Hey sterretje,
zolang etekes gemixed was ging het nog redelijk.. Maar een kind van 1jr 4ma dat nog altijd gladde papkes eet, dat kan toch niet. We hadden tot voor kort (allez ik vooral) het excuus dat ze nog maar 2 tandjes had, maar ze heeft op zeer korte tijd plots 4 tandjes bij en ze knabbelt eigenlijk graag op beschuitjes en alles wat ze tegenkomt. Het is dus echt op brokjes dat ze moeilijk doet. Zeker qua patatjes, groentjes en vleesjes. Fruitpap kan ze beter mee om als t stukjes zijn..
Sinds een maand hebben we geplet geïntroduceerd. Vooral in de crèche hebben ze (als ik ze mag geloven) heel goed werk geleverd, ze is van nix willen in 4 weken tijd naar een normale portie gegaan
Thuis is dat echter totaal niet zo gemakkelijk, en we maken dezelfde zaken als in de crèche. We zelfs extra ons best om het extra lekker te maken: appeltjes, wortel, pompoen wat ze 't liefst eet..
Dan zit ik 3 kwartier alles uit de kast te halen, ze mag zelfs knoeien en spelen en ik haal er speelgoedjes bij.. Dan zal ze wel schepkes eten, maar ze doet dat echt compleet ongeïnteresseerd. Ik weet dat ze bewust mondje opendoet, maar ze geeft de indruk '
ik eet alleen omdat ik kan doen alsof ik niet bewust aan 't eten ben'. Allez zo komt het over op mij.
Ik geef toe dat ik er dikwijls kapot van ben, als ze blijft neen schudden en blijft weigeren. Het is zo ongelooflijk frustrerend. We beseffen dat ook hè: dat hoe meer wij al schrik hebben dat het weer fout gaat lopen, zij dat aanvoelt.. Op den duur is het vicieuze cirkel. En ik voel me zo schuldig dat we het blijkbaar zo verkeerd aanpakken
((
Is het omdat ze bij ons in een ander stoeltje zit? Ik heb er geen idee van, maar daar waar ze in de crèche vrij goed patronen volgt (mits wat extra aandringen), doet ze het thuis echt anders. Ook qua slapen enzo..
Dat van die potjes, ik weet dat die zeker even gezond zijn, amar dat voelt als een falen. Ik zit ook emt feit dat de papa veel instaat voor de zorg en dat hij met haar de strijd elke keer aangaat. Hij heeft niet mijn geduld en is van ’t principe: wil ze niet eten, awel dat ze dan vast. Hoeveel keer ik dan niet thuiskom ’s avonds en ze zelfs bv over de fruitpap moeilijk heeft gedaan en hij haar dan gewoon zonder eten van tafel laat gaan..
Ik KAN DAT NIET en ik zie daar eerlijk gezegd ook erg van af, want hij geeft mij ook stress als ik dan mijn best doe om haar te laten eten.
Ik vraag me op den duur af: hebben we dit zelf gecreëerd, speelt ze echt een machtspelletje met de papa en duwt ze dat dan door naar mij. Voelt ze dat we op da punt niet overeen komen en houdt ze van die extra aandacht. Want het eindigt dan soms dat ze hard weent en dat ik haar dan troost en wieg.. of dat ik dan met veel liedjes en aandacht lepeltje per lepeltje doe eten. Ze mag zich ook niet vuil maken van de papa, ikzelf heb er minder probleem eme als de stoel volhangt..
Goh nu lijkt het echt alsof ik hier het proces maak van de papa, terwijl hij gewoon wat rationeler probeert er mee om te gaan. Hij is ervan overtuigd dat als ze echt honger heeft ze op en punt kopt, dat ze wel zal eten.. Maar dat toegevingspunt heeft ze dan misschien wel telkens in de crèche ofzo?
Ik voel me op dit moment redelijk ‘gebroken’ eigenlijk. In staat zelfs om haar terug de gemixte patatjes te geven..Maar ik denk niet dat dat goed is, ik denkd at ik andere oplossingen moet zoeken die helpen voor de toekomst, niet terug in de tijd gaan. Maar k heb eht heel erg moeilijk. En ergens kan ik het bijna niet geloven, kan zo’n klein peuterke echt zo koppig zijn, dat ze zichzelf uithongert omdat ze het niet lekker vindt of omdat ze niet in groep eet/ aan juist tafeltje/stoeltje???
Zou een voedingsspecialist kunnen helpen?
Hij heeft ook nog serieuze buikloop, mijn mama zegt dat het echt lopend is.
Daar stel ik me nu niet teveel vragen bij, als dat de manier is om ze te doen eten dan doe ik dat. 
