20 weken en zwangerschap moeten afbreken...

[Lin]

Hoi K'tje,

blij te horen dat je je terug wat beter voelt. Het gaat echt met ups en downs, he. Ik ga ook voor jullie duimen morgenavond. Hopelijk geeft de gyne jullie groen licht om terug te starten met de behandeling.

wij moeten morgenvroeg naar de gyne voor hetzelfde gesprek, maar waarschijnlijk minder testresultaten omdat de gyne me vertelde dat het genenonderzoek zo'n zes tot acht weken kon duren.

Volgens mij is mijn lichaam nog in de war. Ik heb vandaag terug het begin van een bloeding, nadat vorige week de zwangerschapsbloeding was opgehouden. Is dit het begin van mijn regels of nog een overblijfsel van de bevalling? De gyne zal het antwoord wel weten.

De knoop is doorgehakt, ik ga vanaf september loopbaanonderbreking nemen. Heb nog mt een aantal mensen gepraat en ze steunen mij in mijn besluit. Het is echt een geruststelling te weten dat ik 1 september niet moet meedraaien in die malle molen.

Slaapwel mijn lieve Luisa, tot morgen, zoetje
Je mama

[Lin]

Hallo,

zijn net bij de gyne geweest, maar ze kon ons nog niet veel vertellen. Mijn bloed was in orde, er zat wel een bacterie in, die waarschijnlijk niets mt het trieste einde van de zwangerschap te maken heeft. Lichamelijk ben ik dus in orde. De andere resultatan zijn er nog niet. Begin september moet ik eens bellen om te zien of de deze dan al binnen zouden zijn.

Het moeilijkste was om terug naar het ziekenuis te gaan: mama's met dikke buiken, de kamer waar ze ons vertelden dan Luisa dood was. Het was me te veel, maar ik heb niet gehuild, ik ben wel van slag, enorm triestig.

Kuffels Lin

[MA]

Lieve Lin,

een dikke knuffel. Vond het ook zo verschrikkelijk om terug naar dat ziekenhuis te gaan...Hoop dat ze je binnen een paar weken toch wat meer kunnen vertellen.

En opgelucht nu de kogel door kerk is voor de loopbaanonderbreking ?

Liefs, Audrey

[Lin]

Beste Audrey,

Ik voel me opgelucht, maar tegelijker tijd twijfel ik dan weer of ik de juiste keuze maak. Vooral (denk ik) omdat ik mijn routineleventje verlaat en een kleine stap in het duister waag. Maar ik blijf bij mijn besluit. Ik ben al hier en daar aant horen voor vrijwilligerswerk: in de bib kan ik op woensdagnamiddag gaan helpen. Lijkt me wel leuk.

Hoe gaat het met je zwangerschap? Hoe ver ben je nu? Voor wanneer ben je uitgerekend?

Knuffel Lin

[K'tje]

En hup, de "betere" dagen zijn op slag weer voorbij na ons bezoek aan de gyn...

De resultaten van de autopsie waren nog niet binnen. Maar hij verwacht totaal geen problemen, volgens hem blijft het bij "pech" en is de herhalingskans bij een volgende zwangerschap even groot als bij iemand anders.

Maar dan, ik vroeg wanneer we terug konden starten, hij zegt "je was 21 weken, dus laat ons zeggen, 5 maand wachten, kom in november maar terug"...

Ik ben zo ontzettend ontgoocheld, heb de rest van de avond gehuild, en ik had veel zin om ergens keihard op te slaan, en eens goed te roepen...



Wat moet ik nu doen tot november? Opnieuw zal ik aftellen...

De gyn zei dat ik veel moet sporten en vitaminen nemen... Het is zo oneerlijk, waarom gaat bij ons niks vanzelf? Sommige mensen leven kei-ongezond en worden zwanger alsof het niets is. En nu was het enige wat ik wou horen, "als jullie er klaar voor zijn", en dan worden we nog maar eens met onze neus op de feiten gedrukt dat we het alleen niet kunnen...

Het maakte me zo boos, en bijna wanhopig. Wat hebben wij toch misdaan om dit alles te moeten meemaken?

Kathleen en Audrey, hoe hebben jullie die tijd tussen jullie bevalling en de nieuwe pogingen besteed?

Ik ben bang dat ik met niks anders in m'n hoofd kan zitten... Mijn hoofd zit trouwens VOL gedachten, ze lopen constant kris kras door elkaar, sommmige momenten word ik er bijna gek van...

Ik wil gewoon zo graag kunnen zeggen,oké, dat plan zetten we nu even in de koelkast, en eind oktober halen we het er terug uit. Maar ik KAN het niet van me afzetten, het enige waar ik constant aan denk is dat ik nu eigenlijk 6 maand zwanger moest geweest zijn, en ik heb het zo moeilijk met de zwangerschappen van vrienden en kennissen, ik wil het niet zien, ik heb zoiets van, ik wil eerst... Sinds 2007 ben ik precies maar met één ding bezig geweest: zwanger proberen te worden... Zal ik later geen spijt hebben van al die "weggegooide" jaren? Want tot nu toe heeft al het wachten, hopen, verlangen en verdriet me nog niet veel opgebracht...

Ik denk dat ik morgen m'n huisarts eens bel voor het telefoonnummer van een psycholoog, want ik weet op sommige momenten niet meer hoe of wat, als ik in bed lig duurt het veel te lang voor ik in slaap val, en dan lig ik te denken en te denken en word ik er bijna onnozel van...Ook 's morgens, ik MOET opstaan en iets doen, wat blijven liggen is er niet meer bij, want die gedachten beginnen vollop te lopen, ik haat het...

Ik weet niet wat me overkomt, maar ik voel me beetje bij beetje mezelf niet meer. Dat ben ik al niet meer sinds we het slechte nieuws kregen, maar toch blijf ik maar veranderen in mijn ogen... M'n vriend is en blijft heel begrijpend, maar ik hoop dat het misschien goed zou doen om tegen een buitenstaander m'n verhaal te doen, ik weet het niet. En een gewone vriend of familielid, tja, die snappen niks van wat ik zegt natuurlijk...
Maar nu weet ik het zelf allemaal niet meer...

Ik weet het, na dit komen ook weer betere dagen, maar ik voel me zo van slag, had al m'n hoop op het doktersbezoek gezet, en eigenlijk waren we beter niet geweest... Ik heb al 100-en dingen bedacht die me zouden kunnen "bezighouden" tot die tijd, maar ik kan eigenlijk maar aan één ding blijven denken, en dat is dat ik zo graag weer wil zwanger zijn. *zucht*.

[MA]

K'tje,

Wat je hier schrijft is heel herkenbaar....Wij kregen ook te horen dat we best een tijd zouden wachten, vooral dan omwille van psychische reden. Hoe we die periode zijn doorgeraakt...deels door het los te laten (wat makkelijker is als je terug gaat werken), deels door het advies naast me neer te leggen. Ik word makkelijk zwanger (sorry) en was het dus ook onmiddellijk, maar - naar gewoonte - is het weer uitgelopen in een miskraam (want ik slaag er maar niet in zwanger te blijven). Tussen Renéetje en deze zwangerschap zitten intussen 7maanden...Uiteindelijk blijkt de tijd toch sneller te gaan dan je vooraf denkt...maar dat is een boodschap waar je nu bitter weinig aan hebt.

Ik ben ook naar een pscyhologe geweest en dat helpt. Ik woon ten zuiden van Antwerpen dus moest je van dezelfde regio zijn...

Die malende gedachten, die horen er ook bij vrees ik...had daar ook last van.

Verder, probeer jezelf te vertroetelen, te onstpannen, bezig te houden, af te leiden. Wij zijn toen geregeld lekker uit eten gegaan met wijn, film. daguitstap,...die dingen die je graag doet. Goed boek llezen in het zonneke, of een reis...dat hielp nog het best bij mij. Er even helemaal tussenuit. Terug even Audrey kunnen zijn, en niet in eerste intstantie mama van een doodgeboren kindje

Dikke knuffel Au3, nog eentje extra voor Laura

[kathleenchris]

Hallo K'tje,

tussen Inke* en Jelle zit meer dan drie jaar...
De eerst maanden als ik m'n regels kreeg waren hel, daarna begon een zoektocht omdat ik wist dat ik niet altijd gemakkelijk natuurlijk zwanger geraak, en nu had ik een vermoeden dat het wel eens lang kon duren. Bij m'n eigen gyn kreeg ik geen begrip, en een jaar later zijn we uit eigen beweging naar het fertiliteitscentrum gestapt. Dit was dus dec 2006. In de zomer van 2007 konden pas de IUI's beginnen. Na drie niet al te beste IUI's heeft mijn man bewust gezegd dat ik moest stoppen. Achteraf gezien de beste beslissing ooit. Ik was kapot en ieder slecht nieuwsje (vaak gehoord bij IUI) was hel. Maar ik was echt op. M'n man moest mij wel een datum beloven waarbij we opnieuw gingen proberen. Uiteindelijk bijna een jaar verder. De eerste maanden waren nog steeds moeilijk, maar we hebben echt dingen gedaan die we anders nooit zouden doen. Vliegtuigreis, weekendjes weg (oa even met de auto naar polen voor een trouwfeest), verbouwingen, ....
De eerst IVF resulteerde in Jelle !

Na Jelle heb ik dadelijk gezegd dat ik nooit wilde zwanger worden door behandeling (ben tijdens de bevalling en de dagen ervoor door een hel gegaan, lichaamlijk). Ondertussen overwint ons wens toch weer alles, maar ik heb bewust gezegd dat we opnieuw starten na de zomer. We hebben nu veel tijd gehad om uit te zoeken, te praten met artsen over de oorzaak en we staan vandaag veel verder. Voor mij is het eigenlijk geen verloren tijd geweest. Versta me niet verkeerd hé, maar de pil heeft me uiteindelijk ook wel die rust gegeven. Ik weet dat ik natuurlijk zwanger kan geraken, en daardoor was de hoop veel te groot.
Maar, opnieuw hebben we een vliegtuigreis geboekt, en opnieuw hebben we verdere verbouwingswerken uitgevoerd.
Nu is alles ongeveer in orde in huis, dus nu mag er echt wel een kindje komen !!
Ik begrijp heel goed hoe je je voelt. De eerste maanden na Inke, nadat ik terug ging werken, moest ik zelfs verlof nemen als ik m'n regels kreeg, zo erg was het. Maar ik voel ook dat m'n lichaam terug in orde moet komen. Ik moet me sterker voelen, want een nieuwe zwangerschap vraagt nu veel energie. Lichaamlijk en geestelijk.
K'tje het is misschien niet het antwoord dat je wilde, maar bij ons is er heel bewust een rustperiode gekomen. Om gewoon vrede te krijgen met mezelf, om de ontgoochelingen beter te kunnen opvangen.
Ik ben nu wel blij dat we starks beginnen met behandelen, maar doordat er tijd tussen is, bekruipt me de angst wel opnieuw. En ondertussen is er al zeker 7 jaar verschil tussen m'n zoontje en een volgend kindje. In het begin had ik moeite met het leeftijdsverchil, nu laat ik het maar zo ... we hebben het gewoon niet om te kiezen. En ondertussen behoor ik ook bij de 'oudere' generatie (boven de 35j). Maar echt daar sta ik vandaag niet meer bij stil.
Veel rust in je hoofd ... maar echte trukjes zijn er niet. Het is zoals Audrey het zegt, vooral veel plannen. Uiteindelijk is november niet extreem lang hé. Een paar mooie uitstappen, wat gezellige feestjes plannen (want sorry, vrienden heb je nodig ... ) en hele onverwachtte leuke uitstapjes. Gewoon jezelf terug vinden, je toekomstplannen wat herschikken ...
Ik weet het, het is gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar achteraf zal je beseffen dat je toch ergens de tijd nodig hebt om terug in de mallemolen van 'behandelen' te stappen.

Liefs
Kathleen
Die dus vandaag weer eens onverwacht naar een BBQ gaat en geniet van het mooie weer.

[Lin]

Beste K'tje,

als je wil babbelen, ik woon in de zone 014.

Dikke knuffel
Lin

[K'tje]

Bedankt, alles wat jullie schrijven wéét ik ergens wel hoor, maar tis zo moeilijk te aanvaarden hé.

Maar we doen ons best om "leuke" dingen te doen hoor, gisteren zijn we weer naar zee geweest, en als ik kan vergezel ik m'n vriend als hij moet werken. Een reis zal er waarschijnlijk niet onmiddellijk van komen, hoewel ik dat misschien wel zou kunnen gebruiken... Ik ga es kijken om in het najaar eventjes weg te zijn. Want we hebben uiteindelijk enkel elkaar nodig.

De tijd zal sneller gaan als ik terug ga werken, maar tegelijk ben ik ook wat bang, want dan zijn we weer minstens 8u per dag van elkaar gescheiden...
Hoe dichter die terugkeer-datum komt, hoe meer ik bang word dat ik het niet zal aankunnen. Ik lijk terug te krabbelen, terwijl ik wel besef dat het me goed zou doen...
Ik denk dat ik ook weet dat ik de eerste tijd niet meer dezelfde werknemer zal zijn als voorheen, en het zal voor mezelf ook moeilijk zijn om te wennen aan m'n persoon met gebreken (die er zeker zullen zijn na zo'n emotionele periode)

Achja, we zien wel, ik heb gelukkig een heel begripvolle baas, als het me echt teveel wordt dan zal ik dat gewoon kunnen zeggen.
En de tijd gaat relatief snel, we zijn straks alweer half augustus, voor ik het weet is't november...

Ik woon in West-Vlaanderen, dus de psych zal een eindje te veraf zijn...
Maar dat is ook een gedachte die op en af komt, de ene dag heb ik er behoefte aan, en dan weer niet meer.
Het scheelt dat ik ons verhaal vertel aan iedereen die het horen wil, ik denk dat het ook helpt bij de verwerking. Het doet echt deugd als mensen oprecht luisteren naar wat ik zeg en hoe ik me voel.

En nu ga ik in actie schieten, huishouden zou ik wel es durven uitstellen...

Ik wil nog es zeggen dat ik al heel veel aan jullie gehad heb, en nog steeds heb. Oké, we zijn allemaal heel verschillend, onze verhalen zijn niet exact hetzelfde en we verwerken ook wel elk op onze eigen manier, maar toch is alles wat jullie zeggen zo herkenbaar...
Knuffel
K'tje

[Lin]

Hoi allemaal,

gisteren was het een maand geleden. Het was een heel zwaar WE. Mijn man en ik hebben tijd voor elkaar genomen (Mauro naar de oma, daar heb ik echt van genoten mt af en toe een tranen in de ogen. Zondagavond was ik echt doodop van alle emoties.

Iedereen verwerkt zulk een vedriet inderdaad anders. Ik heb geen zin om met mensen, die niet bekend zijn met dit soort verdriet, te praten. Ze zeggen alle foute dingen en die kan ik missen als kiespijn.

Toen Luisa geboren werd, zijn er nog twee andere doodgeboorten geweest. Ik zou graag contact mt hen krijgen (als zij willen en daar nood aan hebben natuurlijk) , om elkaar te helpen.

Zoals ik al eens gezegd heb, zie ik het ook als mijn missie om mijn lichaam terug optimaalte krijgen voor een volgende zwangerschap. Maar aangezien ik een emo-eter ben en zeer vaak moe ben, lukt me dat tot nu toe nog niet zo goed. Maar elk dag biedt nieuwe kansen en mogelijkheden.

Een dikke knuffel aan mijn liefste Luisa en aan jullie
Groetjes Lin

[MA]

Lin, ik had toen ook geen behoefte aan een babbel met niet-logenoten...Je voelt je zo onbegrepen en op mars he. Maar dat betert mettertijd. Vriendinnen zijn ook diegene die je na die periode je stilte niet verwijten en er voor je staan.

En contact met lotgenoten helpt inderdaad. Ik heb ook zo een paar goeie vriendinnen overgehouden aan de periode, waaronder ook iemand die niet helemaal hetzelfde heeft meegemaakt maar zich fantastisch kan inleven en een ongelooflijke schat is (Tanjake...'t zijt gij).
K'tje dat terug gaan werken is moeilijk...maar 't is die zure appel waar je door moet he. Begrip doet heel veel. Ik heb mij de eerste dagen er soms ook doorgemaild. Met lotgenoten...En ik heb een foto van ons Renéetje op mijn bureau gezet en als ik het moeilijk kreeg, keek ik naar haar en was het alsof ze mij erdoor sleurde.

Positieve van al dit is dat je je relatie naar waarde leert schatten. En in het begin is er inderdaad niemand die je zo nodig hebt dan die andere ouder, met hem deel je je kindje en je verdriet.

Hier nog zo'n emo-eter....vooral chips peppen mij altijd op...maar als dat nu helpt....

K'tje ben blij dat je er iets aan hebt. Ik heb toen ook heel veel gehad aan mailtjes van Kathleen en Anneleen. En ook nu aan die van jullie...het brengt veel terug, ik sta er terug bij stil, maar ik kan ook zien welke weg ik heb afgelegd en ik leer ook van jullie...Knuffel allemaal, Audrey

[Lin]

Hoi allemaal,

Omdat de zwelling in mijn enkel niet vermindert, ben ik naar de dokter moeten gaan. Ik had al geen zin omdat hij dan over Luisa zou willen praten. En ja, nog geen vijf minuten binnen of het was zo ver. De ene pakt het al onhandiger aan dan de andere. Maar mijn dokter spande de kroon. Thuis had ik me nog voorgenomen om te antwoorden: Sorry dokter, maar ik heb geen zin om er over te praten. Maar als het zover is, durf ik dat niet te zeggen. MOet wel gezegd dat ik geen band heb met mijn dokter. Toen we nog in't stad woonden was dat anders. Dus ik geef hem de medische versie, waarbij hij opgelucht ademhaalt als hij ziet dat ik niet emotioneel word. Na mijn bezoek bij de dokter ben ik naar Luisa gereden. Daar heb ik wel gehuild.

Waar ik me het meeste aan stoor is dat de mensen mt je willen babbelen, maar dat ze zelf het meest aan het woord zijn. Wie ben ik dan om daar tegenin te gaan?
Mijn moeder was zelfs vergeten dat het zondag een maand geleden was. (Maarja, ze was dit jaar ook mijn verjaardag vergeten) Het illustreert maar dat mensen verwachten dat je snel terug de oude bent en verder gaat. Dat verder gaan, dat moet of je nu wil of niet. Er zijn mensen die je nodig hebben, op je rekenen. Maar de oude zal ik nooit meer worden. Deze pijn kan niet anders dan je veranderen. Hopelijk komen we er sterker uit en trekfen het verdriet en de wanhoop je niet naar donkere oorden. Dat is mijn grootste vrees en ik zal er alles aan doen om dat te vermijden.

Spijtig genoeg mag de pastorale werkster van het ziekenhuis mijn gegevens niet doorgeven aan lotgenoten.

Slaapwel mijn engeltje,

Dikke knuffel aan jullie
LIn

[MA]

Zeker dokters kunnen onhandig zijn he....Hoop dat je kleine meid je wat troost heeft gebracht..Wat moet je nu doen met je enkel ?

Mensen praten het inderdaad graag weg door het over vanalles en nogwat te hebben. Na 8 maanden wordt Renéetje nog amper ergens vernoemd. Voor de zoveelste keer zal moederdag weer bij ons gevierd worden...nooit bij mijn broer of zus..en niemand die eraan gedacht had dat deze moederdag wel eens moeilijk kon zijn voor ons...Het is frustrerend dat mensen je verdriet en je kindje niet voor vol aanzien he...Maar des te meer deugd doet het als er dan - soms uit onverwachte hoek - wel begrip komt, of aan je kindje gedacht wordt.

PS Registratie nog niet gelukt ? Al antwoord gekregen ? Stuur me anders je mailadres maar.

[Lin]

Liefste Audrey,

Je omgeving kan toch zo ongelooflijk ongevoelloos zijn. Had daarnet contact via facebook mt mijn zogenaamde goede vriendin die mij naar het hoofd slingerde dat ik haar verjaardag was vergeten. Haar verjaardag valt 4 dagen na Luisa's geboorte. Ze liet me ook nog weten dat er wel erger dingen zijn dan "dat". Kan je je dat voorstellen. Ik heb geantwoord dat ik geen contact meer mt haar wil.

Wat een chaos! Dit is allemaal zo vermoeiend. Ik wil weg mt mijn gezinnetje en ergens anders opnieuw beginnen. Ergens waar de mensen naar je kijken zonder die blik van "ocharme". Zo wil ik niet behadeld worden. Ik wil alleen zijn mt mijn verdriet.

Lin

[natheke]

Dag dames,

Hier even een berichtje van een niet-lotgenootje. Ik kan me enkel proberen voor te stellen hoe jullie je moeten voelen, maar (gelukkig) kan ik deze droevige ervaring niet met jullie delen.
Toch wil ik jullie laten weten dat ik heel veel aan jullie denk en jullie en jullie kindjes een dikke knuffel wil sturen.
Ik heb mijn ouders op 8 maanden tijd weten sterven en dat is niks in verhouding met jullie verdriet, maar daardoor begrijp ik bepaalde gevoelens wel, ik ben ook nooit meer dezelfde geworden en ik weet nu wie mijn echte vrienden zijn.

Heel veel sterkte voor jullie allemaal!

xxx