Tober, een beetje een laat antwoord maar ik ben dus bevallen op 38 weken. Ik zou dan ingeleid worden maar onze X had beslist om de boel een dagje eerder op gang te brengen. Het was een natuurlijke bevalling die geëindigd is in een keizersnede omdat het maar bleef duren en ik aan het einde van mijn latijn was. Het was best zo want onze Y zijn vruchtzak was nog intact. Hij wou er nog niet uit blijkbaar.
Ik heb ook lang kunnen blijven werken maar ik werk als meewerkende echtgenote in de zaak van mijn man dus kon ik mijn uren een beetje aanpassen zodat ik ook mijn rust had. Op het einde kwam dat neer op een halftijdse job.
Marit, ik ben blij te horen dat R het nu ook heel goed doet, net als zijn broer.
Bij onze jongens zit er trouwens ook een verschil in ontwikkeling. Sommige dingen kan X eerder dan Y maar ook omgekeerd.
Ik lees dat je park te klein is. Hoe bedoel je dan, want mijn jongens zijn geen kleintjes en liggen er nog steeds heel veel in. Nu, we zijn wel aan het uitkijken voor zo'n puzzeltapijt zodat ze ook eens op de grond liggen zodat ze dan meer de mogelijkheid hebben om te rollen want daarvoor is het park inderdaad wel te klein.
En wat moet ik me voorstellen bij de huidoverschot die jullie hebben?
Ik heb er namelijk ook maar dan zo erg dat het nog steeds lijkt alsof ik een maand of 4 zwanger ben.
Volgens de HA en gyné moet je een jaar geduld hebben na een tweelingzwangerschap. Als het dan nog niet in orde is, stellen ze voor om dan eventueel spierversterkende oefeningen te doen.
Op gebied van striemen heb ik geluk. Ik heb er een paar helemaal onderaan mijn buik maar je ziet ze bijna niet.
Hoe gaat het anders met iedereen?
Ik zit momenteel in een dipje maar ben er langzaam maar zeker weer aan het uitkomen. Mijn gezondheid is allesbehalve dit jaar en dat heeft een emotionele weerslag als gevolg gehad. Maar ik blijf genieten van mijn zoontjes hoor.
). Heb me daar dan maar snel uit de voeten gemaakt... Tips om hiermee om te gaan?
Terwijl ze duidelijk allebei jongentjes zijn.