Hoi iedereen
Ook wij zitten met serieuze vragen en twijfels, maar ik zal me eerst even voorstellen.
We zijn ook nog een "vrij jong koppel". Beiden dit jaar 32 en zijn sinds 2011 actief gestart met onze kinderwens.
Gestopt met de pil, na enkele maanden nog geen maandstonden ... bleek vroegtijdig menopauze (Ik was toen 28 jaar).
Dit was een hele klap! Ik had geen eicellen meer, en kon dus onmogelijk kinderen krijgen.
Dit voelde voor mij als vrouw aan "als het ergste dat me kon overkomen", omdat ik altijd graag kinderen heb gewild.
Dan zijn we naar Genk - Ombelet gegaan. Kille dokter, maar met een goede reputatie. Daar zijn we ongeveer een jaar aan de draai gehouden met medicatie, bloednames ... vrij snel werd er gezegd adoptie, eiceldonatie of geen kinderen.
Ik had al terug hoop "eiceldonatie". Buiten mijn ouders wist niemand hiervan, heb het een tijdje verzwegen ... maar dit werd te moeilijk. Vooral de vele vragen ... wanneer gaan jullie er eens aan beginnen? Werden me te veel.
Mijn beste vriendin wilde donor zijn ... zomaar zonder dat ik dit eigenlijk had gevraagd!
Mijn hoop groeide ... géén wachtlijst
Plots zeggen ze in Genk .... we doen geen behandelingen meer tot er een eicelbank is, dus ook geen kruisdonatie meer ... binnen een jaartje zal dit in orde zijn ... bel binnen 6 maanden maar eens terug. Wat nu?
Dan hebben we na 3 maanden de stap gezet naar Leuven ... wat waren we blij.
Véél meer uitleg en vriendelijkere aanpak. Ik had hier niet zozeer het "nummergevoel" als in Genk.
Ze vertelde dat een koppel in België met de eicellen van 1 donor een kind zou krijgen. De kansen waren goed.
Als je geen eigen donor kon aanbrengen, lange wachtlijsten, ... zouden ze direct doorverwijzen naar Spanje.
Dit was dus niet het geval! Blij blij ... Een goeie 5 maanden later en een heleboel onderzoeken werden we goedgekeurd.
Zowel ik als de donor die ik aanbracht. De medicatie kon opstarten ... gelukkig dat we waren.
November 2014 eerste inplanting zou gebeuren ... 2 dagen op voorhand bellen ze ...
We hebben dit eigenlijk bijna nooit voor, maar er is géén enkele eicel bevrucht. (De donor had weinig eicellen, waarschijnlijk maar eentje hebben we later vernomen).
Mijn wereld stortte in ... 2000euro en een hoop andere kosten, zomaar weg ... zonder ook maar één poging?
Ik moest nog 1,5 week wachten tot een dokter kon zien. Een ware hel ...
Ze was heel meelevend, zei dat ze dit nog maar 1x had voorgehad. We moesten alle nieuwe kosten ook betalen, maar kwamen terug als 1ste op de wachtlijst ... Binnen de 6 maanden zouden ze een donor hebben.
Terug wat hoop en langzaamaan zie je het dan terug wat meer zitten.
Kerstavond 2014 telefoon van Leuven. We hebben een donor voor je, half januari mag je met de medicatie starten.
Terugplaatsing gepland half febr. Heb telefoon gekregen dat het ongelooflijk maar waar, WEER niet gelukt is.
Geen enkele eicel is bevrucht (PS mijn man is getest, en zou volledig in orde zijn) ... mijn wereld stort opnieuw in!
2x achter elkaar, terwijl het niet zo heel vaak voorvalt?
Hebben wij in dit stukje dan altijd meer pech als anderen? Weer 2000euro armer en nog steeds géén enkele poging gehad.
Ook nu moet ik meer als een week wachten vooraleer ik een dokter kan zien ...
Het kost iedere keer een heleboel geld, zonder dat ik nog maar iets heb kunnen proberen ... Dit voelt aan als "dit is niet normaal".
Ik ga het gesprek in Leuven natuurlijk afwachten, maar verwacht er niet veel van ...
We zijn er nu heel hard over aan het nadenken om toch naar Spanje te gaan ... hier voelt het "als hopeloos aan".
Maar weet niet goed hoe of wat ... vandaar dat ik hier dan ook ben ...
Het is een grote stap en weet niet goed waar we aan beginnen of waar we zullen eindigen ...
Zijn er nog mensen die op dit moment bezig zijn in Spanje of recent?
groetjes
Spooky