Postnatale depressie

[Cassyke]

Hallo iedereen,

Ik weet dat er hier ooit een topicje voor gestart is maar ik vind het niet onmiddellijk terug en ik heb eerlijk gezegd niet veel zin om het op te zoeken

Ik voel me de laatste tijd echt down en er spoken rare gedachten door mijn hoofd, dit allemaal doet me twijfelen of ik een postnatale depressie zou hebben. Ik schets kort:

Mama van 2 kindjes, eerste een meisje van 2.5j en tweede een jongen van 3.5maand. Na de bevalling van mijn eerste kindje was ik dolgelukkig, niets kon mijn geluk verstoren en ik genoot van elk moment uit het moederschap. Bij de geboorte van ons zoontje liep het al mis op de materniteit: zeer slecht opgevangen door het personeel, bv vlotte echt helemaal niet, voelde me een slechte moeder, ik werd echt depressief in die kamer en de dag dat ik naar huis kon was werkelijk voor mij een hele verademing!

T is al van in het begin geen gemakkelijke baby geweest, in tegenstelling tot ons A. In het begin had ik er geen enkel probleem mee. Ik stond 's nachts soms 20 keren op maar het stoorde me helemaal niet, overdag moest ik om de 5 voet naar hem gaan omdat er wel altijd iets was maar ook hier had ik totaal geen problemen mee. Ik genoot echt van mijn zoontje, net als ik genoot van mijn dochter. Maar sinds een goede week is dit serieus achteruit gegaan. T is nochtans veeeeeeel gemakkelijker dan in het begin, hij slaapt door en vraagt minder aandacht overdag en toch voel ik me meer depri dan bij zijn geboorte. Ik ben echt beschaamd met wat ik hier ga zeggen maar telkens hij wakker wordt of telkens hij begint te wenen word ik plots angstig en denk ik "oh neen ik heb hier echt geen zin in". Voor mijn part zou hij gewoon mogen blijven slapen, en als hij zo weent heb ik van die vieze gedachten dat ik alles gewoon achter mij wil laten en de deur achter mezelf wil trekken. Ik vind het echt een vreselijke gedachte en probeer deze zo snel mogelijk uit mijn hoofd te halen! Ik voel me nadien onmiddellijk schuldig en angstig dat ik het ooit wel eens zou kunnen doen. Vreselijk gewoon!

Ik heb de laatste tijd ook steeds meer sombere gedachten, ik voel me zeer slecht in mijn vel, voel me werkelijk depri en kan van niets genieten. Vroeger kon ik van het kleinste detail genieten, nu niets meer!

Ik heb ook moeite met me op iets te concentreren. Iets heel stom zoals het vinden van het vorig geopende topic over postnatale depressie is me al te veel. Een mail sturen of bellen naar mijn moeder of naar mijn ventje is allemaal teveel energie waardoor ik dit allemaal vermijd. Als de telefoon rinkelt zeg ik "neeeeeen nu echt niet" gewoon omdat ik geen zin heb om te praten. Deze tekst typen was me ook al teveel.

Ik heb het ook altijd koud terwijl ik normaal altijd te warm heb. Slapen verloopt ook moeizaam, ik word vaak wakker en soms slaat mijn hart veel te snel.

Heeft iemand van jullie ook ervaringen (gehad) met deze symptomen? Ik zou het echt wel appreciëren dat er geen negatieve commentaren gegeven worden, ik voel me al slecht en beschaamd genoeg dat ik zo'n gedachten heb Ik had gewoon nood aan het vertellen van mijn gevoelens maar ook naar jullie ervaringen en adviezen. Ik durf niet naar een dokter, ik durf er ook niet over te spreken met ventje, familie of vrienden omdat ik bang ben dat er helemaal niets aan de hand is en dat ik daar voor schut zal staan...

Cassyke

[Bjorn en Kim]

Hoi Cassyke,

Ik begrijp heel goed wat je voelt! Na nr 2, je weet nog wel de keizersnede, bloedingen, bloedarmoede, slapeloze nachten tot 18 maand heb ik rond zijn 9 maand identiek hetzelfde meegemaakt.

15x per nacht uit je bed, niet kunnen uitslapen in het weekend. Ik zat er volledig door!

Ik had ook het gevoeld door de spoedkeizersnede en de rotte zwangerschap dat ik niet van hem heb kunnen genieten. Het contrast met nr 1 die direct op m'n borst lag toen hij geboren werd en nr 2 die bebloed tegen mijn kaak geschoven werd en direct daarna werd meegenomen was zo imens dat ik zijn geboorte niet, nog steeds niet, de mooiste dag van m'n leven vond terwijl dat bij nr 1 wel zo was!

Ik voelde me rot!

Maar nu terug naar jou. Volgens mij is het een hele stap van vooruitgang als je een postnatale zelf gaat herkennen zoals ik deed. Zo kan je er zelf uitvechten en als het je niet lukt anderen te hulp vragen.

als er iets is moet je me maar mailen he meid!

Knuf van me

[Hopeful82]

Beste Cassyke, ik kan je niet helpen vanuit ervaring (gelukkig maar denk ik), maar vanuit mijn beroep (ik ga niet zeggen wat ik doe) zou ik je wel aanraden om eens naar een dokter te gaan. Ik begrijp dat dat heel moeilijk is misschien, maar als er 1 ding is wat je NIET moet doen is je schamen! Dit komt heel frequent voor, het is al een hele grote stap dat je het zelf in ziet en je geeft zelf aan dat je hulp nodig hebt, en die kun je krijgen! Heel veel sterkte! X

PS: het hoeft dan misschien geen "officiële" postnatale depressie te heten, jij bent nu niet happy en daar gaat het om!

[Ting]

Hoi Cassyke,

Ik heb 14 dagen geleden hetzelfde meegemaakt. Ik had geen problemen om 100 keer op te staan. Maar ineens van de ene op de andere dag was ik heel zenuwachtig toen ik 's morgens wakker werd. Toen mijn dochter wakker werd en begon te wenen 's morgens, dacht ik ook "och nee daar gaan we weer voor de rest van de dag." Ik dacht toen net hetzelfde, wat ik nu denk is echt niet normaal. Ik had ook inwendige stress. Ik kon mij geen 5 minuten rustig houden. Ik had wel nog geen problemen om iets te doen zoals mailen of telefoneren. Het was wel héél raar. Ik ben toen naar de dokter gegaan en bleek ook wel het begin van een PND volgens haar. Ik ben ook naar een psychotherapeut gegaan. Uiteindelijk in mijn geval meer de combinatie van oververmoeid zijn, ik was aan het solliciteren want ik zag het niet meer zitten om terug te keren naar mijn huidig werk en ik was een opleiding online aan het volgen en als het nog even kan, mijn dochter verzorgen. Dus gecrasht en eerder het begin van een burn-out of een beetje PND. Je moet je er zeker niet voor schamen, dan maak je het alleen maar erger op. Het is belangrijk dat je naar de dokter gaat. Het is normaal dat je er even door zit hoor. Mijn dokter zei dat 1 op de 5 vrouwen dat meemaken. Meestal is het gewoon een dip en nog geen PND. Medicijnen helpen wel om dat gevoel kwijt te raken en je beter te voelen. Ik was zelf niet zo een voorstander van die dingen maar het helpt wel en het helpt je verder aan jezelf te werken. Je moet ook eens samen met je partner op stap gaan zonder de kinderen. Ook al heb je er totaal geen zin in, je moet het doen. Het is maar een begin hé van een PND en je hebt geen postnatale psychose. Dat zijn wel rare dingen. Ik heb bij de therapeut de vraag gekregen of ik al ooit met een kussen voor dat wiegje heb gestaan. Ik kon ze wel de kop inslaan wat denkt die wel. Ga zo vlug mogelijk naar de dokter en je komt er wel uit. Ik voel mij toch al veel beter.

[Cassyke]

Hoi meiden,

Ik wou jullie bedanken voor jullie reacties, het doet me goed om te weten dat ik niet de enige in deze situatie ben.

Jullie ervaringen klinken zooo bekend in de oren. Van zodra hij begint te wenen is mijn eerste gedacht "oh jee daar is hem weer, pfff". Ik weet nog dat ik bij mijn dochter echt blij was als ze wakker was, ik kon er dan zo van genieten en hier... Ik voel me echt een slechte mama hierdoor, precies of ik mijn zoon niet graag zie

Het rare is, die gevoelens zijn vooral als ik alleen ben. Ik merk op dat ik ineens angstig word als mijn ventje naar zijn werk vertrekt. Dan denk ik "oh neen nu sta ik er alleen voor, nu gaat het beginnen" terwijl ik normaal denk "ah nu even tijd voor mezelf en om te genieten van mijn zoontje/dochter"

Ik voel mij nog steeds niet klaar om hulp te zoeken, puur omdat ik de indruk heb dat het "zo erg niet is" maar ik heb me wel voorgenomen om een arts aan te spreken als het vrijdag niet over is.

Het heeft wel geholpen om er over te praten want ik voel me toch al iets beter! Dus nog eens bedankt voor jullie reacties en het delen van jullie ervaringen maar ook vooral om te luisteren! En hopeful82 jij ook bedankt voor je advies, het doet goed om te weten dat iemand die hiermee professionele ervaring heeft, beaamt dat deze gevoelens niet normaal zijn en dat helpt al serieus om de stap te nemen om een dokter aan te spreken!!!

Dikke kusjes!

[leisje]

he cassyke,

ik heb ook een beetje gehad wat jij beschreven hebt in je eerste berichtje. Ik was zenuwachtig van zodra ze wakker werd (vooral als mijn man niet thuis werd). Ze was ook een hele slechte slaper (overdag) en ik werd als ze in haar bedje lag ook zenuwachtig van het naar de babyfoon kijken.

Denk dat ik op ongeveer 8 weken (dus wel wat vroeger dan jij) naar de huisarts ben geweest. Ik zag het totaal niet meer zitten. Heb nooit gedacht om mijn dochtertje iets aan te doen, maar voelde me wel super uitgeput. Alleen al de gedachte dat ik bvb nog de vuilnisbakken moest buitenzetten, was er mij al teveel aan, en alleen al daarvan kon ik beginnen te wenen.

De dokter zei dat er twee mogelijkheden waren: antidepressiva of sint-jans-kruid. Dat laatste was voor mij niet mogelijk omdat ik nog borstvoeding gaf. Antidepressiva mogen blijkbaar wel met borstvoeding, maar dat vond ik dan weer een stap te ver. Denk dat het daarna stilaan vanzelf beter gegaan is. In mijn huisartsdossier heb ik wel zien staan 'hypervermoeid'

Het hielp wel dat ik me geen buitenbeentje voelde. Een van mijn beste vriendinnen was het jaar voor mij bevalen, en die had ook een antidepressiva-voorschrift meegekregen van haar huisarts (ook niet genomen).

Ik wil maar zeggen: het is helemaal niet fijn, maar het is ook niet 'abnormaal'. Bovendien is er iets aan te doen, én gaat het over...

succes ermee!

[mindyke]

heb al veel lovende dingen gehoord over osteopatie en postnatale depressie.
Misschien eens achter horen?

[Bjorn en Kim]

Mijn remedie was chocolade maar mijn lijn was daar niet tevreden mee

[Ting]

Cassyke, ik zag het ook niet meer zitten als mijn man was gaan werken. Uiteindelijk was ik gewoon oververmoeid. Gelukkig geen PND maar eerder een dip. Dus wie weet is het ook niet meer bij jou. Als je nu gewoon naar de dokter gaat en zegt dat je doodop bent en dat het zo erg is dat je het soms niet meer alleen ziet zitten? Dan moet je niet naar de dokter en zeggen van, sorry mijnheer/mevrouw zou ik een PND kunnen hebben want ik voel mij zo en zo. Je moet er toch op tijd bijzijn dat het niet te erg wordt hoor. Probeer vooral eens je kindjes bij je familie te droppen of vrienden en eens samen gaan eten of naar de film of ik weet niet wat. Dat maakt veel uit. Je hebt toch niet graag dat het alleen maar erger zou worden en dat je zeker niet meer voor je kindjes kan instaan. Ik denk dat die artsen er genoeg krijgen per maand die het even allemaal niet meer zien zitten. Alleen al door oververmoeidheid is dat doodnormaal en is het misschien niet meer dan dat i.p.v een PND. Ik herken het allemaal hoor. Spreek er eens met je man over of iemand die je kan vertrouwen. Zeker niet zwijgen.

[berlin]

Even schetsen: Ik ben 1.5 jaar geleden bevallen van onze dochter, 6 jaar nadat ik gestopt was met de pil, na 3 jaar IVF en de 6de IVF-poging. Onze dochter werd 2 maand te vroeg geboren, na een keizersnede, ze woog 1kg en moest 5 weken in het ziekenhuis blijven. De borstvoeding lukte niet dus heb ik maandenlang afgekolfd.

Het is een uitputtingsslag geweest, 6 maand nadat ik weer aan het werk was gegaan, ben ik thuis moeten blijven met een burnout.

Ik voelde me daar in het begin schuldig over, nu ben ik al 7 maand thuis en zou iedere mama willen aanraden om heel goed naar zichzelf te luisteren, niet bang te zijn om hulp te vragen. We willen het allemaal zo goed doen, de perfecte mama en echtgenote zijn, dag en nacht voor onze kinderen klaarstaan.

Ik heb zelf moeten inzien dat het op een bepaald moment gewoon op was. Ik vond dat heel moeilijk, ik dacht dat ik geen grenzen had, dat ik alles kon als ik het maar wilde. Maar wilskracht alleen is dus niet voldoende. Ik heb geleerd dat ik er alleen echt voor mijn kind kan zijn, als het eerst en vooral goed met mij gaat. Dat klinkt heel logisch maar als mama heb je de neiging om jezelf op de laatste plaats te zetten, geen goed idee...

Luister goed naar jezelf, aanvaard je grenzen, wees niet bang om hulp te aanvaarden. Ik heb heel veel hulp gekregen van mijn ouders en mijn huisdokter, dat is cruciaal geweest op momenten waarop ik de dingen zelf niet meer helder zag.

Goeie moed aan iedereen die het moeilijk heeft!

[Ting]

Hoi,

Hier spelen mijn zenuwen weer op. Ik dacht dat ik ervan af was. Bij mij gaat het niet zo dat ik geen zin meer heb om mijn huishouden te doen. Het is vooral stress dat ik heb. Een inwendig gevoel dat ik niet kan tegenhouden. Iemand van K&G is geweest. Ik krijg mijn dochtertje moeilijk in slaap of ik deed het gewoon fout. Ik moet dus zien dat ze haar voeding heeft dan mee spelen en oefeningen doen en als ze aan haar hoofdje begint te wrijven of te gapen is ze moe en moet ze zo vlug mogelijk naar haar bedje. In het begin ging het goed het lukte me ze te doen slapen. Maar de laatste keren ging het niet en begon ze te wenen. Ik ben blijkbaar nog niet sterk genoeg om er mij over te zetten want ik begon dadelijk te panikeren en negatief te denken. Zo van ik krijg mijn dochter niet in slaap, wat moet ik nu doen, ik kreeg weer mijn knoop in mijn maag. Ik heb ze toch in slaap gekregen en toen ging het gevoel weg. Maar bij de volgende ronde van flesje spelen... kreeg ik al weer hartkloppingen omdat ik ze weer in slaap zou moeten krijgen. De zenuwen gierden door mijn lijf. Toch viel het al bij al nog mee om ze te doen slapen. Maar dan was het dus weer begonnen. Ook zo naar die babyfoon kijken en op de klok kijken hoelang ze nog moet slapen om heel de boel opnieuw te moeten doen. Doordat ik daar tegenop zag kreeg in nog meer stress omdat het niet fijn is omdat gevoel te hebben dat het precies te veel is om voor je dochter te zorgen. Als die zenuwen en knopen weg zijn in mijn maag denk ik veel rustiger en is dat allemaal geen probleem meer. Ik voel dat ik het niet goed doe, dat ik maar een prutser ben. De gedachten malen door mijn hoofd. 's Morgens wordt ik zenuwachtig wakker. Gelukkig heb ik verder geen probleem om mijn huis te onderhouden of te koken of zo. Ik heb alleen maar stress die mij echt negatieve gevoelens geeft en dat ik niet kan intomen. Als ik dan naar iemand toe ga, die de zorgen van mijn kindje even overneemt en een beetje zit te kletsen gaan al die gevoelens weg en ben ik niet zo zenuwachtig meer. Ik heb er ook meer last van als ik alleen ben dan wanneer mijn ventje thuis is of ik nog bezoek verwacht. Ik ga straks wel naar de dokter benieuwd wat ze zal zeggen. Vorige keer ging het heel vlug beter maar ja waarom herval ik dan. Ik heb toen medicijnen moeten nemen maar ik had geen voorschrift meer en dan ben ik gestopt. Ik voelde mij ook goed. Het is zo raar dat die zenuwen je zo verkeerde info geven, je ziet dan zo tegen alles op. Een keer je rustig bent door medicatie te nemen of doordat je zelf rustig wordt is het gevoel voorbij en denk je niet meer zo negatief. Als ik zo nerveus ben heb ik het gevoel niks aan te kunnen, vind ik mij een dikke prutser van een moeder en gaat het mij ook niet af om met mijn dochtertje te spelen of zo. Als de zenuwen weg zin is dat gevoel dadelijk weg. Ik moest vorige week naar een concert en we hadden mijn kindje bij mijn ouders afgezet. Het was dadelijk zo leeg in huis dat ik er bijna tranen van in mijn ogen had. Ik miste ze al. En met die stress ben ik dan zo nerveus en gaat mij niks af. Echt héél vreemd.

[Cassyke]

Hallo meiden,

Sorry voor het lange wachten maar het waren hier drukke dagen. Onze kleinste is zeer lastig geweest en blijkt sinds dinsdag dat hij met een serieuze oorontsteking zat ik voel me zo schuldig dat ik dit over het hoofd gezien heb he maar hij heeft geen koorts en totaal geen oorloop...

Soit ik zie dat ik idd niet de enige ben in deze situatie Ik vind het heel lief dat er velen hier hun verhaal hebben gedeeld, dit helpt zeker! Ik moet zeggen dat ik me de laatste tijd wat beter voel, uiteraard met ups en downs maar ik ben toch al wat meer zelfzeker. Ik blijf me wel een "slechte moeder" vinden, vooral nu ik deze oorontsteking over het oog gezien heb. Ik heb dinsdag wel een goed gesprek gehad met mijn moeder en dit heeft me echt weer moed gegeven. Sinds dan probeer ik me te herpakken. Ik ga straks naar de dokter met annelore want zij heeft sinds deze morgen koorts (38. en ik ga haar er toch over aanspreken.

Ting ik herken je verhaal over de babyfoon helemaal! Deze is tegenwoordig een obsessie voor mij. Van zodra ik die streepjes zie bewegen begin ik al te panikeren en te zeggen "alle we zijn weer vertrokken zenne" Ik kijk ook altijd op de klok om te zien hoe lang ik nog "op mijn gemak" ben
Slaapt jou dochter dan ook zo moeilijk in? Hier is het van 't zelfde, nochtans wacht ik dat hij idd moe is. En als hij slaapt is het maar telkens voor een uurtje of zo, is dit bij jou ook? Ik heb de indruk dat hij heel lichtjes slaapt en zeer moeilijk in slaap geraakt.

Ik hoop dat het voor jou, en voor de rest die momenteel van deze gevoelens last hebben, snel in orde komt. Het is echt een hatelijk gevoel dat ik niemand toewens hoor!
Veel praten en hulp vragen met de zorg helpt idd al heel veel heb ik al gemerkt. Het is steeds moeilijk om de stap te nemen en het te aanvaarden maar eens dit achter de rug is kan het alleen maar beter worden!

Bedankt meiden voor jullie hulp en jullie steun!!!

[Liefje]

dag lieve mama's! dikke knuffel voor degenen die het moeilijk hebben! Na de geboorte van ons eerste kindje heb ik ook diep gezeten; alle stress en emoties van de mmm kwamen los, roze wolk die er niet was, mijn leven dat totaal overhoop lag. Basisemotie op dat moment: 'dit komt nooit meer goed'
Nu met tweede kindje gaat het veel beter gelukkig. Jakob is bijna 6 mnd oud en ik wilde eigenlijk enkel meegeven dat de slaapcyclus van baby's 45 minuten is. Allebei onze kindjes houden zich daar strikt aan De dag duurt van 6 tot 19uur en daarin heeft ons ventje welgeteld 3x een dutje van 45 min. Grote zus was precies zo. Bij haar werd ik er wanhopig van, nu probeer ik het te accepteren en 'zen' te blijven. Als het te gortig wordt, plan ik een rondje boodschappen en dan slaapt hij in de MaxiCosi.
Veel sterkte en een dikke knuffel! Jullie zijn supermama's!

[leisje]

Blij te horen dat het al beter gaat cassyke! En ting, ook jij op tijd aan die alarmbel trekken he...

Om even in te pikken op wat liefje zegt' de slaapcyclus van een baby is id 45 min, vandaar dat veel babies na 3 kwartier wakker worden. Op zich geen probleem, maar bij mijn dochtertje merkte ik wel dat ze aan een slaapcyclus niet voldoende had, terwijl ze erg moeilijk terug in slaap viel. Heb mij dan de laatste weken van mijn moederschapsverlof in bureautje gezet naast haar kamertje, en als ze na 45 minuten wakker werd ging ik tot 10 keer terug om tutje te geven, totdat ze weer sliep. Ik weet niet meer hoe lang dat nodig geweest is, maar na paar weken sliep ze spontaan 2 of 3 cyclussen. Rust en regelmaat, en volharding hebben hiervoor gezorgd. Zelfs mijn man merkte op dat de verandering spectaculair was...

Enfin, het is wat naast de kwestie, maar als jullie echt denken dat jullie babietjes onvoldoende uitgerust zijn na een dutje - met hele viscieuze cirkel dieerbij komt kijken - is het misschien de moeite waard om het eens te proberen...

[Cassyke]

liefje en leisje dankjewel voor de reacties! Het valt idd op dat hij verschillende keren dutjes doet van drie kwartier tot een uurtje. Ik ben blij te horen dat dit 'normaal' is en dat ik me hierover zeker geen zorgen hoef te maken ik wist dit dus totaal niet he, mijn dochter sliep gewoon vier uur aan één stuk door dus was dit voor mij een serieus verschil het valt me wel op dat hij niet genoeg heeft met drie kwartier maar idd dan is hij een half uurtje wakker en nadien slaapt hij opnieuw dus jullie hebben gelijk waarschijnlijk had het ook wel te maken met zijn oorontsteking wat ik heb de indruk dat hij nu toch iets langer, dieper en beter slaapt.