He Lin,
Ik denk dat je even rustig moet worden en proberen te voelen wat jemoet doen. Twijfels zullen er altijd zijn...maar als ze alles overheersen en je je toch niet helemaal klaar voelt, zou ik misschien een maandje wachten...
Knuffel,Au3
20 weken en zwangerschap moeten afbreken...
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Lieve Lin,
ik sluit me aan bij wat Audrey zegt.
Als je nog zoveel twijfelt, stel het dan nog even uit.
Ik voelde me er heel erg klaar voor, en nog steeds, maar moest ik net zoals jij nog heel bang zijn en ertegenop zien, dan zou ik nog niet terug begonnen zijn...
Dikke knuffel, en volgens mij moet je gewoon je hart volgen. Wij hebben sinds de geboorte van Laura al meermaals ondervonden dat het antwoord op onze vragen en twijfels vroeg of laat toch op onze weg komt.
Ik ben ervan overtuigd dat het bij jullie ook zo zal zijn.
ik sluit me aan bij wat Audrey zegt.
Als je nog zoveel twijfelt, stel het dan nog even uit.
Ik voelde me er heel erg klaar voor, en nog steeds, maar moest ik net zoals jij nog heel bang zijn en ertegenop zien, dan zou ik nog niet terug begonnen zijn...
Dikke knuffel, en volgens mij moet je gewoon je hart volgen. Wij hebben sinds de geboorte van Laura al meermaals ondervonden dat het antwoord op onze vragen en twijfels vroeg of laat toch op onze weg komt.
Ik ben ervan overtuigd dat het bij jullie ook zo zal zijn.
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
C'tje,
Na Jelle* was ik 6 weken thuis. En voor mezelf en inderdaad voor Lars moest ik gewoon gaan werken. Nu ik je bericht las, herinner ik me plots het laatste weekend. Lars was niet te houden (niet de rustige lars als altijd, in tegendeel). Wat ik wel zwaar vond en nog altijd vind, is het full-time gaan werken. Geen tijd voor mezelf, noch dat extraatje voor Lars. Nu zou 'officieel' m'n zwangerschapsverlof ook op zijn, dus ik troost me met die gedachte.
Lin,
Begrijp je goed. Frigo ligt voor de helft vol met m'n spuiten. Toch even slikken ... En Jelle* is 'al' geleden van begin januari ... Volg je gevoel, je hart, en wat als het tegenstrijdig is? Misschien eens babbelen met de huisarts, ferti-centrum ???? Geef jezelf hier absoluut niet de schuld van, het is een normale reactie.
groetjes,
kathleen
Na Jelle* was ik 6 weken thuis. En voor mezelf en inderdaad voor Lars moest ik gewoon gaan werken. Nu ik je bericht las, herinner ik me plots het laatste weekend. Lars was niet te houden (niet de rustige lars als altijd, in tegendeel). Wat ik wel zwaar vond en nog altijd vind, is het full-time gaan werken. Geen tijd voor mezelf, noch dat extraatje voor Lars. Nu zou 'officieel' m'n zwangerschapsverlof ook op zijn, dus ik troost me met die gedachte.
Lin,
Begrijp je goed. Frigo ligt voor de helft vol met m'n spuiten. Toch even slikken ... En Jelle* is 'al' geleden van begin januari ... Volg je gevoel, je hart, en wat als het tegenstrijdig is? Misschien eens babbelen met de huisarts, ferti-centrum ???? Geef jezelf hier absoluut niet de schuld van, het is een normale reactie.
groetjes,
kathleen
-
sandy
- Berichten: 143
- Lid geworden op: 9 februari 2009, 15:20
Lin,
Ik sluit me ook aan bij de anderen, volg je gevoel. Als je er nog niet klaar voor bent, wacht dan nog even met de behandeling, of praat er over met een profesioneel? Misschien dat deze gevoelens terugkomen net omdat je gaat herstarten met de behandeling?
K'tje,
Proficiat met het herstarten. Ook al ben ik er helemaal nog niet klaar voor weet ik nu al dat ik er in het nieuwe jaar ook weer helemaal voor wil gaan. Het is, naast ons verdriet, een goed gevoel om weer aan de toekomst te denken en te werken...
C'tje,
Ik duim mee dat alles goed zal meevallen volgende week! Ik ga waarschijnlijk terug werken op 8 oktober, dan zal ik ongeveer 4 weken en een half ziekteverlof hebben gehad. Ik was wel al 3 weken thuis toen ik het slechte nieuws kreeg, dus ben dan in't totaal bijna twee maanden weg geweest. Ik kijk er niet echt naar uit om terug te gaan werken, maar ik denk dat het nodig zal zijn om mijn 'normale' leven terug op het spoor te krigen...
Anyway,
dikke knuffel aan iedereen
Ik sluit me ook aan bij de anderen, volg je gevoel. Als je er nog niet klaar voor bent, wacht dan nog even met de behandeling, of praat er over met een profesioneel? Misschien dat deze gevoelens terugkomen net omdat je gaat herstarten met de behandeling?
K'tje,
Proficiat met het herstarten. Ook al ben ik er helemaal nog niet klaar voor weet ik nu al dat ik er in het nieuwe jaar ook weer helemaal voor wil gaan. Het is, naast ons verdriet, een goed gevoel om weer aan de toekomst te denken en te werken...
C'tje,
Ik duim mee dat alles goed zal meevallen volgende week! Ik ga waarschijnlijk terug werken op 8 oktober, dan zal ik ongeveer 4 weken en een half ziekteverlof hebben gehad. Ik was wel al 3 weken thuis toen ik het slechte nieuws kreeg, dus ben dan in't totaal bijna twee maanden weg geweest. Ik kijk er niet echt naar uit om terug te gaan werken, maar ik denk dat het nodig zal zijn om mijn 'normale' leven terug op het spoor te krigen...
Anyway,
dikke knuffel aan iedereen
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hallo allemaal,
Hartelijk bedankt voor jullie raad en medeleven. Jullie zijn ongelofelijk!
Ik was deze middag mt mijn zoontje aan het spelen en toen wist ik het antwoord. Dus morgen start ik mt Estrofem. We zullen wel zien wat de toekomst brengt.
Ik mis mijn werk niet. Raar, ik heb altijd gedacht dat ik mijn werk mt hart en ziel deed. Wel had ik het afgelopen schooljaar heel vaak het gevoel van "Is dit het nu? Is dit het leven?" 'sMorgens zoontje naar onthaalmoeder, werken, moe je zoontje van de van de onthaalmoeder gaan halen, eten maken, wat met je zoontje spelen, zoontje gaan slapen en dan nog opruimen en voor't school werken. Hoeveel tijd had ik nu eigenlijk aandachtig met mijn zoontje doorgebracht? Eén uurtje per dag? Ik kreeg hier meer en meer moeite mee. Ik had toch de keuze gemaakt om mama te zijn?
Audrey, hoe gaat het mt je? Hoe ver ben je nu? Staat de 20-weken echo achtereen niet op het programma?
C'tje,
heel moedig van je om terug te gaan werken! Tof dat je collega's zo medelevend zijn. Hopelijk brengt het gaan werken terug structuur in je leven, wat een grote houvast kan zijn.
Kathleen,
heel veel moed met het opstarten van een nieuwe behandeling. Wanneer mag je terug beginnen? Tja, de welgekende spuiten. De eerste keer heb ik een verpleegster de inspuitingen laten doen, de tweede keer heb ik het zelf gedaan. Dat viel al bij al nog goed mee. Ik had telkens heel wat eicellen die gebruikt konden worden en er bleven er ook goed wat over na de bevruchting. Op dat gebied kan ik dus echt niet klagen.
Ik hoop echt dat het voor jullie deze keer gaat lukken. Wa
K'tje,
je bent vandaag mogen starten mt de medicatie? Heel veel succes. 't zou wel tof zijn als we op het zelfde moment ongeveer goed nieuws zouden krijgen.
Slaapwel mijn zoetje
dikke knuffel aan jullie
Lin
Hartelijk bedankt voor jullie raad en medeleven. Jullie zijn ongelofelijk!
Ik was deze middag mt mijn zoontje aan het spelen en toen wist ik het antwoord. Dus morgen start ik mt Estrofem. We zullen wel zien wat de toekomst brengt.
Ik mis mijn werk niet. Raar, ik heb altijd gedacht dat ik mijn werk mt hart en ziel deed. Wel had ik het afgelopen schooljaar heel vaak het gevoel van "Is dit het nu? Is dit het leven?" 'sMorgens zoontje naar onthaalmoeder, werken, moe je zoontje van de van de onthaalmoeder gaan halen, eten maken, wat met je zoontje spelen, zoontje gaan slapen en dan nog opruimen en voor't school werken. Hoeveel tijd had ik nu eigenlijk aandachtig met mijn zoontje doorgebracht? Eén uurtje per dag? Ik kreeg hier meer en meer moeite mee. Ik had toch de keuze gemaakt om mama te zijn?
Audrey, hoe gaat het mt je? Hoe ver ben je nu? Staat de 20-weken echo achtereen niet op het programma?
C'tje,
heel moedig van je om terug te gaan werken! Tof dat je collega's zo medelevend zijn. Hopelijk brengt het gaan werken terug structuur in je leven, wat een grote houvast kan zijn.
Kathleen,
heel veel moed met het opstarten van een nieuwe behandeling. Wanneer mag je terug beginnen? Tja, de welgekende spuiten. De eerste keer heb ik een verpleegster de inspuitingen laten doen, de tweede keer heb ik het zelf gedaan. Dat viel al bij al nog goed mee. Ik had telkens heel wat eicellen die gebruikt konden worden en er bleven er ook goed wat over na de bevruchting. Op dat gebied kan ik dus echt niet klagen.
Ik hoop echt dat het voor jullie deze keer gaat lukken. Wa
K'tje,
je bent vandaag mogen starten mt de medicatie? Heel veel succes. 't zou wel tof zijn als we op het zelfde moment ongeveer goed nieuws zouden krijgen.
Slaapwel mijn zoetje
dikke knuffel aan jullie
Lin
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
-
ctje1
- Berichten: 50
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 19:10
Ik dacht wat te genieten van mijn laatste dag thuis.
Niet thuis. Vanmorgen praat ik even met de juf van onze oudste, en die vertelt dat Bauke gisteren nogal wegkeek toen verteld werd dat de mama van een klasgenootje zwanger is.
En deze middag praat ik met de juf van onze tweede meisje, die zegt dat Bente het goed doet in de klas, zelfs een leidertype is die ze soms moet demperen om andere ook de kans te geven. Maar ook dat het soms moeilijk is omdat ze drie mama's zwanger zijn van klasgenootjes en dat Bente bij dat onderwerp toch wel last heeft.
Ik heb dus al zitten snikken vandaag. 't is zo oneerlijk voor mijn meisjes en voor ons.
verdikke toch
Niet thuis. Vanmorgen praat ik even met de juf van onze oudste, en die vertelt dat Bauke gisteren nogal wegkeek toen verteld werd dat de mama van een klasgenootje zwanger is.
En deze middag praat ik met de juf van onze tweede meisje, die zegt dat Bente het goed doet in de klas, zelfs een leidertype is die ze soms moet demperen om andere ook de kans te geven. Maar ook dat het soms moeilijk is omdat ze drie mama's zwanger zijn van klasgenootjes en dat Bente bij dat onderwerp toch wel last heeft.
Ik heb dus al zitten snikken vandaag. 't is zo oneerlijk voor mijn meisjes en voor ons.
verdikke toch
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
C'tje,
je bent niet schuldig/verantwoordelijk voor de dood van je zoontje.
Het breekt je hart wanneer je hoort dat je kindjes pijn/verdriet hebben. Je zou alles doen om je kinderen daarvoor te behouden. Maar toch kunnen wij onze kinderen, spijtig genoeg, niet beschermen tegen alle pijn.
Je dochtertjes rouwen ook om het verlies van hun broertje. Volgens mij is het belangrijk dat ze over hun verdriet kunnen praten, net zoals wij dat moeten kunnen doen. Of dat ze zich op een andere manier kunnen uiten vb tekenen,sport. Ook voor hen zal het tijd nodig hebben om het verdriet te verwerken.
Maar te midden van jullie gezin zullen je dochtertjes met de tijd het gebeurde een plaats kunnen geven.
Ik wens jullie heel veel kracht en steun bij elkaar.
Dikke knuffel
Lin
je bent niet schuldig/verantwoordelijk voor de dood van je zoontje.
Het breekt je hart wanneer je hoort dat je kindjes pijn/verdriet hebben. Je zou alles doen om je kinderen daarvoor te behouden. Maar toch kunnen wij onze kinderen, spijtig genoeg, niet beschermen tegen alle pijn.
Je dochtertjes rouwen ook om het verlies van hun broertje. Volgens mij is het belangrijk dat ze over hun verdriet kunnen praten, net zoals wij dat moeten kunnen doen. Of dat ze zich op een andere manier kunnen uiten vb tekenen,sport. Ook voor hen zal het tijd nodig hebben om het verdriet te verwerken.
Maar te midden van jullie gezin zullen je dochtertjes met de tijd het gebeurde een plaats kunnen geven.
Ik wens jullie heel veel kracht en steun bij elkaar.
Dikke knuffel
Lin
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Goh ik begrijp je heel goed hoor. Zit ook wel in diezelfde situaties. Maar ik probeer met Lars hierover ook te praten. Zo was er een mama die nog 4 weken moet gaan. Lars heel droog: mama, zit daar een baby? Ik weet dat de mama het niet gemakkelijk heeft, dus ik zag de paniek in haar ogen, van oei ik moet iets uitleggen. Ik heel droog terug ‘neen die heeft wat veel gegeten vanmiddag. Lars keek me aan met open mond aan, zo van, alle mama dat kan nu echt niet … En dan schoten we allemaal in de lach (Lars en die mama ook).
Niet dat je zoiets moet doen ctje, belange niet. Maar het is verdikke moeilijk om erover te praten, op een losse manier, zonder ons eigen verdriet nog eens te versterken. Maar er niet over praten, maakt het nog meer taboe. Het is wel iets wat ik heb moeten leren. Bij Inke was Lars nog niet zo oud, dus ik heb tijd gehad in mijn leerproces.
Er zijn nog heel veel gesprekken over kinderplannen, zwangerschappen tussen de ouders. En ik probeer mee te praten, niet door te ontkennen, in tegendeel. Zo was er een gesprek dat er iemand net bevallen was een vierde kindje in 6-7 jaar tijd. Het laatste kindje was niet gepland. Zwanger geraken tijdens borstvoeding en pil. Ik antwoordde daar heel droog op: och beter zo dan zoals bij ons. Tegelijk zei ik inderdaad dat het fysiek wel zwaar zal zijn. Het is een beetje balanceren op de harde realiteit en hen net niet doen afschrikken zodat ze niet meer praten.
Ik weet vooral dat Lars er soms over praat met vriendjes. Zijn vriendjes zijn er open voor. In de woonkamer stond nog een mand waarin Jelle had gelegen, en toen begon Lars erover. Ik hield toch even de adem in, maar het werd tussen de twee auto’s in gezegd en hup ze waren verder aan het spelen. Dus ik probeer zo veel mogelijk te antwoorden naar Lars toe en zoveel mogelijk hem betrekken bij de andere zwangerschappen (lees: er iets over zeggen, maar nu ook weer niet dol enthousiast hoor, dat komt er ook niet uit bij mij) of baby’s.
Ach het is allemaal niet zo simpel en we moeten allemaal bijleren om te weten hoe we er mee omkunnen. En dan denken we het te weten, … en dan gebeurt er wel weer iets anders.
Ctje, voel je vooral niet schuldig dat je je kinderen dit zogezegd aandoet. Dit moet je gewoon zien als een bevestiging dat je een fantastische mama bent, met hele lieve gevoelige kinderen. En dat die kinderen jou heel hard nodig hebben !!!! EN hun broertje Basiel. Ze zullen er wel mee leren omgaan, op hun manier … en ze zullen ook Basiel nooit vergeten. Is dat geen geweldig gevoel voor je twee meiden?
Dikke knuffel.
Ctje, hoe verloopt het opnieuw gaan werken? Ik hoop dat het een beetje lukt en dat je wat opgevangen voelt door je collega’s. Ook zij weten niet altijd wat ze juist moeten zeggen of net niet …
Niet dat je zoiets moet doen ctje, belange niet. Maar het is verdikke moeilijk om erover te praten, op een losse manier, zonder ons eigen verdriet nog eens te versterken. Maar er niet over praten, maakt het nog meer taboe. Het is wel iets wat ik heb moeten leren. Bij Inke was Lars nog niet zo oud, dus ik heb tijd gehad in mijn leerproces.
Er zijn nog heel veel gesprekken over kinderplannen, zwangerschappen tussen de ouders. En ik probeer mee te praten, niet door te ontkennen, in tegendeel. Zo was er een gesprek dat er iemand net bevallen was een vierde kindje in 6-7 jaar tijd. Het laatste kindje was niet gepland. Zwanger geraken tijdens borstvoeding en pil. Ik antwoordde daar heel droog op: och beter zo dan zoals bij ons. Tegelijk zei ik inderdaad dat het fysiek wel zwaar zal zijn. Het is een beetje balanceren op de harde realiteit en hen net niet doen afschrikken zodat ze niet meer praten.
Ik weet vooral dat Lars er soms over praat met vriendjes. Zijn vriendjes zijn er open voor. In de woonkamer stond nog een mand waarin Jelle had gelegen, en toen begon Lars erover. Ik hield toch even de adem in, maar het werd tussen de twee auto’s in gezegd en hup ze waren verder aan het spelen. Dus ik probeer zo veel mogelijk te antwoorden naar Lars toe en zoveel mogelijk hem betrekken bij de andere zwangerschappen (lees: er iets over zeggen, maar nu ook weer niet dol enthousiast hoor, dat komt er ook niet uit bij mij) of baby’s.
Ach het is allemaal niet zo simpel en we moeten allemaal bijleren om te weten hoe we er mee omkunnen. En dan denken we het te weten, … en dan gebeurt er wel weer iets anders.
Ctje, voel je vooral niet schuldig dat je je kinderen dit zogezegd aandoet. Dit moet je gewoon zien als een bevestiging dat je een fantastische mama bent, met hele lieve gevoelige kinderen. En dat die kinderen jou heel hard nodig hebben !!!! EN hun broertje Basiel. Ze zullen er wel mee leren omgaan, op hun manier … en ze zullen ook Basiel nooit vergeten. Is dat geen geweldig gevoel voor je twee meiden?
Dikke knuffel.
Ctje, hoe verloopt het opnieuw gaan werken? Ik hoop dat het een beetje lukt en dat je wat opgevangen voelt door je collega’s. Ook zij weten niet altijd wat ze juist moeten zeggen of net niet …
-
kathleenchris
- Berichten: 293
- Lid geworden op: 8 februari 2007, 10:59
Hoi Linda,
Ik zit 'nog maar' in de pilmaand. In oktober begin ik echt met de hormonen en hopelijk ben ik rond tegen de verjaardag van Inke*. Ik zie er enorm tegenop. Ik weet wel dat het meevalt eens begonnen hoor. Ik zit bij een lange cyclus behandeling, dus het is een tijdje volhouden. Bedankt om hierachter te vragen.
kathleen
Ik zit 'nog maar' in de pilmaand. In oktober begin ik echt met de hormonen en hopelijk ben ik rond tegen de verjaardag van Inke*. Ik zie er enorm tegenop. Ik weet wel dat het meevalt eens begonnen hoor. Ik zit bij een lange cyclus behandeling, dus het is een tijdje volhouden. Bedankt om hierachter te vragen.
kathleen
-
Lin
- Berichten: 186
- Lid geworden op: 17 juli 2009, 15:48
Hoi Kathleen,
Das inderdaad nog een lange periode, maar we weten wat het einddoel kan zijn en dat houdt ons gaande. Zou het niet leuk zijn om rond Inkes verjaardag goed nieuw te krijgen?
Als het een troost mag zijn; ik zit ook aan de pil: 2 stuks per dag. En vanaf donderdag 4 per dag. Verstand op nul en slikken maar die pillen. Ik voel dat mijn buik al serieus aant zwellen is. Woensdag 7 oktober mag ik voor bloed en echo. En dan zal het zo lang niet meer zijn voor de cryo's zullen worden teruggeplaatst. Daarna volgen de meest stressy 14 dagen en dan valt het verdict. Ik krijg al zenuwen als ik aan dat telefoontje denk. Zou het niet makkelijker voor beide partijen zijn als je verwittigd zou worden via mail?
K'tje, hoe gaat het met jouw behandeling? Zijn de cryo's al teruggeplaatst of zit je al in de stress14daagse?
Dikke knuffel aan iedereen
Lin
Das inderdaad nog een lange periode, maar we weten wat het einddoel kan zijn en dat houdt ons gaande. Zou het niet leuk zijn om rond Inkes verjaardag goed nieuw te krijgen?
Als het een troost mag zijn; ik zit ook aan de pil: 2 stuks per dag. En vanaf donderdag 4 per dag. Verstand op nul en slikken maar die pillen. Ik voel dat mijn buik al serieus aant zwellen is. Woensdag 7 oktober mag ik voor bloed en echo. En dan zal het zo lang niet meer zijn voor de cryo's zullen worden teruggeplaatst. Daarna volgen de meest stressy 14 dagen en dan valt het verdict. Ik krijg al zenuwen als ik aan dat telefoontje denk. Zou het niet makkelijker voor beide partijen zijn als je verwittigd zou worden via mail?
K'tje, hoe gaat het met jouw behandeling? Zijn de cryo's al teruggeplaatst of zit je al in de stress14daagse?
Dikke knuffel aan iedereen
Lin
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Lin, ik had vanmorgen een echo en moet vrijdagochtend terug. De gyn sprak over vrijdagavond pregnyl, dus ik denk dat de TP voor dit weekend of net na 't weekend zal zijn.
En inderdaad, dan weer die stomme 14 dagen... Ik ga me helemaal op't werk storten, is net megadruk dan...
Veel succes met de behandelingen alvast, ook voor jou Kathleen.
En inderdaad, dan weer die stomme 14 dagen... Ik ga me helemaal op't werk storten, is net megadruk dan...
Veel succes met de behandelingen alvast, ook voor jou Kathleen.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten