kn we dat oplossen door met z'n drietjes iets te doen. maar Baby is nu ook nog wat kleiner hé
en ik herken voor een deel wat je zegt: de enige aandacht voor baby is tijdens de voedingsmomenten. ik heb ook zo een dagen gekend hoor
I was een heel makkelijke baby (althans toch na de moeilijkste periode van 6-8 weken) en kon vrij lang zelf in het wiegje liggen. de meeste tijd ging naar A en naar het huishouden. en ook nu is A de grootste aandachtvrager. Ik doe dan ook meer bewust dingen met I apart. en ik heb wel het gevoel dat alles nu in een mooi evenwicht zit.
al wordt t er niet makkelijker op, want I wordt naarmate ze ouder wordt, ook veeleisender qua aandacht en interactie.

en ja, als al een gevoelig kindje hebt, dan hebben die veranderingen overal invloed op hé, ook op de nachten
mijn schoonzus heeft ook zo een zoontje. die moet overal goed op voorbereid worden en heeft bij elke nieuwe stap toch wat aanpassingsproblemen. en ze zijn nog zo klein hé

[Loeki]

Ach ik moet gewoon niet op de papa rekenen. Dat werkt niet. Niet toen Yveske geboren werd en nu ook niet. We hadden dat in het begin ook zo afgesproken hoor, de papa zou opstaan voor Yveske als ik niet kon wegens te moe of BV aan het geven. Maar als de papa dan door het gehuil doorslaapt, niet reageert op mijn geroep (waar iedereen dan nog meer wakker van wordt behalve de papa), veel te laat op Yveske's gehuil reageert, ... wat moet je dan hé? Zelf opstaan hé... Kben dan toch wakker en me dood aan het ergeren.

Baby en Yveske maken mekaar trouwens wel wakker hoor. Ze huilen overdag ook samen, ze steken mekaar aan. Twee hypergevoelige kindjes vrees ik... (aardje naar de mama). Yveske heeft het zelfs een hele tijd lang gepresteerd om wakker te worden voor iedere voeding. Net voor Baby wakker werd, net voor ik het licht aandeed, ... . Ook nu huilt hij dan én ook nog eens tussendoor. Yveske floddert nu ook veel en veel meer dan vroeger... Maar maak je geen zorgen hé Natalie! Jij hebt idd mss veel meer aan je ventje en ieder kindje is anders. Bovendien weet je en ik ook dat 't allemaal wel weer betert. Baby is ook nog maar drie weken oud hé... Kheb nu heel erg het gevoel dat het gewoon mis is gegaan toen ik in het ziekenhuis lag. Kdenk dat de papa Yveske veel te veel en veel te lang heeft laten huilen...

Cinne zo is het idd zo. Baby krijgt eigenlijk niks. Als ik m'n ventje vraag om meer te doen voor hem dan krijg ik altijd te horen "tja, jij wou BV geven hé". Ik moet altijd expliciet vragen "verluier eens", of "doe hem eens een boertje laten", "knuffel hem eens", ... En dan nog zegt hij vaak jaja maar doet niks, of hij doet alsof hij me niet hoort. Of ik betrap mezelf erop dat ik weer met de afwas bezig ben en dat hij met Yveske aan het spelen is... En als ik de afwas laat staan dan zeurt hij ook. En als ik zeg dat ik moe ben, dan zegt hij "hoezo, je bent toch een hele dag thuis hé, dan kan je toch rusten".

Yveske prijzen en hem betrekken bi de verzorging enzo doe ik ook al allemaal...

[nathalie v]

Als ik mijn tekstje teruglees zeg ik "ik heb me voorgenomen dat..." en dat zegt eigenlijk al genoeg...Hier kan ik dat wel vragen aan de papa voor de nachten en zo,zal niet neen zeggen, maar in realiteit loopt het net zoals bij jullie Loeki...nu al, en dus binnenkort ook, ik maak me geen illusies...

Ukje huilt ook nog vaak, zowel 's nachts als overdag, voor tminste eigenlijk, ik probeer hem nu uit te leggen dat wenen niet nodig is en dat hij het altijd eerst aan mama of papa kan vragen ipv te huilen, ook als hij gaat slapen zeg ik, je moet niet huilen als er iets is he, roep gewoon naar papa( ) Soms lukt dat, soms niet.

Ik geef dat eerlijk toe hoor Loeki, soms zie ik dat allemaal helemaal niet meer zitten ik wil baby wel, echt wel hoor, maar ben bang om er zelf onderdoor te gaan. Weg weg negatieve gedachten!!
Kben ni bepaald in menne positieve vandaag, ben ziekjes en zit thuis...

[Loeki]

Natalie kben al lang blij dat je het begrijpt. En tis zo hoor, ik heb me ook al afgevraagd "goh wat heb ik gedaan", en ja één kindje is makkelijker wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik "spijt" heb hé van 't tweede. Tis gewoon even heel fout dat ik niet genoeg aandacht, liefde, geduld, ... heb voor allebei. Ik wil ook gewoon veel te veel, waardoor ik 't gevoel heb van te falen omdat het niet lukt.

Kvind het wel een heel goede tip om eens goed uit te leggen dat huilen niet hoeft (en op papa roepen )! Ga ik ook eens proberen!

Ben ook heel bang om er aan onderdoor te gaan... 't Was deze morgen al bijna zover en we zijn nog maar drie weken na de geboorte, terwijl ik met Yveske maar rond negen maanden op mijn dieptepunt zat.

Nu kheb me wel voorgenomen om onder geen enkel beding Baby te laten inslapen een de borst of met een tutje. Hij kan later een tutje krijgen, maar niet om in slaap te vallen. Geen slaap-zuig associatie voor Baby, vanaf dag 1 goede slaapgewoonten!! (al moet ik dan eens dringend zijn bed in orde brengen, hij heeft al altijd bij mij in het grote bed geslapen... )

[mindyke]

oei oei ni zo leuk wat ik allemaal lees en ik kan ook totaal geen advies geven aangezien ik er nog maar 1tje heb .

Doorzetten is de enige optie dan denk ik.
Je doet blijkbaar alles wat je kan doen; yveske moet gewoon wennen en stap voor stap zal dat wel komen. En als hij een gevoelig ventje is dan proberen zelf minder druk te maken. (i know gemakkelijk gezegd) 3weken is baby nog maar he, betekent ook nog maar 3weken bevallen en dat je hormonen nog niet juist zijn he! gun jezelf wat tijd!
Denk wel dat je met papa eens goed moet praten.
Voor jezelf er volledig onderdoor gaat.

dikke knuffel alvast

en nathalie: gij gaat da kunnen ze!

[Sterretje]

we willen gewoon ook TE perfect zijn hé.
een tijd geleden heb ik ook zo een dipje gehad.
nu zeg ik elke dag tegen mezelf dat ik ook niet alles kan, en dat ik goed bezig ben! en ik voel me vrij evenwichtig (al is dat niet elke dag zo)

dikke knuf mama's. jullie doen het super. en zolang je liefde genoeg hebt, die kindjes redden het wel hoor

[nathalie v]

Ik heb dat eens per toeval gezegd van dat niet te hoeven huilen voor alles en ik had de indruk dat hij dat wel begreep, dus doen we dat nu meer en als hij huilt om iets (bv krijgt zijn auto niet onder de stoel onderuit getrokken) dan zeggen we altijd, hier moet je niet voor huilen, roep "mama, ik kan niet bij mijn auto", en dan doen we wat zottekes. Ook laatst 's nachts; wenen wenen en ni te stoppen he, op den duur zei ik kwaad: ik wil dat je nu stopt met wenen want dat is niet nodig, mama is bij jou nu en hij zei "ja" en hield op. (hij had een kakapamper )

Ik begrijp je maar al te goed, tis zo dubbel als iets dubbel kan zijn!

Over hoe in slaap te vallen, heb ik nog niet over nagedacht, ukje had geen tut de eerste 6 maanden en viel zelden in slaap aan de borst. Hij krijste zichzelf gewoon in slaap.

[NatSar]

Ik kan me het al helemaal inbeelden hoe het moet zijn om twee kinderen te hebben. Al staan we lang nog zo ver niet. Daarnet reden we naar de dokter (is ongeveer een kwartier rijden) en T. heeft heel de terugweg echt getierd (hij had honger) Als ik me dan voorstel dat ik 2 kinderen zou hebben, zie ik er ineens zo 2 zitten tieren Maar dan anderzijds, T heeft altijd iemand nodig om met hem te spelen. Een broer of zus moet dan toch fijn zijn hé

[nathalie v]

Druk hier, driedubbele posting, mercikes Sterretje en Mindyke!

[Liefje]

dikke knuffel loekie!!!! chapeau hoor, je doet het uiterste en hopelijk vinden jullie snel het juiste evenwicht. ook een knuffel aan grote broer, een aaitje aan baby en slechte punten voor de papa
fijn dat yveske het overdag zo goed doet met zjn kleine broer!

[JD]

Loeki,

Wat je schrijft en de reacties hierop zijn allemaal zo herkenbaar. Ook hier verloopt het niet van een leien dakje of laat ons zeggen, niet zoals ik het graag zou hebben. En het grootste probleem is hier niet dat zoonlief extreem moeilijk doet of dat ik geen hulp krijg van manlief, maar wel hoe ik met de situatie omga in mijn bovenkamer.

De schuldgevoelens tov zoonlief en het gevoel van 'o, waarom ben ik aan een tweede kindje begonnen' zijn er bij mij al van tijdens de zwangerschap. Mijn man is toen geleidelijk aan de zorg voor zoonlief gaan overnemen om mij te ontlasten, maar de keerzijde van de medaille is dan wel dat de schuldgevoelens er al zeer snel waren en dat ik al snel aanvoelde dat dit niet beter zou worden eens kleine broer er zou zijn. Op den duur vroeg zoonlief alleen nog maar naar zijn papa.

In de materniteit verliep alles, mede dankzij manlief, zeer vlot. Eerst had zoonlief maar beperkt aandacht voor zijn broer, was hij eerder blij om mij terug te zien en om wat exclusieve aandacht van mij te krijgen.
De eerste volledige dag dat we allemaal thuis waren was hij echter een echt ettertje. Samen met de hormonen zorgde dat voor gigantische huilbuien en paniekaanvallen, in die mate dat tegen 's avonds mijn man met tranen in zijn ogen stond (had dit nog maar 1 keer eerder meegemaakt bij mijn man!)

Toen mijn man opnieuw aan het werk ging, heeft hij de eerste dag zoonlief naar de crèche gebracht (hij zal halftime blijven gaan) en pas de volgende dag stond ik er alleen voor met onze twee prutsen, maar met de wetenschap dat het weekend voor de deur stond en ik daarna dus weer de hulp van mijn man zou hebben.
Vandaag was het de tweede dag met twee kindjes alleen thuis. Zoonlief zou normaal naar de crèche gaan, maar had koorts en is dus thuisgebleven. Dus, mijn dagje quality time met kleine broer, viel in het water (opnieuw: schulgevoel)

Al bij al valt het wel mee. Het is druk en ik krijg niets gedaan in het huishouden, maar de schuldgevoelens tov beide zonen is groot. En die gevoelens krijg ik, net als jullie, niet de kop ingedrukt. Als ik bezig ben met zoonlief, voel ik me schuldig tov kleine broer en omgekeerd. En door de vermoeidheid en de soms stresserende situaties (zoonlief die gevaarlijke dingen doet tijdens BV,...) ben ik ook meer prikkelbaar, verhef ik ook al sneller mijn stem, heb ik veel minder geduld en daarover voel ik me dan ook weer schuldig.

Dus ja, schuldgevoelens alom, ook tov mijn man die eens hij thuis is, direct voor 100% meedraait in het huishouden en de zorg voor de kindjes en die mij maximaal probeert te ontlasten. Enige nadeel is dat de dagen/momenten dat mijn man er is, hij vnl bezig is met zoonlief, zodat ik iets gedaan krijg in het huishouden of wat bezig kan zijn met kleine broer, waardoor ik soms het gevoel heb mijn grote jongen te 'verliezen' aan manlief en manlief de opvoeder wordt van zoonlief en ik van kleine broer...

[Sterretje]

dikke knuf JD...
'k moet eerlijk zeggen dat ik het niet helemaal herken.

wat wel herkenbaar is, is dat papa meer bezig was/is met grote zus en ik met de kleine zus. wat volgens mij ook logisch is, want dat kleine wezentje heeft net een tikkeltje meer mama nodig dan papa, toch
dat papa de taak van 'opvoeden' overneemt is bij ons toch niet zo. het is eerder zo dat papa hier ook weer de leuke dingen doet (spelen, knuffelen, boekjes kijken) en dat mama de verzorgende rol blijft hebben
opvoeden doen we echt samen (aan tafel, of nieuwe woordjes leren, discipline bijbrengen, ...)

Loeki, JD, en ook nathalie binnenkort: het betert echt hoor!
je nieuwe gezinnetje staat even op zijn kop, iedereen moet een nieuw plaatsje vinden/verwerven, en je twijfelt aan alles. je wil zo graag dat perfecte gezinnetje nastreven, maar dat hoeft echt niet hoor. gewoon je mama instinct volgen, beide kindjes regelmatig knuffelen, verzorgen en tussendoor ook nog eens aan jezelf denken?

vind het jammer dat de grote broertjes hier soms 'ettertjes' zijn... maar volgens mij doen jullie echt alles wat nodig is om die aandacht te verdelen. geef hen wat tijd, en de kans om zich te uiten...
succes en nog eens dikke knuf hoor

[JD]

Sterretje,

Dat laatste ivm 'papa die opvoeder wordt van de oudste en ik van de jongste' was misschien te sterk uitgedrukt hoor.
Opvoeden doen we inderdaad ook wel samen. 't Is eerder dat de aandacht voor grote broer eerder door de papa wordt gegeven en voor kleine broer door mij. Maar hier neemt papa, naast het entertainen, ook wel een deel van de zorgtaken op zich, zoals bv zoonlief in bed steken, want dat is meestal het moment dat kleine broer wil clusteren.

En inderdaad, 't zal allemaal wel beteren. Hormonen en slaaptekort zijn natuurlijk geen ideale bondgenoten in de strijd om dat nieuwe evenwicht te vinden hé