Omg, het is 5 dagen geleden dat ik iets geschreven heb zeker?
Ik heb wel meegelezen hoor! Maar gewoon weinig tijd/beetje moe om te reageren.
Intussen gaat het iets beter. Niet meer zo kotsmisselijk, maar met momentjes lichtjes. Sinds woensdag voel ik mij beter, en heb ik een heeeeeele grote filet pur gegeten met bearnaisesaus en frietjes. Ook qua vermoeidheid gaat het iets beter, alhoewel ik net zoals jullie voel dat mijn conditie achteruit gaat.
Ik heb het in elk geval verteld op het werk vandaag, en ze waren enthousiast!
Ster: bedankt meid om mij aan te geven wat nou precies het verschil is tussen nekplooimeting en vruchtwaterpunctie, ik wist dat dus niet, en stond al op punt om mijn afspaak te annuleren. Wat ben ik blij dat ik op 6/10 weer zal kunnen gaan naar de gynaecoloog. En ik heb ook gelezen dat jij ook weer in spannende tijden zit? Twee eskimootjes? Hmmm, ik duim al de hele week voor jou!! Heel veel succes om je wachtdagen goed te overleven!
Ann: proficiat om de keuze te maken om naar Alicante te gaan. Het lijkt mijlen ver en een hoop barrieres, maar dat is het niet, ze zullen enkele bijkomende testen doen bij je man denk ik, en je zal snel verder nieuws hebben over jullie mogelijkheden. Ik ben nou even benieuwd naar wat jullie gaan meemaken! Toen wij de keuze maakten om naar Alicante te gaan, waren we ook precies zes jaar bezig... Het is welletjes geweest hé, alle succes!!!
Little dancer: jij stresskonijntje... maar ik begrijp je wel hoor! Ik ben dus ook wel een beetje bang, dat zit er ingebakken! Woensdagavond heb ik weer een kleine bloeding gehad, da's allemaal niet motiverend... Ik mag eigenlijk niet aan al deze verhalen denken, want ik zou er ook gek van worden. Ik tel mee af tot woensdag, en laat ons woensdag iets weten! Ik ben er zeker van dat alles goed zal zijn, ik hoor je het trouwens graag zeggen tegen een ander
: dat zijn topkwaliteiten! Hahaha, wij hebben dus ook zo'n topkwaliteit hé...? Maar ik zeg, ik zit hier lichtjes te glimlachen van achter mijn computer, maar ben zelf geen haar beter!!
Wendelina: hoewel ik vier kilo's vermagerd ben, zit mijn buikje nogal gezwollen hoor. Normaal doe ik een paar keer per week buikspieroefeningen, en dat doe ik nu al 3 maanden niet meer, dus misschien ligt het hieraan? Afin, ik denk niet dat het lang zal duren tegen dat mijn buikje mijn tenen overschaduwen...
En van die regeltjes bij IVF Spain: ik ben blij voor jou dat je het al te weten bent gekomen. Bij mij gaat het zo: ze zei dat ze het normaal mag communiceren vanaf week 12 of zo, maar bij uitzondering omdat ik reeds mijn afspraak bij de gynaecoloog heb op 6/10 wou ze het wel mededelen op 3/10. Komt me goed uit! Ik denk als je genoeg aandringt dat ze het je wel zeggen. Of zo gewoon langs je neus weg zeggen dat de afspraak al vaststaat...
Ik las dan ook nog iets van dat afbouwen van medicatie: ik heb ook het plan gekregen, te volgen vanaf overmorgen.
Smurfinneke: 'k zou ook zo graag fietsen en zwemmen. Lnags hier zegt mijn gynaecoloog dat ik alles mag doen, dus heb ik vorige week eigenlijk wel 2x een lauw bad genomen (ik was zooo moe en misselijk), en dat deed me heel veel deugd. Heb er wel niet teveel in bewogen, gewoon stil zitten met wat eucalyptus olie erin om op te frissen. En vrijen, hah, sorry maar ik ben niet echt in de mood... Met al dat bruin bloed en dan die utrogestan. Ik vind het gewoon vieze smurrie. En dan ja, ook zo misselijk geweest... Neen, echt geen zin gehad. Zelfs niet gefantaseerd, dat zegt genoeg!
Als je weet waarom er zoveel restricties zijn, share it! Ben ook wel benieuwd. Hoe gaat het nu op je werk? Moet je soms geen kindjes opheffen of zo? Lukt het een beetje om fulltime bezig te zijn?
Morgen babyborrel... wat ideetjes gaan oppikken! Denken jullie ook al wat waar te zetten? Waar je plaats gaat maken in huis? Ik ben al eens gaan kijken om mijn geboortelijst aan te leggen, ik smelt gewoon...
Brrr, ben helemaal mijzelf aan het verliezen in zo'n winkel!
Groetjes,
Last Hope
Last Hope, 37j, kinderwens sinds 2008 - Mama geworden dankzij IVF Spain.
. Maar zoals ster en smurfinneke al zeiden, ik zou me toch niet teveel ongerust maken , want das ook niet goed. Je moet er echt in geloven 
ik was ENORM gestresseerd bij zwangerschap jongste. Na mijn miskramen en laag progesteron dacht ik net als jij: ik ben next. Dagen voor echo's liep ik ambetant, overtuigd dat hartje zou gestopt zijn. Ik ben geen ene dag gerust geweest. Ik verloor ook veel vocht vanaf week 17 en aangezien bij eerste zoon mijn vliezen gebroken waren op 35 weken door een vermoedelijke infectie en hij hierdoor kritiek was, was ik ook doodsbang dit opnieuw mee te maken. Toen had ik niks gemerkt en nu was ik té alert op vochtverlies. Zonder overdrijven zat ik dus vanaf 17 w minstens een a twee keer per week op t Verloskwartier. Iedereen kende me er op den duur. Ik was ZO bang. Dus geloof me, ik was extreem gestresseerd. En... mijn zoontje is een extreem rustig lief en blij kindje! Dus nee, je kleintje ondervindt hier ECHT geen last van!!! Jouw gevoelens zijn kei normaal! Ik heb t op gegeven moment besproken met mijn gyn en vroedvrouw die me opvolgden en zij hebben me super begeleid. Ik mocht ook veel vaker op controle komen dan noodzakelijk was en mocht altijd bellen. Blijf er niet mee zitten met die angsten. Een goede gyn begrijpt dit! Maar je dus zeker geen zorgen maken, ze zijn enkel lastig voor jou, niet voor je baby!