20 weken en zwangerschap moeten afbreken...

[K'tje]

Het viel al bij al wel mee gisteren.

Er werd met geen woord gerept over Laura, over hoe het met ons zou gaan enzo. En dat is echt hatelijk, maar ik had er me op voorbereid.
Ik heb geprobeerd om er het beste van te maken, en heb de hele dag het gevoel gehad dat Laura dicht bij ons was.

Er waren enkele mindere momenten, maar die zullen er altijd zijn hé.

Nu vrijdag nog een trouwfeest waar ik ONTZETTEND tegenop zie, zeker sinds ik weet dat we aan tafel zullen zitten bij een koppel dat twee weken geleden ouders zijn geworden van een zoontje... Pfff, echt, ik wens dat ik doodziek word tegen vrijdag. (helaas ben ik er al zoveel over aan't zagen tegen m'n ventje, dattie het niet zou geloven vrees ik...)

Dus als ik die avond nog doorkom, dan ga ik zo opgelucht zijn. Maar wat zie ik er tegenop, echt waar.
Ik weet dat we moeten egoïstisch zijn enzo, maar tegelijk wordt het ons moeilijk gemaakt, want het onbegrip is altijd immens groot.
Tja, de ene dag denk ik enkel aan mezelf, en de andere dag denk ik wel eens teveel aan m'n medemens...
Moeilijk om dat te veranderen hoor.

Bedankt voor jullie steun!
K'tje
X

[MA]

Tja lieve meid, de mensen beginnen er vaak niet over omdat ze denken dat ze je dan verdriet doen, terwijl het omgekeerde net waar is.

Kan je niet vragen of je niet aan een andere tafel kan ? Kersverse ouders kunnen het nu eenmaal over niets anders hebben.
En anders toch even aan jezelf denken.
Mijn schoonmoeder is ook eens boos geweest omdat we ergens ons kat voor gestuurd hebben...tja, brute pech, kon het mij echt niet aantrekken...

[K'tje]

Voorlopig ziet het er naar uit dat we dat gewoon zullen ondergaan, ik probeer er nog tussenuit te komen, maar ik vrees 'n beetje.
Vooral 't ventje heeft TE veel moraal op dat gebied. Ik vind dat we het ons mogen permitteren egoïstisch te zijn, hij weet vooral dat we op geen begrip kunnen rekenen...van de meesten inderdaad niet, maar ik heb dan zoiets van, hoe vaak zullen we die mensen nog zien??
Maarja, we zien wel zeker, als we het verlies van ons kindje overleven, dan dit ook wel hé...

Een lichtpuntje deze week: vanmorgen zijn m'n regels doorgekomen, en ik heb een afspraak gemaakt bij de gyn, woensdagochtend mag ik gaan. Hopelijk krijg ik de medicatie voor de cryo-cyclus, want ik wil gewoon vooruit nu, weer iets om naar uit te kijken, naartoe te leven. Dat het niet makkelijk zal zijn, besef ik wel, maar dat zal het nooit meer zijn.

Dus op naar woensdag nu, hopende dat we dan weer mogen starten met de hele mallemolen.

Liefs,
K'tje
X

[MA]

Tja ik vind het ook weinig attent van de mensen die de tafel ingedeeld hebben.

Ik duim alvast voor woensdag !

[Lin]

Hoi allemaal,

Ik kom net van bij Luisa. Ik ben er vandaag wel erg verdrietig van. De afgelopen dagen voelde ik me vrij goed. Ik slaap terug goed. Ik doe activiteiten waar ik me goed in voel. Ik heb heel wat nieuwe mensen leren kennen. En dan in één keer is dat verdriet er terug. Mss omdat ik erover denk om toch in september nog met de behandeling te beginnen en is dit verdriet dan toch wel het teken dat ik er niet klaar voor ben. Ik weet het niet.

Om de schilderkunst gaat alles goed. Ik vind het heel plezant. Het perspectief juist weergeven lukt me nog niet zo goed. Maar het werken met kleuren doe ik heel graag.

K'tje, ik duim voor je vandaag!

Adrey, ja ik moest geen ervaring hebben. Dus teken thuis zoveel mogelijk om toch zeker het perspectief juit te hebben.

dikke knuffel aan iedereen!
Lin

[MA]

Lieve meid...Dat is heel normaal...Ik kom na 10 maanden soms ook nog heel verdrietig terug. Soms overvalt het je gewoon, valt je frank dat je nu voor de rest van je leven naar een grafje moet gaan ipv naar een wiegje, bedje, enz...Je verlies is nog recent dus heel logisch dat het geregeld de kop op steekt. En vaak heel onverwacht..op de momenten dat het net heel goed gaat, krijg je dan een terugval.

Of dit wil zeggen dat je niet klaar bent om te starten, dat zal je moeten voelen. Je verdriet lijkt me heel 'logisch'. Maar 't is heel persoonlijk of je dan al dan niet klaar bent voor ferti behandeling.

Heb je ook zo mogen oefenen met lucifersdoosje voor perspectief ?

K'tje laat ons iets weten he meid !!

Knuffel voor iedereen, Audrey

[Lin]

Hoi Adrey,

inderdaad, die zelfde frank viel bij mij vandaag ook. Toch was het heel moeilijk om te vertrekken van bij haar grafje. Het is daar zo rustig.

geen luciferdoosjes! Het eerste wat ik moest tekenen(ik ben een week later gestart) was een barkruk. Daarna moesten we op een tweede blad dezelfde kruk afbeelden door de negatieve ruimten op te vullen. Daarna moesten we de eerste kruk zo waarheidgetrouw mogelijk overschilderen en de tweede barkruk moesten we met contrastkleuren vullen.
Nu zijn we met een stilleven bezig dat bestaat uit een doosje, een buste, een kubus en verschillende cilinders. 't Is zwete geblazen , om het juiste perspectief weer te geven en zeker om het gezicht te schilderen. Maar t is zo plezant, even verstand op nul en geconcentreerd met iets totaal anders bezig zijn.

[K'tje]

Oef, ik mag starten.

Het is echt een pak van m'n hart eerlijk gezegd.
Ja ik heb het nog heel vaak moeilijk, en ja het doet nog altijd pijn als ik een zwangere vrouw/klein baby'tje zie...

Maar ik vrees dat dat nooit meer zal veranderen.

Vanaf het moment dat die moedergevoelens mij overvallen hebben na de geboorte van Laura, hunker ik ernaar.
Ik wil al die liefde aan een kindje kunnen geven wat wel bij ons mag zijn.

Laura is en blijft voor altijd ons eerste kindje, onze dochter. Maar tegelijk blijft ze voor altijd piepklein ook...

We gaan dus een cryo-cyclus in, volgende week terug voor een echo... Tis nu weer wachten geblazen.

Het deed wel heel raar om daar terug te zitten in die wachtzaal. Ik heb er werkelijk al alle emoties beleefd die er kunnen bestaan...

Maar zoals ik al zei, ik voel me er klaar voor.
Ik heb me wel voorgenomen om, als we het geluk hebben om terug zwanger te worden, me te laten begeleiden door een therapeut ofzo. Omdat ik toch al heel vaak gelezen heb dat dan alles echt tot uiting komt, bij een volgende zwangerschap.
Natuurlijk is het bij iedereen anders, ik kan bijvoorbeeld van in het begin heel goed over m'n gevoelens praten, tegen eender wie...

We zien wel. Kben er wel blij om, tis alsof ik nu wat rustiger geworden ben.
Ik hoop dat Laura ons steunt vanop haar wolkje...

Lin, zoals Audrey het zegt, zo gaat het bij mij heel vaak. Het gaat enkele dagen goed, en plots, uit het niets, overvalt het me weer, dat immense verdriet, en dan zijn de tranen niet te stoppen...
Ik heb vorige week een enorm slechte week gehad, ik kon elke minuut gewoon beginnen huilen... Maar ook dat is overgegaan.
Het is iets heel geks, wat verdriet allemaal doet met ons.
Het valt gewoon met niks te vergelijken...

Dikke knuffel, je bent niet alleen.
Liefs aan alle mama's en hun engeltjes!
K'tje

[MA]

Proficiat meid ! dat is een opluchting zeker. Denk dat begeleiding inderdaad niet slecht is, want er komt weer veel terug naar boven.

Ik was ook zo onder de indruk van de moedergevoelens de me overvielen...

[kathleenchris]

Hoi Lin,

starten met behandelen ... altijd een zware dobber voor mij geweest. En het is nog altijd zo. Er komen zoveel herinneringen van voorbije jaren. Gisteren vertelde ik iemand dat wat en wanneer ik iets doe, het tegenwoordig kan koppelen met de verjaardagen, start behandelingen, etc etc ... Eens gestart voel ik me wel terug rustig, maar merk ik wel dat ik 'strenger' en 'harder' ben met m'n omgeving. Ik vermoed m'n beschermingsmechanisme. Je moet je goed voelen en er voor open staan. Echt klaar? Eigenlijk zijn we dat nooit. Nu nog meer vragen dan bij een 'normale' zorgeloze zwangerschap. Dus dat gevoel komt me heel bekend voor.

K'tje,
Bij de zwangerschap van Jelle* heb ik heel veel verwerkt gekregen van Inke*. Vooral bij m'n nachtrust (helaas ). Chris snurkte ook veel, dus sliep ik helemaal niet meer. Nu is dat opgelost. In augustus heeft hij zicht laten opereren en jaja hij snurkt niet meer. Dat is z'n 'offer' geweest om verder te gaan. Nu hij heeft echt wel afgezien van de operatie. Ocharme, maar uiteindelijk slapen we beiden veel beter. Hij moet nog een beetje wennen aan ‘anders’ slikken, maar hij kan terug onder de mensen komen.
Ik droomde heel veel van Inke*, niet de mooie dingen, niet de dromen, maar ik herbeleefde heel vaak de bevallingsdag. De fysieke pijn van het verdriet voelde ik terug. Heel vreemd. Maar achteraf gezien heel nodig. Tijdens die periode van m’n zwangerschap van Jelle* heb ik ook een paar nieuwe engelenouders leren kennen. En er kwam toen heel veel terug. Hoe afscheid nemen. De ‘ruzie’ die ik had hier met de parochie omdat Inke* niet gedoopt was (hallo?!). En toen Jelle* kwam, wist ik glashelder wat we wilden, wist ik dat ik niet alleen was, er was een heel team dat ons erdoor haalde. Ik had altijd gezegd, één keer zoiets, ok, maar twee keer ... we hebben hulp nodig gehad, we hebben ze ook soms moeten vragen, maar we hebben ze gekregen. Ik weet gewoon dat ik bij een nieuwe zwangerschap zeker op een paar mensen kan rekenen, en dat ik het ook moet doen. Ik weet dat het niet evident is en dat het heel intens is. Maar ik weet dat we daar niet meer alleen in staan. Dus om die reden zie ik het wel zitten. Ik heb nu al afspraken met m’n familie en vrienden voor het geval we terug zwanger zijn. Simpele afspraken, dat ze Lars helpen, ons helpen, dat we misschien meer steun vragen voor mocht er een levend kindje komen, want spullen op voorhand kopen doe ik echt niet meer ... Ik denk dat niemand zal ontkennen dat het zwaar gaat worden, maar we kunnen wel zorgen delen. Niet?

Liefs
Kathleen
Ga me eens bezig houden met de no nonsens zaken, de was opplooien . Wat er ook gebeurt, dit moeten we blijven doen hé.

[ctje1]

Kathleen, dat herken ik.
Ik denk ook dat ik bij een eventuele zwangerschap niets vooraf ga durven in orde brengen.

Ik heb besloten om maandag terug te gaan werken.
Eigenlijk heb ik nog een maand ziekteverlof maar ik heb besloten om er na twee maand terug te gaan.
Hoe zwaar het ook zal zijn, misschien moet ons gezinnetje wel terug in het normale ritme komen, we zien wel; Als het echt niet lukt, is er ook niets aan verloren.
Heb net een collega aan de lijn gehad en die zei me dat bij alle directe collega's wel veel begrip was en medeleven en dat ze regelmatig naar me vroegen.
Ga toch blij zijn als die eerste dagen voorbij zijn en ik vermoed ik dat zondagnacht niet veel zal slapen.

[MA]

C'tje, heel dapper besluit...het zal inderdaad niet meevallen in het begin, maar als je je daarop instelt, maakt het dat net weer iets makkelijker. Al heel veel dat je collega's veel begrip hebben. En het helpt inderdaad om terug in de 'normale' routine te geraken.

Kathleentje, ik denk dat ik een van die engelenouders was en ik wil je nog eens bedanken voor alle raad, advies en vooral het delen van ervaringen...Ik heb er enorm veel aan gehad. Weet dat als je zwanger bent, of ook gewoon nu en je nood hebt aan een babbel, je altijd bij me terecht kan.

Knuffel Audrey

[ctje1]

Ik doe het ook voor de meisjes. Het is even nodig geweest dat ik thuis was voor ze maar nu is het ook nodig dat ze terug voelen dat alles "normaal" wordt, dat mama terug gaat werken.
Het is nodig geweest voor ons gezin, ik denk dat het praktische anders volledig mank was gelopen, het zal nu ook wel even moeilijk zijn de eerste weken om alles rond te krijgen.

Ik vond rouwverlof vroeger al nodig en nu meer dan ooit. Welke idioten heeft en steunt nog steeds dat drie dagen verlof genoeg zijn als je een dierbare verliest.

[grootgevaarke]

Ik vind jullie ongelooflijk sterke vrouwen!

[Lin]

Hallo allemaal,

heb vandaag mijn regeld gekregen. Het dilemma is groot: gaan we ervoor deze maand of niet. Mijn man steunt me in welke beslissing ik ook neem.

Ik zie zo op tegen de medicatie! Ik begin er echt een dégout van te krijgen. Misschien als ik een maal de beslissing genomen heb, dat ik me er dan weer voor de volle 100 % kan inzetten. Maar ik heb zoveel schrik dat het niets zal worden en stel dan dat de cryo's allemaal op zijn. Dan is het gedaan. Want zoals je weet wil ik geen volledige behandeling meer starten. Wat moet ik doen??????

Gekwelde knuffels
Lin