Ik ben Isabelle en ben net 33 geworden. Wij zijn in oktober 2016 gestart met het proberen een gezinnetje te starten. In november 2017, net voor we een afspraak wilden gaan maken met de gyn omdat er al een jaar voorbij was zonder succes, bleek ik zwanger te zijn. Op 7 weken bloedverlies gekregen, maar op spoedecho op 7,5 week bleek alles in orde en zelfs hartje kunnen horen
Van de gyn een maandje moeten wachten en dan opnieuw proberen. In juli 2018 terug naar gyn geweest voor testen, want we waren het proberen en wachten beu. We werden doorverwezen naar Dr De Loecker. Vele tests later waren er geen oorzaken bij mij of mijn partner gevonden, maar nog altijd niet zwanger, dus overgegaan naar IUI. Eerste poging net voor kerstmis 2018 en resultaat op 2 januari. Dit waren de lastigste feestdagen ooit. Daarna nog 3 mislukte IUI pogingen ondernomen.
Na gesprek met de arts in april dit jaar besproken om te starten met IVF, maar doordat we een maand op reis vertrokken op 29/5, zouden we pas hierna kunnen starten. Toen was ik er helemaal klaar voor. Eerst nog een goed op reis gaan, gedachten op nul zetten en er dan direct invliegen, was het niet dat het labo in Leuven net sluit wanneer de TP zou zijn volgens mij cyclus. Hierdoor weer een maand moeten wachten en zakt de moed terug in mijn schoenen. NOD normaal 6/8, dus dan direct bellen om te starten. Maar mijn molentje blijft maar draaien in mijn hoofd. Gaan ze eindelijk de reden vinden, hoe ga ik reageren op de hormonen, schrik dat ze enkel lege follikels vinden of er geen enkel mooi gedeeld gaat zijn voor TP,… alle doemscenario’s passeren wel de revue.
Zijn er nog lotgenoten die in augustus starten en mee hun hart willen luchten?
groetjes
