Starten met eiceldonatie

[Amarillo]

Mich: ik vind het zo superjammer voor je! Het is echter nog niet verloren maar je hoop is maar heel klein he als je die witte testen in handen hebt... Ik blijf toch nog wat verderduimen! ben je vandaag al geweest voor BN?

Cookie-monster: alles wat je schrijft is zo herkenbaar voor mij. Ik ga morgen ook nog eens naar mijn therapeut want heb het gevoel dat ik weer op mijn limiet zit en Vraag mij ook af of het allemaal de moeite waard is... Heb laatste tijd echt het gevoel dat ik gewoon volhard in de boosheid. Ik krijg precies zoveel signalen dat het niet mag zijn maar ondertussen doe ik lustig verder. Kan mij er echt niet bij neerleggen dat het moederschap niet voor mij is weggelegd! Maar als ik jouw verhaal lees, denk ik dat we allemaal zulke periodes meemaken en haal ik er moed uit om jullie ook te zien verdergaan na een periode vol twijfels. Uiteindelijk weer die positieve vibes vinden om terug voor die droom te gaan!
Fijn dat je wat gerustgesteld bent over de donorconceptie! Het is niet niks he waar jullie voor staan! Het heeft allemaal zijn tijd nodig, maar tijd leert ons ook dingen in een bepaald perspectief plaatsen en waar je nooit dacht voor te willen gaan, kan toch zo anders uitdraaien als je alles hebt kunnen wikken en wegen. Ik vind dat proces vaak wel 'mooi' om te volgen... Klinkt misschien raar, maar het ontroert mij gewoon enorm en ben ervan overtuigd dat wij ons kindje supergraag gaan zien en dat dit omgekeerd ook zo zal zijn!
Voel je je ondertussen al wat beter?

Oh Caroo, terug in het ziekenhuis... Maar nu ga je niet meer buiten zonder je beebjes he! Moet toch speciaal gevoel zijn. En al indicaties dat ze kortelings gaan komen? Ben je nu 36 weken? Hopelijk krijg je je tijd wat om en ligt die tweeling daar weldra te pronken in jouw armen!

Hier een fijn weekend achter de rug met verrassingsfeestje, maar ik baal echt van die 30! Zoals eerder in mijn bericht misschien doet vermoeden gaat het hier echt niet van een leien dakje. Ik denk zelfs dat een TP heel veraf is... Gisteren controle gehad: bms was maar 5 mm en echt niet goed van kwaliteit. Ik moest vanaf vandaag dan 3 progynova oraal en 3 vaginaal nemen. Nog niets om mij zorgen over te maken volgens Brussel. Maar deze morgen dan helderrood bloedverlies dus dat zou toch niet mogen he!? Gebeld naar Brussel. Ze gingen het navragen en mij terugbellen, maar natuurlijk niets gehoord... iemand van de dames hier ervaring mee??? Soms echt het gevoel dat we het beter opgeven maar laat ik nu een hekel hebben aan dat woord! Het voelt gewoon allemaal niet goed en zo zetten we het jaar al maar weer in mineur verder. Alles lijkt erg veraf terwijl het zo dichtbij leek toen we met ecd begonnen

[mich75]

Ik wilde normaal deze morgen gaan als ik de nieuwe auto kon halen, maar dit ging niet. Nadien pas beseft dat het donderdag niet haalbaar is, noch 's morgens, noch 's avonds. Ik wilde niet wachten en wou vandaag echt de auto halen want ik betrouw de oude niet meer.
Deze namiddag gebeld en ze zouden om 16u iets laten weten of het kon, natuurlijk niets gehoord, uiteindelijk om 16u30 telefoon dat we hem mochten halen maar dat we er voor 18u moesten zijn en het is 120 km van hier, daarna door naar Jette, nog eens 60 km, maar dat ging wel lukken.
Maar toen...onderweg motor warm gelopen, we hadden wel water mee want hadden dit vrijdag ook gehad. Alleen was het toen omdat de dop er niet goed op zat en nu deed de radiator raar. Uiteindelijk beslist om tegen 90km/u verder te rijden, stress stress stress want 18u ging ik nu zeker niet halen. Daarbij kwam, hoe later daar, hoe later ik in Jette ging zijn.

Uiteindelijk om 18u30 gearriveerd en om 18u55 op weg naar Jette. Op mijn papiertje stond dat bn was tussen 18u en 19u30, en volgens gps gingen we om 19u35 aankomen, dus stress stress stress en hopen dat er nog dames aan het wachten waren. Om 19u40 daar en er zaten nog 2 dames, oef... en toen zag ik dat bn tot 20u was.

Dus bn is gebeurd en uitslag is voor morgen.

Vannacht kon ik niet slapen maar ik was echt doodmoe en rond 2u kreeg ik heel erge buikkrampen maar ik was te moe om een pijnstiller te nemen, uiteindelijk toch in slaap gevallen. Ik dacht na die krampen dat mijn ms er deze morgen volop zouden zijn, maar buiten een bruin veegje was er niets.
Vanmorgen terug buikkrampen, pijnstiller genomen, was beter maar heb toch nog tot in de namiddag pijn gevoeld, maar geen ms.

Mijn fantasie is ook op hol geslagen, stel dat het maandag een (super late) innestelingsbloeding was dan kon ik dinsdagmorgen onmogelijk positief testen. Maar ik heb echt het gevoel dat mijn ms eraan komen, dus of morgen ms of anders monitoring met het verdict.

Dus ik blijf stiekem hopen en jullie helpen mij om toch een beetje te hopen.

Amarillo, de moed niet opgeven! Ik kan je spijtig genoeg niet helpen ivm met het bloedverlies.

Caroo, spijtig dat je in het ziekenhuis bent, maar je bent daar wellicht in goede handen. En echt tof dat je ons hier nog altijd volgt. Hopelijk binnen aantal weken een vlotte bevalling.

Cookie-Monster, ik hoop dat jullie eruit geraken wat jullie gaan doen en dat het dan eindelijk lukt!

Lily & WeHope, fijn dat jullie hier mee komen duimen voor mij.

Het betekent toch veel om al die steun te krijgen hier, dit is iets wat in onze omgeving toch een heel pak minder is.

[Cookie-Monster]

Mich: hopelijk krijg je snel een verlossend telefoontje uit Jette!

Amarillo: amai, wat een weg heb jij al afgelegd! Ik vind het zo erg om steeds die tegenslagen te moeten lezen Kan het dan nooit eens gewoon "vanzelf" gaan? Voor al de rest moeten we al al die moeite doen!!
Ik had bij mijn laatste poging ook bloedverlies bij gebruik van Progynova (anders nog noooooit gehad bij andere pogingen), maar dat was niet veel en ook niet helderrood. Ik had dat een week aan een stuk, tot de dag voor de tp. Ze dachten toen dat het misschien was van de echo, dat mijn baarmoederhals daardoor wat geïrriteerd was (ze djoefen die stok er soms niet bepaald zachtzinnig in en duwen al eens goed door) waardoor een lichte bloeding was ontstaan. Dus dat kan het bij jou zijn. Omdat het bij mij bleef duren (niet veel, maar wel elke dag) hebben ze me uiteindelijk een progesteronspuit gegeven, en toen was het over.
Ik was toen opgelucht, maar een paar weken geleden hadden we een gesprek met de gyn die mijn eigen pogingen begeleid heeft (om te polsen of we mijn eigen eicellen nog een kans konden geven, maar dat vond hij niet zo'n goed idee), en toen ik hem dat allemaal vertelde van mijn Spaanse cyclus (maar 2 weken aan de pil, geen menstruatie gekregen na stoppen met de pil, en dan wel een week lang spotting, bms dat maar laat drielijnig werd, etc.) zei hij wel dat dat geen ideale voorbereiding was voor een tp. Dat ik wellicht beter af ben met een voorbereiding met agonisten (decapeptyl) ipv de pil, omdat je dan alles volledig stillegt en van 0 kan beginnen opbouwen. Gelukkig doet dr. P. het met agonisten, en ik herinner me dat ik die poging vanaf de eerste echo "geweldig" bms had, het ging ook vlot naar 13 mm. Nu haalde ik net 9 à 10 mm (wat ook nog ruim voldoende is, je hoort me niet klagen, maar ik heb 2 weken zwaar in de stress gezeten om al de rest: geen drie lijnen, geen ms, spotting, etc.) Die poging met agonisten raakte ik wel zwanger met 1 emmy van 3 dagen, en deze poging in Spanje met 2 (pre-)blasto's niet...

Hier gaat het nog altijd niet super in mijn hoofdje. Ik werk op een communicatiedienst, en samen met collega's beheren we het intranet. Nu kreeg ik gisteren een berichtje binnen om te publiceren op intranet: een geboorte. Bleit bleit. En raar maar waar, eens ik uitgebleit was, kreeg ik telefoon. 1200 personeelsleden en wie belt mij? De papa van die geboorte, voor iets totaal anders, die van wal steekt met hoe hij net uit vaderschapsverlof is. Ik voelde me zo verdoofd, allemaal zo onwerkelijk... Ik kreeg zelfs geen proficiat uit mijn strot geduwd. En dan begin ik weer te denken aan mijn situatie... hoe ik nu, als ik nog een kindje wil, twee cellen moet gaan halen bij donoren en die samenklutsen en voilà: dat wordt dan "ons" kindje. Ik heb het daar zeer moeilijk mee, het voelt alsof ik god aan het spelen ben. Met enkel eiceldonatie had ik dat niet, omdat het kindje dan nog voor de helft van mijn partner en dus van ons zou zijn. Maar met dubbele donatie komt er een kindje op de wereld dat helemaal niets van ons erft. Therapeuten zeggen dan wel dat het wel op ons zal lijken omdat het gedragingen en gewoontes gaat overnemen, blablabla. Maar dat is niet hetzelfde. Het voelt alsof ik zwanger ga zijn van een adoptiekindje. En ik weet wel dat we na al die moeite dat kindje doodgraag gaan zien, maar ik ben bang voor de reacties: van de buitenwereld (tot nogtoe niet echt begrijpende reacties gekregen, mensen vinden het precies een stap te ver gaan), van het kind zelf (want dat gaat niet weten waar het vandaan komt, want we zitten hier met anonieme donatie), en ook van mezelf: het kind gaat misschien trekjes of talenten hebben die helemaal niet van ons zijn, ik ben bang dat ik me dan altijd ga afvragen "zou dat van een van de donoren komen?" En dan is dat weer confronterend.

Bij die gedachten steekt mijn ratio soms de kop op, en dan fluistert dat "komaan, het is nu genoeg geweest, die prijs is te hoog, stop er gewoon mee en probeer de draad van het gewone leven weer op te pikken." Maar dat kan ik niet, dat voelt als opgeven. En ik ben ook doodsbang voor wat ik dan in de plaats krijg: de immens diepe grote zwarte put van definitieve kinderloosheid. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat er nog kan bijnemen, ik ga er nu al aan onderdoor en strikt gezien heb ik nu nog steeds een kans.

Dus ja, Amarillo, ik sluit me volledig aan bij wat jij beschrijft: ik denk soms ook dat ik volhard in mijn boosheid/koppigheid en toch maar blijft doorgaan, soms tegen beter weten in, om toch maar niet te 'moeten' stoppen.

[mich75]

Hier vanmorgen ms goed doorgekregen. Ik was al helemaal vergeten dat Jette nog moest bellen tot plots de telefoon ging. Ja mevrouw ik heb helaas...en toen onderbrak ik haar met ja ja ik weet het al. Misschien wat boertig, maar ik was juist op bezoek bij de buurvrouw die weet hier absoluut niets van.

Ik ben precies nog verdoofd, alsof het niet doordringt dat het gedaan is. Misschien komt dit omdat ik toch nog stiekem hoop dat mijn man nog een poging wil doen. Maar ik heb toch ook wel die gedachte van hoelang moeten we nog doorgaan? Stel dat mijn man toch nog wil verdergaan en het lukt niet, dan denk ik dat ik nog meer teleurgesteld ga zijn dan nu. Dan ga ik echt boos zijn en denken ik had al die chemische rommel niet moeten in mijn lichaam pleuren en heb weer veel tijd verspeeld.

Ik was aan het twijfelen, ik wou een afspraak om deze icsi te bespreken maar natuurlijk komt daar dan ook de toekomst aan bod en gezien mijn man zijn standpunt...maar hij wil absoluut een afspraak want hij wil weten waarom het nu niet gelukt is en waarom de 2e tp ook volledig in natuurlijke cyclus was nadat de 1e niet gelukt was. Heb wel proberen uit te leggen dat als alle waarden ok zijn er geen medicatie nodig is, maar of hij daar in meegaat???

Ik heb vandaag dan ineens een afspraak gemaakt in Jette en we kunnen al binnen 3 weken gaan.

Ondertussen weet ik weer iets meer waarom mijn man niet verder wil en dat heeft niet zo zeer te maken dat hij laat ons zeggen onvruchtbaar is, maar wel dat het niet zijn kind zou zijn. Hij is echt bang dat hij het kind verwijten zou maken als er problemen zouden zijn of tijdens een discussie zou zeggen dat het zijn kind niet is.

Hij is nu op zoek naar een praatgroep voor papa's van een donorkindje en dit zou zijn beslissing kunnen veranderen. Hij heeft blijkbaar al op internet gezocht maar nog niets gevonden, wel hoe je het je kindje moet vertellen.
Ik ben bewust nog niet op zoek gegaan omdat ik dan volgens hem te pusherig ben, dus nog even laten bezinken en eens horen wat de dokter zegt.

Nu als ik jou bedenkingen lees Cookie-Monster dan ben ik helemaal mee en ik denk dat de "wat als" altijd wat opzij heb geschoven omdat de wens voor een kind zo groter was dan de mogelijke problemen.

Oh waarom is het allemaal zo moeilijk???? Wij zijn toch allemaal taaie tantes dat we blijven doorgaan.

[Cookie-Monster]

Mich... zo jammer Ik leef met je mee.
Wat al je vragen en die van je man betreft: wij hebben die ook gehad, exact hetzelfde. Ik ga je morgen of ten laatste in de loop van het weekend een privébericht sturen met meer info daarover (organisaties en personen die aan de vraag van je man tegemoet kunnen komen) en hoe wij dat hebben aangepakt. We hebben heel veel steun gehad van mensen in binnenland en buitenland en hebben ondertussen heel veel bemoedigende verhalen gehoord van mensen die een paar jaar geleden exact dezelfde vragen en twijfels hadden. Net vanavond hebben we gebeld met een koppel in Engeland die 2 kinderen hebben uit dubbele donatie. Dat gesprek van anderhalf uur heeft ons veel deugd gedaan: het ene moment denk je "dit is onmenselijk, niemand heeft dit meegemaakt, hoe moet ik hier dan in godsnaam door?" en dan praat je met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en nét dezelfde vragen en twijfels hadden en die ondertussen ook die vragen en twijfels waar ze zo bang voor waren niet meer hebben, en ondertussen gelukkige en trotse ouders zijn, die zelfs niet meer stilstaan bij het feit dat de kindjes er gekomen zijn dankzij donoren! Ik heb ook het relaas van een 18-jarige jongen uit dubbele donatie gekregen en hoe hij daar tegenover staat (en dat blijkt heel wat positiever dan ik ooit had durven dromen, want ik las op internet enkel de horrorverhalen van donorkinderen). Weet dus dat je er niet alleen voorstaat!
Dikke knuffel xxx

[Lilyke]

Dikke knuffel Mich. Ik heb tranen in mijn ogen als ik het lees. We zijn idd allemaal straffe madammen, anders hielden we dit niet vol. Hou je goed! Neem de tijd (ik weet het - nog maar es) maar dat heb je wel nodig.

[Caroo72]

Lieve Mich, ik vind het ongelooflijk erg voor je! Woorden schieten hier te kort! Ik hoop van harte voor je dat je man alsnog een poging wilt wagen...

Ik heb dit stukje forum even geleden opgestart en heb hier ongelooflijk veel aan gehad. 5 jaar zijn we bezig geweest om te komen waarwe nu staan! Zelf een mirakel vind ik nog steeds dat we nog zwanger geraakt zijn. Steun, medeleven, antwoorden op vragen, telkens kon ik mijn frustraties hier kwijt omdat iedereen je hier begrijpt! Ika ga de fakkel doorgeven aan jullie allemaal, want ik ga waarschijnlijk bijna geen tijd meer hebben om hier veel neer te schrijven. Wel om het wat op te volgen en te lezen.
We zijn namelijk gisterenmorgen bevallen met een keizersnede van een zoon Sem en een dochter Lily. Ze doen het beide goed, 2280gr en 2500gr en liggen op prematurenafdeling. Voor ons begint er nu een nieuw avontuur.

Ik kan alleen maar zeggen: jullie verdienen dit evenveel dan ik en ik hoop dan ook van harte dat ik binnenkort hier mag lezen dat jullie ook zwanger zijn!

X

[mich75]

Oooh Caroo, dikke dubbele proficiat!!! Toch mooie gewichten, hopelijk kunnen ze snel mee naar huis.

[Amarillo]

Oh cookiemonster, voel je verdriet tot in mijn eigen keel. Het is zo verdomd moeilijk allemaal! Niemand kan in jouw plaats beslissen wat je in deze situatie het best kan doen. Ik zou zeggen, volg je hart. Je verstand kan je vanalles wijsmaken. En wat anderen zeggen of denken zou je echt niet mogen tegenhouden om dat te doen wat het beste is voor jou... In mijn omgeving zullen er ook mensen zijn die er het hunne van denken maar denk niet dat ik hen veel ruimte geef om hun bemerkingen te geven... neem je tijd maar meid! probeer die verschillende emoties eerst een plaatsje te geven maar gerede twijfel of je het 'juiste' doet zal je niet echt kunnen uitsluiten denk ik...

Mich: zo zo zo spijtig!! Had nog geduimd dat je vermoedens niet zouden kloppen. Hoop dat je met je verdriet een weg weet en dat je met je man kan bespreken wat de toekomst eventueel nog voor jullie kan brengen. Hopelijk met een conclusie waar jullie zich beiden in kunnen vinden...

Veel sterkte meiden! Een dikke knuffel voor jullie allen!

Caroo: gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel ben heel blij voor jou dat die langverwachte tweeling er eindelijk gezond en wel is! Nog even in de couveuse en je kan jouw kindjes mee naar huis nemen! Een hele dikke proficiat met je gezinsuitbreiding en je hebt alvast erg mooie namen gekozen voor die 2 mooie mensjes geniet nu maar volop van hen! heel begrijpelijk dat je nu minder tijd hiervoor gaat hebben, niet mee inzitten. Hoop nog af en toe te horen hoe het gaat

Hier heeft bloeding een drietal dagen lichtjes aangehouden. Gisteren naar acupunctuur en hij heeft techniek toegepast die bloeden zou moeten stoppen en tot hiertoe geen bloed meer gezien maar of het voor de rest effect heeft...? Ik heb er geen goed gevoel bij alleszins. Heel de tijd gevoel dat baarmoeder aan het werken is (lichte krampen) en dit stemt mij niet echt hoopvol. Ga ervan uit dat het niets zal zijn voor nu... Dan nog maar eens een maandje of langer wachten he.

[Amarillo]

Zoals verwacht werd de poging vandaag stopgezet. Bloedklonter in baarmoeder en bms dat niet wilt aangroeien. Weer heel ontnuchterend allemaal! Gynaecoloog in hasselt vond dat ik best eens een biopsie nam van bms om ontsteking uit te sluiten en ook een nmr plande om duidelijk te krijgen wat structuur in baarmoeder precies was om dit dan eventueel te behandelen want volgens hem kan dit een negatief effect hebben. Dan heb ik een dringende afspraak bij dr stoop in Jette gekregen om te bespreken wat er nu dient te gebeuren... Ik weet het allemaal niet meer! TP dus voor onbepaalde tijd weer uitgesteld

[schnoebel]

Pfffffffffff, wat is dat hier zeg, alleen maar slecht nieuws dames ... Alé, niet alleen slecht nieuws natuurlijk, Caroo is bevallen van 2 gezonde babytjes, als dat geen goed nieuws is !!! Proficiat Caroo !!!! Kan je eens een fotootje posten ? Of gaat dat hier niet ?

Amarillo toch, dat is niet te vatten, weeral tegenslag. Hoe verklaren ze het ? Ik moet op 11/04 ook een biopsie van mijn baarmoeder laten doen om te kijken of er geen ontstekingen zijn en dan gaan ze de receptiviteit meten, wat wil zeggen dat ze in het stukje weefsel zulle kijken of ik Natural killer cellen heb e.d. die het embryo zouden kunnen afstoten, samen met een 3D echo om T baarmoeder uit te sluiten. Gaan ze die receptiviteit ook meten bij jou ? Wanneer heb je je afspraak bij Stoop ?

Mich: Zo k**** zeg ! Zijn jullie er uit wat jullie gaan doen ? Dikke knuffel meid !

Cookie-Monster: amai chapeau hoe jullie dit aanpakken om contact op te zoeken met mensen in dezelfde situatie. Ik vind dat we hier allemaal sterke madammen zijn, echt waar ! Heel herkenbaar dat gevoel van happy happy te moeten zijn voor een ander op het werk. Maar vanbinnen ga je kapot ... Hier op het werk weet iedereen ervan, maar natuurlijk niet van andere diensten, dus af en toe krijg ik wel eens de vraag of ik kindjes heb of dat ik mss gekozen heb om geen kinderen te krijgen. Dat komt heel hard aan. Had je nu nog een afspraak bij Dr. P ?

Wat mij betreft, we hebben dus 11/04 een afspraak om een 3D echo te doen en een biopsie. Ik moet eind februari met progynova beginnen en begin april utrogestan bij nemen. 21/04 is het bespreking van de resultaten ... Weeral dat wachten, en ondertussen gebeurt er niks. Hopen op een mirakel zeker dat het misschien op een natuurlijke manier zal lukken, alhoewel dat het dan een heeeeeeeeeel groot mirakel zal zijn

[Amarillo]

Cookiemonster: hoe is het met jou? Waar staan jullie nu concreet voor? Nog een gesprek met arts of zijn jullie alles voor jullie zelf even op een rijtje aan het zetten? Super de stappen die jullie al hebben ondernomen ivm het donorverhaal!
Mag ik je nog vragen hoe die voorbereiding met decapeptyl er precies uitzag? Ik kan het maar bespreken met gynaecoloog of dit ook iets voor mij is...

Mich: hoe is het nu met jou? Goeie gesprekken kunnen hebben met je man? Hopelijk worden jullie binnen 2 weken wat wijzer van jullie gesprek in Jette... Wat je zegt dat je de mogelijke moeilijkheden misschien steeds naar de achtergrond hebt geschoven omdat de wens naar een kind zo groot is, boezemt ook mij angst in. Daar waar ik altijd zoveel over de dingen nadenk, lijkt dit gewoon een vanzelfsprekendheid voor mij. Het moeten afstappen van mijn eigen eicellen heeft mij veel verdriet gedaan maar de volgende stap was voor mij overduidelijk. Heb ik dan genoeg nagedacht over de gevolgen op lange termijn?? ik weet het eigenlijk niet. Ik begrijp je man zijn twijfels dus ook wel, maar denk dat ik dit op mij wil laten afkomen als het zover is, anders stopt mijn denken nooit... Verkeerd of niet? Wie zal het zeggen... Maar fijn dat hij op zoek gaat naar contact met mensen die hetzelfde meemaken en hopelijk zo een beeld kan krijgen waar jullie eventueel voorstaan.

Schnoebel: ik heb volgende vrijdag een afspraak bij dr Stoop. Biopsie heb ik laten nemen, maar hij geraakte niet in baarmoederholte zelf, dus enkel van de hals genomen maar weet niet of dit veel zin heeft gehad. Ik denk dat het enkel was om ontstekingsreactie uit te sluiten... Mag volgende week bellen voor resultaat.
Jij moet ook wel lang wachten op je onderzoeken he? Allez samen op het wachtbankje om wat meer duidelijkheid te krijgen en om terug te kunnen starten in een goeie context! En wie weet kunnen we er binnenkort samen terug tegenaan gaan!?

Caroo: hoe is het met jullie? Hoe doet de tweeling het? En beleef je het al ten volle dat jouw kindjes er eindelijk zijn?

Hoe is het met jouw zwangerschap Cindy? Verloopt het vlot?

[Cookie-Monster]

Schnoebel: jij moet nog even aftellen tot april voor je echo en zo. Krijg je dan direct de uitslag? Ik duim dat alles 'normaal' is! Of toch dat er niets is dat ingewikkeld is om op te lossen, want ik kan me voorstellen dat je vooruit wil en niet meer op het wachtbankje blijven zitten.

Amarillo: de voorbereiding met Decapeptyl was eigenlijk heel eenvoudig. Ik moest op dag 18 van mijn cyclus (ik denk normaal op dag 20 of 21, maar ik heb een iets kortere cyclus) bloed laten trekken om te zien of mijn waarden goed stonden (ik denk dat ze moesten zien dat mijn eisprong volledig achter de rug was, of dat mijn progesteron nog niet te veel gedaald was). Dan 1 spuit Decapeptyl 3.75 (dus niet die kleine spuitjes die je soms krijgt bij IVF. deze spuit wordt intra-musculair gezet en brengt je voor 5 weken in kunstmatige menopauze). Na ongeveer vier weken startte ik dan met Progynova, en nog wat later met Utrogestan (eens de donor goed begonnen was, en na de PU). Ongeveer 6 weken na die spuit had ik dan terugplaatsing. Maar ik reageerde daar veel beter op dan het Spaanse schema met de pil: ik had bij mijn eerste echo al 13 mm bms en perfect drielijnig. Geraakte er ook zwanger mee. Volgens mijn andere gyn is dat gewoon een beter schema (voor mij althans) omdat gans de fabriek wordt stilgelegd, alle waarden worden naar 0 gebracht, en dan pas begin je met opbouwen. Hij zei ook dat als ik nog eens naar Spanje zou gaan, ik dan zeker moest vragen om de agonisten-voorbereiding (dus met Dacapeptyl) te krijgen ipv de pil. Maar goed, we gaan nu niet meer naar Spanje als we voor dubbele donatie gaan.

Vanavond hebben we weer een afspraak met dr. P. Maar ik blijf piekeren. Amarillo, wat jij schreef over dat je de mogelijke moeilijkheden naar de achtergrond geschoven hebt omdat je kinderwens zo groot is, ik had dat ook. Maar door die klap van dubbele donatie stond ik daar opeens allemaal bij stil (wat ik bij eiceldonatie totaal niet had!! Hoe moeilijk die beslissing ook was, eens ik ze had genomen, stond ik er niet meer bij stil). Ik las enkel horrorverhalen over kinderen uit anonieme donatie, en stak het dan in mijn hoofd dat we een ongelukkig, gefrustreerd kind op de wereld zouden zetten. En dat wil ik mijn kind niet aandoen, dan moet mijn egoïstische kinderwens maar wijken voor het belang van het kind. Alle pyschologen en onderzoekers die ik erover gesproken hebben, proberen me wel gerust te stellen dat donorkinderen niet ongelukkiger zijn dan 'andere' kinderen, dat je er sowieso een binding mee gaat hebben omdat je er zwanger van bent geweest, dat het belangrijkste is dat een kind gewenst is, en dat je er van in het begin eerlijk en open over bent. En dat niemand op voorhand weet of zijn kind gelukkig zal zijn, er zijn ook kinderen ongelukkig bij hun biologische ouders. Maar ik kan het niet uit mijn hoofd zetten. En dat verlamt me. Ik durf gewoon de stap niet te zetten, en tegelijk tikt de klok luider dan ooit: over 2 maand word ik 40!! Mijn vriend heeft het er minder moeilijk mee, die vindt dat er geen verschil is tussen dubbele donatie en gewoon eiceldonatie en is ervan overtuigd dat hij het kind even graag gaat zien. Maar ik pieker me suf, want het is 1 groot vraagteken hoe het gaat zijn om ouder te zijn van een kind dat genetisch met geen van ons beiden verwant zal zijn.
Wat ik wil zeggen: ik sta er ongetwijfeld te veel bij stil, en dat is ook niet goed. Ik heb het gewoon moeilijk om het als een positieve beslissing te zien: het voelt niet als een vrije keuze om voor dubbele donatie te gaan en staat heel ver van wat we oorspronkelijk wilden: een kindje van ons twee. De beslissing voor ecd was ook heel zwaar, maar dat kon ik wel positief benaderen: geen spuiten meer, jonge en gezonde eicellen, meer eicellen dus meer kansen, etc.

[mich75]

Amarillo: ik kan niet geloven dat je weeral slecht nieuws hebt gekregen, hoe erg kan jij en je geduld op de proef gesteld worden???

Schnoebel: hopelijk zijn die 2 maanden vlug voorbij.

Cookie-Monster: succes vanavond!

Hier ziet het er niet zo goed uit, mijn ma wil niet meer verder doen, hij wil ook niet meer praten met donorouders. Het is voor hem mentaal veel te zwaar. Volgende week dinsdag hebben we onze afspraak in Jette en als de dr ons daar 90% slagingskans zou geven dan wil mijn man nog een poging doen. Maar jullie weten ook dat als ze ons 30% geven dat dit al veel is, och ja, misschien zeggen ze wel dat het geen zin meer heeft en dan zal ik mij er wel bij moeten neerleggen.

Als er nieuws is laat ik jullie het zeker weten, maar voorlopig zal ik waarschijnlijk meer lezen dan schrijven of ik neem misschien wel wat afstand van het forum.

In ieder geval wens ik jullie veel succes met de volgende poging.

[Cookie-Monster]

Mich, ik vind het allemaal zo erg om te lezen... Ik lees en leef al een tijdje mee met jouw belevenissen. En elke keer hoop je op goed nieuws, maar de laatste tijd is er hier in het clubje precies meer kommer en kwel dan wat anders. Gelukkig hebben we nog de geboorte van Caroo's tweeling kunnen vieren
Ik hoop dat je afspraak in Jette kan helpen om misschien iets uit te klaren en de dingen in perspectief te plaatsen voor je man. Wie weet wat er nog uitkomt. Soms kan een dokter die zegt dat het geen zin meer heeft al genoeg stimulans zijn om te zeggen "we willen toch nog eerst iets anders proberen voor we definitief opgeven."

wij hadden gisteren onze afspraak. Ik ging er met een klein hartje naartoe, maar ik ben er gesterkt buiten gekomen. Het is nu allemaal geregeld. Ik kon al volgende week starten, dan zou ik eind maart tp hebben. Maar omdat ik dan ook een deadline op het werk heb, hebben we beslist om nog een maandje tussen te laten. Dat wringt ergens wel, ik wil natuurlijk zo snel mogelijk vooruit gaan. Maar ach, het zou niet goed zijn om tussen alle stress op het werk ook nog eens de stress voor een mogelijke tp en alle controles van bms (toch ook een paar keer over en weer rijden voor echo's en bloedafnames) te nemen. Als ik een maandje wacht, zal ik wellicht iets rustiger aan de wachtweken beginnen.