Ik was vergeten hoe lang die wachtweken duurden, moet ik verdrongen hebben. Bij een ander heb je altijd het gevoel: 'oh, je mag al testen, das vlug' maar als je zelf zit te wachten duurt het eindeloos lang...
Maar morgen mag het eindelijk!
Maandagochtend bij het opstaan had ik 1x bij het afvegen wat roze bloed. En daarna niks meer. Maandag de ganse dag platte rust gehouden en ook gestopt met de aspirine. Dus wel beetje ongerust dus...
Ik voel vanalles en tegelijk ook niks
Heb wel pijnlijke borsten en heb dit nooit eerder gehad (niet bij neg test, maar ook niet bij de zwangerschap van mijn dochter) Komt misschien door de medicatie.
@Little Dancer: heb je er al zicht op wanneer je opnieuw start?
Groetjes,
Angelika
Dat je dan weer geconfronteerd wordt met droevig nieuws, moet verschrikkelijk zijn. Ik ben mijn 4 grootouders reeds jaren verloren en vind dit ook jammer voor mijn zoontje dat hij hun nooit zal kunnen leren kennen maar zoals mijn grootmoeder vroeger altijd zei, voor elk nieuw leven dat er geboren word, sterft er een ander. Jammeer genoeg kunnen we de tijd niet terugdraaien maar we kunnen wel de mooie herinneringen koesteren en weten dat ze vanuit de hemel op ons toekijken. 
Ondertussen ben ik er ook nog niet uit met wat ik wil doen met me werk. 4/5 gaan werken is geen optie bij ons op't werk. Vorige week donderdag ben ik bij de onthaalmoeder even langsgeweest voor een kennismaking e men zoontje zette het direct op een wenen. Zijn lipje naar beneden, direct traantje en ook ik begon direct te wenen. Komt er ook nog een volgend probleem bij. De onthaalmoeder waar ons zoontje voor 4 maand zou heen gaan doet dit officieel niet meer maar omdat zij een ex klant is van mijn man (was verkoper van diepvriesproducten) zei ze dat ze ons die 4 maand uit de nood wou helpen tot hij naar de créche kan. Mooi gebaar wel maar zij heeft een zwaar gehandicapte dochter van 27. Op zich geen probleem maar zij is van school gestuurd wegens onhandelbaar. Zij is ook agressief maar niet tegen baby's, wel tegen haar moeder. Toen ik er vorige week was langsgeweest zat zei haar moeder uit te schelden van kutmoeder, klotemoeder, jij moet uw bakkes houden, jij hebt hier geen kloten te zeggen etc. en wanneer die vrouw mij buiten liet, stond die dochter daar te krijsen in de living! De dochter is zowel mentaal als fysiek zwaar gehandicapt, is reeds 20 x geopereerd aan haar gezicht en is langs 1 kant blind. De vrouw zegt zelf dat mijn zoontje zal zien dat haar dochter anders is. Ik vind het heel erg voor die vrouw maar nu ben ik bang dat dit een effect gaat hebben op mijn zoontje. Ik ben maar bang dat als die dochter zo tegen die moeder gaat doen wanneer ik niet in de buurt ben, dan kan ik mijn zoontje niet troosten als hij bang is. Het zal al zo moeilijk zijn voor mijn zoontje om bij iemand vreemd, zonder zijn mama, een hele dag te moeten blijven. Er is ook geen mogelijkheid voor een opvang binnen de familie of vrienden en onze plaats bij kind en gezin hebben we opgezegd omdat we deze opvang hadden. De créche waar hij op 1/5 naartoe zou gaan heeft ook niet vroeger een plaats vrij, dus ik zit met mijn handen n mijn haar momenteel! Dat ik men klein ventje elke dag zal moeten missen doet me zo'n pijn. Denk dat het vooral ook komt omdat wij al zoveel jaar aan het proberen zijn geweest voor een kindje en nu het er eindelijk is, zullen we het niet allemaal kunnen meemaken, zijn 1ste woordjes, kruipen, stapjes etc. Dus, wat zouden jullie doen?