Starten met eiceldonatie

[katieb]

Wij hebben hier juist te horen gekregen dat onze eerste poging met eiceldonatie mislukt is toch even niet goed van omdat je toch hoopt dat het met "gezonde eicellen" beter zal gaan. We hebben gelukkig nog een cryo'ke. Nu maandstonden afwachten en dan terug bloedname voor de herstart. Heb al gelezen dat sommigen medrol en aspirine nemen. Zou ik dit ook eventueel durven vragen of ik het mag gebruiken? Heeft er iemand ervaring mee? Zowel positief als negatieve reacties zijn welkom.

Groetjes

[Hope83]

Cookie-monster : laat je volgende week nog bloed afnemen? Wat Spanje betreft, zou ik geen compromissen proberen te sluiten naar bereikbaarheid, maar simpelweg gaan voor de kliniek waar jij je het best bij voelt/het meeste vertrouwen in hebt. Bij Bernabeu kan een eerse consult zelfs via skype. Voor een eerste consult hadden wij afspraak op een maandag : zondag vertrokken en dinsdag terug. Zo hebben we maar 2 dagen verlof moeten nemen. In september gaan we voor 12 dagen, maar dat is dan ook ineens onze verlofperiode op het werk. Als er later ook cryo's moeten teruggeplaarst worden, volstaat een verblijf van 2 dagen. Vliegen zou geen probleem mogen zijn.

Katieb : wat jammer. We hopen altijd dat het wel zal lukken met ecd... Gelukkig heb je nog een cryo. Voor mijn eigen pogingen moest ik nu de tp altijd asaflow (bloedverdunner) gebruiken, wrschijnlijk zelfde effect als asperine. Jammergenoeg zonder resultaat.

[Amarillo]

Welkom hier Liesbeth! Ook jij kan beginnen aftellen naar september! Het wordt hier echt weer spannend!
Ik vind het toch frappant dat er velen wel al even zwanger zijn geweest maar dat het op 5 weken misloopt. Ik begin echt te geloven dat het aan de eicellen ligt... Vraag het mij dan ook af of het überhaupt nog zin heeft nog te proberen met eigen eicellen. Denk er meer en meer aan om dit toch niet meer te doen maar dan blijf ik zitten met al mijn medicatie

Cookiemonster: dikke knuffel! Hopelijk geraak je thuis terug wat op je effen! Ik denk dat het niet abnormaal is dat je je regels nog niet hebt. Bij mij duurde het ook 1 a 2 weken. Bij de ene gaat het sneller als bij de andere maar begrijp dat je je zorgen maakt over al dan niet bbz...

Katieb: zo jammer dat het niet gelukt is! We hopen inderdaad dat het dadelijk lukt met gezonde eicellen maar ook daar spijtig genoeg geen garanties... Veel succes alvast met je cryootje!

[Cookie-Monster]

Katieb: zo jammer We leven met je mee. 't Is niet gemakkelijk om slecht nieuws te krijgen, en met ecd komt het idd precies harder aan, omdat je denkt "het zijn andere, goede eicellen, dus nu moét het toch een verschil maken?" Maar een gezonde zwangerschap hangt van zoveel zaken af, kleine dingetjes en grote zaken, en soms heb je gewoon pech... Dat is geen troost, weet ik ook wel, maar we moeten ons ermee verzoenen en doorgaan naar de volgende poging. Ik ben blij dat je nog een cryo hebt! Hopelijk is dat wel een blijvertje. Veel sterkte de komende dagen...

Wat je vraag naar asaflow/aspirine betreft: ik heb dat een aantal pogingen (met eigen eicellen) gebruikt, omdat de gyn dat standaard voorschreef (Asaflow 80, eentje per dag vanaf de PU, is zonder voorschrift verkrijgbaar denk ik, maar anders is het ongeveer hetzelfde als kinderaspirine). Bij mij heeft het die pogingen alleszins geen verschil gemaakt, maar dat kon natuurlijk ook aan mijn slechte eicellen gelegen hebben Na mijn laatste poging met eigen eicellen heb ik aangedrongen op extra onderzoek naar stollings- en immuniteitsafwijkingen. Daar is toen een stollingsafwijking uitgekomen: mijn bloed heeft een verhoogde stollingsgraad. Dat zou kunnen een impact hebben op de innesteling, omdat het bloed te dik is kan het embryo het moeilijker hebben om zich in te graven. En als het bloed te snel stolt, kan dat ook later problemen geven omdat de doorbloeding van placenta naar het kindje niet goed verloopt, waardoor vrouwen met stollingsproblemen bv. gevoeliger zijn voor miskramen. Maar het is allemaal onzeker hoe groot de impact daarvan is. Om je een idee te geven: mijn moeder en grootmoeder hebben de afwijking ook, en zij hebben respectievelijk 2 en 4 kinderen op de wereld gezet zonder noemenswaardige problemen, ze wisten niet eens dat ze de afwijking hadden. Hoe dan ook, ik heb toen het advies gekregen om bloedverdunners (Clexane) te spuiten (totaal ander product dan aspirine, het grijpt in op een ander deel van de bloedstolling) vanaf de PU bij de donor. En ik geraakte zwanger, wonder boven wonder. Maar ligt dat aan die Clexane? Of aan de donoreicellen? Dat is koffiedik kijken, het antwoord daarop zal ik nooit weten. En het doet er ook niet toe, want het is uiteindelijk toch fout gelopen, want ik heb nu net een miskraam. Maar één ding weet ik wel zeker: ik gebruik bij mijn volgende poging(en) opnieuw Clexane. Er zijn ook dokters die het willen voorschrijven als je daarom vraagt, zonder dat je een bewezen afwijking hebt, heb ik al gehoord. Maar er zijn ook artsen die aanvoeren dat als je bloedverdunners gebruikt zonder ze echt nodig te hebben, je weer een verhoogde kans op een miskraam hebt.

Amarillo: ja, 5 weken lijkt ook een mijlpaal. stom, je begint net te geloven dat je zwanger bent en te dromen, en dan komt er toch nog slecht nieuws. Wat je eigen twijfels betreft over nog een eigen poging doen... tja, dat is een moeilijke beslissing meid. Geloof je nog in je eigen eicellen? Als je dat niet meer doet, zou ik het stilleggen. Blijven zitten met medicatie kan niet de belangrijkste motivatie zijn om wel of niet nog eens heel die reutemeteut te doorlopen, want een poging, met eigen eicellen of donoreicellen, is geen pretje he... Kan je die medicatie niet terug geven, of doorverkopen? Ik heb ook nog een ganse doos Menopur in de frigo staan... Maar eens ik de beslissing had genomen om voor ecd te gaan, wou ik absoluut niet meer terug. Het bracht een zekere rust over mij. Maar je moet dat zelf weten, het is zeker geen gemakkelijke beslissing, ik heb er 2 jaar over gedaan

uiteindelijk is zaterdagavond mijn feestweek gestart. Vreselijke krampen (heb ik anders nooit) en direct redelijk veel bloedverlies (bij een gewone feestweek is dat de eerste dag vooral opwarmen en op 't gemak op gang komen). 't Was weer een afsluiting. Eerst de slechte bloedresultaten, dan het stoppen met de medicatie, en dan uiteindelijk die menstruatie/miskraam. We zijn dan ook een dagje vroeger naar huis gekomen uit Frankrijk. Ik had geen zin meer om te blijven. Voor mijn vriend was de vakantie een weekje weg van alle miserie, voor mij was het wachten op een miskraam.

Morgen opnieuw controle en bloedafname. Ik hoop dat mijn HCG dan al gedaald is, zodat ik dat doembeeld van een bbz voorgoed kan opbergen.

Hope: dankjewel voor de tips over Spanje, met verlof en zo. We komen er wel!

Ik ga me eens bezig houden met een paar klinieken aan te schrijven met mijn meest pertinente vragen, zodat ik ze hier thuis kan vergelijken op basis van die antwoorden en dan kiezen en dan asap een eerste consult naar daar. ik wil het allemaal zo snel mogelijk opstarten, zodat het ook zo snel mogelijk achter de rug is. Al die jaren constant in de mmm, het begint te wegen.

[Alice4wonder]

Al één drempel overwonnen ... meelezen met jullie verhalen, en nu zelf ook iets posten.
Wij kregen tijdens de bespreking van ICSI 3 te horen waar ik al voor vreesde, eigenlijk wel verwacht had, maar toch het voor het eerst live horen deed de waterlanders rijkelijk vloeien. "Misschien moeten jullie eens nadenken en het onder elkaar over hebben, over eiceldonatie".
Een logische stap in het stappenplan, ook een hele filosofie over 'wat is ouderschap' te horen gekregen.
Maar eerst is dit voor ons toch héél zwaar doorslikken, ... wat moeten we met deze boodschap ?
De vorige pogingen waren inderdaad niet echt een succes te noemen. Met al een lage AMH-waarde, en blijkbaar ook nog eens een verstoorde deling, waardoor we per ICSI-beurt op de valreep telkens één terugplaatsing hadden en nooit cryo's wegens de kwaliteit.
Intussen las ik hier wat mee, leef ik al mee met jullie zonder dat jullie het beseffen.
Ik merk ook dat, eens de klik gemaakt, hier dezelfde twijfels, angsten en vooral hoop leven als elders op het forum.
Maar mijn vraag aan jullie is : hoe ervoeren jullie die mededeling ? Hoe gingen jullie ermee om ? Hadden jullie dit ook, dat binnen eenzelfde minuut resoluut een 'neen, dat kan ik niet' oversloeg in 'ja maar dan geen kinderen, dan toch wel hoor' ? Hoe hebben jullie het nieuws verwerkt ? En vooral, wat deed jullie beslissen om naar ecd over te stappen ? Hoe gaan jullie er als koppel mee om ? Zijn jullie van plan om het jullie kindje later te vertellen ? ...

Veel vragen, veel tranen, veel onzekerheid.
Maar nu eerst gaan we voor een volgende poging ICSI in natuurlijke cyclus. Misschien, je weet maar nooit, hadden de hormonen een tegenwerkend effect op mijn eicellen en groeien mijn eicellen kwalitatiever zonder al teveel hormonen ?

Veel liefs en oprecht respect en bewondering voor jullie hier !

[liesbeth1987]

Amarillo, dank je
Wat betreft de pogingen met eigen eicellen, ik heb zelf ook nog medicatie liggen, maar wij hebben maar 1 terugbetaalde poging meer, en de medicatie was inbegrepen in de terugbetaalde pogingen, dus daar maak ik me eerlijkgezegd niet druk in. Daarenboven is de kans op bevruchting zo goed als 0 bij ons, ik denk niet dat er een dokter zou zijn die er achter zou staan om volledig met eigen materiaal nog pogingen te doen, wat het natuurlijk wel anders maakt voor mij dan voor jou. Maar als ik bedenk hoe veel pijn die telefoontjes van de ziekenhuizen gedaan hebben met de vermelding 'sorry, weer geen bevruchting opgetreden', dan weet ik dat ik dat echt nooit nog wil meemaken.
Bij ons zal 50% van de eicellen van de donor geïnjecteerd worden met sperma van mijn man, en de andere 50% met sperma van een donor. Dus als er geen bevruchting optreed bij de eicellen die geïnjecteerd worden met het sperma van mijn man, zouden er toch zeker embryo's moeten ontstaan zijn in de andere 50%. Dan spreken we wel al over donorembryo's, maar mijn man en ik hebben daar geen problemen mee, wij willen echt zo graag een gezinnetje (zoals iedereen hier uiteraard), en dus hebben we afgesproken dat we het zo gaan doen
Maar, ik zou zeker mijn beslissing niet laten afhangen van de medicatie, want dat is een beslissing waar je later spijt van zal hebben, ik zou beslissen volgens mijn gevoel...

cookiemonster : bedankt , en ook van mij een dikke knuffel!

Alice4wonder : bij ons sloeg het advies van de dokters van het ene uiterste in het andere over, onze eerste gyn zei eiceldonor, de 2e zei spermadonor, en ja, dan zijn we met deze resultaten naar een 3e dokter gegaan, en die zei ook eiceldonor. Er is uiteindelijk geen enkele dokter die het zeker kan zeggen, want op zich is er met mijn man niks mis, en met mij ook niet... Ik heb geen lage eicelreserve, ik maak voldoende eicellen aan voor IVF/ICSI, en ook in het labo hebben ze nooit iets 'mis' gezien aan mijn eicellen of aan het sperma van mijn man. Er is dus heel wat tijd over gegaan om hierover na te denken en het te laten bezinken, al moet ik zeggen dat ik daar van bij het begin af aan geen enkel probleem mee had, het kindje groeit in je eigen buik, ik ken meer dan genoeg kinderen die fysiek niet op hun ouders lijken, en uiteindelijk is wat we willen vooral een gezin, en dan maakt het niet uit waar dat celletje vandaan komt Ik ben van plan om (als het lukt om zwanger te worden), veel te lezen en op te zoeken over hoe je dit aan je kind uitlegt (of net niet...), en verder maak ik me daar geen zorgen om eerlijkgezegd, ik weet dat dat allemaal wel goed komt.
Al zou ik het uiteraard ook begrijpen als anderen de stap naar een donor niet zetten, dat is iets dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken, maar, voor mezelf voel ik me daar gewoon goed bij, omdat we zo toch nog een kans krijgen om een gezin te starten

[Cookie-Monster]

Hallo Alice, welkom in ons clubje

Ik zit sinds begin 2012 in de mmm. Na mijn eerste (mislukte) poging overgestapt naar een andere gyn, die meteen mijn AMH-waarde liet meten en die was blijkbaar bedroevend laag. Dat verklaarde meteen waarom ik niet veel eicellen produceerde: eerste poging 4, tweede poging 3. Wel telkens een terugplaatsing gehaald. Na de tweede poging kregen we te horen "ik zou het met u eens over eiceldonatie willen hebben, want dat zal uw kansen drastisch verhogen." Maar dat was zo'n onverwachte boodschap, ik was daar helemaal niet klaar voor en had er dan ook geen oren naar. Ik weet nog dat ik net na dat gesprek 3 weken verlof had (ik veranderde van statuut op het werk en moest daarom eerst nog al mijn resterende verlof opnemen), wel, ik heb dat verlof al huilend doorgebracht. 3 weken aan een stuk. Het spookte constant door mijn hoofd, ik vond het een doodvonnis om te horen dat je eigen eicellen niet voldoen. En wij waren in de mmm beland door een mannelijk probleem (onvoldoende zwemmertjes). Het klinkt wellicht cru, maar op dat moment vond ik het vreselijk oneerlijk dat ondanks dat mannelijk probleem ik moest afzien van mijn eigen dna.

We hebben dan nog met de gyn gepraat en hij wou mijn eigen eicellen, als we daarop aandrongen, wel nog gebruiken, maar hij wou vooral dat we beseften dat onze kansen niet bijster hoog waren. Wij deden koppig door, en de volgende poging was het juiste schema: 6 eicellen, 5 embryo's! Maar niet zwanger. uiteindelijk 6 pogingen gedaan, koppig doordoen. Na de 6e mislukte poging ben ik gecrashed. Diagnose: geagitteerde depressie. Op doktersadvies een paar maand afstand genomen van de mmm. In het begin vond ik dat een hel: stilstaat is achteruit gaan! Maar na 2 maand kon ik eindelijk afstand nemen en was ik blij dat ik niet meer heel de tijd bezig was met plannen van een volgende poging. Pas dan besefte ik hoe zwaar het voorbije anderhalf jaar geweest waren, wat een uitputtingsslag met mijn lichaam en geest.

Uiteindelijk heb ik een jaar pauze genomen en op het einde van dat jaar was ik er eindelijk rijp voor om te zeggen "Dit hoeft voor mij niet meer, ik ga mezelf niet meer uitputten voor ocharme 1 eicel van belabberde kwaliteit en mezelf zo weer klaarzetten voor de zoveelste teleurstelling. Geef mij dan maar een donor." Zo gezegd, zo gedaan. En sindsdien heb ik er geen moment spijt van. Ik mis die mmm niet. je bent er niet helemaal uit natuurlijk als je met een donor werkt, maar het voelt minder zwaar, omdat je niet meer zelf dagelijks hormonen moet spuiten, het is uit jouw handen. Waar ik vroeger een controlefreak was, gaf me dat nu een zekere rust. Het is niet altijd makkelijk, en af en toe sta ik er ook nog bij stil wat de gevolgen zijn. Het kindje zal niet op mij of op wie dan ook van mijn kant van de familie lijken. Terwijl er in onze familie jaarlijks dia's getoond worden van het gezin van mijn grootouders en iedereen het dan uitroept hoe neef X of nicht Y lijkt op tante zus of nonkel zo (en dat zijn dan niet de ouders, maar de familietrekken zitten er wel duidelijk in). Op die momenten springen de tranen nog in mijn ogen als ik me dan bedenkt dat dat bij mijn kindje niet het geval zal zijn. Of ik vraag me dan af hoe ik ga reageren als het kindje een rebelse puber is en in een of andere "ruzie" uitroept "jij bent mijn moeder niet, want het was jouw eicel niet!" Maar dat zijn zorgen voor later

Op dit moment ben ik vooral blij dat ik de beslissing genomen heb en dat ik weer rust in mijn hoofd heb.

De eerste poging hebben we met gemengde gevoelens ervaren. De donor leverde 8 eicellen (joepie!), maar slechts 1 embryo (oeps). En ik geraakte zwanger, maar een paar weken later toch miskraam. Wij trekken voor een volgende poging naar het buitenland, een beetje teleurgesteld in de Belgische gang van zaken. Dus het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar ik ben ongelooflijk blij dat ik geen follikelmetingen meer moet ondergaan. Die vond ik vreselijk: altijd weer die teleurstelling omdat er zo weinig waren en de angst of er wel een eicel zou uitkomen, of die rijp zou zijn, bevrucht zou geraken, etc.

Als koppel is het ook niet makkelijk. In het begin had ik het er moeilijk mee dat mijn genen niet doorgegeven konden worden. Ik vond het toen oneerlijk, onrechtvaardig. En mijn vriend voelde zich schuldig, omdat we initieel door zijn probleem in de mmm beland waren. Dus die stelde toen voor om spermadonatie te doen, met mijn eicellen, maar ik zag ook in dat toch niet zou werken, mijn eicellen zijn gewoon niet goed genoeg... Nu nog spreekt hij soms van embryodonatie, of de combinatie eicel + spermadonatie, om het "eerlijker" te maken maar daar ben ik nog niet klaar voor. Als we nog een kans hebben op een kindje van ons twee, ook al is dat met donoreicellen, dan vind ik dat prima. Ik denk ook dat je als vrouw een intieme band met je kindje opbouwt tijdens de zwangerschap. Tegen de geboorte ben ik wellicht al vergeten hoe die eicel er geraakt is

Wij zijn wel van plan om open kaart te spelen met het kind, van jongs af aan, zodat het niet als tiener opeens een bom is "we willen eens met je praten over je afkomst", maar het idee en het besef bij het kind gewoon langzaam groeien, een stapje per keer. En er ook achteraf geen duidelijke scheidingslijn is "vanaf dan wist ik het". Je moet eens kijken op de website van de vzw Donorfamilies. Er bestaan tegenwoordig boekjes om de allerkleinsten al wegwijs te maken in de wondere wereld van donorkindjes

[*Nina*]

Wat een verhalen lees ik hier… Wat moeten we allemaal doorstaan voor wat bij anderen zo vanzelfsprekend lukt.
Wij hebben nu ook de stap gezet naar ecd. We staan op de (lange) wachtlijst in UZ Gent. Momenteel bekijken we ook de andere opties.
De beslissing om met ecd verder te gaan was niet op één dag gemaakt, hoewel het ons eindelijk weer hoop gaf, heeft het idee wel moeten rijpen. Alice, hoe je die ene minuut omschrijft, is heel herkenbaar 
Langzamerhand kwam de overtuiging dat het wel degelijk als mijn eigen kindje zal aanvoelen, en begon mijn man te geloven dat hij wel degelijk een kindje met mij zal krijgen en niet met ‘een andere vrouw’...
Uiteindelijk nam het gesprek met de psychologe de laatste twijfels weg (hoe vertel je dit aan je kind, kan je kindje wel omgaan met die boodschap, en met het feit dat het de biologische mama niet kan ontmoeten doordat wij die mogelijkheid hebben uitgesloten…)
De beslissing voelt als een enorme bevrijding voor ons. Nu de knoop is doorgehakt, kijken we weer hoopvol naar de toekomst. Diezelfde ‘hoop’ zoals drie jaar geleden, toen bij mijn man subfertiliteit werd vastgesteld en ICSI ongetwijfeld de oplossing bood. Gaandeweg nam mijn optimisme af.. en 5 ICSI pogingen later, blijken ook mijn eicellen van slechte kwaliteit te zijn.
Ik kan mij inbeelden hoe heftig het is om na een gelijkaardig parcours, dan te horen te krijgen dat een poging met gedoneerde eicellen niet is gelukt…
Ik leef echt met jullie mee en hoop uit de grond van mijn hart dat het voor ons allemaal is weggelegd

[Amarillo]

Cookiemonster: ergens heb ik wel het gevoel volledig klaar te zijn voor eiceldonatie, bij mij is er echter altijd een maar. Ik geloof ook nog altijd dat het juiste eicelletje van mijn eigen tot een succesverhaal kan leiden. Ik ben, denk ik, wel realistisch genoeg om te weten dat die kans maar heel klein is. Maar daar wringt het mij een beetje: ik wil er alles voor doen met mijn eigen eicellen maar wil tegelijkertijd de grootste kans hebben op zwangerschap wat iedereen wil natuurlijk ik ben een eeuwige twijfelaar en wanneer ik een keuze heb gemaakt begint die molen weer te draaien van misschien toch nog dit of dat... En die centen die in medicatie steken is natuurlijk niet de grootste motivatie maar speelt wel mee. Word soms gek van mijn eigen getwijfel!
Was je hcg goed gedaald bij controle? De keuze van Spanje definitief gemaakt? Geen twijfels meer? Was je eigenlijk erg ontevreden van jouw behandeling bij dr. P?

Hoi Alice4wonder! Welkom hier! Heb je verhaal in het andere forum ook gevolgd! Spijtig dat je je hier toch 'moet' aanmelden... Om op je vragen te antwoorden:
-bij mij sloeg de boodschap van lage AMH en daardoor waarschijnlijk eiceldonatie in als een bom. Was mij van geen kwaad bewust. Ik had al allerlei andere moeilijkheden die waren vastgesteld waardoor ik misschien naïef dacht dat het daar wel bij zou blijven. Ze gaven mij echter nog een kleine kans met eigen eicellen en die heb ik dan ten volle gegrepen. Nu je ziet, ondertussen al heel wat pogingen verder, maar ik heb mij wel met het idee kunnen verzoenen. toch blijft die twijfel van misschien kan het toch nog... Vooral omdat ik zwanger ben geweest blijf ik hier toch nog wat in geloven, maar die miskramen op 5 weken bij meerdere dames hier zijn misschien toch gelinkt aan een slechte kwaliteit, wie zal het zeggen?
- ik had nooit gedacht dat we gingen moeten denken aan iets als eiceldonatie, had er zelfs nog niet van gehoord. Voor mij is het echter altijd heel duidelijk geweest. Ik zou er alles aan doen om een kindje te kunnen krijgen en als dat met eiceldonatie is, dan zal het zo zijn... Je streeft er natuurlijk naar dat het zoveel mogelijk van jezelf is. Het moeilijke vind ik de keuze die ik hierin krijg. Ergens goed, maar ben een eeuwige twijfelaar dus die afweging maken is heel vermoeiend
- mijn partner heeft er geen moeite mee dat het op die manier zal gaan, hij volgt mij in de stappen die ik wil nemen.
- het kindje zal het hier snel weten want mijn hele omgeving is op de hoogte waardoor het het verborgen willen houden niet meer mogelijk is. Ik wil het wel zelf vertellen natuurlijk. Hoe dat zal moeten gaan, daar moet ik mij nog in verdiepen
Veel succes met ICSI in natuurlijke cyclus! Wie weet welk effect dit heeft op jouw eicellen en hopelijk moet je niet meer stilstaan bij al deze vragen!

Liesbeth: ik vind het super dat je zo positief in dit verhaal staat! Ik herken wel veel dingen wat je zegt, maar bij jou lijkt het wel of je nergens over twijfelt...

Nina: ook welkom hier! Uiteindelijk hebben we allemaal een lang en ook verschillend parcours afgelegd maar toch lopen al onze verhalen zo gelijk... Door dit forum voel ik mij echt normaal, terwijl ik mij anders misschien constant het buitenbeentje was blijven voelen.

Hier, na weer wat geklungel in Jette, mogen we toch nog eens starten met een poging... Structuur in baarmoeder was verdwenen. Had ook veel krampen en bloedverlies gehad dus hoopte er wel op. Dan hebben ze toch nog een bloedcyste gezien op mijn rechtereierstok maar deze geeft geen hormonen af dus we gaan er nog maar eens voor! Nog een maandje en dan weten we of mijn zus aanvaard wordt als eiceldonor... Zo kruipt de tijd weer verder.

[Caroo72]

Dag iedereen, het heeft mij even tijd gekost om bij te lezen. Heb effe een time out genomen om over bepaalde dingen na te denken. We hebben vandaag onze reductie gehad van 2 embryo s. Een moeilijk moment, want uit de 12 weken echo met nekplooimeting bleek dat alle 4 foetussen goed waren. Dan is het moeilijk om afscheid te moeten nemen van 2 gezonde foetussen, maar 4 was echt geen optie, veel te veel risico's, zowel voor mij als voor de baby's. We hebben ook niet gekozen voor de vlokkentest, omdat de nekplooimeting goed was.
De eerste 48u zijn cruciaal na de reductie en de eerste week erna is er nog kans op infecties, maar alles was heel steriel gedaan, dus laat ons hopen dat dat niet gebeurt.

Cookiemonster, die onzekerheid moet een hel voor je geweest zijn. Spijtig dat het geen goed einde had, vind het erg voor je!! Jullie gaan nu zeker voor Spanje? Heb je daar al nieuws van? Nog iets van Dr Pl gehoord?

Amarillo, meid, hopelijk vind je binnenkort wat rust in je hoofd. Ik begrijp je dillemma heel goed! Eigen eicellen versus die van iemand anders....hopelijk zijn alle testen van je zus prima!

Katieb, wat jammer van je eerste poging! Het is zeker niet gemakkelijk om dit te verwerken! Zeker omdat je altijd de gedachte hebt van, nu zijn het goede eicellen, dus nu moet het goed gaan. Enfin, zo was mijn gedacht toch meestal...
Ik hoop dat het cryo tje je je geluk mag brengen, ik duim voor je!

Welkom Nina, geloof me, ik ben zwanger van mijn eerste ecd poging en het voelt echt niet aan alsof het mijn kindje niet is. Ik was zo blij dat ik eindelijk zanger was dat alle twijfels die er eventueel waren , weg zijn. Heb je al een idee wanneer je aan de beurt bent?

Welkom Liesbeth en alice4wonder! We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en dat maakt dat het fijn is als je je hier wat kunt laten gaan. Soms heb je goede dagen en soms slechte dagen. Fijn dat iedereen mekaar hier begrijpt en hopelijk de pijn van iemand anders klein beetje kan wegnemen door een vriendelijk woordje....veel succes!

[Valaki]

Ik kan me voorstellen dat dat een erg moeilijk moment was. Lijkt me echt allesbehalve evident...
Verzorg je maar goed, hè!

[Alice4wonder]

Dank jullie wel allen die me hier wat hun eigen ervaringen willen delen ... doet deugd en tevens veel stof tot nadenken, al heel veel onder ons gebabbeld en nu ook wat lectuur besteld ...
Intussen eerst alles nog op de pogingen in natuurlijke cyclus zetten, maar intussen 'wennen' wij aan zienswijzen die we voorheen niet wilden/konden zien en gaan wij een heel proces door.

@Caroo, ik las je verhaal ook mee. Wat een hartverscheurende beslissing hebben jullie moeten nemen. Maar volkomen begrijpelijk rationeel, natuurlijk zijn de emoties vaak deze die de bovenhand nemen ...

Intussen lees ik verder mee ... en duim voor jullie allen x

[Valaki]

In navolging van Alice, wil ik hier eigenlijk ook al eens posten. Ik wilde dat al een tijdje geleden doen, maar het voelde ergens niet helemaal juist, omdat ik ook nog eerst een poging met eigen eicellen ga doen.

Toen ik na icsi 4 naar dr. Platteau stapte, duurde het eigenlijk niet lang voor hij het woord eiceldonatie in de mond nam. Ik had bij de eerdere rondes immers telkens heel weinig eicellen geproduceerd, ondanks hoge dosissen stimulatie.
Hij wilde wel eerst eens proberen hoe ik op Elonva zou reageren. Dat bleek voor mij zo ongeveer het wondermedicijn. Maar liefst 17 eicellen, waarvan 10 bevrucht. Daar was hij dus al stomverbaasd door. Nog verbaasder was hij dat van die 10 embryo's de meeste een erg slechte kwaliteit hadden. Dat kon hij moeilijk rijmen met mijn leeftijd (26).
Inmiddels is die icsi 5 alweer een tijdje achter de rug. Geen van de 3 embryo's die nog wel een goede kwaliteit hadden zijn ingenesteld. Bij de bespreking die erop volgde, begon hij opnieuw over eiceldonatie, maar dan telkens breekt hij dat voorstel dan ook weer af "omdat ik nog zo jong ben". Het frustreert me mateloos dat hij bij eender welke andere vrouw wel eiceldonatie zou aanraden in mijn situatie, maar dat hij blokkeert op mijn leeftijd. Uiteindelijk gedraagt mijn lichaam zich niet naar mijn leeftijd, dus waarom is die leeftijd dan nog relevant? Kijk, ik had het ook liever anders gezien, maar het is nu eenmaal zo.

Uiteindelijk heb ik dan besloten om zijn advies nu te volgen, aangezien ik nog 1 terugbetaalde poging heb. Het wordt dus nog 1 ronde Elonva. Moest die ronde niet lukken, zie ik het niet zitten om precies dezelfde soort poging (die dus herhaaldelijk faalt) zelf nog te financieren. Dan wil ik eigenlijk verder met eiceldonatie.
Voor mezelf vind ik het idee van eiceldonatie niet problematisch. Wat ik dan weer wel belangrijk vind, is dat ik niet wil dat ik straks een kind ter wereld zet met zowel anonieme eiceldonor als zaaddonor. Dat zal dus nog behoorlijk wat uitzoekwerk zijn, maar lijkt me niet onoverkomelijk.

Wat denken jullie?

[Amarillo]

Grrrr... Ben nog maar eens gecrasht. Vandaag follikelmeting in Hasselt... Goed mevrouw, geen bloedcyste meer te zien. Oef! Maar die structuur in uw baarmoeder is nog altijd aanwezig hoor en zolang die er zit kan u niet verder, ik zou toch eens op controle gaan in Brussel. Ja, dat heb ik afgelopen donderdag gedaan en toen was het weg... DM namiddag opgebeld, want zij hadden enkel nieuwe bloedname ingepland volgende week (lange cyclus) maar hadden niet kunnen lezen op formulier dat structuur nog steeds aanwezig was. Ik moest dan een dringend consult bij dr De Vos in laten plannen maar dat kon pas 1 september en ondertussen? Eventueel een extra echo, nog maar eens in Brussel om het nog eens te laten nakijken en anders wisten ze het niet goed. gynaecologen overleggen niet met elkaar en dus word ik maar van kastje naar de muur gestuurd. Radeloos naar mijn man gebeld en deze was furieus omdat ze ons blijven rondsturen zonder maar eens te overleggen. Hij heeft dan naar de counselor gebeld om te vragen wat er nu van was en hierdoor heeft een andere gynaecoloog mijn dossier onder handen genomen. Ik ben niet de persoon die mij snel kwaad maakt, maar blijkbaar heeft dit dan wel resultaat.. Besluit: vrijdag echo en BOZ in Brussel en dadelijk nabespreking met deze gynaecoloog... Ik word er zo moe van. Mijn besluit staat nu wel vast. Eens mijn baarmoeder in orde is zal het eiceldonatie worden! Ben het zoooo beu om op en af gestuurd te worden voor vanalles en nog wat. Hopelijk zal dit met donoreicellen iets vlotter verlopen maar voor mezelf sluit ik hoofdstuk met eigen eicellen af. Weet niet of ik deze beslissing maak volgend uit de emoties van vandaag maar voor mij is het echt genoeg geweest... Sorry voor egopraatje maar moest er even uit

Caroo: heb vaak aan je moeten denken de laatste weken en hoopte dat de natuur je het wat gemakkelijker had gemaakt. Wil natuurlijk wel zeggen dat het allemaal heel sterke embryootjes zijn. Veel sterkte met het afscheid van 2 van die vechtertjes, maar nu ook al je positieve energie voor die andere 2. De eerste 48u zijn ondertussen gepasseerd en hoop dat dit zonder lichamelijke problemen is verlopen, psychisch zal niet te onderschatten zijn maar ik hoop dat het genieten nu echt mag beginnen! is het dan een eeneiige tweeling die nu verdergroeit? Hou ons maar op de hoogte van het verdere verloop! Je bent een moedige dame!

Valaki: waren embryo's dan zo slecht? Uiteindelijk zijn er toch 3 van de 10 teruggeplaatst kunnen worden... En wat die leeftijd betreft, daar zouden ze zich niet op mogen vastpinnen. Nu, ze gaan altijd uit van wat het normaal zou moeten zijn, maar daar kom je niet ver mee he als er geen resultaat van komt. Ik vind het ook niet normaal dat ik op 30 jaar mijn menopauze inga, maar moet ook wel zeggen dat ze omwille van mijn jonge leeftijd ICSI in natuurlijke cyclus hebben willen proberen. Ik denk, moest ik ouder zijn geweest dat dit ook geen mogelijkheid was. Ik hoop dus echt dat ze denken in functie van jou en niet van wat het zou moeten zijn... Is ICSI in natuurlijke cyclus bij jou nooit ter sprake gekomen? Mag ik vragen waarom je er moeite mee hebt dat de donatie van zowel zaad als eicel anoniem zou gebeuren?

[Valaki]

@Amarillo:
Mja, ik denk dat dat het ook zo moeilijk maakt. Je krijgt alle info via de gyne, dus die info is eigenlijk al gekleurd op een bepaalde manier. Maar als de gyne dus de resultaten te horen krijgt van de embryoloog (terwijl je erbij zit) en dan echt stomverbaasd is en zegt dat dat op mijn leeftijd echt zo niet zou mogen zijn, dan klinkt dat niet zo bemoedigend, in ieder geval. Maar het is sowieso redelijk onvoorspelbaar hoeveel kansen je met je eigen embryo's maakt in vergelijking met de embryo's van anderen, I guess.
ICSI in natuurlijke cyclus is nooit ter sprake gekomen, nee. Maar al bij al was de vorige ronde toch wel redelijk succesvol te noemen, dus is het misschien niet zo vreemd om nu eenzelfde schema te krijgen.
Qua anonimiteit van doneren, lijkt het mij toch heel wat voor een kind om te verwerken dat je niet alleen geen vader hebt (bam in spe), maar dat je ook nog eens niemand kent die genetisch aan je verwant is, en dat je ook nooit iemand zal kunnen leren kennen die genetisch aan je verwant is. Het is natuurlijk niet te voorspellen hoe een kind daar echt mee omgaat, en de manier waarop je erover praat zal ook wel veel uitmaken, maar het lijkt mij wel redelijk heavy om met zoiets te dealen als kind/tiener/adolescent. Een van de scenario's die ik in mijn hoofd heb, is dat een van de 2 donoren uit mijn familiekring zou komen. Maar goed, dat is sowieso niet iets waarmee ik over één nacht ijs wil gaan.

En amai zeg, wat hebben ze jou van 't kastje naar de muur gestuurd! Hopelijk valt het allemaal wat mee vrijdag en krijg je eindelijk duidelijkheid. Veel succes!