zwanger van een tweeling

[beurtflight]

Blij dat ik niet de enige ben Ik werk ook 4/5de nu, maar ik merk eigenlijk niet veel verschil. Het blijft gewoon druk. Ik hoop altijd te kunnen slapen na de middag, samen met hun, maar de dutjes duren vaak niet langer dan drie kwartier. Meestal ben ik dan nog moeer dan ervoor. Ik ben nu de derde week thuis en ben blij dat ze in de dag bij ons mama zijn zodat ik bij kan slapen. Voel me echt herboren Nu hopen dat we het zo kunnen houden. Ik geniet echt van hun, maar ik hoop zo hard dat zoals jullie zeggen, de volgende 8 maand draaglijk gaan zijn zodat het vanaf 20 maand betert.

[Marit]

De vermoeidheid valt gelukkig nog wel mee hier. Vraag me niet hoe 't komt. Ze zijn nu 10 maand en hebben energie voor vier, maar gelukkig zijn 't alletwee goeie slapers en heb ik vanaf 20u alle rust en stilte tot 's morgens 6u30. De ene dag heb ik er wel meer last van als anders, maar over 't algemeen gaat het behoorlijk.

Ik kan daarentegen wel meeschrijven in 't topicje 'hopeloos achter met 't huishouden' natuurlijk want als 't hier stil is 's avonds, dan geniet ik er ook wel van om mij lekker te ontspannen.
En als jullie zeggen dat het vanaf zo'n maand of 20 nog zoveel makkelijker word, dan heb ik ook nog eens een fijn vooruitzicht.

By the way: ik vraag me soms af hoe dat moet zijn met slechts één kindje. Dat lijkt me zo euh... zalig (allez, jullie weten wat ik bedoel hoop ik) Nu ze nog niet lopen, is het wel altijd een hele organisatie om ergens te geraken. Vorige week ging ik ze gaan halen bij mijn ouders en was helemaal vergeten om de kinderwagen mee te nemen. (Die was niet nodig geweest in het brengen omdat we toen met twee waren en in de haast... ) Mijn ma is moeten meerijden met ons (gelukkig niet zo ver). Voelde me toen wel echt stom
Ik heb soms zo 't gevoel dat ik onze jongens "opdring" aan iedereen en dat het lijkt alsof ik het zelf helemaal niet aankan

Gelukkig zijn 't twee lachebekjes en laten ze zich graag door iedereen in de watten leggen. Dat maakt 't dan altijd weer goed

[Vi]

Beurtflight, leuk je nog eens te horen.
Ik kan je vertellen dat ik er ook serieus onderdoor ben gegaan een kleine 2 maand geleden. Ze vreesden zelfs voor een uitputtingsdepressie. Maar mits hulp van mijn schoonouders en de werkdruk op een laag pitje zetten, gaat het nu al een heel stuk beter. Ook hebben mijn man en ik afgesproken dat we in het weekend elk één dag uitslapen. Het helpt natuurlijk ook dat ik niet zo vaak meer uit mijn bed moet om mijn zoontjes een tuut te moeten geven. In vergelijking met voor het verlof toen ik er 6,7 keer uit moest, moet ik er nu nog max. 2 à 3 keer uit.

Wij blijven wel op de sukkel met verkoudheden. Onze Y is alweer 6 weken aan het puffen en sedert een 2-tal weken zit onze X ook weer aan de puffer. We zijn maandag eens naar de KA geweest. Als onze Y binnen een maand nog altijd op de sukkel is, moeten we terug en gaan ze eens zijn bloed controleren. En ze hebben ook allebei last van diaree. Ik moet nu druppeltjes geven maar als er geen beterschap is volgende week moet ik eens een staaltje binnenbrengen om te controleren op beestjes. Het zorgt toch wel voor wat stress zunne. En druppeltjes voor dit zoveel keer per dag, en druppeltjes voor dat zoveel keer per dag, en neusjes spoelen en puffen. En dat in het dubbel hé. Het is al gebeurd dat ik soms iets vergeet te doen.

Maar gelukkig blijven het 2 goed gezinde kereltjes met al veel deugnietenstreken.

[Wappie]

Hey meiden,

Leuk om te horen dat ze het allemaal zo goed doen!
Marit, ik gebruikte heel veel een draagzak als ik de jongens ging wegdoen en halen.
Ze hebben hier ook wel heel lang in de maxicosi gezeten (tot ong 17maand) en dus nam ik één in de draagzak en één op de arm
Zolang ze niet stappen is het idd een beetje een gesleur. Toen ze hier rond 19/20 maanden eindelijk stapte was het in het begin ook heel aarzelend dus het is dan ook niet zo dat je ze hele afstanden kan laten doen. Alexander had ook bang van zijn schaduw, dus als ik 's morgens naar de creche reed was dat soms groot drama
Wij zijn dit weekend op vriendenweekend geweest. We waren met 18 volwassenen en 10kinderen tussen 1 en 7jaar. Het was echt super en ik heb massa's complimenten gehad over de jongens, dan straal je echt van 's morgens tot 's avonds
Ik schrok er ook wel van hoeveel van mijn vriendinnen telkens mij kwamen 'helpen' als ik de jongens in bad zette, slapen legde, aankleedde,... Precies of ik kon het niet aan Ze zijn nu 3jaar dus allemaal veel makkelijker dan vroeger. Het is ook niet dat mijn man mij nooit helpt, maar thuis doe ik ook veel alleen dus ik ben dat echt wel gewoon.
Marit, wat je zei ivm één heb ik ook soms, dat lijkt me zo rustig. En dat is niet zo want elke baby die in een gezin komt vraagt aanpassing. Maar ik begrijp wat je bedoelt hoor!
Glenys, proficiat met kleine Ruben! Chapeau hoor want een tweeling op 20maand vraagt toch nog veel aandacht en dan daar een babytje bij. Ik ben blij dat het allemaal lukt! Geniet maar van je (b)engeltjes
Vi, niet leuk dat je zo blijft sukkelen Ik ken helaas het gevoel tem dit jaar juni ong. hebben wij met Matthias non stop gepuft (begonnen rond 6maand) Alexander was meer aan en af puffen met soms een tussenpauze van een week of 2. Einde maart zijn dan ook zijn poliepen getrokken en heeft hij nogmaals buisjes gehad. Ik heb de indruk dat hij alles een beetje beter verdraagt. Binnenkort moet ik terug naar KA voor opvolging en gaan we bekijken wat we zullen doen ivm puffen, misschien voor hem best nog één winter puffen. Heb echt geen zin meer in bronchitis en/of continue vieze hoest en snottebellen

[lyse]

Tweelingmama zijn is echt een bevoorrechte positie maar helaas begrijpen veel mensen niet wat een ontzettende inspanning en planning zo'n twee kindjes vragen. Ik merk het verschil nu wel heel duidelijk met maar één kindje.

groot gelijk, Glenys!

ik val echt in uitersten in mijn gevoelens over tweelingmama zijn. soms heb ik het gevoel dat ik alles tekort kom voor deze "job": handen, ogen, oren, tijd, geld... (alleen NOOIT liefde ) en toch vind ik het het allermooiste wat me ooit overkomen is...

en het is inderdaad soms echt verschrikkelijk vermoeiend vind ik ook. deze nacht heb ik maar weer eens door verkoudheid en buikgriep bij allebei de meisjes maar enkele uren geslapen... ik vind nog altijd dat tweelingmama's te weinig bevallingsverlof hebben, ik ben vorig jaar echt doodvermoeid gaan werken en dat is eigenlijk nog steeds niet over....

[Sterretje]

hey dames

chapeau wat jullie allemaal klaarspelen hoor met twee (kleine) ukjes.

Wij vonden kindje idd een luxe, al heb je op dat moment ook wel je handen vol.
Wij wouden sowieso snel een tweede en nu zit er dus 17,5 m tussen. In het begin waren het echt wel 2 afzonderlijke kindjes met hun eigen behoeften, maar de 'routine' was er al dus het 2e erbij ging vrij eenvoudig.
Intussen is de jongste 16 maand, loopt alleen en is vrij zelfstandig.
Toch voel ik mij soms ook een beetje zoals een tweelingmama omdat vele dingen op beide kindjes gelijk betrekking hebben: samen eten, samen in bad, samen 'ziek', samen op stap... ook meer dan handen vol temeer omdat ze een verschillende leeftijd hebben en ook verschillende aanpak vergen.
dus ik begrijp heel goed hoe het voor jullie ook moet zijn!
En ja, liefde is er altijd te over. en als er soms iets misloopt, of ik verlies mijn geduld en roep eens tegen de kindjes, dan besef ik al gauw wat voor een schatten het eigenlijk zijn en houden we een uitgebreide knuffelsessie!

[beurtflight]

Marit, dat is hier ook altijd. Percies dat ze het werk uit je handen willen nemen. Mij niet gelaten hoor.

VI, Is echt lang geleden. Ja die verkoudheden zijn echt niet tof! Het huilen 's nachts en constant dat snot... We kennen het.

Sterretje, ik weet natuurlijk niet wat het is om twee kindjes achter elkaar te hebben. Maar als ik mijn vrienden hoor die dat ook hebben vinden die dat blijkbaar toch nog altijd minder zwaar als ze onze tweeling zien. Ze zitten altijd samen in een sprong... En over dat ziek zijn en in bad en op stap, dat heb je zowieso met twee kindjes hè. Ik denk wel dat de tweelingmama's me begrijpen. No offence. En zeker niet slecht bedoeld.

Wij mogen zondag hun eerste kaarsje uitblazen! Ben zo benieuwd, gewoon naar alles.

En dan donderdag naar K&G voor de inentingen, daar kijken we NIET naar uit.

[Wappie]

Goh en ik begrijp Sterretje dan weer wel.
Ik heb het heel zwaar gehad de eerste twee jaar met onze jongens. Maar als ik dan vriendinnen zag met een peuter en hoogzwanger of een peuter en een babietje heb ik soms ook wel gedacht:"pfoe, lijkt met toch heel zwaar"
Mijn jongens zijn elkaar altijd gewoon geweest, ok ik moet wel aandacht delen maar ze weten niet anders. Mijn vriendin heet een dochtertje van 2.5j en een pasgeboren babietje en ik zou niet willen wisselen hoor, ondanks de moeilijke periode.
Ze doen ook veel samen, samen naar de creche, samen naar school, samen op uitstap,... nooit eentje gaan halen in de creche, eentje op school,...
Kan heel absurd klinken want ik vind een tweeling enorm zwaar maar ik denk dat een baby/peuter ook zwaar kan zijn.
Volgens mij is het meer zoiets als 'je kan het niet weten als je het niet meegemaakt hebt'-situatie

[beurtflight]

Wappie, daar heb je wel gelijk in.

[liesje81]

Tja, het is hier al voorgevallen dat we maar 1 meisje thuis hebben (de andere bvb in het ziekenhuis) en dan viel het me op dat 1 kindje een luxe is ... Ze huilt, je troost ze; ze heeft honger, je geeft haar eten; ze vraagt aandacht, je geeft haar onverdeelde aandacht... Daarom doen we ook heel af en toe een van onze twee meisjes naar de grootouders, kwestie van beide meisjes eens wat onverdeelde aandacht te kunnen geven, ik vind dat ze daar ook wel recht op hebben. Maar anderzijds vind ik het zalig om een tweeling te hebben. Na de eerste zes maanden waarin ze niet thuis waren omwille van gezondheidsredenen, heb ik het eigenlijk nooit aangevoeld als vermoeiend. Hierbij moet ik wel toegeven dat een jaar ben thuisgeweest na de geboorte en dat ik de periode dat zij nog niet thuis waren zelf fysiek enorm gerecupereerd ben. Bovendien sliepen onze meisjes vanaf ze thuis waren door. Ik weet idd niet hoe ik dat anders fysiek klaargespeeld zou hebben. Maar ik geniet zo hard van hen dat het eigenlijk geen opgave is, na het thuiskomen van het werk is elke minuut met mijn meisjes een beloning. Maar ik probeer dan ook vaak een moment voor mezelf in te lassen (wekelijks mijn cursus dans, regelmatig dineren met een vriendin, bijna elke avond in de week is er een van ons getwee weg) zodat de batterijtjes altijd opgeladen blijven en het zelden een opdracht wordt.

[Marit]

ik ben nog eens terug. Blij te horen dat jullie zo dezelfde ervaringen hebben

Hier is het nog eens stil. De kinderen zijn een weekendje weg zodat we nog eens wat in huis kunnen werken (allerlei klusjes die anderhalf jaar zijn blijven liggen...)

En net als ik me weer schuldig begon te voelen tegenover m'n ouders (die weereens ter hulp schieten) kreeg ik van m'n ma een smsje: dat we trots mochten zijn met onze twee geweldige jongens; dat ze zo braaf zijn en zo lief spelen etc.

[J*]

Hallo allemaal!

Ik weet van deze week dat ik zwanger ben van een tweeling. Net 7 weken gepasseerd.
Als ervaren tweeling-mama's zou ik jullie iets willen vragen: ik ben momenteel nog heel erg bang om een van mijn twee bubbeltjes te verliezen. Weten jullie hoeveel kans hier nog voor is? De gyneacoloog sprak nu van een evolutieve zwangerschap en beide hartjes klopten normaal (geweldige ervaring om voor het eerst te horen!). maar toch denk ik dat die vrees nog een paar maand zal bliven...
Alle beginners-advies is zeker welkom!
J*

[Marit]

Dag J*
Dikke proficiat met je zwangerschap!!

Een tweeling is fantastisch maar de zwangerschap heeft bij mij ook wel wat angstige momenten meegebracht. Bij ons deed één van de twee het niet goed op 7w (zwakke hartslag) waarop de gyn verkondigde dat het "misschien nog een succesvolle eenlingzwangerschap kon worden" maar ik mocht me schrap zetten voor 't ergste.
Natuurlijk ben ik daarna niet meer gerust geweest... Uiteindelijk kwamen onze jongens gezond ter wereld (R had een lichte groeiachterstand door een probleempje met de navelstreng. Hij is nog steeds een lichtgewichtje)

Het risico om eentje te verliezen is erg afhankelijk van of het een ééneiige of twee-eiige is. De kans dat je bij een ééneiige 'slechts' eentje verliest, is vrij klein. Helaas sleurt die dan meestal de ander mee. (Onze jongens zijn ééneiig. Je kan je dus onze stress wel voorstellen...). Bij twee-eiige tweelingen is de kans dat eentje overleeft veel groter als de ander sterft. (Hoe vaak dit gebeurt, weten ze niet omdat veel vrouwen pas een eerste echo hebben op 12w en dan maar één vruchtje zien en nooit weten dat er een tweelingbroertje of -zusje was dat alweer afgestorven is.)

De risico's zijn eigenlijk bij eeneiige tweelingen in 't algemeen groter. Als je niet zeker bent of ze éénei-ig of twee-eiig zijn, dan vraag je dat 't best eens aan je gyn.

Als het een troost is: bij de meeste gynaecologen mag je véél vaker op controle gaan. Het is altijd wel fijn om die ukjes op de echo te zien

En ik trok me ook op aan allerlei details: ik was misselijk dus moest het wel goed gaan, ik werd dikker dus moesten die ukjes wel groeien, zelfs een pijn of een kramp (door de gyn uitgelegd als: "je hebt geen idee hoeveel daarbinnen nu moet veranderen en plaatsmaken voor twee groeiende vruchtjes, natuurlijk doet dat wel eens pijn!") kon een geruststelling zijn (niet altijd natuurlijk, maar zo begreep ik wel iets beter waar die pijntjes vandaan konden komen)...

Rust goed uit (ook al in het begin!) en luister naar je lichaam. Da's eigenlijk het enige wat je kan doen. En blijf niet met je vragen zitten. Neem desnoods een blaadje papier met je lijstje mee naar de gyn. Ik vergat de hele tijd m'n vragen te stellen. Die echo's waren zo fijn om naar te kijken dat ik simpelweg alles vergat

Ik duim met je mee !

[J*]

Bedankt, Marit!

Goh, jij hebt het van bij de start niet makkelijk gehad zeg, moet moeilijk geweest zijn. Zeker die onzekerheid want in het begin voel je nog niets, dus je weet niets van wat er in je buik zich afspeelt, hè. Ik ben blij voor jou dat alles goed is afgelopen!

Ik ben zwanger van een twee-eiige tweeling. Er werden via IVF 2 eitjes teruggeplaatst en ze hebben alle 2 een nestje gebouwd in mijn buik
Ik hoorde en las zoveel verhalen dat ik me niet echt zeker meer voelde, maar ik weet nu dat dit alles voor niets nodig is en ik moet genieten van elke dag dat ik zwanger ben. Mij maakt het niet uit of het er 2 of eentje zijn, zolang ze maar gezond zijn!

Misselijk ben ik nu de hele dag door met ups en downs, gelukkig heb ik nog niet moeten knuffelen met de wc-pot, hopelijk blijft dit zo .

Morgen 2e echo en hopelijk stellen mijn twee bubbeltjes het wel. Ik heb al een papiertje klaar met vragen, maar vrees dat deze persoon geen antwoorden zal kunnen geven. Ik hou ze alleszins bij tot ik bij mijn eigen gyneacoloog ga, 22 oktober.

Bedankt voor alle tips en om me toch wat rustiger te stellen

Geniet nog van jouw 2 bengeltjes!

j*

[Tober]

dag J,

hier ook een 2eiige tweeling, ondertussen ben ik 32w ver.

na de eerste echo was ik zo bang ze beiden te verliezen, dat ik toen nog wilde 'settelen' met ééntje ipv alle twee. maar na de tweede echo wou ik geen een van de twee meer opgeven! toen kreeg ik ook wat de stress rond één van de twee verliezen. na de echo op 10whalf begon ik er een beter gevoel bij te hebben. het kan dan natuurlijk nog altijd verkeerd lopen, maar dat is zo bij een eenling ook natuurlijk.

en zoals een vriendin het zegt: 'de kans dat alles goed loopt is nog altijd veeeeel groter'

ik heb alvast een prachtige zwangerschap beleefd (buiten de lichamelijke kwaaltjes die ik er graag bijneem, maar de kindjes slagen met glans).

ivm ziek zijn van s ochtends tot s avonds, idem hier geweest! ik was ook eerst blij dat ik nooit rond de wc pot gehangen heb (nooooit overgegeven), maar van s ochtends tot s avonds ziek zijn vond ik toch ook wel niet normaal op sommige momenten zeker naar de avond toe kreeg ik het erg moeilijk! op een goed elf weken was het wel al over, dus dat was dan wel weer mooi meegenomen.

veel succes met de zwangerschap. ik duim mee voor volgende echo!