IUI-clubje

[lotteke28]

Ik had ook het gevoel na IUI 1 dat ik was verdikt. Misschien dat ik ook weer wat meer moet sporten..

Ik ben gisteren geweest op controle. Heb genoeg eitjes zitten en mocht zeker geen chlomid meer voort nemen. Ze waren wel nog niet groot genoeg. Ik moet woensdag terug om te kijken of ze vergroot zijn.

Ik word al een beetje ongemakkelijk als ik denk aan de volgende inseminatie. De eerste keer deed het plaatsen echt pijn. Ik hoop dat ik me bij de tweede keer genoeg kan ontspannen.

[benetton]

Hahahahaha

ik lag toch even plat van het lachen---- geklutst ei

[Dora26]

Ik had ook het gevoel na IUI 1 dat ik was verdikt. Misschien dat ik ook weer wat meer moet sporten..

Ik ben gisteren geweest op controle. Heb genoeg eitjes zitten en mocht zeker geen chlomid meer voort nemen. Ze waren wel nog niet groot genoeg. Ik moet woensdag terug om te kijken of ze vergroot zijn.

Ik word al een beetje ongemakkelijk als ik denk aan de volgende inseminatie. De eerste keer deed het plaatsen echt pijn. Ik hoop dat ik me bij de tweede keer genoeg kan ontspannen.

Heb je altijd een gevulde blaas? Hier vroegen ze altijd om voldoende te drinken vooraf, zo zou het minder moeilijk zijn om de baarmoeder te vinden en ik heb bij geen enkele poging (zowel iui als ivf-tp) pijn gehad.

Het geklutste ei was me idd ook wel grappig

[Mamamama34]

Hey babybummy
Ik mag 24 oktober testen ik ben zenuachig hoor en het duurt lang
Ik hoop dat het voor jou gaat lukken

[Xiatje]

Gisteren weer een tegenslag moeten verwerken...Mijn regels zijn er door gekomen, dus poging 6 is ook mislukt
Morgen moet ik terug op controle en starten we de volgende cyclus op...
Ik begin een beetje de moed te verliezen en het verlangen wordt precies alleen maar groter...
En niet alleen bij mezelf, ook mijn vriendin begint het moeilijker en moeilijker te krijgen.
Ook het vertrouwen in het ziekenhuis krijgt elke keer een kleine deuk, ook al weet ik wel dat ze doen wat ze kunnen... Het is tenslotte mijn lichaam dat het moet waar maken...
Al een geluk dat we dit weekend een weekendje weg gaan, zo kunnen we ons gedachten een beetje verzetten...

[dahlia]

Xiatje toch wat een rotnieuws!

Probeer toch wat te genieten van jullie weekendje, hopelijk kunnen jullie eens goed uitwaaien... Dikke knuffel!

[IsabelleV]

Hey Beneton,

dat is wel de moeite! mijn lief zou dat absoluut niet zien zitten die spuitjes zetten! Ik zet mijn spuitje pregnyl altijd zelf,maar vroeg het hem eens vorige keer. Ik heb hem nog nooit zo stamelend excuses zien zoeken om het niet te moeten doen Nu doe ik het ook wel liever zelf denk ik, maar top dat jouw man dat kan doen als je het zelf niet ziet zitten!

mamavantwee, nog twee dagjes spannend afwachten dan... dat wachten is er toch echt wel te veel aan he! altijd maar wachten! ik duim toch voor positieve test!

Dahlia, je weet dat ik voor je aan het juichen ben vandaag he!

Zeg meisjes, ik ben vandaag eens op de weegschaal gaan staan..... jullie horen me al komen. Het is echt hallucinant... ik heb nog nooit zoveel gewogen, ik ben op een jaar tijd gemakkelijk tien kilo bijgekomen. Nu ligt dat wel voor een heel stuk aan mij, ik sport niet meer. Maar het is toch ook niet zo dat ik ervoor aan het trainen was voor een marathon.
Dus ik heb het idee dat die pilletjes er voor een groot deel tussen zitten.
Hebben jullie dat ook?
Hebben jullie tips voor sporten die je kan blijven verder doen indien je zwanger bent. Want bijvoorbeeld lopen lijkt me niet ideaal om mee te starten nu om een geklutst ei te voorkomen... of ben ik daar verkeerd in?

Heel veel groetjes iedereen!
xxxx

Ik heb hier heel veel schrik voor, maar ik kan niet zeggen dat ik momenteel iets van grote gewichtstoename merk. Ik moet wel mijn best doen om te blijven sporten. Ik loop en doe yoga, ik fiets heel vaak, ga soms ook zwemmen. En na een IUI ben ik altijd wat voorzichtig, ik vraag mij af of ik dat allemaal wel nog zou doen. Maar ze zeggen mij steeds dat ik moet doen wat ik gewoon ben van te doen. Dus ik denk dat beginnen lopen als het al heel lang geleden is (maanden of jaren) dat je dat dan wel heel rustig aan moet doen. Maar ik zou toch echt iets proberen vinden van sport of beweging. Niet sporten is ook niet goed voor je lichaam en je wilt er toch graag zo gezond mogelijk op staan voor wanneer je zwanger bent.
Misschien kan je beginnen met power walks? Een goed eind flink doorstappen, liefst nog in de natuur (free therapy )

[Pebbels]

Hey iedereen,

Het is ff geleden dat ik nog iets gepost hebt.

@ babybuik: Ik heb altijd gehoord dat je zeker mag blijven sporten. Maar zoals IsabelleV zegt, is het geen goed idee om ineens van geen sport, naar extreem veel te gaan. Alle veranderingen voor je lichaam moeten geleidelijk gebeuren. Dus rustig (terug) beginnen sporten is een heel goed idee. Lopen kan zeker geen kwaad, alleen contactsporten kan je best vermijden, zodat je geen stomp in je buik krijgt.
Zwemmen is ideaal want het is helemaal niet belastend voor je lichaam.
Ik raad je zeker aan om terug te sporten en dit eens je zwanger bent vol te houden. Als je dan met de nieuwe baby ook nog wat kunt sporten geraak je hopelijk gemakkelijker die zwangerschapskilo's terug kwijt.
Ik moet nog steeds 6kg kwijt geraken, maar als je niet gewoon bent om te sporten is dat heel erg moeilijk. Ik was 18kg bijgekomen met mijn swangerschap en dacht "ik ga borstvoeding geven, dan ben ik die meteen weer kwijt." Maar blijkbaar is dat niet voor alle vrouwen zo. De eerste 12kg waren op 2 weken weg, dus dat was vooral water (en mijn dochtertje natuurlijk) de overige 6kg blijven echt wel plakken. Ik heb 3 maanden borstvoeding gegeven, maar er ging geen kilo af.
Dit terwijl 2 van mijn collega's het maar 2 maanden volgehouden hebben en nu beide lichter zijn dan voor hun zwangerschap.

@ xiatje: Naar welk ziekenhuis ga je? Als je er geen vertrouwen meer in hebt, zou ik er toch zeker aan denken om te veranderen.

@ Mamavantwee: ik duim met je mee!

Ondertussen hebben we een ongeplande rustmaand achter de rug. Mijn man zat op het verkeerde moment in het buitenland en dus kon de IUI niet doorgaan. Gelukkig was deze cyclus heel erg kort (maar 24 dagen ipv 30).
Dus zijn we nu net aan een nieuwe cyclus begonnen.
Het was wel ff lastig om deze maand gewoon voorbij te laten gaan, maar ja niets aan te doen. We hebben nog even bekeken om een staal van mijn man te laten invriezen, maar dat kost wel heel erg veel vind ik.



Veel succes en ik blijf voor iedereen duimen!!!

[Xiatje]

@pebbels : Wij gaan naar UZ Leuven en op zich zijn we wel tevreden over het ziekenhuis, zeker omdat de vroedvrouwen wel echt lief zijn en u zo goed mogelijk proberen te begeleiden. Ik denk dat het gewoon komt omdat het maar niet wil lukken dat al die vragen en twijfels naar boven komen. Moest ik gestart zijn in een ander ziekenhuis en we zouden in hetzelfde scenario zitten, dan denk ik dat ik juist hetzelfde zou voelen/denken
Dus voor mij voelt veranderen van ziekenhuis ook niet helemaal juist aan... Zeker omdat je ook geen garanties hebt dat het op een ander beter is... cliché, maar het gras is niet altijd groener aan de overkant

Ben deze morgen op controle geweest en ze gaan me straks bellen voor het vervolg van deze cyclus -> vermoedelijk volgende week terug op controle.

[mamavantwee]

En daar was het eerste streepje bloed op de verwachte dag.
Morgen bellen om de tweede ronde iui te starten.
Ik vrees dat ik deze keer ook mijn werk zal moeten inlichten over waarom ik regelmatig naar het ziekenhuis moet.

Het had te mooi geweest om van de eerste keer te lukken

[mamavantwee]

Net mijn check gehad en heb een restant van de eisprong dus mag pas dag vijf starten met clomid.
Staal van mijn man was goed, maar dat het aan mij ligt moest echt niet nog eens duidelijk gemaakt worden , maar mijn baarmoeder slijmvlies was niet zo dik deze keer. Zo is het wel altijd iets. Pff. Mijn moed zit eigenlijk diep. Het Wenen zit mij nader dan het lachen.

[EKM81]

Na een hele tijd (zo lijkt het voor mij) kom ik hier nog eens piepen!
Als ik jullie verhalen terug lees moet ik direct denken aan de weg die wij hebben afgelegd voor we een positieve test hadden! Elke maand zonk m'n moed een beetje dieper in m'n schoenen. Soms dacht ik zelfs dat het ons nooit ging lukken. Waarom ik hier dan iets post? Om jullie net een hart onder de riem te steken! Blijf erin geloven, blijf positief denken en probeer zo rustig mogelijk te zijn. Poging 6 was voor ons de goede, en het had niet veel langer mogen duren. Het was ook de maand waar ik het meeste rust had gevonden en het allemaal wat op me liet afkomen. De prikjes waar ik zo een hemelse schrik voor had, kon ik eindelijk zelf zetten (ik heb een grote angst voor naalden). En nu ben ik bijna 19 weken ver. En ja, ik geniet. Ondanks dat ik de eerste weken mss een beetje schrik had, maar dat heb ik snel van me afgezwierd. M'n gynaecoloog stelde me snel gerust en ik blijf ervan overtuigd dat rustig blijven een grote invloed heeft. Als ik nu in de spiegel kijk, verwonderd om de buik die er is, kan ik het soms nog niet geloven. Maar in maart zal de baby er zijn! En ook voor jullie komt dat moment, daar ben ik van overtuigd. Geef niet op! Maar geef jezelf ook de moeilijke dagen. Huilen, kwaad zijn, frustraties, doemdenken... ik heb het allemaal gehad! Eenmaal er leven in je buik zit vervaagt dat. Toen ik net zwanger was dacht ik: als ik dit ooit nog eens moet doen, dat zie ik niet zitten. Nu kijk ik er anders naartoe: HET WAS HET WAARD! Elke spuit, elke afspraak, elke kilometer met de auto, elke bloedafname, elke traan. HET IS HET WAARD! En waarschijnlijk wordt dit in maart enkel maar bevestigd! Geef de moed niet op! Ik blijf voor jullie allemaal duimen!!!

[babybuik]

Ooh dankjewel voor jouw reactie!
Ik had inderdaad even terug een aandenken nodig waarom we dit allemaal door maken...
Dikke knuffel!
Xxx

[lotteke28]

Na een hele tijd (zo lijkt het voor mij) kom ik hier nog eens piepen!
Als ik jullie verhalen terug lees moet ik direct denken aan de weg die wij hebben afgelegd voor we een positieve test hadden! Elke maand zonk m'n moed een beetje dieper in m'n schoenen. Soms dacht ik zelfs dat het ons nooit ging lukken. Waarom ik hier dan iets post? Om jullie net een hart onder de riem te steken! Blijf erin geloven, blijf positief denken en probeer zo rustig mogelijk te zijn. Poging 6 was voor ons de goede, en het had niet veel langer mogen duren. Het was ook de maand waar ik het meeste rust had gevonden en het allemaal wat op me liet afkomen. De prikjes waar ik zo een hemelse schrik voor had, kon ik eindelijk zelf zetten (ik heb een grote angst voor naalden). En nu ben ik bijna 19 weken ver. En ja, ik geniet. Ondanks dat ik de eerste weken mss een beetje schrik had, maar dat heb ik snel van me afgezwierd. M'n gynaecoloog stelde me snel gerust en ik blijf ervan overtuigd dat rustig blijven een grote invloed heeft. Als ik nu in de spiegel kijk, verwonderd om de buik die er is, kan ik het soms nog niet geloven. Maar in maart zal de baby er zijn! En ook voor jullie komt dat moment, daar ben ik van overtuigd. Geef niet op! Maar geef jezelf ook de moeilijke dagen. Huilen, kwaad zijn, frustraties, doemdenken... ik heb het allemaal gehad! Eenmaal er leven in je buik zit vervaagt dat. Toen ik net zwanger was dacht ik: als ik dit ooit nog eens moet doen, dat zie ik niet zitten. Nu kijk ik er anders naartoe: HET WAS HET WAARD! Elke spuit, elke afspraak, elke kilometer met de auto, elke bloedafname, elke traan. HET IS HET WAARD! En waarschijnlijk wordt dit in maart enkel maar bevestigd! Geef de moed niet op! Ik blijf voor jullie allemaal duimen!!!

doet deugd om te lezen! ook een dikke proficiat met je zwangerschap!

Ik moet morgenvroeg gaan voor de inseminatie, heb nu al stress! Hopelijk kan ik nog voldoende kalmeren! Ik heb denk ik ook nu al wat zenuwen omdat ik morgen zonder mijn partner moet gaan.
Bij de laatste controle zei de dokter dat mijn baarmoederslijmvlies dik genoeg is maar ik heb wel maar 1 eitje die groot genoeg was. Niet erg zeiden ze, maar ik zit er toch wat mee in.

[Familiar]

Dag meisjes.

Ik heb heel lang gewacht om me hier te registeren, maar heb het nu toch maar gedaan omdat ik hier zo vaak lees hoeveel steun sommigen onder jullie hier vinden.

Heel lang gewacht: Intussen hebben we (we= mijn (vrouwelijke) partner en ik) onze 8e IUI achter de rug. Gisterenochtend bloed laten testen, maar nog op de terugweg kreeg ik mijn regels en zonet bevestiging van de resultaten.

Intussen zijn we een dik jaar bezig. Een korte pauze gehad, een cyclus overgeslagen om eens op vakantie te kunnen gaan, en bij de 6e poging in mei was het raak, maar toen we voor onze eerste echo mochten gaan bleek er geen hartslag te zijn.

Morgen hebben we een gesprek met onze gynaecologe. Ik denk dat we nog één poging doen (er waren er 9 voorzien, omdat wij niet 'zelf' kunnen proberen zijn dat er misschien meer dan bij hetero-koppels?), en dat er dan misschien naar IVF wordt overgestapt. Op dit moment lijkt me dat zo gecompliceerd en haast griezelig, ik kijk er niet naar uit. Alle hoop op poging 9, en toch ook weer niet té veel, of het verdriet is des te groter als het niet lukt. Het evenwicht vinden is zo moeilijk.

Ik vind het vooral zo ontzettend vermoeiend allemaal. Vanaf de 4e iui neem ik Clomid, vanaf de 5e komt er telkens ook pregnyl bij aan te pas. Los van de hormonen (ik krijg opvliegers van clomid en ben er van bijgekomen (ook dat nog!), van pregnyl heb ik tijdens de wachtweken het ene 'symptoom' na het andere) merk ik dat ik vooral last krijg van mijn omgeving. Wij zitten volop in die levensfase waarin de kinderen aan de bomen lijken te groeien. Het voelt alsof er geen week voorbij gaat of er wordt wel een zwangerschap of geboorte aangekondigd, en ik merk dat ik het daar steeds moeilijker mee heb.

Ik weet niet waarom ik dit allemaal schrijf. Misschien gewoon om het eens geschreven te hebben. Omdat het ergens fijn (?) is om te merken dat ik toch niet alleen ben (zo voelt het vaak wel) en het niet aan mij ligt (daar blijf ik toch van uitgaan, anders word ik helemaal gek).

Veel succes en goede vibes aan iedereen hier die in een poging zit.