Starten met eiceldonatie

[Miss_PJ's]

Mja, kan natuurlijk ook... Maar ik had niet gedacht dat die persoon iemand was die zij zo danig in vertrouwen neemt...
Dus denk dat het eerder iets is van "kijk eens, wat voor een engel ik ben!?"

Goh, ik voel me heel erg falen als vrouw...
Ik heb zelfs nog niet eens de kans gekregen om met eigen eitjes te proberen. Of hoe moet ik dat zeggen. 'T is meteen van aah nee, gaat niet lukken, jij kan alleen met eicellen van een ander kinderen krijgen.
Terwijl andere "worstelen met het al dan niet schandelijk zijn van IVF" (terwijl ik dat gewoon absoluut niet schandelijk vind) en "onze baby is een isci baby, wat moet de wereld wel niet denken"
Zit ik met het idee, zageperen! Je zou blij moeten zijn dat die opties bestaan! Je kan zo alsnog een "eigen" kindje krijgen!
Terwijl dat ik het enkel kan met een eicel van een engel die door alle miserie wil gaan om vrouwen zoals mij te helpen...
Op zich allemaal heel mooi! Maar ook gewoon dik kak!
Ik denk dat wij dat gevoel allemaal wel herkennen, de ene zal gewoon verder zijn in het proces dan ik...
Nu is't gewoon: dit zijn de feiten, te nemen of te laten.
Wil je een baby, dan is het via donatie, ja of nee, geen middenweg of andere opties.

En dat terwijl ik mijn keuzes de hele tijd moet verdedigen ten opzichte van de paar mensen die het weten.
Dat blijft moeilijk! Tuurlijk had ik liever een baby van een eigen eicel! Maar wil dat zeggen dat ik nooit met donatie verder mag tot dat gevoel weg is? Want dan zal ik nooit mama worden!
Daarom zeg ik het gewoon liever niet tegen te veel mensen... Iedereen heeft een mening en doen ook niets liever dan die te verkondigen. Hoe het aankomt, they don't care... Als zij hun ding maar kunnen zeggen en ik moet maar zien wat ik ermee doe! En dat voelt heel erg als veroordelen met momenten...

[Amarillo]

Ja Miss PJ's, ik denk echt wel dat ik je hierin volledig begrijp. Het klinkt allemaal heel herkenbaar. En je hebt gelijk wat je zegt. Voor jou is die stap eigenlijk vanuit het niets 'opgedrongen' terwijl ik dat proces geleidelijk aan heb meegemaakt. Eerst 2 jaar natuurlijk geprobeerd, dan IUI, dan IVF door ontbrekende eileiders en halve baarmoeder, maar uiteindelijk ICSI in natuurlijke cyclus omwille van minieme eicelvoorraad en nu normaal overstap naar eiceldonatie. Het was elke keer een klap maar heb aan het idee kunnen wennen, maar of ik mij er al volledig mee verzoend heb is een andere vraag. Ik denk dat die 'kwaadheid' er wel wat zal blijven inzitten waarom het ons niet gegund is met eigen eicellen. Tegelijkertijd denk ik dan: er zijn er die het nieuws krijgen geen enkele mogelijkheid te hebben en dan prijs ik mijzelf wel gelukkig dat dit allemaal mogelijk is. Tis een beetje vanuit welk standpunt je kijkt en in welke mood je zelf zit, want lukt mij ook echt niet altijd hoor. En dat zal wel je hele leven een stukje van jezelf blijven hoewel ik ervan overtuigd ben dat wanneer je je kindje in handen hebt, dit leed erg verzacht zal worden.
Ik vind het wel erg dat je je moet verdedigen voor de enige optie die we nog hebben om zelf een kindje te dragen. Maar ook daar weer denk ik dat mensen moeten wennen aan het idee. Het feit dat het zo ongekend is maakt wel dat mensen hun eigen mening vormen, maar ze zouden deze beter voor zichzelf houden want ze helpen je er zeker niet mee verder. Feit dat mijn hele omgeving dit proces redelijk van begin heeft gevolgd, maakt dat ze het samen met mij hebben doorlopen en ik moet zeggen dat ik hierdoor geen vooroordelen heb ervaren. Ze leven enorm mee en steunen mij in elke stap die ik zet. Maar het blijft echt een proces wat tijd nodig heeft. Doe het op je eigen tempo en uiteindelijk wijst de tijd uit wat je hiermee wil doen. Het zou jouw keuze moeten zijn of je het kenbaar maakt of niet en niet die van een ander...
Dikke knuffel meid, voel echt met je mee!

[Caroo72]

Eindelijk eens tijd om hier iets te schrijven. Sorry dat het zo lang geduurd heeft, maar had hier gisterenavond een heel epistel getypt en toen ik het wilde opslaan was het weg...grrrr....en toen had ik geen zin om alles nog eens te typen

Wij hebben goed nieuws gehad, wij zijn gisteren mogen starten met suprefact, voorlopig twee weken en dan echo en bn en dan kijken hoe het staat. Ofwel nog een week verder suprefact ofwel starten dan met progynova en dan weet ik het niet, denk een dag of 12-13 progynova en dan tp? Ik weet het niet. Ik houd jullie op de hoogte!

Pj, ik begrijp je frustratie over dat gesprek. Maar misschien had je beter op voorhand tegen haar gezegd dat je liever niet had dat iemand het voorlopig weet en dat je tijd nodig had. Spijtig dat ze het zomaar op deze maníer zegt, toch beetje gevoelloos van haar....maar daar ben je nu weinig mee hé. Wij hebben het tegen onze vrienden verteld, dus hier weten ze het. Maar daar is natuurlijk een heel proces aan vooraf gegaan...van 5jaar...

Amarillo, wat een pech heb je toch!! Maar ik begrijp dat je de pogingen voorlopig wilt opmaken, je hebt op zich ook nog tijd hé ( ik bedoel van leeftijd). Maar denk eraan dat je een poging of twee overhoudt om eiceldonatie te doen. Het deel van jezelf bij eiceldonatie (tp, invriezen, cryo's enzo wordt dan wel terugbetaald). Alleen de medicatie en pickup moet jij betalen van de donor dacht ik....
Wanneer mag je dan opnieuw starten?

[Amarillo]

Oh Caroo wat een fijn nieuws! En nu maar verder aftellen he zodat je binnenkort kan optellen tot 9 maandjes!! Het moet gewoon eens lukken! Succes!

Ik heb van begin gezegd 2 of 3 pogingen met eigen eicellen. En omdat ze na poging 2 nog zoveel hoop hadden gewoon verdergegaan. Nu zitten we na seffes een half jaar nog maar op 2,5 poging dus wil die laatste nog doen, anders ben ik ze toch kwijt... Op die manier nog 3 pogingen over voor eiceldonatie. Ik ben misschien nog jong maar altijd beeld gehad voor mijn 30ste 2 kindjes en ik weet wel dat je dit niet voor het kiezen hebt maar na bijna 5 jaar vind ik het stilletjes genoeg geweest... Goed om te weten wat je zelf moet betalen. Dat is dan zo'n 2000 euro uit eigen zak als ik het goed heb?
Normaal volgende week mijn regels en dan nog maar eens start laatste poging

[Amarillo]

Een gedichtje dat mij er vandaag heeft doorgeloodst en ik graag met jullie wil delen...

Men verwent nu alle moeders
En dat is ook wel verdiend
Maar toch wil ik even denken
En ook even aandacht schenken
Aan alle vrouwen zonder kinderen
Want dat mag toch niet verhinderen
Dat ook zij moeders zijn. Even goed
In hun aderen en in hun bloed
Alleen het lot heeft zo bepaald
Dat zij het moederschap niet hebben gehaald
Of dat zij weer terug moest geven
Haar kind dat had moeten leven
Voor hen doet het nu extra pijn
Om kinderloos, geen moeder te zijn
Daarom wil ik even zeggen
Ik wil bij jullie ook een bloempje leggen

Veel moed en succes in het blijven strijden voor die ultieme wens en dat Moederdag er volgend jaar alvast rooskleuriger mag uitzien!

[Caroo72]

Amarillo, wat een mooi gedicht!!

[Miss_PJ's]

Heel mooi Amarillo! Hart onder de riem!

Seg dames, een heel andere vraag...
Hebben jullie ook relatietroubles gehad door heel het kindjes-verhaal?
Of gaat het bij jullie wel allemaal met rozengeur en maneschijn...

[mich75]

Al van onze eerste poging kregen we te horen om toch eens aan ecd te denken. Nu bij onze 4e poging, 1e in Jette had ik 10 eicellen waarvan 6 rijpe maar geen enkele bevrucht.
Het ligt hoogst waarschijnlijk aan de zaadkwaliteit en niet aan eicelkwaliteit.

Ik probeer al bijna een jaar te wennen aan het idee van ecd, krijg ik vandaag het slechte nieuws en dan denk ik: ecd is toch niet de oplossing.

Pffff wat een miserie toch allemaal, ik hoop iig dat het voor jullie de oplossing is en dat jullie snel een boeleke mogen hebben.

[Caroo72]

Pj, het legt natuurlijk druk op je relatie hé. Ik denk dat het vooral veel erover praten is en ook wat wil jij en wat wilt je man.... Zitten jullie op dezelfde golflengte enzo...
Ik denk dat iedereen het wel eens moeilijk heeft ja... Ik hoop dat jullie er snel uitkomen!

[Caroo72]

Mich, ik zou eens vragen in Jette of ze wat meer onderzoeken willen doen op het sperma van je man.. Niet?
Ik dacht dat ze dat konden...
De moed niet opgeven meid!! Blijf erin geloven!

[Caroo72]

Ik blijf rustig doorsnuiven... Volgend week maandag echo en bn en dan wachten op telefoon! Spannend!!

[schnoebel]

Wat een mooi gedichtje Amarillo ! Bedankt om dit met ons te delen !

PJ, ja het is heel normaal hoor dat er ups en downs zijn in jullie relatie. Is bij ons ook, maar blijven communiceren is heel belangrijk hoor. Samen wat kunnen uithuilen zonder veel te zeggen moet ook kunnen. Mannen laten hun tranen niet zo gemakkelijk vloeien, maar weten dat jullie er voor elkaar zijn.

Mich, hebben ze het zaad van je man al grondig onderzocht ? Ik heb al verhalen gehoord dat in België alles in orde lijkt met het zaad maar in Spanje doen ze daar meer testen op en blijkt er toch een probleem te zijn ...

Caroo, hoe spannend zeg !! Ik heb een decapeptyl spuit gevraagd in plaats van de suprefact, is minder omslachtig is maar 1 spuitje en klaar ermee. Is nogal moeilijk op mijn werk en had geen zin in gedoe daarrond.

Ik moet nu op mijn maandstonden wachten en dan PLatteau verwittigen. 21 dagen later de spuit en dan 2 weken later bloedafname. Als alles ok is contacteren ze de donor. Maar we zijn series aan het twijelen of we toch niet beter naar Spanje gaan ...

[mich75]

We hebben eind juni een afspraak voor nabespreking, mss dat ik bel voor een eerdere afspraak, maar het moet nog ff bezinken.

Ze hebben al redelijk wat onderzoeken gedaan (in andere centra). Ik denk dat we best gewoon ff afwachten wat de dr. te vertellen heeft en wat de opties zijn.

Proberen me niet te druk in te maken, kost alleen maar energie en brengt niets op.

[Amarillo]

Mich: wat zag het er mooi uit met 10 opgepikte eicellen. Dit verwacht je dan zeker niet om weer zonder bevruchtingen te eindigen en dan het nieuws dat het toch niet aan je eicellen ligt... Hoe frustrerend! Ik word er zelf verdrietig van. Ik hoop dat ze hier nog iets mee kunnen doen. Is anders spermadonatie een optie, zijn jullie hier al over uit? Heb je afspraak eerder kunnen vastleggen? Ik hoop voor jou dat ze wat meer duidelijkheid gaan kunnen geven waar het precies misloopt want blijft precies zo wat giswerk he... Veel sterkte!

Schnoebel: hoe komt het dat je terug twijfelt tussen verdergaan met dr P of toch al de stap richting Spanje te zetten?

Caroo: de echo komt dichter en dichter, vind het zo spannend voor je! Hou ons goed op de hoogte he!

Miss PJ's : ik denk dat het nergens rozengeur en maneschijn is hoor Ik vind het ook heel belangrijk dat je erover blijft praten, ook al zit je niet helemaal op dezelfde golflengte. Dat je moeite blijft doen om begrip op te brengen voor ieders standpunt. Hier heel lastig mee gehad omdat ik geen leven zie zonder kinderen en voor mijn man is het geen absolute noodzaak. Ik heb mij dan ook vaak heel alleen gevoeld met mijn wens, maar door te blijven praten hebben we veel meer begrip voor elkaar gekregen en snappen we waarom we er zo of zo mee omgaan. Ik vind dat we er nu alleszins veel sterker voor staan dan 2 jaar geleden toen we nog geen idee hadden dat het zo'n lange lijdensweg zou worden. Ik moet er wel oog voor blijven hebben dat die wens niet alles overheerst en we samen van kleine dingen kunnen genieten, maar heb ook het gevoel dat ik al mijn emoties er ook regelmatig allemaal 'mag' laten uitkomen zonder dat ik schrik heb dat mijn partner mij vreemd zal bekijken. We zijn ook samen aantal keer naar therapeut geweest hetgeen ons hier zeker heeft geholpen. En nu vind ik het fijn om te zeggen dat we als koppel zoveel sterker staan, ik weet dat we alle stappen in dit proces samen zullen zetten! Maar uiteindelijk blijft het een moeilijk evenwicht...

Ik ben vandaag geweest voor een eerste BN (start behandeling). Nu toch wel benieuwd of mijn waardes terug zo slecht staan als vorige keet maar hoop echt dat we nu aan laatste poging bezig zijn, ongeacht resultaat. Normaal vanaf nu om de 3 dagen echo en BN en ik hoop geen al te lange cyclus. 8 juni afspraak met fertiliteitsarts in Jette dus zal krappekes worden...

[mich75]

@amarillo: ik heb nu een afspraak op 9 juni, dus nog een kleine 4 weken.

Spermadonatie is eigenlijk nooit bespreekbaar geweest, mijn man wil een "eigen" kind, ecd zou ondertussen bij hem wel kunnen. Het probleem is dat mijn man al meer dan 15 jaar een kinderwens heeft en dat het in eerdere relaties nooit gelukt is.
Na het nieuws van afgelopen woensdag staat hij volledig open voor tese (daarvoor totaal niet eigenlijk) maar donatie...Hij zegt dat hij zichzelf kent en dat hij het kind nooit echt zal aanvaarden, dat als het lastig doet dat hij met verwijten gaat beginnen smijten.

Ik denk dat we best gewoon even afwachten en dan zien wat de opties zijn en hoe het verder moet.