Beste Balte,
Je hebt perfect verwoord wat ik voel! Ik denk er ook zo over maar vond de juist woorden niet. Struisvogelpolitiek helpt niemand, noch jezelf, noch je kind. Ons kindje zal al een rugzakje hebben en ook wijzelf, tis de kunst van ons rugzakje te kunnen dragen en ons toch vederlicht en content te voelen. Af en toe zal dat rugzakje zich wel eens laten voelen, maar dan helpen we elkaar om het te dragen of om een last er uit te nemen en op onze schouders te leggen.
groetjes
Prille start van de procedure... wie ook?
-
Ciska
- Berichten: 133
- Lid geworden op: 20 januari 2008, 22:00
Dag Gumi,
Ja, die stekende opmerkingen, de meeste mensen krijgen er vroeg of laat wel mee te maken...
Wij zij reeds 5,5 en 4 jaar adoptieouder van drie prachtige Afrikaanse kids (13,10,9 jaar)en als kers op de taart werden we ook nog eens biomama en papa van een flinke zoon.
Toen we gingen adopteren, wisten vele mensen reeds dat zwanger worden (gezien mijn diabetes) voor ons geen evidentie ging worden. Al van voor er een zeer concrete kinderwens was, wisten we reeds dat onze toekomstige kids verre roots zouden hebben.
Onze kennissen wisten dit ook, dus vroegen niet teveel of we al zwanger waren en waren ook niet echt geschrokken toen we onze adoptieplannen verkondigden. Op enkele familieleden na (die vroegen of we er echt geen in een ander kleur konden krijgen... )reageerde iedereen positief, dus dat viel mee.
Toen we amper 2 maand waren thuisgekomen met onze jongste zoon en dochter, bleek ik totaal onverwacht zwanger te zijn. We zaten met onze vervulde kinderwens niet meteen te wachten op een zwangerschap, zeker niet omdat deze heel zwaar is geweest.
Het was echter pas bij deze zwangerschap dat ik schrok van de reacties van de omgeving :
"Aha, zie je wel dat het lukt, gebeurt veel hé "
"Ho, had je dat maar eerder geweten hé"
"Blij zeker nu er dan toch een echt kindje komt"
"Ge ziet dat nu al liever zeker dan die andere?"
De opmerking van de bakker in het dorp van mijn moeder vond ik nog het meest memorabel:
" Uw moeder zal zeker wel blij zijn nu ze toch nog een echt kleinkind zal krijgen ?"
Voor mezelf vielen deze opmerkingen wel mee, het typeert de mensen en zegt veel over hun verstand, maar wat me wel enorm stoorde, was dat mijn kinderen er heel vaak bijstonden toen ik opmerkingen kreeg.
Onze oudste was toen ruim anderhalf jaar in Belgie en was toen 9,5 jaar oud. Ze begreep dus alles en was slim genoeg om te snappen hoe een deel van de bevolking denkt over adoptie : als zijnde tweedekeus, bijna tweedehands !
Nu nog krijg ik vaak de vraag "of er nog een kindje bijkomt, nu ik toch weet dat het lukt en onze kleinste toch wel gezond is."
Ik zeg dan steeds dat ze er hier nog een stuk of 5 mogen afzetten, maar geen één meer uit mijn buik en bij voorkeur ook geen baby's meer !!
Ik moet zeggen dat de meesten dan wel stilvallen hoor!
Dat je gekwetst bent door deze uitspraken van je vrienden zal volgens mij geen echt probleem zijn voor het MO. Ze zullen inderdaad peilen naar je draagkracht als je ook deze opmerkingen zal krijgen als je je kindje al zou hebben.
Je gevoelens erkennen en herkennen is toch geen probleem zeker...
Waarschijnlijk zal je door de jaren heen wel een hele resem antwoorden hebben klaarstaan op dergelijke opmerkingen (je word daar echt vindingrijk in hoor!)en de ene keer zal je er meer woorden willen aan vuilmaken dan de andere keer ook...
Ik wens je in elk geval veel geluk met jullie MO.
Vele groeten
ciska
Ja, die stekende opmerkingen, de meeste mensen krijgen er vroeg of laat wel mee te maken...
Wij zij reeds 5,5 en 4 jaar adoptieouder van drie prachtige Afrikaanse kids (13,10,9 jaar)en als kers op de taart werden we ook nog eens biomama en papa van een flinke zoon.
Toen we gingen adopteren, wisten vele mensen reeds dat zwanger worden (gezien mijn diabetes) voor ons geen evidentie ging worden. Al van voor er een zeer concrete kinderwens was, wisten we reeds dat onze toekomstige kids verre roots zouden hebben.
Onze kennissen wisten dit ook, dus vroegen niet teveel of we al zwanger waren en waren ook niet echt geschrokken toen we onze adoptieplannen verkondigden. Op enkele familieleden na (die vroegen of we er echt geen in een ander kleur konden krijgen... )reageerde iedereen positief, dus dat viel mee.
Toen we amper 2 maand waren thuisgekomen met onze jongste zoon en dochter, bleek ik totaal onverwacht zwanger te zijn. We zaten met onze vervulde kinderwens niet meteen te wachten op een zwangerschap, zeker niet omdat deze heel zwaar is geweest.
Het was echter pas bij deze zwangerschap dat ik schrok van de reacties van de omgeving :
"Aha, zie je wel dat het lukt, gebeurt veel hé "
"Ho, had je dat maar eerder geweten hé"
"Blij zeker nu er dan toch een echt kindje komt"
"Ge ziet dat nu al liever zeker dan die andere?"
De opmerking van de bakker in het dorp van mijn moeder vond ik nog het meest memorabel:
" Uw moeder zal zeker wel blij zijn nu ze toch nog een echt kleinkind zal krijgen ?"
Voor mezelf vielen deze opmerkingen wel mee, het typeert de mensen en zegt veel over hun verstand, maar wat me wel enorm stoorde, was dat mijn kinderen er heel vaak bijstonden toen ik opmerkingen kreeg.
Onze oudste was toen ruim anderhalf jaar in Belgie en was toen 9,5 jaar oud. Ze begreep dus alles en was slim genoeg om te snappen hoe een deel van de bevolking denkt over adoptie : als zijnde tweedekeus, bijna tweedehands !
Nu nog krijg ik vaak de vraag "of er nog een kindje bijkomt, nu ik toch weet dat het lukt en onze kleinste toch wel gezond is."
Ik zeg dan steeds dat ze er hier nog een stuk of 5 mogen afzetten, maar geen één meer uit mijn buik en bij voorkeur ook geen baby's meer !!
Ik moet zeggen dat de meesten dan wel stilvallen hoor!
Dat je gekwetst bent door deze uitspraken van je vrienden zal volgens mij geen echt probleem zijn voor het MO. Ze zullen inderdaad peilen naar je draagkracht als je ook deze opmerkingen zal krijgen als je je kindje al zou hebben.
Je gevoelens erkennen en herkennen is toch geen probleem zeker...
Waarschijnlijk zal je door de jaren heen wel een hele resem antwoorden hebben klaarstaan op dergelijke opmerkingen (je word daar echt vindingrijk in hoor!)en de ene keer zal je er meer woorden willen aan vuilmaken dan de andere keer ook...
Ik wens je in elk geval veel geluk met jullie MO.
Vele groeten
ciska
-
bling bling
Hallo iedereen,
Lang geleden, even bijgelezen en eerst alleszins: Een hart onder de riem voor wie het nodig heeft!
Mij moet er ook iets van het hart:
Deze dagen krijg ik ongelooflijk vaak de vraag "Wanneer komt jullie kindje nu?" Ik kan mij voorstellen dat de mensen zoiets hebben van "Amai die spreken daar al over van de zomer 2007 dus 't zal nu wel gaan komen zeker!".
We staan welgeteld 6 maanden op de wachtlijst. Op ons contract staat dat we rekening moeten houden met een wachttijd van 24 tot 42 maanden. Van 2 jaar tot 3,5 jaar ... Elke keer mensen het vragen besef ik hoe lang het nog kan duren: in het slechtste geval vanaf nu nog 3 jaar of misschien zelfs langer als er nog dingen misgaan, hoe meer ik erover nadenk hoe slechter ik mij voel. Bijgevolg probeer ik deze gedachten te bannen...
Het lijkt echt onoverkomelijk... en iedereen verzint dan direct "excuses" om het lange wachten goed te praten maar dat heeft helemaal geen zin...
Groetjes,
Kaatje
Lang geleden, even bijgelezen en eerst alleszins: Een hart onder de riem voor wie het nodig heeft!
Mij moet er ook iets van het hart:
Deze dagen krijg ik ongelooflijk vaak de vraag "Wanneer komt jullie kindje nu?" Ik kan mij voorstellen dat de mensen zoiets hebben van "Amai die spreken daar al over van de zomer 2007 dus 't zal nu wel gaan komen zeker!".
We staan welgeteld 6 maanden op de wachtlijst. Op ons contract staat dat we rekening moeten houden met een wachttijd van 24 tot 42 maanden. Van 2 jaar tot 3,5 jaar ... Elke keer mensen het vragen besef ik hoe lang het nog kan duren: in het slechtste geval vanaf nu nog 3 jaar of misschien zelfs langer als er nog dingen misgaan, hoe meer ik erover nadenk hoe slechter ik mij voel. Bijgevolg probeer ik deze gedachten te bannen...
Het lijkt echt onoverkomelijk... en iedereen verzint dan direct "excuses" om het lange wachten goed te praten maar dat heeft helemaal geen zin...
Groetjes,
Kaatje
-
Balte
- Berichten: 214
- Lid geworden op: 30 november 2007, 20:09
Ik krijg dan altijd de reactie van "alé, dat is toch niet eerlijk he, mensen die zwanger geraken moeten veel minder lang wachten dan jullie".
Of "alé, er zijn zo veel sukkelaartjes op de wereld en jullie moeten zo lang wachten".
Ik vind persoonlijk de stress en de belasting van de wachttijd veel erger dan de stress van bvb het MO, maar dat komt dan misschien ook wel omdat er voor India toch wel enkele haren in de boter lijken te zitten
Of "alé, er zijn zo veel sukkelaartjes op de wereld en jullie moeten zo lang wachten".
Ik vind persoonlijk de stress en de belasting van de wachttijd veel erger dan de stress van bvb het MO, maar dat komt dan misschien ook wel omdat er voor India toch wel enkele haren in de boter lijken te zitten
-
lex
- Berichten: 136
- Lid geworden op: 2 mei 2008, 22:25
Wij kregen het voorbije weekend ook weer een paar van die opmerkingen waar je wel even van slikt "jullie mogen blij zijn dat je niet natuurlijk zwanger geraakt bent want zwanger zijn is echt geen pretje ze!" Sommige mensen zijn toch echt taktloos he.
Op het werk kreeg ik dan weer de vraag wanneer ik er zou uitvallen om ons kindje te gaan halen, dan moet ik met hand en tand uitleggen dat we zelfs nog niet op een wachtlijst staan. ZO FRUSTREREND ALLEMAAL!!
Om onze stress wat naar beneden te krijgen gaan we binnen 2 weken eens een weekje italie met de tent doen;zalig ontspannen! Hopelijk tegen de tijd dat we terug komen de lijst bijna heropent zal zijn, k zie er zo naar uit om het belangrijke contract eindelijk te kunnen handtekenen.
Groetjes wendy
Op het werk kreeg ik dan weer de vraag wanneer ik er zou uitvallen om ons kindje te gaan halen, dan moet ik met hand en tand uitleggen dat we zelfs nog niet op een wachtlijst staan. ZO FRUSTREREND ALLEMAAL!!
Om onze stress wat naar beneden te krijgen gaan we binnen 2 weken eens een weekje italie met de tent doen;zalig ontspannen! Hopelijk tegen de tijd dat we terug komen de lijst bijna heropent zal zijn, k zie er zo naar uit om het belangrijke contract eindelijk te kunnen handtekenen.
Groetjes wendy
-
EfenEn
- Berichten: 1167
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 15:54
-
tsjoepieke
- Berichten: 23
- Lid geworden op: 16 maart 2009, 15:58
De jeugdrechters begrijpen niet echt hoe graag mensen willen adopteren en hoe we op nieuws zitten te wachten.
Wij zouden immers zeker uitspraak hebben op 25 juni en omdat hij gewoon te veel werk zou hebben, stelt de jeugdrechter het uit tot 24 september, eventjes 3 maanden.
En het hele proces is al zo lang lang lang...
De tijd dat je zelf dingen kan doen, je voorbereiden, documenten verzamelen, gesprekken, eender wat, dan gaat het nog maar de stukken van het wachten dat je afhankelijk bent van anderen; vindt ik het ergste. Er is niets dat je kan doen om het te versnellen.
Elke dag gewoon opnieuw een klein beetje verwerken dat het vonnis er nog niet is en dan weer hoop opbouwen voor de volgende dag waarop je weer hoopvol naar de brievenbus loopt. Ja ik ken het gevoel zo goed!
Frustrerend!!!
Ivm MO en niet kunnen zwanger worden, onze ervaring was dat ze het juist als negatief zagen dat we het te goed verwerkt zouden hebben. Wij hebben ze echt moeten overtuigen dat we het er best heel moeilijk mee gehad hebben. En dan kregen we positief! Ervoor waren we TE rooskleurig volgens hen.
Trouwens wij hebben de beste, liefste, mooiste, knuffeligste, slimste kinderen die je maar kan hebben en mijn hart zwelt van trots dat we zo een prachtige kinderen hebben. Er is zoveel liefde in ons gezin sinds onze kinderen er zijn en toch voel ik ook soms een vleug jaloezie mbt onze twee vriendinnen die alletwee zwanger zijn. Ik zou echt niet willen ruilen, voor niets ter wereld maar wij hebben onze kinderen niet gekend als ze heel klein waren (geadopteerd op 4 en 6) en ik zal nooit de ervaring hebben dat onze kinderen uit mijn buik komen. Toch zal ik nooit meer van kinderen kunnen houden dan ik van die van ons hou, onvoorwaardelijk.
Maar inderdaad, dat geldt voor onze kinderen ook. Bethlé en Natnael zeggen regelmatig: oh mama als ik nu maar terug in jouw buik kon kruipen en terug geboren kon worden. Bethlé vertelt aan andere kinderen als ze vragen of ze uit Afrika komt: neen hoor, ik was vroeger wit en ik heb te veel in de zon gelegen en mijn haren waren vroeger recht maar ik ben naar de kapper geweest. Dus de kinderen en ik voelen op dat gebied hetzelfde. Ik had hen (exact deze kinderen) doodgraag uit mijn buik zien komen. En dat vertel ik hen ook zo. De kinderen speelden een tijd geleden ook regelmatig dat ze onder mijn T-shirt zitten en er dan uitkomen, en dan zeg ik kijk eens wat een mooie lieve jongen / meisje er hier geboren wordt, kijk eens papa wat hebben wij geluk. Dus die gevoelens staan een goede adoptie helemaal niet in de weg. Gewoon open zijn met de kinderen als ze er oud genoeg voor zijn. Zij weten dat ik af en toe een beetje verdrietig ben omdat ik hen niet gekend heb als baby. En zij vertrouwen mij hun verdriet toe dat ze niet uit mijn buik komen. Onze kinderen praten over ALLES hadden jullie niet liever babys gehad, hebben jullie ons gekocht enz enz, Bethlé vertelt ook alles wat in haar opkomt over het verleden, de biologische mama enz enz
Wij zouden immers zeker uitspraak hebben op 25 juni en omdat hij gewoon te veel werk zou hebben, stelt de jeugdrechter het uit tot 24 september, eventjes 3 maanden.
En het hele proces is al zo lang lang lang...
De tijd dat je zelf dingen kan doen, je voorbereiden, documenten verzamelen, gesprekken, eender wat, dan gaat het nog maar de stukken van het wachten dat je afhankelijk bent van anderen; vindt ik het ergste. Er is niets dat je kan doen om het te versnellen.
Elke dag gewoon opnieuw een klein beetje verwerken dat het vonnis er nog niet is en dan weer hoop opbouwen voor de volgende dag waarop je weer hoopvol naar de brievenbus loopt. Ja ik ken het gevoel zo goed!
Frustrerend!!!
Ivm MO en niet kunnen zwanger worden, onze ervaring was dat ze het juist als negatief zagen dat we het te goed verwerkt zouden hebben. Wij hebben ze echt moeten overtuigen dat we het er best heel moeilijk mee gehad hebben. En dan kregen we positief! Ervoor waren we TE rooskleurig volgens hen.
Trouwens wij hebben de beste, liefste, mooiste, knuffeligste, slimste kinderen die je maar kan hebben en mijn hart zwelt van trots dat we zo een prachtige kinderen hebben. Er is zoveel liefde in ons gezin sinds onze kinderen er zijn en toch voel ik ook soms een vleug jaloezie mbt onze twee vriendinnen die alletwee zwanger zijn. Ik zou echt niet willen ruilen, voor niets ter wereld maar wij hebben onze kinderen niet gekend als ze heel klein waren (geadopteerd op 4 en 6) en ik zal nooit de ervaring hebben dat onze kinderen uit mijn buik komen. Toch zal ik nooit meer van kinderen kunnen houden dan ik van die van ons hou, onvoorwaardelijk.
Maar inderdaad, dat geldt voor onze kinderen ook. Bethlé en Natnael zeggen regelmatig: oh mama als ik nu maar terug in jouw buik kon kruipen en terug geboren kon worden. Bethlé vertelt aan andere kinderen als ze vragen of ze uit Afrika komt: neen hoor, ik was vroeger wit en ik heb te veel in de zon gelegen en mijn haren waren vroeger recht maar ik ben naar de kapper geweest. Dus de kinderen en ik voelen op dat gebied hetzelfde. Ik had hen (exact deze kinderen) doodgraag uit mijn buik zien komen. En dat vertel ik hen ook zo. De kinderen speelden een tijd geleden ook regelmatig dat ze onder mijn T-shirt zitten en er dan uitkomen, en dan zeg ik kijk eens wat een mooie lieve jongen / meisje er hier geboren wordt, kijk eens papa wat hebben wij geluk. Dus die gevoelens staan een goede adoptie helemaal niet in de weg. Gewoon open zijn met de kinderen als ze er oud genoeg voor zijn. Zij weten dat ik af en toe een beetje verdrietig ben omdat ik hen niet gekend heb als baby. En zij vertrouwen mij hun verdriet toe dat ze niet uit mijn buik komen. Onze kinderen praten over ALLES hadden jullie niet liever babys gehad, hebben jullie ons gekocht enz enz, Bethlé vertelt ook alles wat in haar opkomt over het verleden, de biologische mama enz enz
-
EfenEn
- Berichten: 1167
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 15:54
Hey, wat een mooi verhaal over je kinderen, fijn om te lezen...
Nelle, misschien heeft de jeugdrechter wel zijn belofte nagekomen, maar is mss die persoon op de griffie die het moet verwerken wat trager? Misschien kan je eens bellen naar de griffie, en vragen of jullie vonnis er is? (zou ik doen, dan zit je niet elke dag in spanning!)
Nelle, misschien heeft de jeugdrechter wel zijn belofte nagekomen, maar is mss die persoon op de griffie die het moet verwerken wat trager? Misschien kan je eens bellen naar de griffie, en vragen of jullie vonnis er is? (zou ik doen, dan zit je niet elke dag in spanning!)
-
EfenEn
- Berichten: 1167
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 15:54
Nelle, ons vonnis was geveld op dinsdag 2 december. Ik ben het kunnen gaan ophalen op 4/12, de 3de december was Egon langs geweest, maar toen was die persoon van de griffie die daar iets mee moest doen, afwezig.
Mensen die via de post hebben gewacht, dacht ik dat zij het de dinsdag nadien hadden (dus die hun vonnis ook op 2/12 in Leuven was geveld). Dus een weekje erna...
Bellen naar de griffie
!
Mensen die via de post hebben gewacht, dacht ik dat zij het de dinsdag nadien hadden (dus die hun vonnis ook op 2/12 in Leuven was geveld). Dus een weekje erna...
Bellen naar de griffie
!-
lex
- Berichten: 136
- Lid geworden op: 2 mei 2008, 22:25
tsjoepieke,
Dankje wel voor je fantastische verhaal, krijg er de tranen van in mijn ogen!
Ben er weer is aan herinnert voor wat het lange wachten doen,voor het geweldige kado aan het einde van de rit!!
Voel mij weer wat beter na mijn dipje ze;kom nog maar wat meer van je kindjes vertellen.
Groetjes wendy
Dankje wel voor je fantastische verhaal, krijg er de tranen van in mijn ogen!
Ben er weer is aan herinnert voor wat het lange wachten doen,voor het geweldige kado aan het einde van de rit!!
Voel mij weer wat beter na mijn dipje ze;kom nog maar wat meer van je kindjes vertellen.
Groetjes wendy
-
Els D
- Berichten: 393
- Lid geworden op: 2 mei 2007, 16:33
Hallo allemaaal,
Katleen
Ik zou mij die reacties niet teveel aantrekken. Het MO zal zeker meevallen. Als je kan tonen dat je je onvruchtbaarheid een plaats hebt kunnen geven is het OK.
Nelle,
Bellen naar de JR. De enige oplossing. Ik heb het ook zo moeten doen. ( Heb het gedaan tot ze me beu waren en het vonnis eindelijk herschreven hebben en opgestuurd.)
Voor de rest een positieve noot : ons dossier is bij de vertaler.(in Belgie) Daarna nog naar Kind en gezin en dan naar het FCA. Als dat allemaal goed gaat kunnen we in Kazachstan een visum aanvragen en kan TIBO naar huis komen.
Vele groetjes,
Els D.
Katleen
Ik zou mij die reacties niet teveel aantrekken. Het MO zal zeker meevallen. Als je kan tonen dat je je onvruchtbaarheid een plaats hebt kunnen geven is het OK.
Nelle,
Bellen naar de JR. De enige oplossing. Ik heb het ook zo moeten doen. ( Heb het gedaan tot ze me beu waren en het vonnis eindelijk herschreven hebben en opgestuurd.)
Voor de rest een positieve noot : ons dossier is bij de vertaler.(in Belgie) Daarna nog naar Kind en gezin en dan naar het FCA. Als dat allemaal goed gaat kunnen we in Kazachstan een visum aanvragen en kan TIBO naar huis komen.
Vele groetjes,
Els D.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten