20 weken en zwangerschap moeten afbreken...

[sandy]

Het is nu al 12 weken geleden dat Louie* werd geboren en ik heb nog steeds geen nieuws over de autopsie! Ik vind dat het lang begint te duren...
Vorige week had ik afspraak in Jette om een nieuwe startdatum vast te leggen. Ik voel me nu nog niet klaar om terug zwanger te worden maar ik wil er in het nieuwe jaar terug voor gaan. Eerst maken we een lange reis (in de periode dat Louie* geboren had moeten worden) en in februari wil ik er terug aan beginnen.
Anyway, ipv mij een startdatum te geven heb ik een hysteroscopie moeten laten doen en een uitgebreide boedtest (ivm stolling en immuniteit etc), de test die ze standaard doen na 3 miskramen.
Ik had al een deel uitslagen van het onderzoek van de placenta etc maar ze hebben nog niets abnormaal gevonden. De hysteroscopie toonde dat de baarmoeder er perfect uitziet. Dus nu blijft het wachten op mijn bloedresutaten en op de autopsie...Ik begin meer en meer te denken dat we het waarschijnlijk niet zullen te weten komen. De dokter vertelde me dat ze maar in een 20% van de gevallen iets vinden.
Ik vind het moeilijk om afscheid te nemen van mijn zoontje. Ik voel dat het beter gaat, ik kan al eens zot doen en ik ben niet meer constant bedroefd, maar een paar goede dagen worden toch altijd afgewisseld met slechte dagen...Ik voel dat ik aan het wachten ben op de uitgetelde geboortedag, ik denk dat ik dan pas echt de bladzijde kan omdraaien, ook al blijft mijne kleine schat voor altijd in mijn hart.

Sandy

[MA]

Bar,

Ik zit nu op bijna 26 weken (dus bijna grens levensvatbaarheid !!). Afgelopen woensdag werd ons Renéetje 1 jaar en deze zwangerschap loopt op eeen paar dagen nu dus parallel met de vorige wat soms wel raar is.
Deze keer gaat alles goed met beebje, wel heb ik nu een foutliggende placenta en een bloedklonter waardoor ik al sinds week 14 platte rust moet houden. Begint een beetje door te wegen maar langs de andere kant, vorig jaar was veel erger.
Hoe lang je moet doorgaan, dat is moeilijk he...ik wilde ook geen pucnties meer laten doen. Wij hebben ze bij ons Renéetje allemaal gehad en dan blijken die toch veel minder zekerheidsverstrekkend te zijn dan men altijd zegt, met het gevolg dat wij 3 maanden in onzekerheid geleefd hebben en dat wilde ik niet meer.
Wij hebben het na ons Renéetje ook eerst nog spontaan geprobeerd hoor, maar ja, niet zo'n succes dus. Ik had ook echt het gevoel dat het met PGD wel vlot zou lukken en dus maar gewoon geprobeerd. Zwanger worden en innestelen was geen probleem, ik moets alleen maar een goei embryo hebben...

[MA]

Maar neem nu even je tijd om je verlies van je zoontje een plaatsje te geven....geleidelijk aan voel je wel wat je moet doen, waar je aan toe bent, wat je nog kan dragen..
Een ding heb ik geleerd en dat is dat geneeskunde geen exacte wetenschap is en dat je dus verschillende opinies zult horen....dus dat je best ook naar je eigen lichaam en 'geest' luistert.

En dat het helpt je verlies te verwerken als je bewust ermee omgaat. Vroeger zou ik ervan gaan lopen zijn, nu weet ik dat ongelukkig en verdrietig zijn erbij hoort, en dat je dat mag beleven..zolang je daar maar niet in vast blijft hangen. Want mettertijd neemt het leven zijn (bijna) gewone gangetje weer. Soms met weemoed en gemis, maar verrijkt met de liefde van en voor je zoontje.

[Bar]

Lijkt me zwaar, om zo lang stil te moeten zitten. Dan komen je gedachtes ook wat sterker op je af. Maar ik neem aan dat de echo's er goed uitzagen? Wat een zware weg moet jij gaan om een gezond kind in je armen te krijgen. Wij weten wel heel gericht over welke chromosomen het gaat en de artsen hebben ons verteld dat ze ons 99.9 % duidelijkheid kunnen geven met een vlokkentest. Hop maar dat dat ook zo is dan...
Heb gisteren avond alle pagina's van dit forum gelezen. Ik lees dat jullie allemaal graag snel terug zwanger willen zijn maar dat de meeste toch wat tijd inlassen. Ik kies er toch voor om meteen door te gaan om een aantal redenen:
Mijn klok tikt, en zoals het er nu voor staat kan het wel eens een hele lange weg worden voordat ik een gezond kindje in mijn armen heb. Daarbij komt dat ik een heel confronterend beroep heb, ben namelijk leidster in de kinderopvang (baby's en peuters). Ik zal alle dagen geconfronteerd worden met wat ik verloren ben en niet heb, weinig tot rust komen dus... En ik word zo in beslag genomen door de onzekerheid in de toekomst dat ik nauwelijks aan rouwen toekom. Ik vrees dat mijn verdriet om Jelte pas komt als ik weer zwanger ben of een kind in mijn armen heb.

Maar dan nog een vraag voor jullie; geloven jullie dat de zieltjes van jullie overleden kindjes bij jullie terug kunnen komen?

En Sandy; wat zwaar dat je nog steeds geen duidelijkheid hebt. Wat een onzekerheid zal dat met zich meebrengen.

[MA]

Echo's zijn tiptop ! Tot nu toe ging het zitten/liggen wel maar de laatste dagen gaat het mij inderdaad veel minder goed af. Zou zo graag eens terug voor mezelf kunnen zorgen. Ik haat die afhankelijkheid.

Ik wilde ook snel terug zwanger worden, temeer daar ik intussen 39 ben..maar, op zich was het niet slecht dat er toch een half jaar tussen zat. Ik had die nodig voor Renéetje. Al was de drang om snel terug zwanger te worden heel groot. Het helpt je ook om terug in het normale leven te staan, maar je kan je eerste kindje daar niet mee vervangen. Er komt heel veel terug boven als je terug zwanger bent, dus ik zou toch proberen om even bewust met de rouw bezig te zijn. Cru gesteld is de kans ook reëel dat het opnieuw misloopt en dat moet je aankunnen.

Ik kan me voorstellen dat met jouw beroep de confrontatie dubbel zo hard is.

[MA]

Moet loodzwaar zijn als je elke dag andermans kindjes moet opvangen terwijl je er zelf zo naar verlangt. Ik hoop dat je snel terug zwanger mag zijn van een gezonde baby.

Sandy, duurt inderdaad lang he, die resultaten. Dat en dat uitgerekende datum zijn echt wel mijlpalen percies in het verwerkingsproces. Nadien valt er een soort rust over je. Er zijn nog moeilijke momenten, maar je kan percies weer verder. Wanneer was je uitgerekende datum ? Liefs Audrey

[Lin]

Lieve Sandy,

Mij gyne vertelde me dat wanneer een autopsieresultaat langer dan 9 weken duurt, dat ze dan mogen bellen om te reclameren. Mss dat dat bij jullie ook zo is.
Een lange reis, kei tof! Waar gaan jullie naar toe? Het zal jullie goed doen om er eens helemaal tussenuit de zijn en de boel de boel te laten.

Net als jij, heb ik me voorgenomen om in het nieuwe jaar onze laatste poging te wagen.
Ik wil eerst Luisa's uitgerekende datum gevierd hebben, hopend dat we dan terug wat rust kennen.

Dikke knuffel
Lin

[Bar]

Goh, tja, het zet me wel aan het denken. Misschien komt het doordat ik al 3 hele grote rouwprocessen heb doorstaan in mijn leven. Het overvalt me niet zoals bij mijn eerste rouwprocessen. Toen ik te horen kreeg dat het met onze Jelte niet goed was dacht ik: 'dit is heel erg, en ik ga hier heel veel verdriet van hebben, maar ik kan dit aan!' Ik zou het ook nooit terug willen draaien. Ik vond de bevalling ondanks dat ik heel veel pijn had toch ook heel bijzonder. Wat een krachtig oergevoel is dat! Ik had die heerlijke 5 maanden met hem in mijn buik ook echt niet willen missen. Ben er dankbaar voor. Jelte was prachtig en zijn toch echt papa en mama geworden. Dat neemt niemand ons meer af. Maar goed, of ik dit nog een keertje aankan vraag ik mezelf ook af. Zo ver als ik nu was zal ik een volgende keer niet zijn.

Hoe voelt dat dan, als je weer terug zwanger bent? Zijn het vooral zorgen die je dan hebt, verlangen naar Reneetje of schuldgevoel? Of van alles wat? Kun je ook genieten?

[MA]

Je beschrijft heel goed hoe ik het ook ervaren heb...die bevalling is magisch, die 5 maanden, ondanks de angst, heel mooi. En ons Renéetje het meest bijzondere ooit in mijn leven. Zou het ook niet willen missen hebben. Maar mis haar wel.

Ik heb heel veel last gehad van schuldgevoel. Ik geef ons beebje wat ik ons Renéetje niet kan geven...Vooral de eerste 3 maanden was dat erg. Elke positieve echo bracht vreugde om dan 10 min later om te slaan in het grootste verdriet. Eerste maanden was ik in gedachten ook nog heel veel met Renéetje bezig en niet met beebje, dus voelde ik me schuldig...nu is het vaak andersom, dus voel ik me weer schuldig. Vooral omdat ik voor ons Renéetje zo weinig kan doen. Angst heb ik met momenten gehad..ik weet intussen heel goed wat er allemaal mis kan gaan (van lotgenoten), maar over het algemeen kon ik dat wel onder controle houden. Maar ik kan mama's die hier heel veel last van hebben. Genieten gaat nog wel, maar onbewust hou je iets meer afstand dan bij vorige zwangerschap. Ik had me ook wel voorgenomn om hier van te genieten, hoe kort of lang zwangerschap ook zou zijn. 't is en blijft een wonder he.

[MA]

Je beschrijft heel goed hoe ik het ook ervaren heb...die bevalling is magisch, die 5 maanden, ondanks de angst, heel mooi. En ons Renéetje het meest bijzondere ooit in mijn leven. Zou het ook niet willen missen hebben. Maar mis haar wel.

Ik heb heel veel last gehad van schuldgevoel. Ik geef ons beebje wat ik ons Renéetje niet kan geven...Vooral de eerste 3 maanden was dat erg. Elke positieve echo bracht vreugde om dan 10 min later om te slaan in het grootste verdriet. Eerste maanden was ik in gedachten ook nog heel veel met Renéetje bezig en niet met beebje, dus voelde ik me schuldig...nu is het vaak andersom, dus voel ik me weer schuldig. Vooral omdat ik voor ons Renéetje zo weinig kan doen. Angst heb ik met momenten gehad..ik weet intussen heel goed wat er allemaal mis kan gaan (van lotgenoten), maar over het algemeen kon ik dat wel onder controle houden. Maar ik kan mama's die hier heel veel last van hebben. Genieten gaat nog wel, maar onbewust hou je iets meer afstand dan bij vorige zwangerschap. Ik had me ook wel voorgenomn om hier van te genieten, hoe kort of lang zwangerschap ook zou zijn. 't is en blijft een wonder he.

[Bar]

Duidelijk beschreven. Zoiets stel ik mij er ook van voor. Hele gemengde gevoelens. Heftig! Hoe voelde jij je tijdens de zwangerschap van Reneetje? Was je bezorgt? Had je een voorgevoel? Ik had zelf namelijk de periode voor de eerste echo een heel angstig voorgevoel. Had er zelfs nachtmerries van. Volgens mijn omgeving was ik gewoon een beetje mijn vertrouwen in het leven kwijt. Ik mocht nu echt gaan geloven dat het ook bij ons goed mocht gaan. Ik had met mezelf afgesproken dat ik bij een goede eerste echo dat rotgevoel achter me zou laten en zou gaan genieten. En dat heb ik gedaan. Met volle teugen, tot de twintig weken echo...
Zou je het ook voelen als het gewoon goed is? dat hoor ik vaker van vrouwen in hetzelfde pakket als wij. Hoe ervaar jij dat? En ook voor de anderen, hoe is dat bij jullie?

[MA]

Ik had ook een heel slecht voorgevoel bij de zwangerschap van ons Renéetje...Wilde het liefst ook niet te snel vertellen want zou wel weer een miskraam worden. Rond 12 weken dan positieve nekplooimeeting dus toen ging ik ervoor om dan dag later al tel te krijgen dat bloedonderzoek zwaar negatief was en dan 3 maanden onderzoeken en wachten op resultaat.
Bij deze zwangerschap heb ik altijd een heel goei gevoel gehad...dus ja, zegt percies toch wel iets he.
GEkke is dat eens dat ik bij ons Renéetje wist dat het mis kon gaan, ik ervoor gaan vechten ben gelijk een leeuwin.

[Lin]

Bar,

Ook ik voelde al van in het begin dat er iets niet in orde was. Bij elke perfecte echo stond ik versteld. Telkens had ik het gevoed dat de gyne ons slecht nieuws zou vertellen. Wat ook was bij de 20-weken echo. Zonder verklaarbare reden was ons dochtertje haar hartje gestopt mt kloppen.
Bij de zwangerschap van mijn zoontje (3 jaar geleden) had ik juist het gevoel dat het in orde was. Nooit ben ik angstig of ongerust geweest. Tot ik in week 34 van de zwangerschap bloedverlies en heftige voorweeën kreeg, die opgewekt werden door een blaasontsteking. Gelukkig hebben rust en medicatie ervoor gezorgd dat ons zoontje twee dagen voor de uitgerekende datum geboren werd. Wel met een spoedkeizersnede, maar dat is een ander verhaal.

Dikke knuffel
Lin

[sandy]

Audrey,de uitgerekende datum is 17/01. Wij zullen dan nog in het buitenland zijn, we komen de 23ste terug. Ik denk ook dat ik na terugkomst pas echt verder ga kunnen in mijn hoofd. Ik zal dan wel popelen om een nieuwe tx te starten...Nu heb ik tijd nodig. Ik ben ook niet meer een van de jongsten maar een paar maanden zonder te moeten denken aan tx of zwangerschap doen deugd, hoe raar het misschien ook klinkt.
Jij zit bijna aan de 26 weken grens, dat moet echt wel een machtig gevoel zijn. Jouw droom komt zeer dichtbij hé.

Lin, merci voor je advies! Ik denk dat de dokter al gebeld heeft om te reclameren. Het probleem is dat ze Louie* naar een ander ziekenhuis hebben gebracht waar een specialiste zit op het vlak van dit soort autopsie, maar daardoor zijn de wachtlijsten lang. Nog even geduld oefenen. Op het einde van volgende week bel ik nog eens.
Wij gaan naar Thailand Ben ik 10 jaar geleden geweest en we snakken allebei naar de zon, de zee, en de rust. En ook het helemaan weg zijn van hier, de kou en de winter. Ik vlucht niet voor mijn verdriet, ik neem dat verdriet mee en zal daar ook wel mijn moeilijke momenten hebben, maar ik kijk er ontzettend naar uit...

Ik was heel voorzichtig tijdens de zwangerschap. Langs de ene kant geloofde ik erin (in hoeverre mogelijk na een miskraam, want ik denk dat je toch meer op je hoede blijft) en langs de andere kant was ik heel voorzichtig. De dag van mijn 20-weken echo was ik heel nerveus. Ik voelde me ook nog niet klaar om vanalles te gaan kopen en op het werk verborg ik nog mijn buik. Ik dacht steeds, na de volgende echo schreeuw ik het van de daken, maar dat heb ik nooit durven doen. Misschien dat ik het toch een beetje wist dat het niet goed zou gaan?...

[Bar]

Allemaal toch wel een voorgevoel dus. Ik hoorde van een vrouw die 4 kindjes laat in de zwangerschap is verloren dat ze bij alle 4 een slecht voorgevoel had gehad. Ze heeft uiteindelijk 1 gezonde dochter gekregen, en bij die zwangerschap zei ze vanaf de eerste seconde te hebben gevoeld dat het goed zat. En dat zeggen Lin en Audrey nu dus eigenlijk ook. Dan is dat toch bijzonder, dat dat gevoel sterker is dan de angst voor herhaling. Ik hoop dat ik dat ook mag ervaren mocht het ooit goed gaan.

Sandy, wat een goed idee om lekker de zon op te zoeken. Het postieve van er even helemaal uit zijn is dat je dingen waar je in het dagelijks leven thuis in vast zit even helemaal in ander perspectief kan zien. Misschien lukt het om met een minder zwaar gevoel thuis te komen. Ik hoop het voor je! Spannend dat je weer een poging gaat doen. Knap dat je tijd voor jezelf durfde in te lassen ondanks dat je zoals je zelf schrijft 'ook niet meer de jongste bent'. Ik durf dat niet dus mijn respect!