Ik wil mijn hart hier eens komen luchten, het is echt nodig na een ruzie met mijn partner gisterenavond.
Ik ben hier enige tijd actief op dit forum. Ik heb tal van IUI's gedaan, onderzoeken... Uiteindelijk hadden we in september goed nieuws, we waren zwanger.
Toen we het wisten waren we allebei heel blij natuurlijk.
Nu ben ik ongeveer 22,5w verder en ik vind het stilaan tijd dat we dingen beginnen te regelen, kopen... Dit is toch niet te vroeg zeker? Het geslacht weten we trouwens al een tijd.
De babykamer + park is besteld sinds begin deze maand, dit heb ik cadeau gekregen van mijn ouders dus hiervoor hebben we geen euro moeten neertellen. Buiten dat heb ik alleen nog maar kleertjes gekocht in de solden. Alleen want partner vind dat minder interessant en kent toch niks van de maten af zei hij zelf. Dus ik had wat kleertjes gekocht, niet zot gedaan en geen dure merken.
Dit is toch een noodzaak dat je kind kleren heeft en zoiets koop je toch op voorhand? Ik heb een 350€ gespendeerd, alles in totaal. Zwangerschapskledij etc komt allemaal van mijn rekening. Dus in principe heb ik tot nu toe alleen die kleertjes gekocht van ons gezamelijk geld. Maat 50 tot maat 62, hiermee zouden we dus tot een 3 maand of 4 maand moeten toekomen.
Mijn vriend wist dat ik kleertjes gekocht had want ik heb ze allemaal getoond toen ik ermee thuis kwam. Hij vond ze allemaal ok zei hij. Gisteren kijkt hij op die rekening en spreekt mij aan. Hij was kwaad dat ik 350€ uitgegeven heb aan kleren voor ons zoontje. Het is uitgedraaid tot een enorme ruzie met verwijten en roepen tot gevolg. Ik voelde mijn hart zo kloppen in mijn keel en voelde de kleine stampen tijdens de ruzie
Ik was er echt niet goed van en voel mij precies schuldig tegenover mijn zoontje, ergens denk ik dat die stress hem last bezorgt. Het ergste van al is dat mijn vriend kwetsende dingen gezegd heeft zoals "Ik wil het kind niet" (of hij het meent weet ik niet) en "Jij bent precies niet graag zwanger". Terwijl ik 2 jaar heb afgezien en al die behandelingen, kijkoperatie, onderzoeken heb ondergaan zonder twijfelen. Hij weet dat en weet dat hij mij ermee kan kwetsen. Na al die verwijten zegt hij opeens dat ik hem respect moet geven. Respect geef je pas, als je het toch zelf krijgt zeker?Een zwangerschap moet een leuke periode zijn met 2 maar bij is het totaal niet zo, dat gevoel heb ik nu opeens. Hij verpest het totaal voor mij. Hij verwacht ook dat ik alles blijf doen in het huishouden terwijl ik vaak rugpijn heb en hem dat ook zeg. Hij stelt zelfs niet voor om in te springen of mij te helpen. Ook toen ik vaak moe was in de 1ste 3 maand kreeg ik vaak te horen dat ik teveel slaap terwijl ik en zelfs de vroedvrouw hem uitgelegd heeft dat dit heel normaal is maar toch krijg ik het te horen thuis.
Het enige wat ik wil is dat hij begript toont en we alles geregeld krijgen op tijd, zolang ik het kan en de laatste maanden kan uitrusten maar zolang hij niet meewerkt zit ik vast.
De kamer ook bijvoorbeeld moet afgewerkt worden en ik wil het doen maar hij vind dat nu niet nodig, dat kan later zegt hij. Moet ik het dan alleen doen? Terwijl hij rustig in de zetel zit of achter de pc.
Hij toont totaal geen begrip. Ik heb met hem al gesproken dat ik het nu wil doen en niet later als ik nog een dikkere buik heb want dan krijg ik misschien te horen dat ik hem niet kan helpen en dat hij alles zelf moet doen... ppffff
Het is echt niet simpel en ik versta het gewoon niet waarom hij het mij zo moeilijk maakt. En dan na zijn woorden gisteren is het hek van de dam. Ik zie het opeens niet meer zitten na wat hij allemaal gezegd heeft. Hij zegt maar dat we met 100€ toekomen voor al zijn kledij. Wat koop je daar nu tegenwoordig mee? En het is niet dat we allebei een slechte job hebben dus qua geld is er zeker geen probleem. Hij wilt precies niet snappen dat een kind geld kost. Hij zit al meer dan 5 jaar te verkondigen dat hij er klaar voor is maar als het puntje bij paaltje komt dan klaagt hij als er dingen moeten gekocht worden. En dan is het nu nog maar de kledij... al de rest moet nog gekocht worden... Ik kijk er niet echt naar uit om bij elk ding met hem in discussie te gaan. Hij moet altijd moeilijk doen over de simpelste dingen. Een flesverwarmer vind hij bijvoorbeeld niet nodig want dat kan in de microgolf, een luiertafel in de living is niet nodig want je kan toch altijd naar boven lopen met de kleine om het in zijn kamer te verversen (praktisch is anders), een apart badje is toch niet nodig want we hebben al een bad en ik moet mij maar bukken met mijn slechte rug, een luieremmer is niet nodig want we hebben toch al een vuilbak (de geur daar denkt hij niet aan want dat zal zo erg toch niet zijn), een traphek is toch niet nodig want wat is het risico dat de kleine van de trap valt en zo is het altijd iets.
Zijn er hier nog dames die last hebben van een partner die echt onbegrip toont?
Ik vind na alles wat je hebt meegemaakt... Het is niet simpel om zwanger te geraken, dan moet je juist blij zijn dat het toch gelukt is, mij maakt het totaal niet uit en ik snap dat een kind geld kost en ik geef het met plezier uit want ik heb er zolang naar uitgekeken maar vind het niet echt fair dat je achteraf dan klaagt dat het allemaal teveel geld kost. Je weet waaraan je begint... Is toch waar?
En het is niet dat hij "jong" is, hij is er bijna 35 dus een beetje volwassen gedrag op die leeftijd is toch niet veel gevraagd.
Of overdrijf ik nu echt met dit? Want het verwijten dat het mijn hormonen zijn krijg ik ook.
