Hoi iedereen,
Ik weet niet goed waar ik mijn onderwerp moet plaatsen. Maar aangezien we graag een brusje willen, lijkt hier het beste. Ik zou vooral graag eens mijn verhaal kwijt kunnen. Ik zal eerlijk beginnen. Ik heb helemaal geen fertiliteitsproblemen. Onze gynaecoloog heeft wel eens de term PCOS laten vallen, maar we hebben onze 2 kindjes op de meeste simpele manier verwekt. Mijn problemen komen er op het einde van de zwangerschap.
Mijn dochtertje is 6 weken en 1 dag te vroeg geboren. Verdict: HELLP en na de bevalling een manuele verwijdering van de placenta. Best heavy, want dochter lag op prematuren en ik heb 3 nachten op mediu-care gelegen wegens HELLP en hevig bloedverlies. (Mijn dochter doet het supergoed en is ondertussen een flinke meid, maar zij is altijd een vechtertje geweest)
Niet leuk natuurlijk zo'n bevalling, maar ik wilde altijd een groot gezin. De kans dat HELPP een 2e keer terug komt, is heel klein, dus we gingen voor een 2e kindje. Deze keer alles normaal, mooi uitgedragen. Natuurlijk merkte ik het aan mijn gemoed dat ik de 34 weken gepasseerd was. De schrik van de vorige zwangerschap zat er dieper in dan ik wilde toegeven. Als bevalling terug een inleiding want gyne dacht dat het een groot kind ging worden. De arbeid verliep supertraag. Ik wilde het deze keer zonder epidurale doen, maar toen de gyne opmerkte dat ik me niet kon ontspannen en dat een epidurale een goed idee zou zijn, er toch mee ingestemd. Onbewust had ik superveel schrik om terug geopereerd te worden en terug op intensieve te belanden. En ik had gelijk. Weer wilde mijn placenta niet loskomen, weer een operatie erna. Spijtig genoeg kregen ze niet alles weg met deze operatie. Terug op de kamer bleek opeens dat ik toch heel veel bloed was verloren. Op een gegeven moment was mijn bovendruk nog maar 5. De bloedbank was nogal traag, iedereen stond rond mijn bed te wachten op bloed. Bed dan maar gekanteld zodat mijn voeten hoger lagen. De dokter heeft zelf in zijn handen de bloedzakjes zitten opwarmen om het wat sneller te laten gaan. Op een gegeven moment was er sprake van mij te vervoeren naar een groter ziekenhuis. Toen ben ik keihard beginnen vechten (figuurlijk! ik probeerde te laten zien dat ik wel in orde was, terwijl dat niet zo was), want ik wilde niet apart van mijn zoontje liggen. Al een geluk ging het dan beter en konden we gewoon samen blijven.
We mochten naar huis. en 2 hevige bloedingen en 3 operaties later was eindelijk alle placenta uit mijn baarmoeder. Verdict: placenta accreta. En toen zij de gyne: als ik jullie was, zou ik stoppen met kinderen krijgen. Je hebt er 2 gezonde, jongen en meisje, riskeer het niet.
Dus ja, fertiliteit ok, maar die kinderwens die is er nog. Ik vind het echt erg voor alle mensen hier die zelf niet 1 kindje kunnen krijgen, of er jaren over doen om er eentje te hebben. Maar ik hoop op een beetje begrip, want ik vind het ook heel erg voor onszelf dat ons grote gezin er ook niet gaat komen.
Bedankt om heel mijn verhaal te lezen. Ik hoop niet dat er nog mensen zijn die op deze manier hun kinderwens in rook op zien gaan, maar voor degene die er toch zijn: je bent niet de enige.
andere reden waarom er geen brusje komt
-
- Berichten: 4
- Lid geworden op: 5 november 2018, 22:10
-
- Berichten: 225
- Lid geworden op: 27 april 2017, 17:15
Re: andere reden waarom er geen brusje komt
Mooi dat je je verhaal hier plaatst Kathle! Ik heb geen ervaring met jouw situatie, maar de bevalling van mijn eerste dochter ging absoluut ook op wieltjes, dus dat stuk begrijp ik dan weer wel! Ik ben benieuwd wat het met me mentaal gedaan heeft en hoe het zal zijn als ik van een tweede moet bevallen! Ik had een bevalling van 44u, waarbij ik het gevoel had dat er weinig naar mij werd geluisterd door de gyn (was gyn van wacht), waardoor ik serieus heb afgezien! Soit, een gezonde dochter verzacht alle pijn dan in eerste instantie, maar ben toch bang dat het mentaal wel wat restjes achtergelaten zal hebben als ik een tweede moet op de wereld zetten!
Ze raden je een 3de kindje af owv die placenta die telkens moeilijk meekomt? Waarom doen ze dan niet direct een keizersnede? Dan kunnen ze toch mooi zelf alles direct verwijderen en is dat probleem er toch niet? Maar dan moet dat je toch niet tegenhouden van aan een derde te beginnen … Al eens een second opinion gevraagd in een ander ziekenhuis?
Ze raden je een 3de kindje af owv die placenta die telkens moeilijk meekomt? Waarom doen ze dan niet direct een keizersnede? Dan kunnen ze toch mooi zelf alles direct verwijderen en is dat probleem er toch niet? Maar dan moet dat je toch niet tegenhouden van aan een derde te beginnen … Al eens een second opinion gevraagd in een ander ziekenhuis?
05/16: stop pil
06/17: ICSI 1 --> neg
08/17: ICSI 1.1 --> tp 01/09 --> positieve test 13/09 --> dochter geboren 12/05/2018
10/18: ICSI 1.2 --> tp 16/10 --> positieve test 22/10 --> zoon geboren 24/06/2019
06/17: ICSI 1 --> neg
08/17: ICSI 1.1 --> tp 01/09 --> positieve test 13/09 --> dochter geboren 12/05/2018
10/18: ICSI 1.2 --> tp 16/10 --> positieve test 22/10 --> zoon geboren 24/06/2019
-
- Berichten: 4
- Lid geworden op: 5 november 2018, 22:10
Re: andere reden waarom er geen brusje komt
Bedankt Eve, voor de reactie
. Ik merk dat hier op het forum heel wat vechters zitten. En ik denk ook dat dat nodig is, bij alle verhalen die ik hoor.
Maar mijn man en ik hebben besloten om de woorden van onze gyne te volgen en dit te aanvaarden. Het is niet makkelijk, maar ik denk in onze situatie de juiste beslissing.
Groetjes!
![Smile :)](https://www.deverdwaaldeooievaar.be/forum/images/smilies/icon_smile.gif)
Maar mijn man en ik hebben besloten om de woorden van onze gyne te volgen en dit te aanvaarden. Het is niet makkelijk, maar ik denk in onze situatie de juiste beslissing.
Groetjes!
-
- Berichten: 17
- Lid geworden op: 26 september 2014, 17:21
Re: andere reden waarom er geen brusje komt
Hey
ik weet niet of je hier nog leest, of je mijn reactie nog gaat zien. Maar wil mijn verhaal ook even met jou delen, als dit oké is..
Hier komt er ook geen brusje, niet door fertiliteit wel door genetica.
We hebben wel een zware en lange weg (niks in vergelijking met fertiliteit) afgelegd om onze dochter te kunnen krijgen. We hebben er in totaal 2 jaar over gedaan met 4 miskramen. Ik raakte steeds vlug zwanger, maar kreeg rond de 6 weken een miskraam. Uiteindelijk bleef er eindelijk 1 plakken, wat onze dochter is. Ze is met keizersnede geboren door stuitligging.
Toen ze 9 maanden was, werd bij mij borstkanker vastgesteld, nog eens 5 maanden later huidkanker. GElukkig ben ik hier volledig van genezen. Maar de genetica laat zien dat ik extra gevoelig ben voor tumoren te ontwikkelen. Dit gen is 50% kans dat dit je dit doorgeeft. We hebben onze dochter laten testen en zij heeft het helaas overgeerfd.
We hebben dan de kans gekregen voor een brusje te gaan via IVF/PGD, we hebben dit een kans gegeven. De stimulatiecyclus werd een serieuze overstimulatie, uiteindelijk 43 eicellen bij de pick up gehaald.
Daarvan hebben ze 12 embryo's kunnen invriezen. Heel mooi aantal dus, helaas waren er maar 3 gezonde embryo's bij.
Die embryo's zijn 1 voor 1 teruggeplaatst geweest, en je hoort me al aankomen, geen enkele is willen innstelen.
Ik zie de vele doktersafspraken niet meer zitten, de pick up al helemaal niet (ze hebben deze deels zonder verdoving moeten doen door het grote aantal en heb daar zo een schrik door opgedaan), de last van de overstimulatie, de bijwerkingen van alle hormonen, het lange wachten (8 weken) na de pick up of er gezonde embryo's zijn...
Dus hier komt er (waarschijnlijk) ook geen brusje, niet omwille van fertiliteit (hoewel ook niet alles super vlot gaat), maar puur door de genetica. Ergens denken we, als we de natuur zijn gang zouden laten gaan. Ik wellicht terug zwanger geraak. Na verloop van tijd en misschien, liever niet natuurlijk, miskramen. Maar we willen niet bewust nog een kindje op de wereld zetten met de afwijking. HEt is nu al heel tijdrovend om zowel mezelf als haar regelmatig te laten onderzoeken (ong 4 maandelijks). En een embryo laten wegnemen tijdens de zwangerschap zie ik al helemaal niet zitten.
Dus we hebben (voor nu) de keuze gemaakt om te stoppen. Je merkt wellicht wel dat bij mij de deur nog op een kier staat. Ergens denk ik, wie weet, binnen x aantal tijd ik het toch een poging wil geven. Bij mijn man is de deur dicht, als we niet direct verder deden stopte het voor hem. Gezien het leeftijdsverschil met onze dochter (ze is nu 3jaar geworden). Nu verder doen, kon ik niet. Mentaal en fysiek zag ik het niet zitten en had echt schrik dat dat de druppel zou zijn die onze relatie kapot maakt. Hoewel we een hele sterke relatie hebben. MAar de laatste 5 jaar is er al te veel gebeurt, het moet ergens stoppen natuurlijk..
Ik haat het als ik nu de reactie krijg, maar je hebt toch 1 gezond kindje.
Ja, we hebben 1 kindje, dat nu gezond is. Maar de wens al van heel kleins af aan, waren 2 kinderen. Het is moeilijk om daar afstand van te nemen. We aanvaarden het ook, maar het is moeilijk. Dus ik volg je gevoel wel...
Nog veel sterkte met het verwerken, en geniet van je 2 kindjes die daar rondlopen. En denk gerust eens aan dat 3de, wat er ook had mogen zijn! Het is en blijft een droom. Daar mag je blijven aan denken.
ik weet niet of je hier nog leest, of je mijn reactie nog gaat zien. Maar wil mijn verhaal ook even met jou delen, als dit oké is..
Hier komt er ook geen brusje, niet door fertiliteit wel door genetica.
We hebben wel een zware en lange weg (niks in vergelijking met fertiliteit) afgelegd om onze dochter te kunnen krijgen. We hebben er in totaal 2 jaar over gedaan met 4 miskramen. Ik raakte steeds vlug zwanger, maar kreeg rond de 6 weken een miskraam. Uiteindelijk bleef er eindelijk 1 plakken, wat onze dochter is. Ze is met keizersnede geboren door stuitligging.
Toen ze 9 maanden was, werd bij mij borstkanker vastgesteld, nog eens 5 maanden later huidkanker. GElukkig ben ik hier volledig van genezen. Maar de genetica laat zien dat ik extra gevoelig ben voor tumoren te ontwikkelen. Dit gen is 50% kans dat dit je dit doorgeeft. We hebben onze dochter laten testen en zij heeft het helaas overgeerfd.
We hebben dan de kans gekregen voor een brusje te gaan via IVF/PGD, we hebben dit een kans gegeven. De stimulatiecyclus werd een serieuze overstimulatie, uiteindelijk 43 eicellen bij de pick up gehaald.
Daarvan hebben ze 12 embryo's kunnen invriezen. Heel mooi aantal dus, helaas waren er maar 3 gezonde embryo's bij.
Die embryo's zijn 1 voor 1 teruggeplaatst geweest, en je hoort me al aankomen, geen enkele is willen innstelen.
Ik zie de vele doktersafspraken niet meer zitten, de pick up al helemaal niet (ze hebben deze deels zonder verdoving moeten doen door het grote aantal en heb daar zo een schrik door opgedaan), de last van de overstimulatie, de bijwerkingen van alle hormonen, het lange wachten (8 weken) na de pick up of er gezonde embryo's zijn...
Dus hier komt er (waarschijnlijk) ook geen brusje, niet omwille van fertiliteit (hoewel ook niet alles super vlot gaat), maar puur door de genetica. Ergens denken we, als we de natuur zijn gang zouden laten gaan. Ik wellicht terug zwanger geraak. Na verloop van tijd en misschien, liever niet natuurlijk, miskramen. Maar we willen niet bewust nog een kindje op de wereld zetten met de afwijking. HEt is nu al heel tijdrovend om zowel mezelf als haar regelmatig te laten onderzoeken (ong 4 maandelijks). En een embryo laten wegnemen tijdens de zwangerschap zie ik al helemaal niet zitten.
Dus we hebben (voor nu) de keuze gemaakt om te stoppen. Je merkt wellicht wel dat bij mij de deur nog op een kier staat. Ergens denk ik, wie weet, binnen x aantal tijd ik het toch een poging wil geven. Bij mijn man is de deur dicht, als we niet direct verder deden stopte het voor hem. Gezien het leeftijdsverschil met onze dochter (ze is nu 3jaar geworden). Nu verder doen, kon ik niet. Mentaal en fysiek zag ik het niet zitten en had echt schrik dat dat de druppel zou zijn die onze relatie kapot maakt. Hoewel we een hele sterke relatie hebben. MAar de laatste 5 jaar is er al te veel gebeurt, het moet ergens stoppen natuurlijk..
Ik haat het als ik nu de reactie krijg, maar je hebt toch 1 gezond kindje.
Ja, we hebben 1 kindje, dat nu gezond is. Maar de wens al van heel kleins af aan, waren 2 kinderen. Het is moeilijk om daar afstand van te nemen. We aanvaarden het ook, maar het is moeilijk. Dus ik volg je gevoel wel...
Nog veel sterkte met het verwerken, en geniet van je 2 kindjes die daar rondlopen. En denk gerust eens aan dat 3de, wat er ook had mogen zijn! Het is en blijft een droom. Daar mag je blijven aan denken.
-
- Berichten: 4
- Lid geworden op: 5 november 2018, 22:10
Re: andere reden waarom er geen brusje komt
Goh, ik weet niet goed wat schrijven. Wat een moeilijke keuze om te maken voor jullie! Ik ben niet blij voor jou, maar het gevoel dat je beschrijft is idd hetzelfde als hoe ik me voel. Bedankt om je verhaal te delen. Het is niet gemakkelijk om aan mensen te vertellen dat je hoopt op een volgend kindje, dat er niet gaat komen. Het gaat beter met mij, dus dan zit ik minder op dit forum
We zijn nu bezig met het adoptietraject. Dat gaat nog enkele jaartjes duren, dus we zullen wel zien waar ons dat brengt. En ondertussen groeit de aanvaarding. Ik wens jullie nog veel succes en goede beslissingen!
![Wink ;)](https://www.deverdwaaldeooievaar.be/forum/images/smilies/icon_wink.gif)
-
- Berichten: 225
- Lid geworden op: 27 april 2017, 17:15
Re: andere reden waarom er geen brusje komt
Ik was eventjes aan het teruglezen en kwam dit bericht terug tegen ... Op 24 juni ben ik bevallen van een flinke zoon. De angsten die er waren voor die 2e bevalling waren niet nodig bleek achteraf. Ik ben op 23 juni ingeleid, dit keer een bevalling van 17 uur maar met mijn eigen gyn. Er werd tijd genomen, geen knip om het snel te doen gaan ... Enkel moesten ze meeduwen op mijn buik owv een flinke kerel ... 3kg940 ...
Wat dus een stuk beter begon dan bij mijn dochter, werd 2 weken later bijna abrupt van ons afgenomen. Nadat ik rode puntjes ontdekte op zijn lijfje, zaten we enkele uren later in quarantaine op de neonatale. Hij bleek nog 3000 bloedplaatjes te hebben ipv minimum 150000 ... de rode puntjes waren onderhuidse bloedingen. Had ik gewacht tot de volgende dag om naar de huisarts te gaan, konden we hem dood in zijn bedje gevonden hebben.
Na 10 zeer onzekere dagen op de neonatale is het allemaal goed gekomen, gelukkig maar. Maar ook dit heeft sporen nagelaten ... De angst om hem te verliezen ...
Wat dus een stuk beter begon dan bij mijn dochter, werd 2 weken later bijna abrupt van ons afgenomen. Nadat ik rode puntjes ontdekte op zijn lijfje, zaten we enkele uren later in quarantaine op de neonatale. Hij bleek nog 3000 bloedplaatjes te hebben ipv minimum 150000 ... de rode puntjes waren onderhuidse bloedingen. Had ik gewacht tot de volgende dag om naar de huisarts te gaan, konden we hem dood in zijn bedje gevonden hebben.
Na 10 zeer onzekere dagen op de neonatale is het allemaal goed gekomen, gelukkig maar. Maar ook dit heeft sporen nagelaten ... De angst om hem te verliezen ...
05/16: stop pil
06/17: ICSI 1 --> neg
08/17: ICSI 1.1 --> tp 01/09 --> positieve test 13/09 --> dochter geboren 12/05/2018
10/18: ICSI 1.2 --> tp 16/10 --> positieve test 22/10 --> zoon geboren 24/06/2019
06/17: ICSI 1 --> neg
08/17: ICSI 1.1 --> tp 01/09 --> positieve test 13/09 --> dochter geboren 12/05/2018
10/18: ICSI 1.2 --> tp 16/10 --> positieve test 22/10 --> zoon geboren 24/06/2019
-
- Berichten: 61
- Lid geworden op: 29 maart 2012, 13:25
Re: andere reden waarom er geen brusje komt
Wat heftig om te lezen ! Wat was er eigenlijk aan de hand met jouw zoontje ? Gelukkig is alles goed gekomen ! Gefeliciteerd met jouw tweede kindje !
-
- Berichten: 225
- Lid geworden op: 27 april 2017, 17:15
Re: andere reden waarom er geen brusje komt
Mijn zoontje had FNAIT (foetale neonatale allo-immuno trombocytopenie). Kort samengevat houdt het in dat er een incompatibiliteit is tussen iets op de bloedplaatjes van de papa en van mezelf. Door de zwangerschap ben ik in contact gekomen met dat deeltje van de papa zijn bloedplaatjes (want de baby krijgt dat deel genetisch mee van de papa) en hier heb ik dus antistoffen tegen gemaakt. Dit wilde dus zeggen dat ik antistoffen maakte tegen de bloedplaatjes van mijn zoontje. Hierdoor brak hij zijn eigen bloedplaatjes af. Die bloedplaatjes zorgen voor de bloedstolling en bij opname had mijn zoon er nog 3.000 ipv 150.000 tot 400.000. Het is een wonder dat hij dit heeft overleefd en hier ook niks aan heeft overgehouden.
Daarnaast gaf ik hem dan ook nog borstvoeding en achteraf bleek dat hij die antistoffen ook nog eens via die weg kreeg. Ik maakte hem dus steeds zieker door mijn borstvoeding. Vandaar ben ik dus heel erg voorzichtig geworden met uitspraken als 'borstvoeding is het beste voor je kind'. Ik ga nooit nog iemand zeggen dat ze moeten borstvoeding geven ...
Maar kijk, we zijn erdoor geraakt hé, al laat het wel zijn sporen na moet ik zeggen.
05/16: stop pil
06/17: ICSI 1 --> neg
08/17: ICSI 1.1 --> tp 01/09 --> positieve test 13/09 --> dochter geboren 12/05/2018
10/18: ICSI 1.2 --> tp 16/10 --> positieve test 22/10 --> zoon geboren 24/06/2019
06/17: ICSI 1 --> neg
08/17: ICSI 1.1 --> tp 01/09 --> positieve test 13/09 --> dochter geboren 12/05/2018
10/18: ICSI 1.2 --> tp 16/10 --> positieve test 22/10 --> zoon geboren 24/06/2019
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 7 gasten