Bij toeval kwam ik op dit forum terecht, omdat wij in hetzelfde traject zitten is het toch “fijn”om ervaringen te lezen.
Omdat het hele traject toch veel spanning geeft heb ik mn best gedaan mn gedachte te verzetten en er niet heel veel mee bezig te zijn.
Little Dancer: Wij hebben jullie gesproken in het Husa Golf hotel toen jullie daar voor de intake waren. Het was een regenachtige dag en jullie hadden net enorm veel informatie ontvangen. Als ik je verhaal lees dan kan ik me niet vergissen. Gefeliciteerd met de positieve test!
5 jaar geleden wilden wij onze kinderwens in vervulling laten gaan. Vanwege endometriose (1 eierstok verwijdering en continu synarel) en lage AMH 0,2 kwamen wij gelijk in aanmerking voor ICSI. Na 8 ICSI pogingen (1 in NL en 7 in Dusseldorf Duitsland) hebben we 1 terugplaatsing gehad van mindere kwaliteit, geen zwangerschap. Na een gesprek met mijn gynaecoloog in Nederland, die nu alles begeleid, over donatie gaan nadenken. In maart hebben we een informatief gesprek gehad met Dominique van IVF Spain te Den Haag, waarna we in april afgereisd zijn naar Alicante voor de intake.
Eind mei zijn wij wederom afgereisd voor 1,5 week naar Alicante voor de daadwerkelijke donatie. Ondanks de decapeptyl depot was er toch een eicel (als je ze wil dan zijn ze er niet, wil je ze niet dan komt er toch eentje op ondanks tegen medicatie). Het was dus spannend of ik niet te vroeg een eisprong zou krijgen, dan zou ik qua hormonen niet meer gelijk lopen met de donor. De donor was gelijktijdig in de kliniek voor controle en gelukkig kon de punctie een dag later plaatsvinden, we bleven gelijk lopen. Helaas werd mijn man een dag later ziek wakker en dat is bij hem vaak een urineweginfectie die vaker al tot in zijn bloed terecht komt. Direct de kliniek gebeld waar we gelijk terecht konden. Na de eerste onderzoeken hebben zij ons naar het internationale ziekenhuis gebracht, daar is hun uroloog de directeur van. Het was inderdaad ernstig en moest aan het infuus met antibiotica voor 3 dagen. Na onderhandelen met de arts mocht hij met infuusnaald terug naar het hotel, s’morgens gingen we dan weer naar het ziekenhuis voor een zakje antibiotica. Hij knapte gelukkig na de eerste keer al enorm op, maar ontspannen was het niet. Gelukkig was er al Tese materiaal die ook gebruikt zou worden, dus dat was geen probleem. Vanaf de terugplaatsing hebben we toen heerlijk nog een paar dagen kunnen genieten. Ik had wel steeds wat krampjes en steken in mn buik, dat kan van alles betekenen natuurlijk. Officieel konden we 2e Pinksterdag de test doen, dat is in NL een feestdag dus dat werd een dag later. Wat een verschrikking dat wachten op het telefoontje uit het ziekenhuis. De uitslag was negatief, we waren verslagen, verdoofd,leeg. We hadden er 1 van de 4 terug laten plaatsen, dus nog 3 kansen over. Al hadden we bedacht om een eventuele 2e poging er twee te laten terugplaatsen.
Op 6 juli zijn we weer naar Alicante gevlogen, om op 8 juli weer terug te vliegen. Ook wij hebben een hond waar we zielsveel van houden en niet te vaak in het pension wil hebben.
Op maandag 7 juli was de terugplaatsing, de blastocyst was na ontdooien van uitzonderlijke goede kwaliteit. Ze raadde aan om er 1 terug te laten plaatsen, deze wilde echt heel graag. Eerst hebben ze nog het progesteron getest (was goed) omdat de vorige poging negatief was, terwijl de blastcyst ook zeer goed was. Deze terugplaatsing hebben we ook als heel bijzonder ervaren. Naast de Progynova, aspirine,prednison,clexane, heb ik de eerste 10 dagen prolutex gespoten ipv utrogestan. Geen krampjes of steken deze keer in de buik. Op de dag van de bloedtest heb ik s’morgens een urinetest gedaan (wilde voorbereid zijn op het telefoontje). Deze was Positief!!!!!, dus de bloedtest ook! Het HCG was 237. Maar we zijn voorzichtig en durven het nog niet te geloven, het moet echt landen. Na 5 jaar teleurstellingen heb je jezelf beschermd lijkt het, je durft niet. Ik was al wel een paar dagen iets misselijk en duizelig over de hele dag, maar die medicijnen kunnen die uitwerking ook hebben. Na 2 weken hebben we de echo in het ziekenhuis, weer een stapje verder. En ja!!! Er klopt een hartje heel hard!!!! Op een mooi plekje in de zon op het terras een heerlijk verse jus d’orange genomen samen, wat onwerkelijk en spannend. Daarna thuis gaan slapen, al die spanning moet eruit lijkt het wel. De dag erna ga ik naar het toilet voordat ik de utrogestan wil inbrengen. Helaas zie ik wat bloed, utrogestan ingebracht en op de inbrenghuls zie ik meer bloed. Dat is schrikken maar uiteindelijk bloed het niet hard door. De volgende ochtend (zaterdag) nog alleen wat oud bloed en besluit de verloskundige te bellen. Als zij klaar is met een bevalling kan ik langskomen voor een echo, helaas werd dit eind van de middag. Maar het belangrijkste, het hartje klopt stevig en regelmatig!! Het blijft enorm spannend, durf nog steeds niet te geloven en heel blij te zijn. Morgen bij de verloskundige weer een echo en overige controles. Stapje voor stapje wordt het steeds echter en durf ik iets meer vertrouwen te hebben. Donderdag gaan wij op vakantie, we hebben daar veel zin in. Even rust en alles laten bezinken en samen dromen van……., dan wordt het steeds echter.
Vanwege de vakantie ben ik minder op internet, maar ik probeer jullie wel te volgen.
Ik wil jullie allemaal heel veel succes wensen, dat jullie dromen mogen uitkomen!
