20 weken en zwangerschap moeten afbreken...

[Lin]

MA en K'tje

"Alles komt goed" is ook het levensmotto van mijn man. Lange tijd heb ik mij aan mijn levensmotto "Aan alles komt een einde" gehouden. Alhoewel de twee motto's in wezen niet zo verschillend zijn van elkaar, toch is die van mijn man veel optimistischer. Beetje bij beetje neem ik ook zijn visie over. Maar ik ben en blijf een piekeraar dat samen met mijn ongeduldigheid, maakt een dodelijke cocktail voor mijn arme hersenen. Die draaien op volle toeren.

Ik wil mezelf wel tijd gunnen, maar om de één of andere manier heb ik het daar ook heel moeilijk mee. Mss een manier om te ontsnappen? Ik wil ook echt geen weerslag binnen ettelijke maanden, ik wil teug sterk worden om de toekomst aan te kunnen en Luisa daar een plaatsje in geven.

Oh, wat een warboel! Kan het leven niet simpel zijn zoals wanneer je 16 was. Nog geen vuilte aan de lucht. Zien dat je goede punten haalde, de eerste liefde, uitgaan. Alles nog ongeschonden. Nog geen idee van wat de wereld voor je in petto heeft. Je maakt een simpele en natuurlijke indeling in je leven; rond je 25ste mt kinderen beginnen. Precies of je schudt ze uit je broekzak. Geen haar aan mijn hoofd die er ook maar bij stilstond dat dit mss toch niet zo evident zou zijn. Op die leeftijd ben je toch nog zo naief, en maar goed.

Tja, zelfs als bij ons god zelf naar beneden zou dalen, dan nog kunnen wij op de natuurlijke manier geen kinderen krijgen. Maar ik moet toegeven dat ik daar nooit kwaad voor ben geweest. Ik heb me daar snel bij neergelelgd. Ik keek recht naar voren en hield maar 1 doel voor ogen: zwanger worden. Ik heb alles dan ondergaan: insiminatie, IVF, alle hormonen. Ik heb me daar geen vragen bij gesteld, maar nu vraag ik me soms wel eens af wat dit alles op lange termijn voor schade zal aanrichten. Maar ach die kinderwens is toch zo enorm en allesbeheersend. Die roes waar je inkomt als je zwanger bent is mt geen ander gevoel te vergelijken.

Het volgende moment maak je een afscheidsmoment voor je dochtertje, sta je bij de begrafenisondernemer en bespreek je de doodskisten. Dat is toch surreeel!

Lin

[kathleenchris]

Hallo

Inderdaad 14 dagen zijn lang. Maar het zijn ook de dierbaarste dagen. Dagen dat je precies nog iets kan doen voor Luisa, plannen maken hoe je het gaat doen en wat je gaat doen. Daarna is het gedaan, maar tegelijk ook wel een stap naar het gewone leven ... Ook al wil je dat nu nog even niet.
Wij hebben Inke 2 dagen nog gezien. Maar ik vond het verschil zo groot tussen die twee dagen zodat we afscheid namen. Ik ben wel heel blij dat ik bewust afscheid van haar genomen heb samen met Lars. Hij weet er wel niets meer van, maar zo werd het voor mij bespreekbaar tegen Lars. De eerste keer toen we terugkwamen van Inke zei Lars 'een popje' en dat moest dus 'zus' worden. Een paar uur later zijn we weer teruggegaan. Gaan uitleggen dat het popje zijn zus was. Het moeilijkste toen. Achteraf ben ik wel heel blij geweest dat ik het kon. Toen hebben we ook definitief afscheid genomen. Inke ging snel achteruit, zo wilde ik haar niet herinneren. De eerste nacht was de belangrijkste, toen ze net geboren was zonder dat iemand het al wist (ze dachten dat ik veel later moest bevallen en ik wilde iederen toch nog even de nachtrust gunnen). Toen heb ik haar echt in me opgenomen. Bij Jelle was ik alleen toen ik hem zag. Ik vond het zo oneerlijk tov Chris. Ik kon hem al zien, Chris nog niet. Daarna hebben we samen hem helemaal opgenomen, foto's genomen, tijd genomen. In de namiddag hebben m'n ouders hem nog gezien, maar ook toen hebben we hem al laten gaan ... het verschil was weer zo groot. Deze keer heb ik Jelle niet laten zien aan Lars, wel de foto's. Ik vond Jelle te klein ... (of ik kreeg het niet meer over m'n hart)? Hij was toen wel boos ... maar de foto's hebben ook geholpen.
Toen in na Inke weende, pakte Lars me vast en hij zei dan 'mama mist inke hé'. Zo is Lars, weet heel goed wat er gebeurd, kent z'n mama en heeft z'n hart op de juiste plaats (maar soms komt dat koppig karakter ook hoor ).

Na de begrafenis had ik soms het gevoel dat elke nieuwe dag eentje te veel was, een dag verder aan de herinnering van hen. Toch had ik tijd nodig na de bevalling voor ik terug zwanger werd. Alleen heeft het bij Jelle echt wel lang geduurd natuurlijk. Bij de nieuwe zwangerschap heb ik veel van Inke moeten verwerken ook al zat er zovel tijd tussen.

Omdat Inke erkend was, werd ze opgehaald door de begrafenisondernemer. op zich vond ik dat zo vreemd. Ik wist niet juist wanneer, ik wist niet waar ze was en hoe .. . Jelle niet, wij mochten hem ophalen na de viering, en toen we hem ophaalde in GHB was dat zo intiem .. we waren met 4 in de auto. Lars heeft z'n kleine broer verzorgd tijdens de rit. Hij hield het kistje stevig vast bij iedere bocht. Hij was zo fier dat hij eindelijk een 'taak' kreeg voor z'n broer. Omdat het zo hard vroor, hebben ze Jelle veel later kunnen begraven. Dat vond ik zo'n verloren tijd... ik was echt blij toen hij bij zijn zus was. Ook toen zijn we er geweest toen ze hem bij Inke plaatste. De gemeentewerkers vonden het heel vreemd, maar ze deden het met heel veel respect. Vond en vind ik nog steeds een fijne gedachte.


Audrey,
Ik denk dat je gevoel van "Renéetje nog te veel missen", en nog niet de tijd en plaats (vooral in je hart)vinden voor de nieuwe pruts meer dan normaal. Als de pruts er is, verovert die wel volledig je hart, alleen zit het nu nog even bij grote zus. Niets mis mee. Als ik ooit nog eens zwanger mag zijn, dan denk ik dat ik niets ga doen. Ik denk zelfs niet aan geboortekaartjes. Overlaatst had ik het hier over met m'n moeder. Ze zei dadelijk dat ze het heel goed begreep ... Onze harten staan sowieso open voor nieuw leven, maar we proberen ons nu ook wat af te schermen, maar dat wil absoluut niet zeggen dat er geen plaats voor is ! In tegendeel ... We weten hoe broos het is, hoe mooi de ouderliefde is, hoe hart we ze wensen, hoe graag we ze zien. Voel je hier absoluut niet slecht in ... meer als normaal !!


Verzorg jullie allemaal goed.

Liefs
Kathleen

[Lin]

Nog 1 dag. Ik weet met mezelf geen blijf. Het duurt veel te lang. Ik wil Luisa dicht bij ons hebben en ik wil haar eindelijk rust gunnen. De rust die ze verdient.

Maar ik heb schrik voor na de begrafenis. wat dan? Val je in een zwart gat? Ik wil er niet aan denken.

Luisa, was al een week dood toen ze geboren werd. Haar hoofdje was al ingevallen. De volgende dag zag ze er al niet meer zo goed uit. Daarom willen we dat mooie eerste beeld van haar bewaren.

Groetjes Lin

[MA]

Lieve meid, dat snap ik perfect. Je moet doen wat je gevoel je ingeeft. Renéetje is een dag voor de geboorte overleden dus is helemaal anders. Na de begrafenis tja....ik kan me herinneren dat de eerste 3 weken in een soort van (pijnlijke) roes voorbij gegaan zijn. En dat ik toen op een morgen bij Renéetje stond aan haar grafje en ineens het besef kwam, het is echt voor eeuwig en altijd gedaan...dat het toen pas in zijn volle extensie doordrong. dan heb ik ook echt een tijd last gehad van allerlei rare dingen...ik had de indruk dat ik het emotioneel nog allemaal wel trok, maar ik merkte dat ik fysiek problemen had. Ik kon me niet concentreren, was om 4u al uitgeput, slaagde er bij de bakker niet in om correct te betalen voor een brood en gaf dan maar 50 EUR want die frankskes snapte ik niet meer,....uiteindelijk gaat je lichaam in een pure overlevingsmodus.
Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat de eerste 2 maanden wij als een soort van asociale zombie met ons verdriet en gemis geleefd hebben. Maand 3 en 4 meer moeite om mensen te zien en terug te gaan werken. Dan was de moeilijkheid dat je verdriet nog altijd rauw is, maar je vaak op onbegrip van de buitenwereld stoot (toch maar miskraam, nu al 2 maanden geleden, ander en beter, ge moet verder met uw leven,...) vanaf een 4 tal maand kwam bij mij de grote ommezwaai. Nu, 8 maand later, voel ik me meestal terug 'normaal'. Al blijven er nog dipjes of ongelukkige momenten, maar die vormen niet meer de hoofdmoot van mijn bestaan.

Ik hoop dat jullie morgen met een 'goed' gevoel kunnen afsluiten. Dat jullie het gevoel hebben dat jullie op jullie manier afscheid van Luisa hebben kunnen nemen, hoe moeilijk ook.

Ik denk wel dat na de begrafenis de verwerking echt kan starten. Al kan dat de eerste weken tot gevolg hebben dat je nog even dieper moet....Mij hielp het echt om te weten dat dat normaal was..om zo'n soort van kader te hebben en mij dan ook niet te schamen als ik een dag niet anders deed dan huilen...
Wij hebben ons ook laten begeleiden door een psychologe. In het begin om te weten of het wel 'normaal' is, nadien om de verschillen in verwerking (zeker ook qua 'doorlooptijd') tussen man en vrouw een beteke te duiden.

Sterkte meid

[kathleenchris]

Lieve Lin,

een hele warme groet en knuffel van ons. We denken aan jullie. Doe vooral waar je je goed bij voelt ... volg je hart, dat is de enige juiste manier. En aarzel niet om af en toe op anderen te rekenen ...
Liefs

Vanavond brandt er een kaarsje
voor Luisa,
voor haar broertje
en voor de mama en papa
Een kaarsje van
'we vergeten je niet'
een kaarsje
van warmte
...

we denken een jullie
Kahleen

Na morgen komen er vele dagen, en op een bepaald moment zal je wel willen draaien in deze wereld ... maar neem er je tijd voor. Tijd om alles een plaats te geven, tijd om over haar te praten, tijd om haar aanwezigheid in je hart te voelen.

[K'tje]

Hey Lin en familie,

ik wil gewoon even laten weten dat ik morgen heel erg aan jullie zal denken.

Weet dat je in onze gedachten bent, en ik hoop dat jullie de dag "goed" doorkomen...

Wat Kathleen en Audrey al zeiden, kan ik tot nu toe beamen.

Met mij (ons) gaat het al beter dan twee weken terug, maar af en toe overvalt dat triestige gevoel ons weer, en da's perfect normaal hé.
Ik denk dat het nog een hele tijd zal duren voor het weer echt goed gaat.

Hetzelfde zal het nooit meer zijn, maar ik geloof wel dat het slijt. Ik merk het nu al, ik voel me al beter dan vlak na de geboorte van Laura*. De hele slechte momenten verminderen wel, en ergens ben ik daar blij om, want ik vond die periode waar ik met mezelf geen blijf wist echt een uitputtingsslag.
Natuurlijk ben ik nog niet klaar voor de routine van het dagelijkse leven, maar daarvoor heb ik nog even de tijd. Alles op je eigen tempo, je merkt vanzelf of je iets aankan of niet. Het enige wat nu telt is jullie gezin, en niks anders. Sterkte meid.

Dikke, dikke knuffel en een kus voor Luisa,
K'tje

[MA]

Lin,

Is gisteren verlopen zoals je had gehoopt ? Gaat het een beetje vandaag ?

K'tje,

Ik vind dat je dat heel wijs verwoord en denk dat je heel bewust met je verlies en de verwerking daarvan omgaat. Ben er zeker van dat jij het verlies Laura een mooi plaatsje zal kunnen geven.

Knuffel Audrey

[Lin]

Eerst en vooral wil ik jullie bedanken voor al jullie troostende woorden. Ook het kaartje van DVO ontroerde me enorm. Hier put ik echt steun uit.

Het afscheidsmoment was zoals ik gehoopt had. Onze naaste familie was aanwezig. Mauro is de hele voormiddag zeer flink geweest. Wat boffen we toch met ons zoontje! Wat zouden we toch zonder hem beginnen? Ik ben heel blij dat we dit moment zelf hebben mogen maken met eigen en gekozen teksten. Zo voelde het heel intiem aan. Het was ook heel intens. Mijn grootmoeder, naar wie we ons meisje genoemd hebben, was helemaal van slag. Mijn moeder hield zich sterk voor mij. Het regende pijpenstelen toen we op het kerkhof aankwamen. Maar de regen deerde ons niet. We hebben in alle rust van Luisa afscheid kunnen nemen. Nadien waren we emotioneel uitgeput. Ik heb de hele dag in de zetel gezeten.

Vandaag ben ik terug naar haar geweest. Het is net of ze me roept. Er is een enorme inwendige drang om bij haar te zijn. Daarom ben ik zo dankbaar dat Luisa nu zo dicht bij ons is. Maar als ik aan haar grafje sta, word ik met de realiteit gekonfronteerd. Ze is er echt niet meer. Zolang ze in het ziekenhuis lag, kon het allemaal nog een boze droom zijn.

Ik ben zo verdrietig,zo verdrietig. Hoe kan ik ooit terug mijn draai vinden in de grote wereld?

Lin

[kathleenchris]

K'tje,

het doet me deugd om je berichtje te lezen. Zo te lezen kan je het al beter plaatsen. Als mensen de vorige zin tegen me zeiden ging dit gewoon recht door m'n hart. Ik had altijd schrik dat als het 'beter' ging met ons, dat alles een plaats had en dat alles vergeten en voorbij is. Dus neen zo bedoel ik het helemaal niet. We leren er mee omgaan volgens onze eigen persoonlijke manier. Maar dat 'leren oomgaan' is een heel proces. En neen aanvaarden wat er gebeurd is zullen we nooit doen, alleen alles een plaatsje geven. Neem je tijd, en weet dat we vaak aan jullie denken.

Lin,
Ja gisteren goot het gewoon. Ik dacht echt ... het weer heeft zich goed gehouden tot net bij het afscheid van Luisa. Ergens een heel symbolische manier om afscheid te nemen. Bij m'n twee schatjes was er steeds een sneeuwtapijt, en dit in België !!! Vreemd hé. Na de begrafenis van Inke* was ik gewoon in slaap gevallen in de zetel, na Jelle* ... ik kan het me gewoon niet meer herinneren, vreemd. We hadden minder mensen uitgenodigd dan bij Inke* en ik weet dat ik het ergens gezellig vond. Er waren mensen samen gekomen die anders nooit samen kwamen. En wij mochten ons verhaal doen. Het besef dat we ze voor goed kwijt zijn komt daarna, vooral omdat er minder over gesproken wordt. Maar geloof me echt, het gaat beter gaan. Met vallen en opstaan, met tranen, en schuldig voelen voor een lach. Maar toch ... iedere dag denk ik aan hen, en ergens zijn ze altijd bij ons ! En soms, soms krijg je een heel mooi cadeau van totaal vreemde mensen, een lieve opmerking, je verhaal mogen doen en plots heel aanvaard worden door mensen die je nauwelijks kent .. en daar zitten onze schatten voor iets tussen. Ik ben er zeker van ! Lin (en alle anderen) we hopen dat je een beetje steun vindt !!
heel veel liefs
Kathleen

[K'tje]

Hey Lin,

We hebben hier de hele dag aan jullie gedacht. Ook bij het afscheid van Laura* regende het heel fel...

Ik ben blij voor jullie dat je afscheid hebt kunnen nemen om jullie manier, in het bijzijn van die mensen die van jullie houden en met jullie meehuilen.

Bedenk dan ook dat er héél veel mensen meeleven zonder dat je het merkt.

Dikke knuffel!

Audrey en Kathleen,

ik zie het bijna als een compliment, als jullie zeggen dat ik er goed mee omga. Maar tot nu toe hou ik me eigenlijk verbazend sterk.
De eerste twee, drie weken heb ik de ziel uit m'n lijf gehuild, was ik een wrak, een zombie, wist geen blijf met mezelf.

Maar nu is dat echt beter. De tranen komen niet zomaar opzetten, of toch niet zo vaak meer.
En af en toe kan ik alweer echt lachen... Ik begin al te denken aan terug gaan werken, enzovoort.

Maar tegelijk baart het me zorgen. Moet ik niet langer "in de put zitten"? Is het normaal dat ik er zo goed kan over praten met gelijk wie, en dat ik voorzichtig al vooruit kijk? Is het niet veel te vroeg?
Ik ben vooral bang dat ik plots, uit het niets, terwijl we allemaal denken dat ik volop aan het verwerken ben, een enorme terugval zal hebben, en dan bijna depressief worden. Dat wil ik niet! En ik ben wel optimistisch en realistisch ingesteld, maar toch...

Momenteel ben ik op sommige momenten daar meer mee bezig... reageer ik wel normaal, ga ik niet te snel ervan uit dat het "beter" gaat?

[kathleenchris]

K'tje

mag ik eerlijk antwoorden? Ik ga er even vanuit ... Het is zeker niet te snel om je beter te voelen. Maar dat beter is niet het oude k'tje, je zal het wel merken. Je ziet alles vanuit een ander daglicht ... Je zal merken dat je helemaal anders reageert, anders omgaat met mensen, ...
Bij Inke ben ik heel snel gaan werken, wel op mijn ritme. Ik had recht op zwangerschapsverlof, maar heb deze tot het minimum beperkt en heb van thuis uit gewerkt (omwille van verzekeringen kon ik niet naar m'n werk). Nadat ik echt terug ging werken, heb ik af en toe heel kwade dagen gehad (een kleine opmerking die je raakt, een dag waarin je je echt niet goed voelt in je vel ... ) en dan nam ik gewoon een half dagje vrij ... shoppen of zo (wat kan een vrouw soms meer wensen ) Bij jelle* had ik geen zin om te gaan werken (had wel geen recht op zwangerschapsverlof) en heb ik verlenging aangevraagd van m'n ziekteverlof. Toen wilde ik gewoon thuis zijn. Dus twee verschillende reactie. En geen enkele is de beste of de slechtste. Voel je zelf maar vooral aan, je zal alleen merken dat het oude k'tje toch wel veranderd is door die kleine meid !!! Maar daar is niets mis mee hé! In tegendeel ...

Liefs
kathleen

[K'tje]

Hey Kathleen, natuurlijk mag je eerlijk antwoorden, hoe anders?

Ja, dat ik nooit meer de oude zal zijn, dat merk ik.

We zijn allebei nog meer bewust hoe kostbaar het leven wel is.
Wij hadden al de opvatting om ons nooit echt vlug zorgen te maken over kleine dingen, en da's nu alleen maar sterker. Het feit dat niks ons nog echt interesseert, is waarschijnlijk wel iets dat zal slijten, maar onze kijk op het leven is voorgoed veranderd door onze kleine meid.

En tegelijk maakt dat me blij en ongelukkig, ik kan het niet anders uitleggen...

Voorlopig is het plan dat ik eind augustus terug aan de slag ga, ik zal dan twee maanden thuis geweest zijn. Ik zal zien, misschien wil ik op dat moment helemaal nog niet terug, dat zien we dan wel weer.
Gelukkig heb ik lieve, begripvolle baas en collega's, dus als het moeilijk gaat, dan zullen zij er (hopelijk) alle begrip voor hebben.

De moeilijke momenten zullen nog lang onverwachts opduiken denk ik, maar ik laat het gebeuren, als ik moet huilen, dan doe ik dat, want dat lucht op...

[MA]

Lieve Lin,

Wij hebben Renéetje in de sneeuw begraven, en inderdaad dat deert niet he, je merkt het amper. Ik heb ook weken, tot voor kort eigenlijk, heel sterk de drang gevoeld om naar haar toe te gaan. En die drang was in het begin puur fysiek. Ik miste een deel van mezelf en als ik aan haar grafje stond voelde ik me terug compleet. Heel raar....En ja, nu zal het beginnen doordringen dat het definitief definitief is...het zijn soms kleine dingen die soms het besef brengen. Een paar weken geleden was Renéetjes zerkje eindelijk af en toen het daar ineens stond, kreeg ik weer een klop van de hamer...want dat was weer een stap dichter bij het definitief gedaan zijn....Afscheid nemen gebeurt in heel veel stapjes en kent vele laagjes...

Laat de komende dagen de tranen nog maar vloeien...neem de tijd voor jezelf, de tijd voor je kleine meid...koester haar

Lieve K'tje,

Ik denk dat het 'normaal' is dat je niet meer de hele dag huilt, het is inderdaad percies alsof je reservoir even droog staat. Als je later op deze periode terugkijkt, ga je merken dat je wel nog volop in rouw was, volop aan het verwerken, alleen op een andere manier.
Ik had bv bijna de hele dag nodig om met of rond Renéetje bezig te zijn, ben dagen op zoek geweest naar een lettertreintje met haar naam, dan naar een kastje met een schoolbord waar haar naam op kon, ging elke week een nieuwe ballon en nieuwe rozen halen, ...
Ik had geen behoefte aan andere mensen, geen behoefte aan small talk, was snel moe, kon me niet goed concentreren,....
Tranen vloeiden er inderdaad veel minder.

Ik denk niet dat je schrik moet hebben dat de grote klop nog komt (nu 100% zeker kan ik hier ook niet van zijn). Wel dat er dagen gaan zijn dat je een enorme terugval krijgt....Zoals Kathleen zegt soms door iets heel banaals te horen of te zien. Maar het is zoals met alles, niet de dagen met elkaar vergelijken, maar over iets langere periode kijken en dan zal je merken dat het steeds wat beter gaat.

Ik ben zelf ook 2 maanden thuis geweest. De laatste week begon ik te merken dat ik me begon te vervelen. Toen was het tijd om terug te gaan. Wel kon ik spijtig genoeg niet parttime terug beginnen en heb ik dat met vakantie een beetje proberen nabootsen, want je merkt wel dat je niet volledig de oude bent.

En inderdaad, als je moet huilen, gewoon doen...

Dikk knuffel voor 2 dappere meiden, Audrey

[Lin]

Wat een rare dag.

Hij was zeer emotioneel begonnen. Maar nu voel ik me terug lichamelijk sterk. Ik heb me in lange tijd niet meer zo sterk gevoeld. Van Mauro's geboorte tot Luisa's geboorte ben ik onafgebroken moe geweest. En niet gewoon moe, maar moe dat ik zelfs de energie niet meer had om uit de zetel te komen. Ik voel me ook zeer onrustig, slaap bijna niet meer.
Al die gevoelens!

Soms is het precies dat ik vergeet wat er gebeurd is. En wanneer het dan terug komt, doet het eens zo hard pijn. Ik heb het blijkbaar nog niet helemaal aanvaard. Het is allemaal ook zo verwarrend. Ik weet het niet meer.

Er zijn zoveel vrienden, collega's die zich aanbieden om te komen praten. Ik vraag me af of dat voor de sensatiewaarde van het verhaal is of dat ze oprecht interesse hebben voor onze gevoelens. Momenteel heb ik er ook geen zin in.

Lin

[K'tje]

Hey Lin, sterkte meid.

Ik herken je gevoelens, ik had die ook de eerste dagen.
En al die aanbiedingen voor bezoek kregen wij ook, helaas zijn er bitter weinig mensen ook effectief langsgekomen.

Nu pas ondervinden wij wie de echte vrienden zijn, diegenen die gewoon voor de deur staan en alleen maar willen weten hoe het met ons gaat. Praten we over onze gevoelens, goed, doen we dat niet, ook goed.

Zoek je weg, op je eigen tempo. Ik denk dat niemand kan zeggen hoe het zal gaan, want iedereen beleeft dit anders, hoe herkenbaar de gevoelens van lotgenoten ook zijn.

Weet dat je in onze gedachten bent.

Dikke knuffel