2 miskramen, zoontje, weer 2 miskramen...

[mielke]

Hallo,
Ik ben nieuw op dit forum. Ik kwam erop en las al vaker de verschillende ervaringen. Ik heb het steeds moeilijker om over mijn situatie te praten met mensen die geen miskraam ( miskramen) gehad hebben. Na 4 miskramen weet ik al wat "de" mensen (zullen) zeggen en het helpt vaak niet vooruit. Bij mensen die het wel al meemaakten, vind ik wel een klankbord. Voor mijn zoontje, kreeg ik 2 miskramen. Dan kwam mijn zoontje die nu pas 2 jaar geworden is. ( en natuurlijk heb ik geluk dat ik al een gezonde flinke kerel heb ! ik besef maar al te goed wat een rijkdom ik al heb) Nu zijn we ongeveer een jaar aan het proberen voor een 2e kindje en ook weer 2 miskramen verder. 4 weken geleden kreeg ik een curettage. Nu is het wachten op de 1e menstruatie. Elke dag ervaar ik hoe moeilijk het geworden is en blijft. Op mijn werk zijn veel collega's zwanger en telkens opnieuw is het voor mij slikken. Ik geef gerust toe ik ik 'jaloers' ben, ik kan er moeilijk mee overweg.
Ik heb ook het gevoel dat ik al 5 jaar bezig ben met zwanger worden of zwanger blijven en gelukkig ook 9 maanden met zwanger zijn. Collega's zitten soms te "klagen" dat ze weinig slaap hadden met hun kindje van nog geen jaar en enkele dagen erna vertellen ze trots dat ze weer zwanger zijn. Ik denk dan "mens, wat zit jij dan toch te klagen..."
Zijn er nog mensen die een situatie vergelijkbaar met de onze hebben ? Ik ben zo bang voor nog een miskraam. Zal het nog lukken ? ....

[MA]

Welkom op 't forum. Ik denk dat ik een gelijkaardig verhaal heb...enkele miskraam, dubbele miskraam, doodgeboorte van Renéetje, enkele miskraam en nu opnieuw 28 weken zwanger (en hopelijk deze keer goeie keer). Ik herken ook wat je schrijft..de jaloezie die je soms voelt, de zin die je hebt om te zeggen dat ze blij mogen zijn met wat ze hebben ipv om te zagen dat ze te weinig geslapen hebben. Het onbegrip van de buitenwereld (zeker mbt doodgeboorte), en de dooddoeners als 'ge weet toch al dat je zwanger kan worden'...Het zwanger worden,zijn en blijven dat je leven begint te beheersen....Heel herkenbaar allemaal.
Dikke knuffel, ik hoop dat je menstruatie snel komt en je dus snel verder kan doen (want dat hielp mij er ook steeds door). Is er trouwens al een reden gevonden ? Liefs, Audrey

[kathleenchris]

Hoi Mielke,

ik besef gewoon dat ik de voorbije jaren nooit meer zal vergeten. Ze hebben ons op een of andere manier getekend. Het zal wel verzwakken, maar toch. Kinderen krijgen is voor sommigen nu eenmaal een heeeeeeeeeeel lang verhaal.
Wel heb ik geleerd dat niet iedere zichtbare gemakkelijke zwangerschap, ook wel een gemakkelijke zwangerschap is/was. Maar gewoon het feit dat het 'opgelost' geraakt is (dus een kindje krijgen), geeft ons soms heel vreemde gevoelens. Jaloezie is zeker een evident gevolg hieraan, alleen moeten we er zelf mee leren omgaan, en dat is niet evident. En dat wordt soms vergeten. Want als je goed opgevoed bent, mag je niet jaloers zijn. ja beuuhh ...
Neen, ik herken heel veel in je gevoelens. En ook ik ben een mama van een 6 jarige kapoen en toch ...

liefs
kathleen

[mielke]

Ik heb woorden tekort om te zeggen wat ik voel als ik lees dat jullie een kindje verloren hebben.

Mijn gynaecoloog stelde mij al voor om eventueel eens te praten met een psycholoog omwille van de miskramen. Ik ben hier niet op ingegaan. Ik heb ook niet echt het gevoel dat ik dat nodige heb. Ivm de reacties van mensen, denk ik dat ik het wel kan plaatsen.Ik weet dat ze het goed bedoelen, ik weet dat iemand die het niet meegemaakt heeft het toch niet tenvolle kan vatten... Ik besef ook een voortdurende tegenstelling tussen weten en voelen. Zoals ik ook al ergens las: ik wil geen gesprek meer over... ik wil gewoon dat ik nog zwanger was of mijn kind kon vasthouden...

Er zijn bij ons verschillende onderzoeken gedaan maar tot nu toe is geen oorzaak gevonden. Als ik mijn mensturatie heb ( hopelijk komt dat algauw....) wil mijn gyné toch eens een hysteroscopie doen.

veel groeten

[kathleenchris]

Mielke,

het gezonde verstand haalt het wel uiteindelijk en ergens kan je alles 'plaatsen', maar kleine domme momenten doen je alles terug naar boven halen en komen er gevoelens bij te pas, die je vroeger niet kende. Niet kennen of wilde kennen, maar die nu soms de bovenhand krijgen.
Knuffel ...
Begrijp je wel hoor. Ik ben ook niet zo'n psycholoog loper, maar ik heb wel eens een heel goed gesprek gehad. M'n man was er ook bij en we leerden elkaar gewoon 'opnieuw' kennen en we hebben geleerd om meer met elkaar te praten. Opgelost is het niet, maar in onze omgang (verdriet bedoel) is er veel veranderd, gelukkig op een positieve manier . En dat heeft me de laatste maanden wel geholpen.

groetjes en veel succes meid !

[Tiny]

Dag Mielke,

jouw verhaal leest een beetje als het mijne. Ook wij hebben 5 zwangerschappen achter de rug : 2 miskramen, een zoontje van 4 jaar nu, een afgebroken zwangerschap en een BBZW... en ja, alle gevoelens die daarbij komen kijken. Ook ik zag de dikke buiken en mama's met kleine baby's op mij af komen. Ik wist met mezelf geen blijf.
Na de buitenbaarmoederlijke ben ik totaal geknakt. Besefte toen dat ik het verlies van ons kindje nooit had verwerkt. Toen heb ik de stap gezet naar een pscvholoog. Ben er uiteindelijk maar 3 keer geweest. Daar heb ik heel wat geleerd over mezelf en hoe mensen verschillend reageren (ik en mijn man). Nu, 2 jaar later, kan ik zeggen dat ik uit dat putje ben gekropen. Soms voel ik me sterker dan ooit tevoren. En onze vlinderkindjes reizen overal met me mee.
Maar moeilijke momenten zullen er altijd blijven..

Wat ik je wou zeggen : luister naar jezelf en gun jezelf de tijd om dit te verwerken. En als je het niet ziet zitten om hier alleen uit te geraken, kan hulp van buitenaf je misschien wel helpen.

Veel sterkte
Tiny