Ondertussen gaat het met mezelf altijd maar beter en beter!!! Ik voel me elke dag energieker worden en geniet ervan terug veel mobieler te zijn. Ik kijk ook uit naar binnen een 6-tal weken, zodat ik mijn buik en bekkenbodemspieren kan trainen, terug in bad kan, terug dingen zal mogen heffen,....ik geniet er ook van dat ik terug slanker word, mijn gezicht begint terug scherper te worden en mijn benen, voeten, armen en handen zijn terug pezig en benig aan het worden, alleen mijn buik blijft nog redelijk dik, dat vind ik minder, hopelijk gaat dat ook voor een groot deel terug weg. Sloebertje en Ster, is dat bij jullie ook dat die buik toch nog vrij dik blijft? En zo als ik erop duw, zit er precies een ballon in of zo? Mijn navel is ook nog lang niet terug zo diep als ervoor...
Bij Maren waren we begonnen met de overgang van borst naar flesvoeding maar dit liep toch niet zo optimaal. Op een bepaald moment kreeg ze ontzettend veel krampen en was ze met momenten ontroostbaar van de pijn. Aangezien ik dan zelf zat te huilen omdat ik me zo ontzettend schuldig voelde...en ik me daarnaast zelf toch veel sneller terug hersteld voel dan ik dacht, heb ik besloten in samenspraak met de vroedvrouw om toch terug borstvoeding te geven. Dus ik ben momenteel bezig met het terug op te bouwen. Het is wel vrij intensief want moet haar nu heel veel aanleggen en tussendoor nog bij kolven, dus ik heb mijn bezigheid wel. Maar hopelijk lukt het wel, want haar welzijn en comfort vind ik toch het allerbelangrijkste. Ze is nu ook al 2 weken, de tijd vliegt echt! En ik heb het idee dat ze al wat meer begint rond te kijken en zich bewuster begint te zijn van wat er rond haar gebeurt...ik kan niet wachten tot ze begint te lachen naar ons
Sloebertje, hopelijk voel jij je ook al een beetje beter?
Amai Ster en Sloebertje, zo last van voedsel allergieën, dat lijkt me knap vervelend, altijd en overal zo op je eten letten, ik vond dat al zo vreselijk voor die 10 weken in mijn zwangerschap met de zwangerschapsdiabetes!! Tot op heden ben ik van zo'n dingen gespaard gebleven...hout vasthouden...
Goh Lieze en Elise, ik vind het ook gek om jullie verhalen te lezen, in die zin, dat zwanger zijn alweer een eeuw geleden lijkt te zijn. De tijd vliegt toch zo ontzettend snel (alhoewel die voor jullie nu tergend langzaam lijkt waarschijnlijk?). Nog heel eventjes en dan kunnen jullie jullie zoontjes in jullie armen houden! Ik hoop dat alles verder nog goed verloopt voor jullie en er geen zwangerschapsvergiftigingen of andere complicaties optreden...nog veel moed! Enne ik ben reuze benieuwd naar jullie spruiten!
