ow Liesje, geen wrevel zenne!!
Ik herken je gevoel ook heel erg hard. Ik zag onze cryo-poging ook als onmogelijk succesvol. Wat zijn de kansen dat er eentje goed ontdooid, en wat zijn daarna de kansen op zwangerschap nog?? Uiteindelijk was ik niet zwanger geweest van de verse poging, en dit embryootje was per definitie dus minder van kwaliteit dan die verse. Ik had ook niet eens een rustcyclus gehad na de verse.
Je wil gewoon voortdoen, je wil ervan af zijn. (en ik zat dan nog met die schildklierproblemen maar dat is nu niet relevant). Je wil er niet te veel belang aan hechten, want dan is de ontgoocheling ook minder groot als het niet lukt. (denk je)
The thing is: je WEET dat er een embryootje is teruggeplaatst. En ook al geloof je er niet in, het bestaat weldegelijk. Het is, zoals je zegt, "zichtbaar". Terwijl je dat nooit echt met zekerheid weet bij je spontane pogingen, of nu terwijl je BV geeft, of wanneer je een spiraaltje hebt etc. Je kan jezelf altijd op 1 of andere manier wijsmaken dat er nooit een embryootje geweest is (ikzelf dacht altijd dat mijn ei langs de verkeerde kant van mijn eierstok zou gesprongen zijn en nooit in de eileider terechtkwam, maar ergens in de diepte van mijn buikholte viel ofzo
).
Het gaat me helemaal niet om de ethische kant van de kwestie hoor. Dat is heel persoonlijk. Het gaat me alleen maar om het gevoel en de verwerking achteraf. Voor mij is dat anders omdat hier een ex-cryootje naast mij ligt te kirren. Het is totaal absurd, maar het is zo. Nu betekent een cryo zoveel meer voor mij dan vroeger, en ikzelf zou ook met een schuldgevoel zitten mocht ik zelf een optimale poging in de weg hebben gestaan. (voor zover je er enige invloed op kan hebben, want die is zowiezo heel erg gering volgens mij). Je weet het volgens mij echt nooit hoe je er in de toekomst over zal denken. Wie weet krijg je een derde kindje uit een cryopoging van een volgende verse stimulatie, en dan ga je heel anders terugkijken op dit cryootje van deze stimulatie. Je weet het echt niet...
En voor de rest denk ik dus ook dat we best wel mogen vertrouwen op monitoring. Als zij zeggen dat je cyclus op niks trekt, gaan ze idd geen cryo gaan ontdooien. Eigenlijk kan je zelfs liegen denk ik, en zeggen dat je gestopt bent met BV, en gewoon naar de monitoring gaan en zien wat het geeft he. Op voorwaarde dat je borstcompressen niet tekenen door je T-shirt
Fien, zou het niet gewoon kunnen dat de huisarts bedoelt dat door de BV (na de zwangerschap ook natuurlijk) de PCO nu niet actief is? (en er nu dus geen PCO is).
PCO is een toestand van de eierstokken die veroorzaakt wordt door ontregelde hormonen. De zwangerschap kan de hormonenwinkel "resetten" (waardoor PCO vaak weg is na zwangerschap), en ook de BV zorgt voor andere verhoudingen. Dus het kan best zijn dat jij nu gewoon een perfecte cyclus hebt (en je dus op dit moment geen PCO hebt), maar dat na een tijd de boel toch terug ontregeld geraakt
(ik heb ook PCO, maar weet nu niet hoe de toestand nu is)
