Ongewenste kinderloosheid: voorbij, maar niet vergeten.

[Hanne.lore]

Deze rubriek heb ik gemist toen ik na behandelingen zwanger was van mijn dochter!

Ik vond niet zomaar aansluiting bij 'normale' zwangere koppels in mijn vriendenkring. Die vonden het onuitstaanbaar dat ik zo voorzichtig was over mijn zwangerschap, na 12 weken moest ik er maar van uit gaan dat het goed zou aflopen. Alle begrip daarvoor dat zij dat konden en wilden. Maar mijn mentale strategie om met de spanning om te gaan was net het omgekeerde: te denken 'vandaag zijn we zwanger' en morgen is morgen. Na de tegenslagen om zwanger te geraken, durfde ik nauwelijks te hopen dat het meteen goed zou aflopen.

Steun vond ik nog steeds hier op het forum en op de chat. Maar toch voelde ik me wat ongemakkelijk. Als je dan zwanger bent, kan je dan degenen die nog niet zover geraakt zijn lastig vallen met je angsten? Ik zat steeds met een dubbel gevoel.

Ondertussen is mijn dochtertje er, ze is al een flink peutertje. Het acute leed van onze ongewenste kinderloosheid is weg, uiteraard. Maar het litteken blijft er. Ik blijf gemengde gevoelens hebben bij het horen van alweer een zwangerschapsbericht. Ik ben vooral blij voor hen, maar toch is er ook een echo van mijn eigen oud verdriet.

Er zijn nog situaties waarbij ik me afvraag, reageer ik nu zo omdat we zo lang op ons kindje hebben gewacht, of is het gewoon mijn karakter? Bv. verwen ik haar meer? Of ben ik te overbeschermend?

Herkenbaar?

Groetjes,

Hanne.lore

[kathleenchris]

Hallo Hanne.lore,

wat er de voorbje jaren gebeurd is, heeft bij ons diepe lidtekens achter gelaten. Voor een stuk omdat we twee kindjes hebben moeten afgeven tijdens de zwangerschap, maar vooral omdat onze 'kinderwens' zeker niet het pad doorlopen heeft wat we verwachtte. Ik heb een flinke zoon van bijna 6, maar ik weet dat we anders omgaan met hem dan met een 'doorsnee' gezin (maar ja, wat is een doorsnee gezien nu weer hé). De vraag 'en hoeveel kinderen?' stellen we aan niemand etc etc etc ...
En ja ik stel me de vraag of ik hem niet verwen, of juist te streng opvoed omdat alle onze verwachtingen bij hem liggen. Ondertussen heeft hij al zo'n echt vriendjes, samen spelen, logeerpartijen etc ... en k zie dat hij eerlijk omgaat met z'n vrienden, dat hij het goed doet op school, ... en ik ben fier op hem. En ja ook al zit verwennen er bij, het kan me niets schelen.
Wetende wat wij de voorbije jaren hebben doorworsteld en meegemaakt, ben ik fier op ons gezin. En dat is het belangrijkste niet? En die twijfels, ze zullen er altijd ergens blijven, maar ik denk dat 'normale' gezinnen/ mama''s die vragen ook hebben .
Groetjes
mama van een flinke zoon en van twee engeltjes.

[ilse..]

Dag Hanne.Lore, Kathleenenchris en anderen,

op je vraag of dit herkenbaar is, kan ik heel duidelijk zijn: ja!

Ikzelf ben morgen 20 weken zwanger van een tweeling, wat toch al een hele prestatie is.
Ik begin er wat rustiger onder te worden omdat ik weet dat de kans dat het goed gaat nu echt veel groter is dan dat het fout loopt en omdat ook ik een soort mentale strategie heb ontwikkeld van we-zien-wel.De onzekerheid steekt echter soms wel flink de kop op, maar ik denk dat de meeste zwangere vrouwen dat wel hebben, ongeacht de manier waarop ze zwanger zijn geworden.

Wat ik wel zeer moeilijk kan afschudden, is de pijn en het verdriet die de voorbije 2 jaar aan dit 'avontuur' zijn voorafgegaan. Ik durfde ook nauwelijks blij zijn in het begin, maar vond daar weinig begrip voor. "Het is nu toch in orde?" hoor je dan.. ook mijn man schijnt niet goed te begrijpen dat je die miserie blijft meesleuren.

Laatst zag ik in een serie of film op tv iemand een zwangerschapstest afnemen in de badkamer en ik kon de tranen niet bedwingen. Het was niet eens een emotionele sccène, die vrouw zat gewoon met een predictor in haar handen op het toilet... toen wist ik dat ik er nog niet van af was en dat het waarschijnlijk nog even zal duren ook.

Hopelijk denk ik over 20 weken anders over...

Veel succes en vooral ook veel genot van jullie kinderen!

Groeten,
Ilse

[Babs]

hey allemaal

ook hier herkenbaar hoor, ben nu 32 weken en het aftellen is begonnen maar gerust ben ik nog altijd niet en dat zal ik waarschijnlijk nooit zijn, zelfs als ons kindje er is ga ik denken dat er misschien toch nadelen gaan volgen van de ivf (al weet ik best dat dit niet bewezen is)

zelfs van de zwangerschap kan ik niet genieten anders gezegd ik vind het zelfs vreselijk, en toch blijf ik van serieuze kwalen gespaard, ik denk dat het komt omdat ik in die 4 jaar proberen met al de mislukkingen en miskramen me zo een verkeerd beeld heb gevormd van "zwanger zijn" dat het nu helemaal tegenvalt
en inderdaad je kan dit niet bespreken zeker niet met dames die in de malle molen zitten want die zouden alles geven om zwanger te zijn (ik toen ook trouwens)

jeetje als ik dit nu zo teruglees klink ik echt negatief ( ik kijk dus wel vreselijk uit naar ons kindje hoor )

maar in ieder geval ik heb zo'n "slechte herinnering" aan het hele ivf gebeuren dat ik vrees dat er hier nooit nog een tweede komt
ik zal al blij als we dit tot een goed einde kunnen brengen

groetjes babs

[Hanne.lore]

Babs,

Ergens blijft de spanning hangen tot je een baby in je armen houdt, dat vond ik toch.

Wees niet te boos op jezelf dat je niet vrolijk op een roze wolk gezeten hebt tijdens je zwangerschap. Zo abnormaal is dat niet.

Hopelijk klim je onmiddellijk naar die roze wolk na de bevalling.
Weet wel dat je hormonen je gemoed zwaar kunnen doen heen en weer slingeren. Vooral de thuiskomst van het ziekenhuis is een moeilijke dag, hoe blij je ook bent.
Geef jezelf de tijd om te wennen.

Waar ik enorm veel aan gehad heb is de bezoekjes van de zelfstandige vroedvrouw bij me thuis. Zij luisterde naar me, gaf me raad en stelde me gerust.
Bij mij wou de borstvoeding niet vlotten. Daar had ik zo naar uitgekeken en nu werd ik weer teleurgesteld in mijn lichaam. Eens die lang lang lang verwachte baby er is wil je alles perfect doen, maar dat kan dus niet. Soms moet iemand anders dat eens zeggen, iemand neutraal, iemand die je vertrouwt.

Een zelfstandige vroedvrouw vind je op de site http://www.vlov.be/

Veel succes met de laatste loodjes!

Hanne.lore

[MPDT]

Onze zoon is ondertussen al 7 maanden maar ik beschouw mezelf nog steeds als een MMM-er. De behandelingen zijn gelukkig voor ons positief geweest maar die teleurstellingen en wanhoop... die geraak ik nooit meer kwijt. We zijn zielsgelukkig met wat we nu mogen meemaken elke dag maar langs de ander kant beseffen we maar al te goed hoe broos ons geluk wel is en hoe hard het is om met een onvervulde kinderwens te zitten. Je wikt en weegt je woorden toch wel veel meer dan ervoor en je denkt altijd twee keer na om zeker te zijn dat je niemand kwetst... Telkens als ik weer een dikke buik zie of er is iemand in mijn omgeving in 2x zwanger geraakt steekt het weer... dat gaat nooit voorbij volgens mij!

Wij zullen binnenkort waarschijnlijk weer de MMM ingaan... hopend dat ons hetzelfde wonder nog eens zal mogen overkomen!

[Vi]

Ik was op zoek naar een topicje dat omschreef hoe ik me voelde en helemaal achteraan (was eigenlijk daar begonnen) botste ik op dit topicje.

Na 7 jaar ben ik nu reeds 12 weken de trotse en blije mama van 2 zoontjes. En toch wordt ik de laatste dagen overmand door een intens verdriet.
Jaren werden we omringd door mensen die ons steunden en begrip hadden voor onze situatie, jaren werden we ook omringd door gynaecologen die je hielpen om toch maar die kinderwens in vervulling te laten gaan. Ook tijdens de zwangerschap wordt je voortdurend op het hart gedrukt dat alles goed gaat. En nu ineens sta je er alleen voor. Niemand meer die je zegt, het komt allemaal wel goed, je doet het goed.
Het is raar wat ik ga zeggen maar iets dat zo vertrouwd geworden was, is er plotseling niet meer. Ik heb een nieuw en verbeterd leven maar voel me er enorm onzeker door. Versta me niet verkeerd, ik mis de behandelingen zeer zeker niet maar het is gewoon een grotere aanpassing dan ik had gedacht.

[Loeki]

Tis helemaal niet raar. Ik had hetzelfde na de geboorte van onze eerste en nu na de geboorte van de tweede heb ik 't nog erger.

Kdenk dat het het afsluiten is van een periode die je anders had verwacht. Kindjes maken, zwanger zijn, bevallen, borstvoeding, ... Je stelt het je van te voren allemaal anders en beter voor.

Wat een mooie, romantische periode van je leven had moeten zijn is een heel moeilijke periode geworden... Ook al kan je op het einde zeggen "dat je toch alles hebt wat je wou", het klopt ergens niet. Ja, we moeten blij zijn met onze wondertjes, er zijn er zovelen die ze nooit krijgen. Maar er zijn er ook velen waar het wel makkelijk gaat... en dat was ons niet gegund.

Voor mij is het afsluiten, loslaten, verwerken, en daar komen idd heel wat tranen bij kijken...

[Sterretje]

hier dezelfde gevoelens. vooral met het tweede kindje nu. het loslaten is echt het moeilijkste, het omgaan met de emoties, de verwerking van de MMM...
je blijft t toch meedragen hoor

zaterdag gehoord dat een ex-buurmeisje zwanger is. studeert nog, is pas 18 of zo, kent haar vriendje maar enkele maanden... en ze komen al uit een sociaal achtergesteld gezin.
pff, dan heb je het toch moeilijk om die mensen niet te veroordelen hoor
ook al ben jezelf intussen dolgelukkig, die dingen blijven knagen.

[LaBatsa]

Ik kan stilaan oprecht blij zijn als iemand me komt vertellen dat ze zwanger zijn. Dat had ik niet verwacht, vooral omdat ik nog sterk verlang naar een derde kindje.
Ik ben gewoon zo gelukkig met mijn twee kindjes dat ik geen moeite meer heb met alles wat we hebben mee gemaakt. Het was het meer dan waard en ik zou het zo opnieuw doen voor een derde, want al die miserie van de mmm weegt gewoon niet op tegen het geluk dat zo'n klein mensje brengt!

[cimoca]

Ik heb belange niet het traject van julie afgelegd. En toch heeft het bij mij ook op sommige tijdstippen heel nare wonden geslagen.
Het is echt niet leuk om al maanden bezig te zijn met pille slikken, spuiten, driewekelijkse bezoekjes aan de gyn en dan doodleuk te horen krijgen dat schoonzus voor abortus gaat gevloekt, getierd gehuild, geschreeuwd heb ik. En dan mocht ik van de buitenwereld niet klagen of zagen want ik had al een gezond kindje .

Ik heb geluk gehad en dat besef ik elke dag opnieuw en daar ben ik ook ontzettend dankbaar voor. Ik heb mijn droom, ik heb mijn complete gezinnetje. Het heeft bij mij ook lang geduurd voor ik vrede kon nemen met de MMM en vaak denk ik ook nog ( compleet irreeel) : die hormonen zullen toch geen kwaad kunnen voor mijn dohtertje??


Ik heb er vrede mee nu al kan de onrust soms nog aanwakkeren en meestal is dat dan uit de meest onverwachte hoek.

Cinne

[Sterretje]

Gisteren had ik ergens nog een 'feestje' en er was een mama met een zoontje van iets ouder dan A (risicozwangerschap gehad met veeeeel plat liggen, vroeggeboorte en ondergewicht baby), dan een zoontje van twee maand ouder dan I. (met dit kindje meer geluk gehad en een flink bazeke) we waren aan het vertellen over borstvoeding, dat ik met spijt in het hart had moeten stoppen maar meer omwille van mezelf dan om I. en dat het zo moeilijk was geweest voor I vlotjes aan de fles te krijgen.
toen vertelde de mama dat ze ook pas onlangs gestopt was met BV, maar omwille van een nieuwe (ongeplande) zwangerschap!

't was een regelrechte steek in mijn hart. heb haar stilletjes proficiat gewenst en het gesprek een andere wending gegeven. een vriendin die in de buurt was, gaf me een veelbetekenende blik.

'k voel me nu eigenlijk zo rot.

ik ben dolgelukkig met mijn twee bengels en voel geen uitgesproken verlangen naar een 3e kindje. maar toch ben ik jaloers, boos, gefrustreerd omdat het bij anderen altijd maar vanzelf gaat, en dat zij ondanks risicozwangerschappen toch weer dat (ongeplande) risico 'durft' nemen op een eventuele risicozwangerschap
(weetje: die mama heeft ook altijd gerookt tijdens zwangerschap en BV).
vind het leven op zo een moment heel even serieus oneerlijk. ...

zucht

mijn gevoelens zullen wel weer wegebben, maar het doet me toch weer even denken aan alle ongewenst kinderloze koppels en de miserie die we zelf achter de rug hebben

[Mandy]

Sterretje: Het is niet gek u zo te voelen. Is het niet uit frustratie van je eigen kinderwens, dan is het wel voor al onze lotgenootjes hier. Zelf kan ik zulke dingn ook niet verdragen. Gewoon de nonchalante houding. Ik heb pas echt ervaren hoe moeilijk afgelopen jaren geweest zijn, nu op t moment dat t achter de rug is. Je hoort nergens meer echt bij. Mensen begrijpen niet dat je nog met verdriet van voorbije jaren worstel. Want eind goed al goed toch? Mensen snappen niet dat de keuze voor een 2de/3de etc kindje veel gecompliceerder ligt. Want je weet nu immers wat een toestanden dat allemaal met zich mee brengt. Mijn gedachten maken mij soms echt verdrietig en boos en dan maak ik mij nog bozer om het feit waarom ik nou niet gewoon gelukkig kan zijn met onze Luca. Hij is zo braaf en helemaal gezond. Sja, ik hoop dat t ooit allemaal weg zakt.

Xxxxx

[Lie_29]

Ik denk dat dat niet meer dan normaal is dat er altijd iets van blijft hangen alhoewel de buitenwereld een erg groot ge-zijt-nu-toch-zwanger-dan-moet-ge-niet-meer-zeuren-toch-gehalte heeft.
Gisteren nog kreeg ik bezoek van een vriendin die na 2 maand zwanger geworden was. Ze is toevallig uitgerekend voor dezelfde dag als ons kind.
Die ging hier gisteren bijna uit haar dak en riep hoe 'jaloers ze wel niet was' want ik heb (nog) geen enkele striem terwijl zij vol staat. En dat ik dankbaar moet zijn dat het allemaal zo goed gaat.
Ik heb me ingehouden, maar wou ze eigenlijk de ogen uitkrabben.

Wij hebben 6 jaar ellende gehad. Wat zijn nu een paar stomme striemen in vergelijking daarmee, zeg?

Wat ik hier ook nooit begrepen heb (maar gelukkig doen de meesten het niet) zijn meiden die in zwangere status blijven hangen bij de 'probeerders'. Ik lees daar ook nog mee en moedig mijn virtuele vriendinnetjes graag aan, maar ga daar toch echt niet zitten kletsen over baby-in-buik. Dat staat me zo smakeloos.

[Noa]

Ik heb pas echt ervaren hoe moeilijk afgelopen jaren geweest zijn, nu op t moment dat t achter de rug is.

Ooo zo waar Mandy... Na 7 icsi's nu 26w zwanger van een tweede kindje en ik voel me elke dag enerzijds de gelukkigste vrouw ter wereld, en elke dag overmant me een vorm van intens verdriet. Idd precies de pijn, de frustratie en het verdriet van de afgelopen jaren die nu pas ten volle naar boven komen.

ik ben dolgelukkig met mijn twee bengels en voel geen uitgesproken verlangen naar een 3e kindje. maar toch ben ik jaloers, boos, gefrustreerd omdat het bij anderen altijd maar vanzelf gaat, en dat zij ondanks risicozwangerschappen toch weer dat (ongeplande) risico 'durft' nemen op een eventuele risicozwangerschap
(weetje: die mama heeft ook altijd gerookt tijdens zwangerschap en BV).
vind het leven op zo een moment heel even serieus oneerlijk. ...

Sterretje, da's ook boenk erop...Slik...

Lie, ik schrijf wel nog mee op het icsi augustus topicje. Wij zijn daar met een stuk of 6 meiden die al bijna 2 jaar dagelijks met elkaar schrijven. Is haast een "privé clubje" geworden. Raar om zeggen, maar het zijn toch wel virtuele vriendinnen geworden. Telkens er eentje na lang proberen zwanger werd, gaf het idd een steekje, maar voor hen kon ik wel oprecht blij zijn. Er zijn nu nog 2 achterblijvertjes, maar aan de dagelijkse posts en reacties weet ik gewoon dat, ondanks dat ze natuurlijk ZELF met die dikke buik willen rondlopen, erg meeleven en absoluut willen weten hoe het verdergaat. Afspreken doen we nu nog niet, maar eens "ons clubje" voor iedereen goed nieuws heeft gebracht, komt dat er zeker eens van. Het is wel een """voordeel""" (bah, wat een woord in deze context), dat het bij ons allemaal erg moeizaam is gegaan, en ergens gaf het mij altijd wel de hoop dat als het bij een van hen na 8 icsi's nog raak was, ik misschien ook nog een kansje maakte. Maar ik versta jouw reactie wel, op de meeste topicjes gaat het er ook helemaal anders aan toe, schrijft iedereen zijn ding maar wordt er niet echt op elkaar gereageerd.