Ooh ooh dikke proficiat! En heel veel sterkte want zwaar zal het alleszins wel zijn!
Meneer Gust heeft sinds zijn ooroperatie niet meer doorgeslapen. Zijn oren zijn wel ok maar hij zit nu terug in een sprong (de leeftijd.... zegt de pediater

) Na een paar uurtjes in zijn eigen bedje belandt hij dus tussen ons. Ja, tussen ons, want als ik moet werken en hij ligt in de cosleeper naast papa ipv naast mama, dan is het drama en probeert hij de hele tijd over papa heen te kruipen

Dan roept hij zelfs effectief "MAMA", super schattig

Ik voel mij hier trouwens heel erg geliefd de laatste week, hij loopt voortdurend mama te zeggen

Papa is helaas uit zijn systeem verdwenen

Raar maar waar, maar overdag is hij nu echt wel heel aangenaam en kan hij toch een tijdje zichzelf bezighouden, 's nachts echter nog steeds een ramp!
Ik ga toch nog maar een andere kinderchiropractor proberen, want heb nog eens gelezen over het KISS-syndroom en hij heeft daar toch echt wel alle kenmerken van (oorontstekingen, tenen lopen, evenwicht dat maar niet wil lukken, voorkeur om zijn hoofd naar rechts te draaien,...) wie weet heeft zijn slaaplast daar wel mee te maken... En drinken dat die nog doet 's nachts!! Doen jullie peuters dat ook nog? Ik vind het zo stilaan welletjes geweest, maar heb geen moed om het hem af te leren...
Ik vind het wel fijn dat ik nu elke werkdag om 6u15 moet opstaan, daardoor slaap ik 's nachts veel vaster dan vroeger, waardoor ik eigenlijk ook veel beter uitgeslapen ben, ook al maakt Gust ons 10x wakker

Als hij weent gaat papa hem boven halen en slaapt hij verder tussen ons en als hij honger heeft (honger? hij wil alleszins een fles...) dan leg ik hem op zijn rug en steek ik een fles in zijn handjes en soms slaap ik alweer tegen dat hij klaar is, soms legt hij zich dan op mij maar heb er veel minder last van dan vroeger omdat ik vaster slaap

Een tweede slechte slaper erbij lijkt ons alvast momenteel nog compleet onmogelijk

Afwachten hoe het bij mijn broer loopt, die hebben een dochter van net een jaartje ouder en van hetzelfde kaliber (die slaapt zelfs voltijds tussen mama en papa) en plannen mss stilaan een tweede
@BluePixie: ook onze grootste zorg hier als we voor een tweede gaan: als die tweede baby even hard huilbaby is als de eerste, dat blijft er voor Gust absoluut geen aandacht meer nodig, terwijl hij ook suuuuuuperveel aandacht nodig heeft! Ik herinner mij dat ik die eerste maanden echt soms superkwaad (I know, helemaal fout!) werd op de hond omdat hij voor mijn voeten liep of blafte als Gust EINDELIJK sliep of bleef stilstaan om ergens aan te snuffelen als ik Gust in de buggy in slaap probeerde rijden omdat hij niet stopte met krijsen. Bang dat ik dat op Gust ga uitwerken als er opnieuw zo'n krijsmonstertje komt...