krijsende baby 's nachts

[nathalie v]

Nee Liesje, bedankt voor het adres, kzal het zeker bijhouden, maar het ontbreekt me momenteel aan tijd, moed en energie, raar he, maar tis wel zo. Dus ik aanzie het, en hoop dat het ineens zonder reden over gaat!

Tot ik het weer grondig beu ben en erdoor zit en opnieuw van hut naar heir cross met hem voor de gouden tip of aanpak!

hij zit op m'n schoot se en wil precies typen, heerlijk ventje overdag!

[Sterretje]

niets ondankbaar zenne!!

in jouw plaats had ik echt al 't halve land platgelopen en nog meer geprobeerd. zou mij daar echt niet kunnen bij neerleggen, maar soit, geen ervaring mee dus geen idee hoe ik zou reageren.
dus echt mega-respect voor die mama's die het zo lastig hebben en toch positief kunnen blijven (met momenten )

had het er toevallig gisteren met mijn schoonmama over
schoonzus heeft toch twee wakkere peuter-kleuters 's nachts...
weet je wat schoonma zei: 'ik ben zo blij dat zij ook eens weet wat het is, dan weet ze eens wat ik heb moeten meemaken met haar'
blijkbaar heeft schoonzus tot haar 2,5 jaar elke nacht uren aan een stuk gehuild.
Ten eerste: ik denk dat die 2,5j, elke nacht, urenlang mag 'genuanceerd' worden (dat het niet zoooo erg zal geweest zijn)
Ten tweede: daar kan schoonzus toch geen schuld van dragen door iets wat ze als baby deed, dat is toch niet iets wat je opzettelijk d oet en waarvoor je moet gestraft worden!

Over laten huilen heb ik ook een beetje een verdeelde mening. je kan een kleintje geen urenlang laten huilen, dat is te traumatisch, maar hoever moet je daar in gaan?
ik denk vaak dat ze niet huilen zonder reden, maar hoe verklaar je dan echt de verschijning huilbaby's? en hoe kan je je als ouder daar bij neerleggen

[nathalie v]

Vannacht was opnieuw hel... L lang gekrijst en niet te troosten, F verschillende keren erdoor wakker geworden, ze wisselden elkaar af... Manlief in zak en as, ik helemaal over de rooie...

Op een gegeven moment had ik zoiets van: ween maar in je bedje, het kan me niet meer schelen wat er is, wat ik ook doe, thelpt ni...en die gedachte is niet oke, ik weet het, maar ik kan niet meer, ik lig mee te wenen in bed, mijn onmacht begint om te slaan in kwaadheid, kwaad op L, kwaad omdat hij huilt en krijst en overdag niet, is het dan toch aandacht, nee, nee, zal wel niet, want ik kan hem toch niet troosten, zou hij ergens pijn hebben, waarom overdag dan niet? het moet hier stoppen, das al 8 maanden zo'n gekrijs 's nachts, ik kan niet meer...zo lig ik heel de tijd te piekeren, piekeren en wenen...

Daarnet zijn schoonouders F even komen halen, en ik hang hier maar wat rond als een zombie, man is heel weekend gaan werken, L, tja, die doet een dutje, wat wil je..

Het moet stoppen.... en toch is het straks opnieuw van dat...

Sorry voor men ego berichtje, tmoest er ff uit...

[mindyke]

o lieveke toch
ik huil hier met je mee..

zo frustrerend dat je de oorzaak niet vind he...
Je hebt al zoveel paden bewandeld, wat kan ej nog meer doen...

Je berusten in het feit dat het zo is, is echt geen oplossing he.
Bestaan er zo geen babyfluisteraars? Komen die niet thuis een kijkje nemen om te zien wat er juist aan de hand is? Misschien een optie?
kan je enkel een dikke knuf geven.

[mindyke]

http://www.peuteren.nl/baby/babyfluisteraar.php

[Sterretje]

is niet normaal toch hé

'k denk aan je... wou dat ik meer kon doen

xx

[LittleBean]

Dikke knuffel Nathalie, zo kan het echt niet verder he!

Deze site kan je misschien verder helpen. Het is wel in het Engels maar ze hebben misschien een aanpak waar je nog niet aan gedacht hebt.

http://www.babysleepsite.com/

[liezeke]

Dikke knuf, meid...

Denk dat je echt ten einde raad bent, hé. Zo op dat er echt niets nieuws bijkan...

Kan er niemand anders L eventueel een nacht (of twee) opvangen? Met hernieuwde energie kan je de wereld vaak veel beter aan!

Nogmaals, dikke knuf...

Liesje

[nathalie v]

Ja Liezeke,
kben ten einde raad, en mss zelfs te energieloos om nog maar eens iets anders te proberen...

Ergens las ik laatst: je staat zelf in de weg voor verandering. Misschien is dat hier wel van toepassing, een vicieuze cirkel bij mij en L, en ook bij mijn man, maar ja, die doet zelf nooit een voorstel om iets te proberen of op te zoeken. Die ondergaat meer, mede omdat hij nog maar de laatste maand er ook uit moet van mij, omdat ik het soms niet meer aankan. Voor de rest heb ik hem altijd gespaard.

Ik zeg hier wel eens dat ik me erbij neerleg, maar dat is niet zo, meestal toch niet, ik zit er dag en nacht mee in mijn hoofd en kan het niet loslaten. Ook niet goed. Er zijn ergere dingen; maar die enorme vermoeidheid ondermijnd gewoon mijn hele leven.

Mercikes voor de knuffels en lieve woorden, doet me echt goed hoor. Dikke kus terug.

[Kruimel]

Och meiske toch, zou het een start kunnen zijn om zelf ergens een nachtje te gaan logeren? Zodat je Een Hele Nacht door kunt Slapen? En dan 's ochtends uitslapen? En een kopje thee op bed krijgen?

Daarna kun je in overleg gaan met je lief over structurelere dingen, ik denk dat er nu eerst een portie slaap in moet om überhaupt te kunnen denken.

Of dat de krummels uit logeren gaan en jij en je lief thuis? Ik heb niet meer helemaal teruggelezen trouwens, weet niet of dit iets is waarvan je al hebt gezegd dat je het niet wilt. in dat geval: sorry!

[nathalie v]

Hey Kruimel

Als de kindjes uit slapen gaan, wat wel eens gebeurd, dan is dat meestal omdat we eens weggaan en dan slaap ik meestal nog minder maar wel ononderbroken

Toen ik laatst erdoor zat, is L drie dagen bij schoonma gaan slapen. En tis indd zo, dan gaat het beter met me, maar we zijn nu twee maanden verder en opnieuw van dat.

Misschien zou ik ze meer moeten wegbrengen, maar dan voel ik me schuldig. Maar je hebt gelijk......ff naar opzij naar man gekeken en gevraagd of kindjes dinsdag bij schoonma mogen gaan slapen, ze vangt ze toch op woensdag, dus dan moeten ze ze 's morgends niet komen halen. Man vind het een goed plan! Thanks Kruimel!

Trouwens, hoe gaat het met jou? Ik las ergens dat je ook een nachtbrakertje hebt? Ik "ken" je niet echt, dus weet niet of je één of twee kindjes hebt en hoe oud ze zijn, sorry

[Sterretje]

nathalie,
heeft L dat gekrijs ook bij je schoonmama dan?

[Kruimel]

Hey Kruimel

Als de kindjes uit slapen gaan, wat wel eens gebeurd, dan is dat meestal omdat we eens weggaan en dan slaap ik meestal nog minder maar wel ononderbroken

Toen ik laatst erdoor zat, is L drie dagen bij schoonma gaan slapen. En tis indd zo, dan gaat het beter met me, maar we zijn nu twee maanden verder en opnieuw van dat.

Misschien zou ik ze meer moeten wegbrengen, maar dan voel ik me schuldig. Maar je hebt gelijk......ff naar opzij naar man gekeken en gevraagd of kindjes dinsdag bij schoonma mogen gaan slapen, ze vangt ze toch op woensdag, dus dan moeten ze ze 's morgends niet komen halen. Man vind het een goed plan! Thanks Kruimel!

Trouwens, hoe gaat het met jou? Ik las ergens dat je ook een nachtbrakertje hebt? Ik "ken" je niet echt, dus weet niet of je één of twee kindjes hebt en hoe oud ze zijn, sorry

Ah, dinsdagnacht mag je doorslapen! En zomaar in je eigen bedje, weelde!

Hier (nu nog) 1 kindje, ben zwanger van nummer twee. Laatste periode van mijn zwangerschap heel beroerd geslapen (echt elk uur wakker van pijn), daarna een manneke dat niet goed dronk (kneep de tepel af, waardoor hij eerder moe was dan vol) zodat hij in het begin vaak elke 3 kwartier kwam. Toen het standaard anderhalf uur werd was ik al zooooo blij, kon ik steeds een uurtje aaneen tukken. Na hulp van een lactatiekundige werd anderhalf uur eerder de norm en kwamen er ook stukken tussen die langer duurden. maar hij heeft sinds zijn geboorte niet doorgeslapen, altijd minstens 2 keer wakker per nacht, vaak vaker (vannacht keer of 5 denk ik).

Maar... Ik vind dat, zeker voor jonge kindjes, normaal gedrag. Biologisch gezien is het goed voor de hersenontwikkeling als de bloedsuikerspiegel constant blijft. En als het maagje niet teveel oprekt. Dus regelmatig kleine porties drinken. Daarnaast denk ik ook dat kindjes, wanneer er veel gebeurd in hun leven (en dat gebeurt nou eenmaal steeds maar al die nieuwe dingen ontdekken en kunnen) nabijheid van (een) ouder(s) hard nodig hebben. Als ik onrustig ben, vind ik het ook fijn om tegen mijn lief aan te kunnen kruipen, ook soms meerdere keren per nacht.
We slapen samen, dat maakt het minder vermoeiend. En omdat bovenstaande mijn visie is, verwacht ik ook niet van mijn zoontje dat hij doorslaapt. Ik kijk niet op de klok wanneer hij komt, ik soes wat door terwijl we knuffelen of hij wat drinkt en dan slaap hij verder. Maar vooral het doorbreken van mijn verwachtingspatroon heeft veel gedaan aan het ervaren van 'last' 's nachts. Wat niet wegneemt dat ik vaak moe ben en om 8 uur, half negen ga slapen.

Het is dus wat anders dan bij jou, ons manneke krijst 's nachts niet urenlang, of zelfs maar een kwartier of vijf minuten, wat me veel vermoeiender lijkt omdat je niet weet wat er is en omdat je er zelf echt heel erg wakker van wordt.

Oh, voor de duidelijkheid, bovenstaande is niet bedoeld als trap voor de mama's die het anders doen, het is onze opvoedvisie.

[Wappie]

Nathalie, dikke dikke knuff hoor
Ook ik wou dat ik je kon helpen...

[Loeki]

in jouw plaats had ik echt al 't halve land platgelopen en nog meer geprobeerd. zou mij daar echt niet kunnen bij neerleggen, maar soit, geen ervaring mee dus geen idee hoe ik zou reageren.

Goh Sterretje, als dat laatste er niet had bijgestaan, kzou bijna kwaad geworden zijn. Dus ja toch maar even reageren, al is het maar voor Natalie (en ook beetje voor mezelf) en voor alle andere mama's die ver, veel verder gaan dan dat oké is voor zichzelf...

Kdenk dat je inderdaad niet weet hoe het is om OP te zijn. Maar echt OP hé, LEEG. Ik weet dat 't ook voor jou best moeilijk al geweest is hoor meid. Ma kom, kwil gewoon even zeggen dat ik Natalie wel snap. En ik snap ook het opgeven, het niet verder willen zoeken, maar het toch niet kunnen loslaten, weten dat 't "verkeerd" is, maar toch niet kunnen, en je daar ZOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOooo schuldig om voelen... Het toch laten huilen terwijl je dat helemaal niet wil!

Kruimel heeft gelijk dat je veel kan "oplossen" door je visie aan te passen. En ik weet zelf ook dat alle kindjes uiteindelijk gaan doorslapen. Maar dat is dan als ze drie zijn ofzo. En dan denk ik toch altijd weer opnieuw, wil ik dit wel, kan ik dit wel? Waar ik het enorm maar enorm moeilijk mee heb, is de impact op de oudste van dit alles... Je moet aan het hele gezin denken zeggen ze. Nu mijn ventje kan ik opzij schuiven (gelukkig is daar begrip voor), maar mijn oudste... nee.