Bevallen najaar 2013

[josie]

Hebben dat hier ook, is een speciale matrasbeschermer en hoeslakentjes, met een soort honingraat motief zodat ze kunnen ademen moesten ze op hun buikje terecht komen, zou veiliger zijn,... Matras koop je er ook mij maar daar is dacht ik op zich niks anders aan

[inaatje13]

Hier deze namiddag aan monitor gelegen! Heb zo'n vreselijke buikpijn die maar niet over lijkt te gaan, pfff! Maar waren dus geen contracties te zien!! Daarnet enkele sliertjes bruinig verlies, pff kan door utrogestan komen natuurlijk! Pff wat een gedoe, wil zo graag happy zwanger zijn...
Sorry voor egobericht, maar moest er even uit!

Greetz

[NatSar]

Is een aerosleep geen speciale matras? Wij hebben geen aerosleep maar een ABZ matras met aerosleep hoeslakens op . Dit zou een goede zuurstoftoevoer blijven voorzien ook als je kindje op z'n buik ligt.

Inaatje, goed dat het geen contracties waren! Wat zei de arts van het bruinverlies?

Hier gaat alles goed. Vorige week een prachtige 21 weken echo gehad. Placenta ligt nog steeds aan de buikwand en dat dempt de bewegingen soms nogal fel. Verder heb ik hier de laatste dagen de raarste dromen. Gisteren droomde ik dat ik op 24 weken MOEST bevallen. Dus echt ingeleid zonder verdere reden. Vandaag droomde ik hetzelfde...

[NJS]

Vandaag en gisteren vele babykleertjes gaan shoppen. Was echt leuk! Smaakt naar meer!!
Ik ben begonnen met maat 56, blijkbaar is het beter om voorlopig niets te kopen van maat 50 en afwachten op het moment zelf. Heb ook al leuke dingen gekocht in maatjes groter. Ik kan al niet wachten om ze te wassen en aan te doen. Voorlopig steek ik ze in een doos, want heb nog geen kleerkastje.

[inaatje13]

Natsar ik heb echt maar 2 slierten verloren dus heb het zo gelaten! Heb nog beweging en nu niets meer van bloed dus!!

Leuk he die kleertjes!! Wij hadden ook bijna geen 50's maar toch heeft lerten er wel in gepast ondanks dat hij een vier kiloman was!

Greetz

[VickskeL]

Vandaag en gisteren vele babykleertjes gaan shoppen. Was echt leuk! Smaakt naar meer!!
Ik ben begonnen met maat 56, blijkbaar is het beter om voorlopig niets te kopen van maat 50 en afwachten op het moment zelf. Heb ook al leuke dingen gekocht in maatjes groter. Ik kan al niet wachten om ze te wassen en aan te doen. Voorlopig steek ik ze in een doos, want heb nog geen kleerkastje.

Die raad had ik ook gekregen bij mijn dochtertje.
Resultaat: ik had bijna niets van maat 56.
Aangezien ze een huilbaby was hadden we niet bepaald moed om te gaan winkelen voor meer kleren waardoor ze de eerste maanden te grote kleren droeg.
Nu ga ik toch wel genoeg maat 50 kopen want je moet echt al een grote baby hebben als dit niet meer past...
Mijn dochtertje was 50,5 cm bij de geboorte en woog 3,580 kg. Niet echt een prematuurgewichtje dus ... En we hebben toch een maand maatje 50 nodig gehad...

[NJS]

Misschien dat ik dan toch 1 pyjamaatje en 2 rompertjes koop van 50. Ik ga wel op voorhand nog eens gaan kijken in de winkel. Kan ik zeggen aan mijn man waar en wat hij moet gaan halen!

[Liefje]

dag NJS,
De rompertjes van de Hema vallen ruim, de 50 daar vandaan kan je normaal gezien lang blijven gebruiken!

[Suikerboontje]

Hier een complete stresskip geworden...
Op het werken lopen de dingen niet zoals het zou moeten en moet nu mijn vervanging opleiden in een heel chaotische structuur. Ben 's avonds gewoon doodop, slaap heel slecht, dikwijls harde buiken en heb al veel gehuild omdat ik het "allemaal" niet meer zie zitten. Op de één of andere manier heb ik zo een schrik om te vroeg te bevallen terwijl nog niets in orde is (doopsuiker, kinderkamer,...). Ik kan er gewoon niet mee om dat ik bijna 31 weken ver ben en normaal alles zo onder controle heb en nu blijft alles precies stagneren (behalve de baby natuurlijk). Dit groeit vlijtig verder... tenminste dat hoop ik, want mijn gewicht staat al weken op hetzelfde cijfertje. De theorie van 0,5 kg per week bijkomen gaat voor mij precies niet op. Ook al eet (lees vooral "snoep") ik als een paard om mijn neerslachtigheid wat te compenseren, het gaat gewoon allemaal direct naar de baby denk ik. Ventje snapt er helemaal niets van en krijgt af en toe de volle lading omdat ik niet genoeg steun en hulp van hem krijg volgens mij. Dit zou een periode moeten zijn waarin je pronkt met je buik en als koppel samen aftelt, maar ik heb soms het gevoel in een nachtmerrie te zitten... en in heel die negatieve spiraal kan ik ook niet anders dan te denken dat de bevalling horror wordt en het leven met zo een kleintje een nog grotere nachtmerrie (geen slaap, ventje die het niet snapt, huilbaby, voeding die niet lukt,...).

Sorry dat dit nogal een egobericht is geworden, maar ik weet echt niet aan wie ik dit anders allemaal kwijt moet. Mensen zien "het probleem" helemaal niet en dan voel ik me helemaal belachelijk. Misschien moet ik het op de hormonen steken of zo, ik weet het niet. Is het ondankbaar dat ik me nu zo down voel...?

een heel verward suikerboontje

[liezeke]

Oh, suikerboontje,

volledig herkenbaar, hoor...
Bij mij gaat dat gevoel op en af. Soms lukt het me helemaal niet meer en zie ik ht ook niet meer zitten. Wil alles niet meer vlotten en heb ik het gevoel dat niemand meewerkt en niets déftig in orde komt.
En durf ik niet in de toekomst kijken want ik zie alleen een bleitende mezelve die gebroken door slaaptekort er geen seconde vn kan genieten.
Heel verwarrend voor de omgeving die verwacht dat je shiny en happy bent. Ik zet dan ook op die momenten een pokerface op en hou mijn donkere kant voor mezelf en voor mensen die net hetzelfde meemaakten.

De angst voor zware prematuriteit (heb vooral schrik voor de kindjes, dat er nog geen kaartjes ed. af zijn vind ik bijzaak) neemt hier stilletjesaan af, we naderen de 32 weken en daarna is het uitkijken nr 34 en als ik dat haal dan is het 'grote' prematuriteitsgevaar geweken.
Voorlopig gaat het dus nog steeds week per week, dag per dag...

Ik probeer gewoon verder te leven en op momenten dat ik tijd en energie heb stukje voor stukje verder te organiseren. Heb ik dat niet, dan doe ik gewoon niets... Mensen gaan niet dood gaan als de doopsuikertjes niet shiny zijn...

dikke knuffel (van een doodmoeë liesje die net een hectisch we met trouw vn broer achter de rug heeft)

[Repelsteeltje]

Suikerboontje,

Dikke knuf meid. Heeeeeel herkenbaar allemaal.

En euh, als het een troost kan zijn:
Ik heb nog niets gedaan voor de nieuwe baby: geen suikerbonen, geen kaartje, geen naam, geen kleertjes, NIKS, nul noppes.
En ja, af en toe schiet ik in een kramp.

Maar, ik heb maar 2 handen en 1 hoofd. Ventje en ik werken allebei meer dan full time. (elke avond tot 22u. - van 17u tot 19u is dochter tijd) in de weekends proberen we huishouden recht te trekken, dus die baby spulletjes. Tja en tot de echo van 22w was ik te bang van het CMV monster om maar iets te kunnen voorbereiden.

Mijn raad: als het werk te stresserend wordt je niet schuldig voelen om eens een dag thuis te blijven. En voor de rest alles relativeren. Een baby wordt ook groot zonder blitse suikerbonene, kaartje en weet ik wat nog allemaal.

Bij de geboorte van Roosje was er ook heel wat nog niet in orde, maar dat kon me geen bal schelen, zolang roosje maar at en sliep was ik al lang tevreden.

Liefs,
Repelsteeltje

[josie]

Idd best herkenbaar hoor suikerboontje! 't kan soms veel stress, onzekerheid, vragen,... zijn, emoties die al eens hoog oplopen met dank aan de hormonen zeker... Kop op jong, komt allemaal wel goed! En als het een troost kan zijn, wij verbouwen precies elke keer ik zwanger ben, de vorige keer ons half huis en nu de andere helft, stress gegarandeerd Maar doe het mezelf aan...

NJS, ik had ook geen 50 gekocht maar Zoon was 49cm bij geboorte dus het heeft best lang geduurd eer die 56 begonnen te passen, zelfs de 50 was wat te ruim Maar ze dragen dat idd geen maanden dus teveel wil je daar ook weer niet van kopen...

Inaatje, poeh, dat was ff verschieten zeker? Gelukkig ondertussen alles weer prima?

[indirah]

Hoi Suikerboontje, die stress is normaal volgens mij. En de hormonen duwen je dan nog wat verder de paniek in.
Ik heb nog helemaal niets nul qua kleertjes, kaartjes, kadootjes, kamer, wieg, maxicosi, kraamzorg etc etc. (ben ook pas op 19 weken dus dat is niet te vergelijken). Maar ik heb in een moment van een chaotisch vol hoofd een lijst gemaakt van wat er te regelen valt - met de maand waarop dat moet gebeuren. En nu ben ik weer volkomen rustig want het is opeens overzichtelijk geworden.

Volgens mij moet je gewoon lekker shoppen en mooie kaartjes ontwerpen als je dat leuk vindt. En als je je daardoor bijzonder voelt en geniet van je zwangerschap en je voorbereid op de komst van je kindje, dan is dat geweldig.
Maar als het stress oplevert moet je gewoon de boel de boel laten. Wie kan het nou wat schelen of ie doopsuiker krijgt en hoeveel kilo jij weegt, wanneer jij tevreden met een gezonde baby thuis zit?

De angst en onzekerheid voor wat er gaat komen is volgens mij ook héél menselijk. Sterker nog, ik vind het wel fijn om eens te lezen dat aanstaande moeders zich onzeker kunnen voelen. Dus dank voor je verhaal! Het lijkt of er in de media en bij de mensen om mij heen niets van twijfel bestaat en dat alles een roze wolk is. En dat een bevalling zo natuurlijk is en borstvoeding alleen voordelen kent en dat je niets liever doet dan 80 keer opstaan voor je huilende baby.
Nou, ik weet zeker dat je het af en toe zwaar gaat vinden. En ik weet ook zeker dat je het heel goed zult doen!!
Deze laatste maanden moet je gewoon jezelf voorop zetten want jij bent de babyfabriek!

[Suikerboontje]

Doet deugd om jullie reacties te lezen. Het is zoals Liezeke zegt: mensen verwachten dat je hele dagen loopt te stralen... maar eigenlijk heb ik zelfs heel lang gedacht dat er nog iets fout kon lopen (dat denk ik nu soms nog) waardoor ik er echt geen volle 100% van geniet. En dan staat nu die 3 voor het aantal weken en begin ik compleet door te slaan van de spanning, onzekerheid, angst...

Heb ook zo een schrik voor wat het in de relatie gaat teweeg brengen... want ik merk nu ook met de zwangerschap dat mijn verwachtingen blijkbaar veel te hoog zijn. Al een geluk dat er fora gelijk deze bestaan waar je door de verhalen van anderen kan relativeren en beseffen dat de meeste mannen precies wel zo in elkaar zitten...

[Lotte83]

Suikerboontje,

je verhaal klinkt hier ook heel bekend in de oren,
en dan is het idd leuk om hier alles even kwijt te kunnen.
Ikzelf ben nu 18 weken ver en heb het ook niet altijd even gemakkelijk om gewoon te genieten. Gezien mijn vorige zwangerschap zit de schrik er ook in, toen heb ik 10 weken platte rust gehad en op 36 weken is mijn dochter geboren.
En onze mannen hebben waarschijnlijk evenveel schrik en vragen maar uiten alles op een andere manier...

NJS,
die maatjes 50 heb ik wel vrij lang kunnen gebruiken,
maar mijn dochter was dan ook maar 46 cm en 2.315kg bij de geboorte...
Als je één setje hebt om te starten en voor de rest afwacht tot de geboorte kom je er wel.

groetjes