Hey K'tje,
Laura is jouw kindje hé, en ze zal altijd het mooiste kindje zijn, in jullie hart waar ze verder zal leven, ook al heeft ze op deze wereld inderdaad geen eerlijke kans gekregen.
Ik denk aan je en stuur je heel veel knuffels voor jou en je ventje, en heel veel kusjes voor die lieve kleine Laura!
20 weken en zwangerschap moeten afbreken...
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Bedankt allemaal, jullie reacties doen echt deugd.
Nu gaat het weer wat beter, maar ik heb al de hele dag enorm veel gehuild...
Ik heb al de hele tijd het gevoel dat we dit nooit meer te boven zullen komen, alles en iedereen gaat gewoon verder met het leven, en voor ons is de wereld blijven stilstaan.
Ups & downs, soms komen de tranen gewoon uit het niets, en op sommige momenten beleef ik alles keer op keer opnieuw... Gelukkig hebben we veel foto's gemaakt (er zitten echt hele mooie tussen, ze lijkt helemaal op haar papa, al heeft ze mijn mond) en in het ziekenhuis hebben ze een afdruk van haar voetjes en handje gemaakt, gewoonweg prachtig...
Deze week zijn we bezig met het afscheid van Laura, we hebben een prachtig kistje gevonden, met sterretjes op, en ook haar urne zijn we vandaag gaan halen, ook met sterretjes. Het voelt eigenlijk wel goed om die dingen uit te zoeken, het laatste en enige wat we voor ons dochtertje kunnen doen, is haar een mooi afscheid geven, tonen dat we zo ontzettend veel van haar houden, en dat altijd zullen doen.
Nu zou ik graag nog een passende tekst vinden, om te (laten) lezen bij de crematie. Momenteel kan ik m'n gevoelens nog niet verwoorden of neerschrijven, maar als ik een tekst of gedicht zou vinden die onze gevoelens weergeeft, zou het voor ons al heel wat betekenen.
Nooit gedacht dat dit zoveel pijn zou doen, ik weet met mezelf geen blijf, de enige waar ik me goed bij voel is m'n ventje. Wij alleen begrijpen elkaar, zonder woorden zelfs. Troost kan niemand ons geven, want er kan gewoon niks gezegd worden wat alles goed kan maken...
Ik hoop dat het ooit draaglijk wordt, maar iedereen zegt toch van wel...Voor het eerst in m'n leven weet ik hoe het voelt om een gebroken hart te hebben...
Nu gaat het weer wat beter, maar ik heb al de hele dag enorm veel gehuild...
Ik heb al de hele tijd het gevoel dat we dit nooit meer te boven zullen komen, alles en iedereen gaat gewoon verder met het leven, en voor ons is de wereld blijven stilstaan.
Ups & downs, soms komen de tranen gewoon uit het niets, en op sommige momenten beleef ik alles keer op keer opnieuw... Gelukkig hebben we veel foto's gemaakt (er zitten echt hele mooie tussen, ze lijkt helemaal op haar papa, al heeft ze mijn mond) en in het ziekenhuis hebben ze een afdruk van haar voetjes en handje gemaakt, gewoonweg prachtig...
Deze week zijn we bezig met het afscheid van Laura, we hebben een prachtig kistje gevonden, met sterretjes op, en ook haar urne zijn we vandaag gaan halen, ook met sterretjes. Het voelt eigenlijk wel goed om die dingen uit te zoeken, het laatste en enige wat we voor ons dochtertje kunnen doen, is haar een mooi afscheid geven, tonen dat we zo ontzettend veel van haar houden, en dat altijd zullen doen.
Nu zou ik graag nog een passende tekst vinden, om te (laten) lezen bij de crematie. Momenteel kan ik m'n gevoelens nog niet verwoorden of neerschrijven, maar als ik een tekst of gedicht zou vinden die onze gevoelens weergeeft, zou het voor ons al heel wat betekenen.
Nooit gedacht dat dit zoveel pijn zou doen, ik weet met mezelf geen blijf, de enige waar ik me goed bij voel is m'n ventje. Wij alleen begrijpen elkaar, zonder woorden zelfs. Troost kan niemand ons geven, want er kan gewoon niks gezegd worden wat alles goed kan maken...
Ik hoop dat het ooit draaglijk wordt, maar iedereen zegt toch van wel...Voor het eerst in m'n leven weet ik hoe het voelt om een gebroken hart te hebben...
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
K'tje,
Je gevoelens zijn zo herkenbaar....Het van de wereld zijn, betert na 3-4 maanden...ook het verdriet wordt dan minde. Het gebroken hart tja, daar blijft voor altijd een diepe scheur zitten, die sommige dagen het je hart mogelijk maakt om te rekken zodat het al die ongelooflijke hoeveelheid liefde die je voor je dochtertje voelt kan bevatten..op andere dagen zorgt dit voor de afvoer van een stortvloed van tranen. Het verdriet slijt, dat doet het echt, het valt bij mij nu veel minder frequent voor maar gaat wel dieper...het gemis blijft. Maar zoals je zegt, een mooi afscheid en aandenken helpt veel. Wij hebben ook kaartjes laten maken en zelfd de teksten geschreven voor de herdenking. Wel hebben we ergens dit tekstje gevonden, wat we een mooie manier vonden om er aan te denken
zie volgende bericht
Je gevoelens zijn zo herkenbaar....Het van de wereld zijn, betert na 3-4 maanden...ook het verdriet wordt dan minde. Het gebroken hart tja, daar blijft voor altijd een diepe scheur zitten, die sommige dagen het je hart mogelijk maakt om te rekken zodat het al die ongelooflijke hoeveelheid liefde die je voor je dochtertje voelt kan bevatten..op andere dagen zorgt dit voor de afvoer van een stortvloed van tranen. Het verdriet slijt, dat doet het echt, het valt bij mij nu veel minder frequent voor maar gaat wel dieper...het gemis blijft. Maar zoals je zegt, een mooi afscheid en aandenken helpt veel. Wij hebben ook kaartjes laten maken en zelfd de teksten geschreven voor de herdenking. Wel hebben we ergens dit tekstje gevonden, wat we een mooie manier vonden om er aan te denken
zie volgende bericht
-
Argje
- Berichten: 43
- Lid geworden op: 10 juni 2009, 12:33
Dag Laura, klein engeltje.
Het gaat je goed, zo heel ver weg.
Waak dag en nacht over je mama en papa, want weet dat je al die tijd hebt kunnen groeien door hun onuitputtelijke liefde: voor jou en voor elkaar. Jij hebt hen mama en papa gemaakt voor hun leven; iets waar ze al zolang naar uitkeken.
Spijtig genoeg, heb je geen eerlijke kans gekregen in dit leven maar soms is alle logica zoek. Daarom wil ik je vragen (ook al ken jij me niet): bescherm je ouders want ze dragen jou voor altijd in hun hart.
Lieve K'tje en echtgenoot: ook al kennen wij elkaar niet; toch heeft jullie verhaal en Laura mijn leven een stukje mee veranderd. Nooit zal het nog hetzelfde zijn.
Ik wens jullie heel veel sterkte toe en mogen jullie heel veel steun van elkaar ontvangen. En ik steek voor jullie een kaarsje aan; moge dit een klein lichtpuntje zijn op alle donkere dagen, een bron van warmte en geborgenheid.
Het gaat je goed, zo heel ver weg.
Waak dag en nacht over je mama en papa, want weet dat je al die tijd hebt kunnen groeien door hun onuitputtelijke liefde: voor jou en voor elkaar. Jij hebt hen mama en papa gemaakt voor hun leven; iets waar ze al zolang naar uitkeken.
Spijtig genoeg, heb je geen eerlijke kans gekregen in dit leven maar soms is alle logica zoek. Daarom wil ik je vragen (ook al ken jij me niet): bescherm je ouders want ze dragen jou voor altijd in hun hart.
Lieve K'tje en echtgenoot: ook al kennen wij elkaar niet; toch heeft jullie verhaal en Laura mijn leven een stukje mee veranderd. Nooit zal het nog hetzelfde zijn.
Ik wens jullie heel veel sterkte toe en mogen jullie heel veel steun van elkaar ontvangen. En ik steek voor jullie een kaarsje aan; moge dit een klein lichtpuntje zijn op alle donkere dagen, een bron van warmte en geborgenheid.
-
Tammyke
- Berichten: 507
- Lid geworden op: 6 juni 2008, 12:09
-
Wappie
- Berichten: 3747
- Lid geworden op: 7 oktober 2008, 9:56
-
Wendel
- Berichten: 1046
- Lid geworden op: 9 maart 2009, 10:45
K'tje,
Hier toch ook een felicitatie met jullie kleine meisje.
Wat je zegt is waar, woorden lijken leeg. Als buitenstaander sta je ook machteloos. Konden we maar iets meer doen, om jullie te helpen, om alles weer goed te maken.. Maar alles wat we kunnen doen is denken aan jullie en jullie veel warmte en moed toe te sturen..
Ik vind het een goede keuze van jullie om Laura toch te leren kennen en op een mooie betekenisvolle manier afscheid van jullie kleine boontje te nemen. Zo kunnen jullie dit op termijn toch beter plaatsen, denk ik, hoop ik.
Warme gedachten aan jullie drietjes,
Wendy
Hier toch ook een felicitatie met jullie kleine meisje.
Wat je zegt is waar, woorden lijken leeg. Als buitenstaander sta je ook machteloos. Konden we maar iets meer doen, om jullie te helpen, om alles weer goed te maken.. Maar alles wat we kunnen doen is denken aan jullie en jullie veel warmte en moed toe te sturen..
Ik vind het een goede keuze van jullie om Laura toch te leren kennen en op een mooie betekenisvolle manier afscheid van jullie kleine boontje te nemen. Zo kunnen jullie dit op termijn toch beter plaatsen, denk ik, hoop ik.
Warme gedachten aan jullie drietjes,
Wendy
-
Vereltje
- Berichten: 1947
- Lid geworden op: 16 mei 2008, 10:02
Liefste K'tje,
Ik ben echt blij dat jullie op zo'n mooie manier kunnen afscheid nemen van jullie prachtige dochter Laura. De leegte die ze achterlaat moet enorm zijn, ik leef met jullie mee hoewel het voor mij natuurlijk onmogelijk is om te weten wat er nu in je omgaat. Ik wens jullie veel sterkte en dat jullie onderlinge band helpt om dit te verwerken.
Dikke knuffel.
Ik ben echt blij dat jullie op zo'n mooie manier kunnen afscheid nemen van jullie prachtige dochter Laura. De leegte die ze achterlaat moet enorm zijn, ik leef met jullie mee hoewel het voor mij natuurlijk onmogelijk is om te weten wat er nu in je omgaat. Ik wens jullie veel sterkte en dat jullie onderlinge band helpt om dit te verwerken.
Dikke knuffel.
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
ik zit hier met een grote brok in mijn keel. Ik heb zelf een miskraam gehad op 9 weken en was daar volledig ondersteboven van. Velen (die het nooit meegemaakt hebben) konden zich het verdriet niet inbeelden. Ik heb hen dan proberen uit te leggen dat je van dag 1 dat je weet dat je zwanger bent met hart en ziel houdt van dat kleine wondertje in je buik. Dat moeten afstaan doet ongelooflijk veel pijn. Ik wens je ongelooflijk veel sterkte. De tijd heelt alle wonden (ook al zal er allicht een litteken achterblijven). Hopelijk zie je binnen afzienbare tijd een nieuw klein lichtje aan het eind van de tunnel.
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Hallo K'tje
Het is zo herkenbaar. 6 maanden geleden wist ik heel goed dat het misging, de maandag is het precies 6 maanden geleden dat onze zoon geboren werd ... en ons hart zit nog steeds bij hem. Ik mis hem nog steeds.
Je gevoelens die je omschrijft zijn héél herkenbaar. De zoektocht van tekstjes, kistje, urne, ... het is een stap waar je door moet, maar het doet zoveel deugd om het te kunnen doen. Als je graag iets wilt van tekst of muziek ... je laat het maar weten.
Laura ... altijd fijn om de naampjes van de engeltjes te horen en te kennen. Ook is het zo fijn dat je iets erkend in je kindje. De ogen van, het gezichtje van .. Ik krijg er koude rillingen van. De laatste zijd zit het beeld van Jelle weer vaak voor m'n ogen. De fiere brede schouders als z'n broer. De grote handen van m'n schoonfamilie, het speeltje in de kin zoals de papa, maar hij trok heel hard op z'n broer. Ik vind dat in ieder geval een hele fijne herinnering.
K'tje ... zo fijn dat je steun vind bij elkaar, want deze periode is heel belangrijk voor jullie twee. En inderdaad het is iets wat jullie beiden heel intiem delen. En ja je bent ouders voor het leven.
Het verdriet krijgt met de tijd een betere plaats, maar vergeten en echt aanvaarden wat er gebeurd is, zal nooit gebeuren, maar op zich kan dat ook geen kwaad. Ze zitten in ons hart voor altijd.
We weten dat we heel weinig voor jullie kunnen doen, maar toch wens ik jullie heel veel moed en sterkte.
Heel veel vlinderkusjes van Jelle* en Inke* en van ons allen !!
Kathleen
Het is zo herkenbaar. 6 maanden geleden wist ik heel goed dat het misging, de maandag is het precies 6 maanden geleden dat onze zoon geboren werd ... en ons hart zit nog steeds bij hem. Ik mis hem nog steeds.
Je gevoelens die je omschrijft zijn héél herkenbaar. De zoektocht van tekstjes, kistje, urne, ... het is een stap waar je door moet, maar het doet zoveel deugd om het te kunnen doen. Als je graag iets wilt van tekst of muziek ... je laat het maar weten.
Laura ... altijd fijn om de naampjes van de engeltjes te horen en te kennen. Ook is het zo fijn dat je iets erkend in je kindje. De ogen van, het gezichtje van .. Ik krijg er koude rillingen van. De laatste zijd zit het beeld van Jelle weer vaak voor m'n ogen. De fiere brede schouders als z'n broer. De grote handen van m'n schoonfamilie, het speeltje in de kin zoals de papa, maar hij trok heel hard op z'n broer. Ik vind dat in ieder geval een hele fijne herinnering.
K'tje ... zo fijn dat je steun vind bij elkaar, want deze periode is heel belangrijk voor jullie twee. En inderdaad het is iets wat jullie beiden heel intiem delen. En ja je bent ouders voor het leven.
Het verdriet krijgt met de tijd een betere plaats, maar vergeten en echt aanvaarden wat er gebeurd is, zal nooit gebeuren, maar op zich kan dat ook geen kwaad. Ze zitten in ons hart voor altijd.
We weten dat we heel weinig voor jullie kunnen doen, maar toch wens ik jullie heel veel moed en sterkte.
Heel veel vlinderkusjes van Jelle* en Inke* en van ons allen !!
Kathleen
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
K'tje,
Ook ik wil je proficiat wensen met je prachtige dochter Laura. Terwijl ik dit typ, komen de tranen naar boven. Ik kan helemaal niet weten hoe het voor jullie moet zijn, maar alleen al het idee dat jullie jullie wondertje hebben moeten afgeven doet me rillen. Ik wou dat ik jullie idd kon helpen. Nee, woorden helpen jullie niet. En ja, voor jullie blijft de wereld momenteel stilstaan, terwijl ze voor anderen verder draait. En K'tje, volgens mij zal je dit nooit helemaal te boven komen. Jullie zullen jullie meisje nooit vergeten. En dat hoeft niet. Ze heeft bestaan en ze heeft jullie mama en papa gemaakt. En de foto's bewijzen het!
Misschien heb je iets aan deze tekst voor het gedichtje dat je zoekt:
Woorden
Zijn er woorden te vinden
voor wat ik van binnen voel.
Zijn er woorden te vinden
die jou kunnen omschrijven.
Zo vaak mist een woord het doel.
Een kind zo verweven
met wie ik ben.
Sinds ze wegvloog
is het soms net of
ik mezelf niet herken.
Zijn er woorden te vinden
die mij kunnen zeggen
hoe ik me voel.
Zijn er woorden
die me uit kunnen leggen
wat ik allemaal beleef.
Misschien moet ik stoppen
met zoeken naar woorden.
Voelen is genoeg.
Ide Wolzak
Ik hoop met je mee dat het draaglijk wordt!
Liefs,
Bokje
Ook ik wil je proficiat wensen met je prachtige dochter Laura. Terwijl ik dit typ, komen de tranen naar boven. Ik kan helemaal niet weten hoe het voor jullie moet zijn, maar alleen al het idee dat jullie jullie wondertje hebben moeten afgeven doet me rillen. Ik wou dat ik jullie idd kon helpen. Nee, woorden helpen jullie niet. En ja, voor jullie blijft de wereld momenteel stilstaan, terwijl ze voor anderen verder draait. En K'tje, volgens mij zal je dit nooit helemaal te boven komen. Jullie zullen jullie meisje nooit vergeten. En dat hoeft niet. Ze heeft bestaan en ze heeft jullie mama en papa gemaakt. En de foto's bewijzen het!
Misschien heb je iets aan deze tekst voor het gedichtje dat je zoekt:
Woorden
Zijn er woorden te vinden
voor wat ik van binnen voel.
Zijn er woorden te vinden
die jou kunnen omschrijven.
Zo vaak mist een woord het doel.
Een kind zo verweven
met wie ik ben.
Sinds ze wegvloog
is het soms net of
ik mezelf niet herken.
Zijn er woorden te vinden
die mij kunnen zeggen
hoe ik me voel.
Zijn er woorden
die me uit kunnen leggen
wat ik allemaal beleef.
Misschien moet ik stoppen
met zoeken naar woorden.
Voelen is genoeg.
Ide Wolzak
Ik hoop met je mee dat het draaglijk wordt!
Liefs,
Bokje
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Bedankt iedereen, voor de mooie teksten en de troostende woorden.
Ons meisje heeft een mooi afscheid gekregen... Ze lag wondermooi in haar kistje, net alsof ze lag te slapen...
In het crematorium hebben we samen met onze ouders, broer en zus afscheid genomen. We hebben ook een kaartje laten maken, met de afdrukken van haar handjes en voetjes op, haar naam, geboortedatum, en op de achterzijde het tekstje dat Audrey hier had gezet.
Iedereen vond het prachtig.
Het kaartje is voor ons ook een manier om aan de mensen duidelijk te maken dat het al echt om een klein mensje ging. Want velen kunnen niet begrijpen dat je na 21 weken zwangerschap bevalt van een kindje, en niet van een "vruchtje". En wanneer we het kaartje (vol trots) tonen, dan zie je mensen schrikken, en op dat moment heb ik elke keer weer het gevoel dat ze het ietsje meer begrijpen... Heel raar.
M'n vriend is vanaf vandaag terug gaan werken, heel vroeg, maar als zelfstandige heeft hij weinig keus... Gelukkig kan hij het werk wat regelen, zo komt hij straks hier eten, dan zien we elkaar toch al weer, want ik mis hem wel. Ik denk dat het hem misschien wel goed zal doen, hij kan (behalve tegen mij) z'n gevoelens niet zo makkelijk uiten en kan misschien wat verstrooiing vinden in z'n werk.
Voor mij is het nog te vroeg, ik ben nog helemaal niet klaar voor routine, ben ook op emotioneel vlak veel te labiel om te kunnen functioneren... Maar dat trek ik me niet aan.
Elke dag krijg ik nog wel huilbuien, en die kunnen me zo ineens out of the blue overvallen... Een enkel woord van iemand,of een beeld op straat, of een gedachtenkronkel van mezelf, en hup, daar komen die boze, droevige gevoelens weer, en ze brengen altijd tranen met zich mee.
De ene keer huil ik een uur, de andere keer een minuut. Maar telkens weer heb ik immens veel verdriet, waarom kan het niet anders zijn, waarom zit onze lieve Laura* niet gewoon lekker in m'n buik?
En er is natuurlijk het besef dat we niet anders kunnen dan te leren om met dat enorme verdriet en gemis te leven... Maar in ons hart hebben wij een prachtige dochter gekregen, en we overstelpen haar met liefde...
Ons meisje heeft een mooi afscheid gekregen... Ze lag wondermooi in haar kistje, net alsof ze lag te slapen...
In het crematorium hebben we samen met onze ouders, broer en zus afscheid genomen. We hebben ook een kaartje laten maken, met de afdrukken van haar handjes en voetjes op, haar naam, geboortedatum, en op de achterzijde het tekstje dat Audrey hier had gezet.
Iedereen vond het prachtig.
Het kaartje is voor ons ook een manier om aan de mensen duidelijk te maken dat het al echt om een klein mensje ging. Want velen kunnen niet begrijpen dat je na 21 weken zwangerschap bevalt van een kindje, en niet van een "vruchtje". En wanneer we het kaartje (vol trots) tonen, dan zie je mensen schrikken, en op dat moment heb ik elke keer weer het gevoel dat ze het ietsje meer begrijpen... Heel raar.
M'n vriend is vanaf vandaag terug gaan werken, heel vroeg, maar als zelfstandige heeft hij weinig keus... Gelukkig kan hij het werk wat regelen, zo komt hij straks hier eten, dan zien we elkaar toch al weer, want ik mis hem wel. Ik denk dat het hem misschien wel goed zal doen, hij kan (behalve tegen mij) z'n gevoelens niet zo makkelijk uiten en kan misschien wat verstrooiing vinden in z'n werk.
Voor mij is het nog te vroeg, ik ben nog helemaal niet klaar voor routine, ben ook op emotioneel vlak veel te labiel om te kunnen functioneren... Maar dat trek ik me niet aan.
Elke dag krijg ik nog wel huilbuien, en die kunnen me zo ineens out of the blue overvallen... Een enkel woord van iemand,of een beeld op straat, of een gedachtenkronkel van mezelf, en hup, daar komen die boze, droevige gevoelens weer, en ze brengen altijd tranen met zich mee.
De ene keer huil ik een uur, de andere keer een minuut. Maar telkens weer heb ik immens veel verdriet, waarom kan het niet anders zijn, waarom zit onze lieve Laura* niet gewoon lekker in m'n buik?
En er is natuurlijk het besef dat we niet anders kunnen dan te leren om met dat enorme verdriet en gemis te leven... Maar in ons hart hebben wij een prachtige dochter gekregen, en we overstelpen haar met liefde...
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast