Hoi Amarillo,
Bedankt voor je reactie. Na een nachtje (onrustige) slaap, voel ik me al iets beter, maar het blijft natuurlijk knagen. Weer die onzekerheid. Ik had gehoopt dat met de overstap naar ecd we eindelijk positievere vooruitzichten zouden hebben.
Waarom we zijn overgestapt op eiceldonatie? Wel, ik zit in de mmm sinds mijn 36e, ben er nu net 39. In eerste instantie leek het niet zwanger worden te liggen aan de mannelijke kant van het verhaal: mijn vriend heeft te weinig zwemmertjes om de eindstreep te halen. Geen probleem, daarom hebben al die slimme wetenschappers ICSI uitgevonden! Bij onze eerste poging had ik "maar" 6 follikels, waar uiteindelijk 4 eicellen (en 2 of 3 bevrucht raakten, maar bij de tp nog maar 1 embryo over) uitkwamen. Niet echt schitterend. Toen van gyn veranderd, die liet meteen een hele hoop onderzoeken uitvoeren, zowel bij mij als bij mijn vriend, en daar leek alles normaal, behalve... bij mij een lage AMH-waarde. Die stond toen op 0.17. Dat is echt bijzonder laag. AMH is een indicator van je eicelreserve, maar het is nog omstreden of het ook iets zegt over de eicelkwaliteit. Desalniettemin doen wij vrolijk voort met de ICSI: 2e poging, ander schema: 3 eicellen, 2 embryo's waarvan er 1 teruggeplaatst werd. Weer niet zwanger. In de nabespreking gooide de gyn de bom in de kamer: "ik zou het met u eens willen hebben over eiceldonatie." Maar op dat moment, ondertussen dik 2 jaar geleden, hadden wij daar helemaal geen oren na, dat klonk als een doodvonnis. Dus koppig doordoen met eigen materiaal. En raar maar waar: de volgende poging (weer een ander schema) leverde 6 eicellen en 5 embryo's op, waarvan er 3 teruggeplaatst werden. Met zo'n resultaat wou ik ook niet beginnen aan ecd,want dat was toch een prima resultaat? We hebben dan nog pogingen gedaan, altijd wel eicellen die vlot bevrucht geraakten en een embryo opleverden, maar de embryo's waren nooit van topkwaliteit en ik raakte maar niet zwanger. En iedere dokter die we spraken, hamerde op het belang van de eicelkwaliteit, en dat dat ons probleem was. Na een pauze van een jaar, na 6PU's op minder dan anderhalf jaar tijd, kon ik er eindelijk vrede mee nemen om over te stappen naar ecd. Ik had er geen zin meer in om telkens bijzonder hoge dosissen hormonen (elke dag 450 Menopur) te spuiten voor zo'n pover resultaat. Telkens weer jezelf oppeppen, hopen, schrap zetten voor de teleurstelling, die er ook altijd kwam, weer uit de put klauteren en van voor af aan opnieuw beginnen met de hele reutemeteut. Nee, ik ging er letterlijk aan onderdoor. Als ecd dan volgens zoveel dokters de wonderoplossing zou zijn, wel, bring it on!!
Maar ja, nu zitten we in de situatie dat er een nieuwe donor is die ons 8 eicellen leverde (wij enorm blij!), maar toch maar 1 embryo. Dat zijn slechtere bevruchtingscijfers dan we met mijn eigen "oude en versleten" eicellen haalden, vandaar dat we gisteren echt in shock waren toen we dat te horen kregen. Dus dan begint het molentje weer te malen he: aan wat ligt het dan? hadden we gewoon pech? zijn de donoreicellen ook niet goed? Ik ben een beetje bang dat de dokter in de nabespreking het op het sperma gaat steken, want dat kan ik moeilijk geloven: bij onze vorige pogingen, met datzelfde sperma, hadden we altijd redelijke tot goede bevruchtingscijfers. En daar hebben we ook al een aantal artsen over aangesproken, of we niet konden kiezen voor spermadonatie omdat dat makkelijker is dan ecd, maar alle artsen zeiden dat het echt wel aan de eicellen lag, dat er met het sperma in se niets mis was.
Allemaal niet leuk, maar wat ik nog het ergste vind, is dat ik nu zie hoe mijn vriend er dreigt aan onderdoor te gaan: hij heeft het nu in zijn kop gestoken dat het aan zijn sperma ligt en loopt daar dan heel ongelukkig over (want dan voelt hij zich plots verantwoordelijk voor het falen, na het schuldgevoel dat hij al had na de eerste diagnose van te weinig zwemmertjes).
Ik mag testen maandag 20 juli. Gelukkig een brugdag op het werk, en de dag nadien feestdag, zodat we wat kunnen bekomen als het slecht nieuws is, en vieren als het goed nieuws is
Soit, genoeg gezaag! Sorry hiervoor...
Ik lees dat er ook wat mensen twijfelen over al dan niet verlof nemen tijdens de ww. In het verleden had ik vaak enkel van PU tot en met TP. Soms hing ik daar dan zelf nog een dagje extra aan, bv de vrijdag om dan tot maandag op 't gemak thuis te kunnen zijn. HEt werk leidde me wel af, maar tegelijk werd ik ook bijzonder onrustig tijdens de 2e ww en kon me dan nog amper concentreren. Voor deze eerste ecd poging heb ik alles op alles gezet en heb ik tot en met volgende dinsdag verlof genomen (niet echt naar de zin van sommige collega's, omdat er ook al andere mensen in verlof zijn), woensdag en donderdag werk ik altijd thuis, dus dan moet ik enkel vrijdag naar bureau en de stress daar de baas kunnen. De maandag daarop heb ik bn, maar ik test altijd een paar dagen eerder met een gevoelige pipi-test
Dus wellicht doe ik dat vrijdag of in het weekend al, dan weet ik al iets.
6 ICSI eigen materiaal. Juli 2015 1e ECD, zwanger, mk 6 weken. Nov-dec 2015: poging met ECD (Barcelona IVF). Negatief. Verdict: slecht sperma. Gestart met dubbele donatie in eigen land. Verse TP 04/16: neg. 6 cryo's. Cryo 1 7/16: neg. Cryo 2 8/16: neg
[url]
).