Samen starten 1ste IVF December 2013 / Januari 2014

[Kimmi]

Tinytje, zo spijtig Goed dat je je al wat had voorbereid. Dat de weken nu maar snel gaan voor jou, voor een nieuwe poging! Wordt dat een cryo?

Hopelijk is het niets wies! Want zoiets kan je idd missen...

Vickyw, ik heb hetzelfde: ik slaap al sinds tp slecht, en ben doodmoe. Had ook enkele dagen een misselijk, koortsig gevoel, maar dat is weg. Ben vandaag dag 8 na tp. Nog tot woensdag wachten voor bn, voorlopig nog geen gevoel van ms op komst, ook totaal geen gevoel van zwangerschap.

Dames van jette: wanneer kregen jullie de brief met nieuws over aantal ingevroren ? Spannend...

[AnTan]

Kimmi, na 2 of 3 weken krijg je dat. Meestal weet je net of je zwanger bent of niet.

IK ZIT ER COMPLEET DOOR. Op mijn werk is het nogal een familiale sfeer (onderwijs), veel collega's zijn verwant... Geen goede band ook met velen van hen...
Ik was dus vaak afwezig en gaf nooit briefje van Jette af maar ging naar HA speciaal en vroeg om daar iets vaags op te schrijven zodat niemand zou weten wat er scheelde.
Ik ben dus 6 weken zwanger, na bijna 4 jaren proberen, 3 miskramen, operaties verzwijgen, nooit ziek geweest, altijd voor mezelf gehouden. Want vind dat mentaal VERSCHRIKKELIJK om naar buitenwereld toe het daarover te hebben. Voel me al jaren een mislukking ergens en wil niet dat collega's me zo zien. Kom liever zelfzeker voor en heb liever dat ze niks weten.
Vandaag moest ik iets naar baas gaan vragen en kom ik binnen in bureau en hij zegt: ahja, 't is ivm je zwangerschap zeker !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Die wist dat gewoon!!! Ik schrok me een bult en zei dat het risicozwangerschap was, heel pril was en ik niet kon begrijpen hoe zij dat weten.
Op briefje van afwezigheid (onderwijs) staat nooit een reden. Op briefje van staat (dat zij niet zien) staat een reden, maar zoals gezegd, omzeild zodat ze het niet zouden kunnen weten.
HOE KUNNEN ZIJ DIT DAT WETEN???????????????????????????
En zegt hij dan als antwoord: ze hebben misschien gegist. Heh??? Ze zagen mij weken niet... Dus dat kan niet.
Ik zit er compleet door, want ik ben 6 weken, ik ben zo ongerust dat het weer fout afloopt en dat HEEL DE SCHOOL dit weet. Leerlingen dus eventueel ook. Vind het verschrikkelijk.
Wou het verzwijgen tot 3 of 4 of zelfs 5 maanden als dat kon, zelfs voor mijn eigen ouders. Maar nee. Nu weet school he, en dwz ook schoonouders, want een collega is de vrouw van man zijn broer.
Verschrikkelijk!!!!!!
Dus ga ik het vanavond ook aan mijn ouders zeggen he... Ahja... Ze kunnen het moeilijk als enige niet weten... Vind het echt verschrikkelijk en ben zo kwaad en weet niet op wie ik kwaad moet zijn.
Het is gebeurd en kan niks meer veranderen.
Ik voel nu zo'n druk en een dubbele schrik. Voor mezelf was ik al bang, maar als het nu zou mislopen en ik moet dit zeggen (ofja, mensen gaan het wel weten) aan mijn werk... vreselijk. En ik hou werk en privé ZO gescheiden altijd. Extreem.
We hebben ALLES gedaan om dit te vermijden. We gaan niet eens in eigen stad naar gynecoloog. En daarbij, we zitten daar nog niet eens bij, we zitten nog in JEtte... Vreselijk voor mij dit.
Hopelijk gaat de zwangerschap goed. Maar ik heb nu uren van opjagen en stress en schrik en frustratie achter de rug, en buiksteken en krampen en ben echt ongerust.
Nu naar ouders. Feest daar voor verjaardag van mijn mama en ga het dan maar zeggen he...

[Blauw00]

Hey allemaal...

Ik ben net terug van een weekje ontspannen genieten van een citytrip... Heeft me echt goed gedaan. Ik heb het ook echt nodig zo een rustmaand, en dan plan ik ook altijd leuke dingen!

Tinytje: spijtig voor je dat het negatief is. Ik begrijp je wel helemaal met de utro, bij IUI had ik ook nooit dat ze vroeger doorkwamen maar met dit wel... Raar he. Maar langs de andere kant nu de tweede keer wist ik wel wat er ging komen, en kon ik me mentaal wel wat voorbereiden, toen we dan uiteindelijk het resultaat kregen was ik zelf emotioneel al verder, ik had al iets of wat rust gevonden... Maar dus als ik volgende keer mijn ms niet eerder krijg gaat de hoop natuurlijk pijlsnel omhoog

Kimmi: voor u wordt het ook spannend he, je kan het ook allemaal zo onmogelijk weten hoe en wat... Ik hoop voor je dat het snel woensdag is en je natuurlijk top nieuws krijgt.

Antan: ik begrijp je gevoel wel... Wist je directeur ook niet te zeggen wie of hoe hij het wist? Is inderdaad niet fijn dat mensen het weten zonder dat jij het wilt. Het is uiteindelijk u keuze he. En ben je zeker dat iedereen het weet? Mss maar een paar?
Ik heb er op mijn werk voor gekozen om het aan de meeste te zeggen. Ik heb toen wel duidelijk gezegd dat ik het zou apprecieren dat ze het niet gaan rondbazuinen en ze ook niet elke keer vragen hoe het nu is enz... Als ik er over wil praten het wel zal doen. Langs de ene kant vind ik het wel handig dat de mensen waar ik nauw mee samenwerk het weten, zodat ze niet ambetant worden als ik eens later ben, vroeger vertrek of er ineens een week niet ben... Ook als ik dan af en toe eens wat stiller zijn weten ze dat ... (Ik ben meestal nog al een heel eerlijke, open en positief iemand) en dus in het begin had ik dat niet gezegd maar merkte ze wel dat er iets scheelde en wouden ze allemaal helpen en vroegen ze wat er was ofzo... Ach soms zou ik ook liever hebben dat ze het niet wisten want je denkt ook van wat als het misloopt, en hoe bezien ze mij mss (de vrouw die ocharme geen kinderen kan krijgen) maar ja als het dan misloopt of het nieuws is negatief dan kunnen ze mij wel steunen, soms met kleine dingen zie ik dat ze er voor me zijn...

Zo moet iedereen doen waar je u eigen het beste bij voelt... En in welke situatie je zit op het werk... Het is zo al moeilijk genoeg allemaal...
Ik hoop dat je dit weekend toch wat kan ontspannen!

[AnTan]

Hij wist het via via... Maar NIEMAND weet het, niet onze huisarts, geen familie. Niemand. Ik versta het niet. Ofwel heeft Jette die brief naar plaatselijk ziekenhuis gestuurd en is er iemand daar die dingen zit op te zoeken en dan doorvertelt. Ik heb er geen verklaring voor.

Nee, maar ik heb al 3 miskramen achter de rug. 4 jaren van moedeloos proberen en niet lukken... En als nu IEDEREEN meekijkt en afwacht is de druk gewoon zo hoog. Het is echt niet leuk. Ik ben zelf al zo bang en ongerust. Het is al moeilijk om te genieten, maar nu... Kan er echt niet mee lachen. Op 6 weken, weet niemand dat toch?! En als ze dat WEL weten moet dat toch de keuze van de ouders zijn. Schandalig. Nu ja, ik kom het nog wel te weten... Ben niet blij. Maar psychologisch voor mij is dit echt heel moeilijk om mee om te gaan en nu iedereen te zien staren en denken...

[Muse]

Antan, als jij dat werkelijk tegen niemand verteld hebt, dan kunnen ze het wel geraden hebben hoor…
We zijn niet de enigen met dit probleem. Ik weet heel goed dat als ik ooit een collega heb die opeens een aantal keer na elkaar afwezig is of te laat is en dan zo een dag of drie of wat langer met vage redenen, dan zal mijn radar ook wel afgaan.
Plus, door mijn kinderwens die maar niet vervuld werd en dan iedereen rondom mij zwanger te zien worden heb ik zelf een zesde zintuig ontwikkeld voor zwangerschappen. Lang voor ze het zelf willen zeggen heb ik dat al door. Vraag me niet hoe, ik pik dat gewoon op. Echt raar, maar heb er nog nooit naast gezeten als ik een vermoeden had.

Dus het zou wel kunnen dat er iemand alles bij elkaar opgeteld heeft en dat ze achter jou rug aan het roddelen zijn gegaan…

Dat is heel erg jammer en ik weet dat ik als ik mijn vermoeden heb zwijg als een graf tot ze zelf uit de kast komen. Omdat dat nieuws is dat de mensen zelf willen vertellen als zij er klaar voor zijn.

Toen ik pas zwanger was van onze zoon, wist ik het zelf nog niet, ik ging die dag voor bloedname en een collega heeft die dag tegen een andere gezegd dat ik zwanger was… Vreemd, nu die collega heeft al meer van die dingen gezegd die achteraf bleken te kloppen…

Neemt natuurlijk jouw gevoel niet weg en het is echt rot als je het nog wat langer had willen stilhouden en op een leuke manier aan je ouders vertellen of zo…

Dikke dikke knuffel!!

[AnTan]

maar op doktersbriefje stond iets van mijn eierstokken, een ingreep of zo...
ze zien me daar nooit lopen trouwens, dus ze kunnen dat bijna niet geraden hebben
hij giste ook niet maar zei letterlijk: ahja, je bent hier ivm je zwangerschap!! en hij had het gehoord van administratie... zij wisten dat zei hij
toch raar...
nu ja, niks meer aan te doen... maar niet leuk nee...

[tinytje]

Kimmi: ja volgende keer cryo, we hebben er 3 maar we gaan maar 1tje terugplaatsen hoor.

AnTan: amai, wat een verhaal, kan wel geloven dat dit echt verschrikkelijk is maar zoals Muse zegt, als je zelf zo intensief ermee bezig bent dan valt je frank ook wel sneller als je iets gelijkaardig ziet... Maar denk eerlijk niet dat zoiets zou zijn, want ik denk toch wel als je zoiets meegemaakt hebt dat je weet hoe pijnlijk alles is en zoals Muse zegt hou je het voor jezelf. Nu iedereen anders, en je hebt altijd mensen die niet liever doen dan roddelen (hatelijk!).
Hopelijk krijg je goede steun van je familie en lucht het misschien ook wel op dat je het kan zeggen, zodat je niet constant uitvluchten moet zoeken.
Is natuurlijk echt niet leuk!
Hopelijk kan je het snel een plaatsje geven en kan je snel genieten van je zwangerschap ook!
Mensen die erachter vragen, zou ik gewoon zoals Blauw kort en bondig zeggen dat je hun bezorgdheid begrijpt maar er liever niet over wil babbelen...

Blauw: oooh een citytrip, klinkt zalig! Goed dat je terug opgeladen bent!
Ja ms is niet leuk, maar ben ook wel blij dat ik ze krijg door de utro, want als ik ze dan (hopelijk snel) niet krijg dan ga ik inderdaad wel enorm hopen!

Wij hebben gisterenavond nog een verwendag volgend weekend gepland!
5u30 sauna & welness: 3u privé-sauna en 2u30 verwennen (massages, klei, voetbad... teveel om op te noemen).
We gaan ons keer goed laten verwennen en relaxen, gaat zo'n deugd doen!!!

[Kimmi]

Blauw, super dat je een leuke vakantie hebt gehad !! Dan gaat de tijd toch veen sneller voorbij hé. Hoelang moet je nu nog wachten?

Tinytje, zaaaaalig! Groot gelijk!!

AnTan, das echt zo erg dat het op die manier uitkomt. Misschien is het wel zoals muse zegt, dat iemand dat aanvoelt en er met iemand over gepraat heeft en zo gaat het verder. Ik denk echt dat ze bij mij ook iets denken, over onze behandeling, want idd 1+1 is 2... Af en toe afwezig, soms langere tijd, soms reageer ik stil, als het gaat over kinderen ofzo kan ik soms heel raar reageren, ...

[Vraagtekens]

mja idd mensen leggen heel snel een link hoor... Kijk schat hoe kl het ook is en hoe erg ik het ook vind.. het is nu eenmaal gebeurd en het enige wat je nu kunt doen is gewoon je er bij neerleggen.. het niet aan je hart laten komen, er niet door nerveus worden.. gewoon nu rustig ff afwachten!! je hebt je wondertje al gezien op echo!! dus probeer nu ff alles relax te doen.. en hopen op het beste...

Blauw: ben echt blij dat de batterijtjes opgeladen zijn!

[Michelle]

Antan:
Dit is echt zo'n vervelende en rare situatie. Jammer dat de persoon die het uiteindelijk 'gaan vertellen' is niet de tact heeft gehad om te zwijgen en jou de kans te geven om je moment af te wachten. Nu voel je natuurlijk extra druk. Ik hoop dat het je lukt om dit naast je neer te leggen.
Sommige mensen zitten er, zonder kwade wil, boenk op met hun speculaties.
Onlangs begon een collega zomaar tegen mij over onze kinderwens en over het proces waar we mee bezig waren. Ze kon het onmogelijk weten want er waren maar 2 collega's op de hoogte. 1 die zelf alles heeft meegemaakt en die ik heel erg vertrouw en 1 die er toevallig is opgekomen maar die ik ook vertrouwde. Toch heeft 1 van die 2 zich de mond voorbij gepraat.
Gelukkig vragen ze er zelden iets over en zijn ze discreet. Ik hoop dat jouw collega's toch de fijngevoeligheid hebben om dat ook te doen. Van welk respect getuigen ze anders zeg...!

Ik duim er echt voor dat je je kindje deze keer mag houden. Het is je zo gegund!

[AnTan]

Het is gewoon, als niemand het weet en het loopt fout, dan is dat vreselijk, en mijn man en ik moeten dan echt op tanden bijten, maar dat gebeurt thuis. Niemand weet dat. En dan laad ik mezelf op en voor al de anderen ben ik 'gewoon iemand'. Natuurlijk vraagt iedereen zich af waarom we na al die jaren nog geen kinderen hebben, wetende hoe gek ik op kindjes ben en hoe graag ik mama wil zijn. Maar ik rep er met geen woord over. Heb ook geen 'vrienden' op het werk, is vrij afstandelijk, zeker laatste jaren, DOOR alle problemen...
Dus ik voelde me altijd sterk en zelfzeker en ongenaakbaar overal. En vanbinnen was het altijd hopen dat niemand ernaar zou vragen of over zou beginnen...
We staken ZOVEEL energie erin opdat niemand het zou te weten komen. Zoveel...

Ik weet, er is niks meer aan te doen... Ik leg me erbij neer. Ik probeer me niet op te jagen. Maar nu voel ik me echt 'naakt', alsof iedereen mijn binnenste
nu kent. Mocht het nu mislopen en het lukt nog een jaar of jaren niet, ga ik me compleet een mislukking voelen, (dat voelde ik nu al, maar dat wist niemand)...
Na al die trauma's, 4 jaar lang, 3 miskramen, ingrepen, altijd in vakanties gepland... Niemand wist van iets. Alleen nu laatste maand, december kijkoperatie 1 week ziek (griep, geen vragen), februari PU (cyste op eierstokken, geen vragen), en dan overstimulatie (was in vakantie, en dan nog week thuis, vocht in buik (maar geen verwijzing naar ivf of zwangerschap)...
Nu heb ik IEDEREEN gebeld. Huisarts (die afwezigheidsbriefje schreef), die wist het zélf niet dat ik zwanger was. Overheisdienst die reden wél wist (maar daar stond nooit bij zwangerschap), zij zeiden dat ze beroepsgeheim hebben en diagnoses nooit worden doorgegeven.
Geen ZIEL hier weet waar we mee bezig zijn. We zitten in Jette, 3 provincies verder van ons. Hoe kunnen zij dat toch weten. En je zegt toch niet: 'ah, je bent hier voor je zwangerschap' als je dat niet zeker weet?!?
Enige wat kan is dat een brief van Jette TOCH in computer plaatselijk ziekenhuis is beland en iemand heeft zitten neuzen in mijn dossier en heeft zitten doorvertellen. Iemand die familie is van een collega werkt daar. Dat zou kunnen. Maar om dat dan aan mijn baas te gaan vertellen?!?
Kijk, ik laat het nu rusten tot ik (hopelijk!!!) 12 weken ben (advies ook van gynecoloog hier, die zei dat ik daar nu niet mocht mee bezig zijn) en dan vraag ik het letterlijk op school hoe zij dat wisten.
Het is niet zo'n ramp als het nu allemaal goedloopt. Maar nog 6 weken te gaan, en dan NOG kan er vanalles gebeuren. Ik ging dat maar in eind mei of juni gezegd hebben.
Het is echt niet simpel, om alles altijd op te kroppen en me zo sterk te voelen, en nu bij iedereen (zelfs leerlingen! want collega's hebben kinderen waar ik les aan geef) te moeten afvragen: weten ze het.
En ALS het zou foutlopen... Dan weet IEDEREEN dat. Ik vind dit zo'n schending van de privacy. Niet te doen, en ben zo kwaad. Op 5/6 weken weet je het zélf nog maar allemaal en toch nooit iedereen die je kent? En al zeker geen mensen die je nauwelijks kent en je zelfs niet goed gezind zijn. Ik praat niet over privéleven, dus dat ze het geraden hebben... kan bijna niet, ik zie collega's zelden... En baas en administratie (die het dan eerst wisten zogezegd) zie ik al nooit. Als iemand 2 weken ziek is, is het toch niet logisch te denken: zwanger. Als je niks van die persoon kent.
Goed, ik kom het ooit wel te weten. Maar het is echt moeilijk nu. Ik durf met moeite naar school. En ben nu NOG gestresseerder telkens ik naar wc ga: bloed te zien? Krampen? Oei? Echo? Hopelijk klopt het hartje nog, hopelijk is embryo gegroeid. Ah... dat was ZO al moeilijk. Maar nu, nog zoveel moeilijker. Wat moet ik zeggen als iemand me aanspreekt, moet ik nu echt tegen een halve vreemde zo'n persoonlijke en delicate dingen uit de doeken gaan doen. Kan het moeilijk ontkennen. Ik denk dat ik zou zeggen: "als iemand zegt dat ik zwanger ben, heeft die dat alleszins niet van mij gehoord, dan zou ik dat zélf wel zeggen" en hopen dat ze zwijgen. Enige andere wat ik kan zeggen is idd: "niet bedoeling dat dat geweten is, het is nog vroeg en wil het er niet over hebben". Maar is ook raar. Je geeft jezelf zo bloot en ik ben totaal niet (meer) zo sinds de laatste moeilijke jaren.

Maar goed, het is zo. Ben gelukkig met mijn klein leven in me. Maar ben zo bang, zo zo bang... Ben moe, rug doet ZO'N pijn... krampen, steken... wellicht normaal allemaal... En ik neem het erbij, maar die onzekerheid. Ah, waren we maar een maand verder... Ik hoop zo dat ons kleintje groeit en alles goed gaat verlopen. Hoeveel keer ik lees miskraam op 8 weken, op 10 weken, op 12 weken. Dan denk ik: ZUCHT. En ik weet, je kan dat niet vermijden... Maar toch...

Oke, ik stop met zagen . Er zijn ergere dingen. Maar dit is gewoon mentaal verschrikkelijk voor mij. Wie ik was als persoon kropte ik altijd op, en verstopte ik, en wou ik niet teveel confrontatie mee, gewoon maar bezig blijven met hondjes, met vanalles... Maar nu BEN ik die persoon voor mijn hele omgeving, terwijl het voor mezelf al moeilijk is om daarmee om te gaan.

[RuthDF]

Hoi iedereen,

ik ben efkes het noorden kwijt, hopelijk kunnen jullie me helpen. We starten onze eerste IVF poging.
Morgen heb ik hysteroscopie..
ik neem sinds vorige week zondag de pil (nora), moest op 1e dag van maandstonden. Ik heb echter sinds vrijdagavond pijnlijke borsten en almaar krampen in mijn buik.. Ligt het aan die pil?

groetjes
Ruth

[tinytje]

Dag Ruth, welkom!

Pijnlijke borsten zullen zeker van de pil zijn hoor! Ik had dit ook als ik pil terug moest nemen, mega borsten en pijnlijk.
Geen zorgen maken, dat is normaal hoor.

Krampen, daar heb ik persoonlijk geen last van gehad, maar zou me geen zorgen maken, misschien morgen nog eens vragen aan gynaecoloog.

Succes met de hysteroscopie morgen.

[RuthDF]

Bedankt Tinytje,

ik dacht het al, mijn libido is ook al gedaald
Is inderdaad beetje wennen allemaal, zo die eerste ivf poging..
blij dat er forums bestaan waar je op terecht kan..

groetjes

[tinytje]

Ruth, dat van dat libido is ook herkenbaar, daarom was ik overgeschakeld naar Nuvaring vroeger. Maar voor ivf willen ze dat je een pil neemt.

Veel succes en hier kun je inderdaad terecht! We zijn er om elkaar te steunen. Want uiteraard is niemand graag in deze situatie!