De oudste kan enkele dagen naar een klasgenootje eens het zo ver is.
Mijn schoonzus heeft aangeboden om op de kidste letten, maar zij heeft geen vervoer en woont 2u rijden van ons vandaan, met het openbaar vervoer nog een stuk langer. Zij heeft co-ouderschap en kan alleen als haar zoontje niet bij haar is, maar wij hebben geen plaats om haar te laten logeren.
En de kinderen naar ginder brengen vind ik een groot risico omdat wij (of alleen mijn man) dan minstens 4u van huis is.
Mijn vorige bevallingen zijn spontaan begonnen en vrij vlug gegaan, de 1e keer van de eerste wee tot bevalling 7u45 omdat de gyn mijn vliezen niet wou breken, anders was het 2-3u minder geweest.
2e keer 3u tussen water breken en volledige ontsluiting en dan nog 40 min tot de spoed ks was uitgevoerd. Mijn man heeft de bevalling net gemist omdat hij de dochter was gaan wegbrengen.
Een inleiding klinkt aanlokkelijk omdat je dan alles kan plannen, maar bij ons loopt het nooit zoals gepland, echt nooit.
Ik ben vooral bang dat het lang zou duren en ik het zonder mijn man moet doen, zo uren alleen, pffff.
Ik mag een kleine dosis (max de helft) oxytocine krijgen, maar enkel als de rest niet helpt en als het dan nog niet lukt dan wordt het alsnog een ks.
Dus liever spontaan en hopen dat het snel achter de rug is. Hopelijk zijn we allebei ook prima in orde en kunnen we vroeger naar huis, want de bezoekregeling is ook niet echt top. Mijn man mag altijd komen, maar de kids max 1x/dag gedurende 1u.
Maar als we geen opvang/school hebben dan kan mijn man ook maar 1u op bezoek komen uiteraard.
Het is wat het is, we kunnen er niets aan veranderen.
Ik was zo aan het hopen dat het niet 's nachts begon of in het weekend omdat ik er dan ook alleen voorsta, maar nu valt die stress weg.
Maakt niet uit wanneer het begint, ik weet nu dat ik het alleen ga moeten doen.
Ik begin terug zen te worden, zeker als ik het hier wat van me kan afschrijven.
Misschien gebeurt er nog een mirakel, het schooltje is tijdelijk gesloten, maar ze weten nog niet voor hoelang. Dus misschien blijft ons meisje nog wat zitten en is tegen dan de school terug open.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik iets heb van laat het maar beginnen, dan zijn we er vanaf.
Ze is sinds 2 dagen nog veel beweeglijker dan er voor, precies of ze eruit wil maar de uitgang niet vindt


