dag dames (en enkele heer),
Het is lang geleden dat ik nog eens iets gepost heb. Na 6 IVF-pogingen en een moeizame zwangerschap, kwam onze kerngezonde brok van een dochter en haalde mijn leven overhoop. Ondertussen is ze een nog steeds kerngezonde brok van 11 kg en 16 maanden, levendig en volop in de peuterpubertijd...
Maanden hebben mijn man en ik tegen elkaar gezegd dat het genoeg was, dat we onze handen vol hadden aan haar, dat het wel fijn was om terug dingen te kunnen plannen (net onze eerste reis samen gemaakt), dat het financieel (onze terugbetaalde pogingen zijn op), emotioneel (de teleurstellingen en 15 maanden slaapgebrek leidden tot postnatale depressie) en fysiek (6 PU's, 2 MK, 1 BBZ...) genoeg gekost heeft, en dat we nu gewoon gaan genieten met ons drie. En dat geloof ik nog steeds, rationeel gezien.
Maar...
Mijn hart vindt het zo moeilijk om het idee van dat tweede kindje los te laten. Los van alle rationaliteit is mijn kinderwens dus nog niet vervuld. Ik kijk niet per se uit naar het zwanger zijn, of naar een klein baby'tje, en al helemaal niet naar de mmm (duh!), maar naar een kindje, een extra persoon die ons gezin 'af' zou maken... Ik ben zelf enig kind en heb daar nooit problemen mee gehad, maar toch voelt het alsof we er nog niet zijn...
Hoe hebben jullie 'vrede' genomen met jullie gezin en afscheid genomen van een eventuele brusjeswens?
Geen brusje meer
-
Ahiha
- Berichten: 1093
- Lid geworden op: 26 januari 2010, 19:49
) -
Ilse_1977
- Berichten: 274
- Lid geworden op: 18 mei 2010, 14:16
hey Nat, Ikzelf zit in net dezelfde situatie.
Wij hebben een pracht van een dochter, Kaat, nu 2.5j, gaat net naar het instapklasje. Wij zijn zwanger geworden via ICSI, en was vrij snel zwanger bij de 2de poging was het raak.
Maar dan na talloze discussies thuis om terug op te starten zijn we er terug voor gegaan, ik moet wel eerlijk zeggen dat mijn man er vrij snel genoeg van had, en dikwijls wilde stoppen. Terwijl ik de rest van mijn pogingen wilde opgebruiken. Ik heb dus mijn 4 pogingen die ik nog over had, opgebruikt plus een paar cryo's, maar telkens een negatief BN.
Dat was heel zwaar, vooral emotioneel, het heeft onze relatie ook zwaar onder druk gezet.
Nu ben ik ergens wel blij dat dat hoofdstuk afgesloten is, maar toch zal er nog atlijd een plaatske in mijn hart blijven voor een brusje. Ik blijf het jammer vinden dat mijn dochter enig kind zal blijven, ik heb zelf een zus, en dat is toch fijn.
Nu wij genieten 300% van onze dochter, blij dat het toch een keertje gelukt was, en ja het is en blijft en wonder,hé.
Ik ben nu stillekesaan al haar babygerief aan het opruiomen en haar buggy met draagmand staat bijv op het internet te koop.
Ik heb het een plaatske kunnen geven, door ook het voordeel van één kindje te zien, we kunnen ze alles geven, en we proberen ze vooral aan heel warm nestje te geven.
Ik neem geen pil ofzo in, de kans is heel heel klein dat het natuurlijk lukt, maar ze is niet onbestaande. Misschien een mirakel, dat is wel heel moeilijk om niet iedere maand te hopen op misschien een mirakeltje...
groetjes,
Ilse
Wij hebben een pracht van een dochter, Kaat, nu 2.5j, gaat net naar het instapklasje. Wij zijn zwanger geworden via ICSI, en was vrij snel zwanger bij de 2de poging was het raak.
Maar dan na talloze discussies thuis om terug op te starten zijn we er terug voor gegaan, ik moet wel eerlijk zeggen dat mijn man er vrij snel genoeg van had, en dikwijls wilde stoppen. Terwijl ik de rest van mijn pogingen wilde opgebruiken. Ik heb dus mijn 4 pogingen die ik nog over had, opgebruikt plus een paar cryo's, maar telkens een negatief BN.
Dat was heel zwaar, vooral emotioneel, het heeft onze relatie ook zwaar onder druk gezet.
Nu ben ik ergens wel blij dat dat hoofdstuk afgesloten is, maar toch zal er nog atlijd een plaatske in mijn hart blijven voor een brusje. Ik blijf het jammer vinden dat mijn dochter enig kind zal blijven, ik heb zelf een zus, en dat is toch fijn.
Nu wij genieten 300% van onze dochter, blij dat het toch een keertje gelukt was, en ja het is en blijft en wonder,hé.
Ik ben nu stillekesaan al haar babygerief aan het opruiomen en haar buggy met draagmand staat bijv op het internet te koop.
Ik heb het een plaatske kunnen geven, door ook het voordeel van één kindje te zien, we kunnen ze alles geven, en we proberen ze vooral aan heel warm nestje te geven.
Ik neem geen pil ofzo in, de kans is heel heel klein dat het natuurlijk lukt, maar ze is niet onbestaande. Misschien een mirakel, dat is wel heel moeilijk om niet iedere maand te hopen op misschien een mirakeltje...
groetjes,
Ilse
-
ringling
- Berichten: 739
- Lid geworden op: 17 maart 2010, 18:46
Hoi Nat!
Blij te horen dat je een kerngezond dochtertje met een stevig karaktertje hebt!
Wat je schrijft... je verwoordt perfect wat ik voel/denk... Ook hier zelfde gevoel.
Verstand zegt ook neen... rationele redenen: de mmmm, financieel, zwangerschap, eerste maanden zijn wel leuk maar ook zwaar, relationeel...
Gevoel: ik weet het écht niet... eigenlijk kriebelt het niet echt momenteel... maar toch kan ik ook nog niet afscheid nemen vh idee nooit meer zwanger te zijn en geen tweede kindje te hebben.
we hadden onlangs thuis gesprek erover, heel rationeel en we dachten eigenlijk hetzelfde... en toen het idee van 'nooit meer zwanger zijn' door mn hoofd schoot, ben ik zo hard beginnen wenen...
Ik weet het gewoon echt niet, misschien heeft het tijd nodig...
Blij te horen dat je een kerngezond dochtertje met een stevig karaktertje hebt!
Wat je schrijft... je verwoordt perfect wat ik voel/denk... Ook hier zelfde gevoel.
Verstand zegt ook neen... rationele redenen: de mmmm, financieel, zwangerschap, eerste maanden zijn wel leuk maar ook zwaar, relationeel...
Gevoel: ik weet het écht niet... eigenlijk kriebelt het niet echt momenteel... maar toch kan ik ook nog niet afscheid nemen vh idee nooit meer zwanger te zijn en geen tweede kindje te hebben.
we hadden onlangs thuis gesprek erover, heel rationeel en we dachten eigenlijk hetzelfde... en toen het idee van 'nooit meer zwanger zijn' door mn hoofd schoot, ben ik zo hard beginnen wenen...
Ik weet het gewoon echt niet, misschien heeft het tijd nodig...
-
*nat*
- Berichten: 1172
- Lid geworden op: 31 maart 2010, 15:09
hey ladies,
fijn van jullie te horen!
Ik voel me 'gulzig' in die zin dat ik na alles wat er geweest is, niet gewoon content kan zijn dat het allemaal goed is afgelopen en dat onze dochter perfect gezond is. Zeker in vergelijking met sommige anderen hier die na dezelfde of nog ergere miserie alsnog met lege handen achterblijven. Maar ja, een gevoel is een gevoel hé.
Wat ook meespeelt is dat we een hele kleine familie hebben. Ik ben enig kind, dus van mijn kant heeft ze al geen neefjes of nichtjes, en aan de andere kant is er één neefje en daar zal het allicht bij blijven.
Ik had zo ineens visioenen dat zij op onze oude dag helemaal alleen met onze Alzheimer en slechte heupen moest zien om te gaan, en ik vond het ineens zo triestig...
Een mirakeltje zit er hier niet in, ik ben wegens zéér pijnlijke eisprong weer aan de pil, plus de hoop en teleurstelling elke maand is er echt teveel aan, daar hebben we geen zin meer in.
Soit, zoals jij zegt Ringling, het zal moeten slijten met de tijd denk ik.
fijn van jullie te horen!
Ik voel me 'gulzig' in die zin dat ik na alles wat er geweest is, niet gewoon content kan zijn dat het allemaal goed is afgelopen en dat onze dochter perfect gezond is. Zeker in vergelijking met sommige anderen hier die na dezelfde of nog ergere miserie alsnog met lege handen achterblijven. Maar ja, een gevoel is een gevoel hé.
Wat ook meespeelt is dat we een hele kleine familie hebben. Ik ben enig kind, dus van mijn kant heeft ze al geen neefjes of nichtjes, en aan de andere kant is er één neefje en daar zal het allicht bij blijven.
Ik had zo ineens visioenen dat zij op onze oude dag helemaal alleen met onze Alzheimer en slechte heupen moest zien om te gaan, en ik vond het ineens zo triestig...
Een mirakeltje zit er hier niet in, ik ben wegens zéér pijnlijke eisprong weer aan de pil, plus de hoop en teleurstelling elke maand is er echt teveel aan, daar hebben we geen zin meer in.
Soit, zoals jij zegt Ringling, het zal moeten slijten met de tijd denk ik.
-
Ilse_1977
- Berichten: 274
- Lid geworden op: 18 mei 2010, 14:16
dag Nat, ik heb ook iedere maand een zeer pijnlijke eisprong, ik heb dit trouwens nooit gehad voor ik zwanger/bevallen was. Het is pas achteraf dat ik veel last van heb, zo'ne zeurende pijn in mij lies, duurt een dag, en dan is het voorbij..
Ik weet niet goed wat te doen nu?
Rationeel weet ik dat wegens de slechte zaadkwaliteit van mijn man, ( vandaar ICSI dochterje), ik niet mag hopen op een mirakeltje, maar emotioneel zit ik toch te wachten op een mirakeltje.
Ik weet het niet goed nu, zou ik ook terug moeten beginnen denken aan iets van anticonceptie?
Maar dan denk k'ik het zou toch maar eens moeten lukken,hé? Want je hoort wel van die verhalen..
Heel moeilijk de laatste maanden....
groetjes,
Ilse
Ik weet niet goed wat te doen nu?
Rationeel weet ik dat wegens de slechte zaadkwaliteit van mijn man, ( vandaar ICSI dochterje), ik niet mag hopen op een mirakeltje, maar emotioneel zit ik toch te wachten op een mirakeltje.
Ik weet het niet goed nu, zou ik ook terug moeten beginnen denken aan iets van anticonceptie?
Maar dan denk k'ik het zou toch maar eens moeten lukken,hé? Want je hoort wel van die verhalen..
Heel moeilijk de laatste maanden....
groetjes,
Ilse
-
*nat*
- Berichten: 1172
- Lid geworden op: 31 maart 2010, 15:09
Hey Ilse,
Ik begrijp je twijfel, ik vond het ook een moeilijke stap om naar de gyn te gaan. Maar ik had er bijna een week last van, en dan nog heel langdurige MS elke maand, dus ik was zo'n beetje de helft van de tijd slecht gezind door de hormonen... dat hadden we al iets te lang meegemaakt...
Bij ons is het ook ICSI om dezelfde reden en ik had die pijnlijke eisprong ook al voor de behandelingen, dus ergens heb ik het idee van spontaan zwanger te kunnen worden precies losgelaten...
Dus voor mij was de keuze voor de pil denk ik iets makkelijker.
Ik denk, zolang het niet alles begint te overheersen en je er niet elke maand triest van wordt of fysiek echt teveel last van hebt, dan zou ik in jouw plaats ook geen anticonceptie nemen, maar zodra het te groot wordt in je hoofd, zou ik toch anticonceptie overwegen. Het heeft mij rust gegeven, moet ik zeggen, na de rollercoaster van de mmm... dat mocht ook wel eens. Maar het blijft moeilijk hé.
Ik begrijp je twijfel, ik vond het ook een moeilijke stap om naar de gyn te gaan. Maar ik had er bijna een week last van, en dan nog heel langdurige MS elke maand, dus ik was zo'n beetje de helft van de tijd slecht gezind door de hormonen... dat hadden we al iets te lang meegemaakt...
Bij ons is het ook ICSI om dezelfde reden en ik had die pijnlijke eisprong ook al voor de behandelingen, dus ergens heb ik het idee van spontaan zwanger te kunnen worden precies losgelaten...
Dus voor mij was de keuze voor de pil denk ik iets makkelijker.
Ik denk, zolang het niet alles begint te overheersen en je er niet elke maand triest van wordt of fysiek echt teveel last van hebt, dan zou ik in jouw plaats ook geen anticonceptie nemen, maar zodra het te groot wordt in je hoofd, zou ik toch anticonceptie overwegen. Het heeft mij rust gegeven, moet ik zeggen, na de rollercoaster van de mmm... dat mocht ook wel eens. Maar het blijft moeilijk hé.
-
*nat*
- Berichten: 1172
- Lid geworden op: 31 maart 2010, 15:09
ha, 't is hier precies anciens-reünie... 
roisin, oh, nu ik jouw berichtje zag, bedacht ik me ineens 'hoe ver zou ze intussen zijn' en zie net pas jouw nieuws dat je al even bevallen bent!
nog een laattijdige dikke proficiat, hopelijk stellen jullie het allemaal goed!
thanks voor alle hartjes-onder-de-riem dames, I knew I could count on you! dikke knuf.
roisin, oh, nu ik jouw berichtje zag, bedacht ik me ineens 'hoe ver zou ze intussen zijn' en zie net pas jouw nieuws dat je al even bevallen bent!
nog een laattijdige dikke proficiat, hopelijk stellen jullie het allemaal goed! thanks voor alle hartjes-onder-de-riem dames, I knew I could count on you! dikke knuf.
-
Ilse_1977
- Berichten: 274
- Lid geworden op: 18 mei 2010, 14:16
dag Nat, ik voel dat een goed gesprek met mijn man niet veraf zal zijn. Ik bedoel dat we misschien eens moeten gaan beginnen nadenken over anticonceptie, want inderdaad toch is er iedere maand een beetje valse hoop. Het is allemaal zoo dubbel, want rationeel heb ik al heel veel babyspulletjes van ons Kaat weggedaan, en ik weet dat mijn man tevreden is met één kindje en zeer blij is dat de medische mallemolen gedaan is...
Maar emotioneel ben ik nog niet klaar om nu te zeggen iemand van ons laat zich steriliseren, want dan is het waterkansje helemaal uitgesloten.
Het klinkt misschien cliché, maar wist ik maar dat er een " ongelukske" nog zou komen, maar dat weet ge ni op voorhand,hé.
Hopelijk brengt de tijd wat raad....
Vele groetjes aan iedereen hier.
Ilse
Maar emotioneel ben ik nog niet klaar om nu te zeggen iemand van ons laat zich steriliseren, want dan is het waterkansje helemaal uitgesloten.
Het klinkt misschien cliché, maar wist ik maar dat er een " ongelukske" nog zou komen, maar dat weet ge ni op voorhand,hé.
Hopelijk brengt de tijd wat raad....
Vele groetjes aan iedereen hier.
Ilse
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten