IVF/ICSI clubje (start 2012)

[flien]

Kan iemand mij een one-way ticket naar de maan bezorgen ? Schoonzus lief kwam gisteren vertellen dat ze ook zwanger is van een tweede. Das geen slag in je gezicht maar ne klop mee nen voorhamer mee pinnekes zu... Die regen van gisteren kwam allemaal uit mijn ogen vrees ik. Heb tot 1u30 liggen huilen en om 5u wast weer van dadde want heb met de minuut meer en meer het gevoel dat teruggeplaatste emmy 8 en 9 al vertrokken zijn om bij de andere 18 emmy's te staan aan het firmament. Waarom worden die putten iedere keer dieper om uit te kruipen en de afstand tussen mijn man telkens groter.
sorry, radio deprimo staat op hier...

[Chrisje78]

Lieve Flien,

wij hier allemaal samen hebben al rivieren gehuild van verdriet... laat het eruit, dat zal je opluchten... probeer toch troost te vinden bij je man, jullie staan er uiteindelijk samen in, in dit hele verhaal. Alhoewel ik je echt begrijp, hoor... Ik had altijd tegen mijn man gezegd dat ik absoluut zwanger wou zijn voor mijn schoonzus (van haar tweede) Ondertussen is ze twee maanden geleden mama geworden van een prachtige dochter... Tranen met tuiten heb ik geweend toen ik vernam dat ze zwanger was en nog meer toen ik het kleintje in mijn armen had gehad...
Heel veel sterkte, meid, ik kruis alles wat er te kruisen valt opdat je 2 emmy'tjes het goed doen bij je!
dikke knuffel!

[flien]

steun bij elkaar vinden lukt al maanden niet meer. Eigenlijk had ik enkel bij de eerste poging nog wat steun aan hem. Hij is van het type, er niet naar vragen, er niet over beginnen en er is geen probleem.
We spreken enkel nog over het weer en het werk.
Dus dat van jullie staan er samen in, dat gevoel heb ik helaas niet. Hij is niet vruchtbaar maar ik sta er alleen voor. Hij wil zelfs niet toegeven dat ie eigenlijk onvruchtbaar is. Er zijn toch telkens embryo's zegt ie dan, dus tligt niet aan hem. Erg steunend vind ik die uitspraak niet. Intimiteit is er nie meer en de liefde is rap aant minderen. We zijn 7 jaar geleden getrouwd met de belofte elkaar te steunen in goeie en kwade dagen. Die kwade dagen zijn ondertussen jaren aan het worden en da steunen daar is weinig van over.
ik hoop dat een positieve uitslag terug een ommekeer zal brengen maar wat als er nooit een positieve uitslag komt ?
sorry voor dit depri bericht. tzit mij allemaal beetje tot boven de lippen. Al goed dat ik hier eens kan ventileren.

[maxari]

hier hetzelfde gevoel/ervaring!
goed dat wij hier op het forum alles uit kunnen - het helpt een beetje hé? en de mensen hier begrijpen wel wat iedereen voelt.
volhouden Flien. Ik hoop dat goede nieuws binnenkort ons richting komen. Je moet ook de 24/07 voor BN, juist?

[flien]

ja klopt. Zie het nu al niet zitten. Tof om azo je verlof in te zetten...

[Chrisje78]

Hey Flien,

de 24ste BN? Ik moet de 25ste, dus eigenlijk is het toch nog te vroeg om echt iets te kunnen voelen?
Positief blijven denken, hoe moeilijk dat ook is! Veel moed!

[flien]

ne keer daje 36 bewuste nee's gevoeld hebt weet je zo ongeveer al hoe het voelt.
Na iedere tp had ik na 1 week al door wat het resultaat ging zijn en helaas zat ik er nog nooit naast. Al probeer ik mij angstvallig aan het kleine beetje hoop vast te houden, toch zegt mijn lichaam het tegendeel. Dat positief denken lukt poging na poging minder en minder.
Succes voor jou de 25ste hee !

[Cimmetje]

Lieve Flien,
Je schrijft het heel mooi op vind ik, een beetje grappig zelfs, maar de situatie is natuurlijk alles behalve grappig. Vreselijk het nieuws van je schoonzus.

Ik vind het heel jammer om te lezen dat je geen steun vindt bij je man. Ik wil heel de situatie niet nog erger maken, maar je kent het gezegde vast wel "ik dacht dat een kind onze liefde redden kon, maar het is juist andersom"... Zo ervaarde ik het ook een beetje: de echte relatietest komt pas met een kindje erbij.
Misschien zie ik het helemaal mis - info komt ook maar uit enkele regeltjes - maar zou toch zeggen: steek even lekker veel energie in je relatie!

[vitamientje]

Dag Flien,

Ik leef zo hard met je mee! Ik begrijp zeer goed wat je doormaakt met de zwangerschap van je schoonzus. Wij zijn thuis met 2. Mijn broer is 3 jaar jonger dan ik. Mijn moeder was al paar jaar aan't "hengelen" naar kleinkinderen. Ik keek er zo naar uit haar het prachtige nieuws te brengen dat ze voor het eerst oma zou worden. Helaas....we zijn 2,5 jaar later en mijn schoonzus bevalt in oktober van haar TWEEDE kindje! De eerste geboorte was al een hel voor mij, in oktober zal het er niet beter op worden.
Het moment dat ze je dat "fantastische" nieuws komen vertellen voel je al het bloed uit je wegstromen. Ik kan me van het daarop volgende gesprek zelfs niets meer herinneren. Ik was volledig van de kaart. Mocht onze 1ste BBZ een gewone zwangerschap zijn geweest, waren we ook uitgerekend voor oktober.
Ik vervreemd steeds meer en meer van mijn familie, omdat het bij mijn broer alleen maar rond de kinderen draait (wat ik wel begrijp) en mijn ouders kunnen het ook over niets anders meer hebben. Constant gaat het over hoeveel "beweging" ze heeft, wat de echo nog getoond heeft, hoe mooi het 1ste kindje wel wordt, dat de 1ste tandjes er zijn, ... enz. Als de telefoon gaat krimp ik al in elkaar, ik ben bang als ze op bezoek willen komen, ik laat van mezelf bijna niks meer horen, ...
Ik heb al vaak gedacht dat als we uiteindelijk echt geen kids kunnen krijgen, dat we dan heel ver weg moeten gaan wonen, want die confrontatie kan ik echt mijn hele leven lang niet aan. De tijd staat al 2,5 jaar stil voor ons. Het zijn de mooiste jaren van je leven, als je jong bent, maar ik vind er eigenlijk geen f*ck meer aan.

Jouw situatie maakt het extra pijnlijk omdat je bij je man geen steun kan vinden. Vermoedelijk weet hij zelf ook niet meer waar kruipen met zijn gevoelens. Maar ik volg ook wel wat Cimmetje zegt. Met een kindje erbij zal dat niet plots omslaan. Hopelijk kan je dus toch een manier vinden om terug dichter naar elkaar toe te groeien. Maar ik begrijp dat dat zeer moeilijk is, als al je gevoelens vastzitten.
Superdikke knuffel voor je. Soms wou ik dat we hier meer konden doen voor elkaar. Maar helaas...we willen allemaal maar 1 ding...en dat komt (voorlopig?) niet voor elkaar. En niemand dat daar iets kan aan veranderen, enkel een klein wonder...

[Falouche]

hallo Vitamientje,

Ik herken mezelf volledig in je verhaal over hoe je je voelt ten opzichte van familie. Maar door hen weinig, eigenlijk niet te zien, lukt het me bij momenten toch redelijk om me staande te houden. Op ander momenten daarentegen voel ik me ook rotslecht en heb ik het gevoel dat ik dit allemaal niet meer aankan.

[vitamientje]

@Falouche: het klopt inderdaad dat je jezelf staande kan houden door er niet mee geconfronteerd te worden en dus geen contact te hebben.
Maar ik voel ook dat de relatie met mijn ouders hierdoor serieus acteruit gaat. Ze begrijpen niet waarom ik zo afstandelijk ben en zijn soms ook gewoon 'slechtgezind' omdat ik dagen/weken niets van me laat horen.
Mocht er ooit een kindje komen, vrees ik dat de relatie al zo verzuurd zal zijn, dat de mooie grootouder-dromen die ik had, niet meer te vinden zijn.

[flien]

Was ik geen 38 dan zou het leven er voor mij misschien anders uit gaan zien zijn. Maar ik heb al voor deze relatie zo een fuck relatie gehad waar ik psychisch gemolesteerd werd.
Ik dacht dat mijn geluk niet opkon toen ik 7 jaar geleden mijn man leerde kennen en na 9 maand trouwden en mijn droomhuis kochten. Ik zag (zie) hem doodgraag alleen had ik echt wat meer steun van zijn kant verwacht. Tuurlijk neem ik het hem kwalijk dat hij nie vruchtbaar is. Maar ik zou die behandelingen graag ervoor over hebben mocht ik er niet zo alleen voor staan. De keren dat ik alleen mezelf in slaap huil zijn niet meer te tellen op handen en voeten.
Voor hem is mij steunen, mij voeren naar de puncties en de tp's. Maar als ik er vroeger al eens over probeerde te babbelen dan gooide hij het gesprek na 5 minuten over een andere boeg.
En tis niet alleen hem hoor. Iedereen in onze omgeving weet van de behandelingen en niemand vraagt ook maar hoe het staat of hoe ik me voel. Ik ken mijn eigen ouders niet meer en ook mijn zus is bezig met haar kinderen en beseft niet hoe ingrijpend en emotioneel moeilijk het is voor mij.
Ik moet er zo niet mee bezig zijn is dan haren uitleg. Ze had ook 9 maand moeten proberen eer het lukte... 9 maand. Wij zijn ondertussen 36 maand bezig waarvan 24 in de mmm. Haren uitleg is eerder kwetsend dan helpend. Hoe kan je er nu minder mee bezig zijn als elke 8u uw gsm afgaat om je eraan te herinneren bollen te steken...
Gelukkig heb ik nog 1 vriendin buurvrouw die er keer voor keer staat als ik een schouder nodig heb. Zonder haar had ik de moed al lang opgegeven.
Dus tis niet dat dit kind een 'relatie-saver' moet worden zu. Maar zonder gaat mijn leven nooit compleet zijn. En gezien mijn leeftijd is het 5 voor 12 en kan ik mij nie permiteren om ne keer efkens nog nen anderen vent te zoeken. Daar heb ik trouwens ook geen behoefte aan.
Al moet ik eerlijk bekennen dat bij iedere man dak zie, ik denk, zou den dienen goeie zwemmers hebben ?

[Falouche]

heb je hen al eens doorverwezen naar deze website? Mijn ouders hadden er wel wat begrip voor, maar het helemaal vatten deden ze niet. Door hen naar deze website te verwijzen heb ik de indruk dat ze nu wel meer echt respecteren hoe ik me gedraag zonder er verder veel uitleg voor te moeten geven. Gelukkig heb ik begripvolle ouders, en ook mijn zus laat mij nu mijn gang meer gaan. hu kindje intussen ruim 1 jaar.

Ik besef ook wel dat ik niet zal kunnen blijven hen ontwijken, en dat ik het fantastische opgroeien van dat meisje helemaal aan het missen ben. Bij haar andere 2 kinderen had ik wel van in het begin veel en leuk contact. maar voorlopig is dat het enige wat voro mij haalbaar is, zonder er zelf helemaal onder door te gaan.
Ik heb ook het gevoel dat mijn leven (en dat van mijn man ook eens tukje) stil staat zolang er geen kinderen zullen zijn. Hopelijk kan ik dit snel achter mij laten, en terug volop van het leven genieten. Dat zou veel beter zijn, en het verandert ook niets aan de situatie als ik mij slecht voel, maar ik kan niet anders.
Ik zou gewoon de knop van moeder wilen worden moeten kunnen uitschakelen. Maar waar zit die knop??????

[flien]

als ge die rij knoppekes gevonden hebt, laat maar weten hee.
Ben al jaren op zoek naar de 'uit' knop voor : emoties, schuldgevoel, leegte-gemis, onbegrip, jaloezie, gezond verstand, etc...
en ik zoek de 'aan' knop voor moed, hoop, naast je neer kunnen leggen, begrip, doorzetting, posititief denken, etc...
En mocht je de knop 'tijd' vinden, dan mag je die ook een jaar of 10 terugdraaien.
Bedankt op voorhand !

[Falouche]

Hallo Flien,

de momenten dat ik het het moeilijkst heb, dan ga ik naar een psycholoog. Niet dat zij problemen oplost, maar daardoor krijg ik wel de ondersteuning die ik op dat moment nodig heb. Zij zijn daar professioneel voor opgeleid.
Ik denk dat het een illusie is te verwachten dat mensen reageren zoals jij dat nodig hebt. Want wat wij nodig hebben is individueel verschillend en bij mij zelfs van moment op moment verschillend. Wat ik soms te weinig bij mijn man krijg, haal ik bij iemand anders, en soms is dat een psycholoog.
Sinds wij proberen om kinderen te krijgen, heb ik ook ervaren dat ik met veel mensen geen contact meer heb, dat ze niet weten hoe te reageren, dat ze verkeerde dingen zeggen,... Op het moment zelf is dat heel erg en ben ik er soms dagen kapot van. Als ik het dan achteraf probeer objectiever te zien, dan besef ik dat ze ook onmachtig zijn om hiermee opm te kunnen, of het misschien gemakkelijker vinden om er niets over te zeggen, wie weet. Ik heb nog maar 2 vrienden die af en toe horen hoe het met me gaat. Maar goed, ik hoop de draad ooit terug te kunnen oppakken, met of zonder kinderen. Al weet ik echt nog niet hoe ik dat zonder kinderen ooit zal kunnen.