Prille start van de procedure... wie ook?

[wachtertje]

Hey AQtie, welkom hier! 't Is hier echt een fijne plek waar je terecht kan met je vragen, dromen en ergernissen en waar iedereen bereid is om mekaar op weg te helpen.

Het is inderdaad moeilijker om als alleenstaande te adopteren, maar ik denk dat er toch mogelijkheden zijn, hoor. En de meeste adoptiebureaus hebben ook kanaalonderzoeken lopend, dus wie weet zijn er wel meer mogelijkheden tegen dat je jouw geschiktheisvonnis op zak hebt.

Alvast veel succes en een vlotte procedure gewenst! Wij stonden een jaartje geleden op hetzelfde punt als jou (we dienden onze aanvraag in februari 2009 in) en hebben nu ons geschiktheidsvonnis op zak. Dat jaar is echt gevlogen, hoor!

[jeki]

Ik heb een vraagje. Moet je al je levensverhaal geschreven hebben voor je naar de rechtbank gaat of kan je je al gaan aanmelden op de rechtbank en daarna je levensverhaal opsturen?

[dinootje]

Jeki,
van zodra de cursus afgerond is, melden zij (triobla in ons geval) dat aan K&G.
Zelf ga je gewoon naar de JRB om je op de rol te laten zetten. Dit kan vanaf de dag dat je je attest van de voorbereidingscursus in de hand hebt.
Kort daarna krijg je een vragenlijst van K&G. Die moet je invullen en samen met je levensverhaal opsturen naar K&G vóórdat je voor de eerste keer voor de jeugdrechter moet verschijnen. Dit staat allemaal netjes uitgelegd in de brief die je van K&G krijgt bij de vragenlijst.

[DVO pixi]

hey allemaal

welkom aQtie, ik sluit me volledig aan bij wachtertje, tis echt veel leuker om samen te wachten. je kan ook altijd vragen stellen, of eens lekker je hart luchten. Bovendien is het forum een bron van info, want we zitten namelijk allemaal in een andere fase van ons adoptie - avontuur.

Jeki, veel succes met het schrijven van jullie verhaal, eens je eraan begint gaat het heel vlot. Ik las dat van ons nog eens vorige week, en eigenlijk doet het ook wel deugd van alles eens op een rijtje te zetten. je denkt weer terug aan een aantal zaken ,en je relativeert ook vele gebeurtenissen.
Eigenlijk best therapeutisch, zo je levensverhaal opschrijven

[knolletje]

Toevallig waren ik en mijn ventje ook over dat levensverhaal bezig deze middag en we kwamen net tot dezelfde conclusie als Gumi...
Bij mij ging het schrijven ook wel vlot, bij mijn ventje minder maar die is er ook geraakt en is nu wel tevreden met zijn "verhaal"!!
Iedereen zou dat eigenlijk eens moeten doen, het laat je toch wel eens grondig stilstaan bij je eigen leven.

[adoptievleugeltjes]

Dank je wel voor alle adviezen! Heerlijk is het toch, dit forum!

Dan gaan wij morgen maar mailen of faxen naar K&G, hé. Ik vind het wel jammer dat we maar op intake kunnen bij HKM als we het verslag van het openbaar ministerie hebben. Blijkbaar zijn ze daar toch strenger in geworden dan vroeger. Onze substituut-procureur beloofde om het niet te laten liggen, dus nu maar duimen dat hij zijn belofte nakomt!

Bij ons was het verslag op 3 weken al binnen, dus kan rap gaan hoor.
HKM doet dit omdat het dossier toch niet daarvoor kan opgemaakt en verstuurd worden. Dus, ok, het is een beetje beu wachten, maar al bij al valt dat wel mee hoor

[lex]

hallo an,welkom hier.
leuk om nog een antwerpse op het forum te ontmoeten!

[Lie_29]

Levensverhaal? My god, wat nog allemaal? En wat moet een mens zich daarbij voorstellen?

Dat je adoptiekindjes niet zomaar met de eerste de beste nitwit meegeeft, daar kan ik perfect inkomen.
Dat bepaalde info vrij gegeven moet worden ( werk, leeg strafblad, financiele toestand, gezondheid,..) daar kan ik ook nog in meegaan.

Maar een levensverhaal? Hoever gaat dat dan? Een levensverhaal, da's ruim eh... Wat hebben 'zij' er zaken mee wanneer ik voor het eerst zelfstandig naar de wc kon gaan, wie ik ooit een tong draaide, waar ik ooit op bosklassen ging, hoe ik mijn man heb leren kennen etc...

Ik vind het dwangmatige van heel dat adoptieverhaal maar niks...
Vergeef het me, maar ik voel me hier langs alle kanten 'gepakt'. Het is me al niet gegund dat ik op een 'normale' manier mama kan worden en dan moet ik mezelf nog eens ferm gaan bewijzen ook. Bleh.

[Balte]

Hihi Lie, ik heb datzelfde gevoel deze week nog verwoord tegen een "medereiziger" en wij zitten dan al een heel eind verder, nl in de eindeloze en uitzichtloze wachttijd .
Gepakt is wat dat betreft een schoon woord, maar ik denk dat het soms ook tijdelijke gevoelens van frustratie zijn.
Ik ben op dit moment bezig in m'n tweede boek van een Amerikaanse schrijfster, heb eerst "Attaching in adoption" gelezen en ben nu bezig in "Nuturing adoptions" en dan zie je eens te meer dat adoptieouders over heel wat bagage moeten beschikken om hun kindje een zo goed mogelijke toekomst te geven.
IN de tijd van het MA vond ik levensverhaal en vragenlijst eigenlijk totaal niet erg. Op basis van het levensverhaal proberen ze bij het CAW zo goed mogelijk te weten te komen of je genoeg draagkracht heb om een kindje met rugzakje een zo goed mogelijke thuis te geven.

[Balte]

Even op enter gedrukt want mijn scherm begint te flikkeren als het 'schermpje" vol is.
Op de papieren die je krijgt staat uitleg hoe je dat levensverhaal moet aanpakken. Ik weet het niet meer exact maar je moet bepaalde periodes in je leven zo wat beschrijven in de zin van hoe zij je gemaakt hebben tot de mens die je nu bent. Je moet dan aandacht besteden aan het gezin waaruit je komt, aan positieve en negatieve ervaringen in je leven, hoe je je partner hebt leren kennen, hoe je omgaat met de ongewenste kinderloosheid enzo.
Je moet daar je ziel niet blootleggen he, gewoon beschrijven. Hoe duidelijker dat je dat daar doet, hoe gemakkelijker de gesprekken verlopen. Die gaan bij de MA voor een groot stuk over het praktische aspect, nl opvang, omgeving, hoeveel uren je aan je werk besteedt, hoe je vrije tijd zit, of je bedacht hebt in hoeverre een kindje dat gaat veranderen enzo. Psy is dan meer over het gezin waaruit je komt, maar enter

[Balte]

Je moet dan bvb ook beschrijven wat voor een papa/mama je denkt dat je partner gaat zijn en je moet ook (zo was het bij ons toch want zal wel verschillen van plaats tot plaats) een lijstje maken van elkaars positieve en negatieve eigenschappen.
Ik persoonlijk vond die gesprekken eigenlijk heel verrijkend en ik vond het een heel plezierige periode om zo samen met de husbie aan een zelfde doel te "werken".

[adoptievleugeltjes]

Hi Lie
De frustraties zijn begrijpelijk, maar je moet er gewoon door. Probeer er je plezier in te hebben, dat levensverhaal schrijven. Het doet je echt wel nadenken over jezelf.
Blijf het grote plaatje zien: na al deze stappen wacht er een klein pierke op jou in een ver land. En, geef toe, dat geeft je toch een warm gevoel van binnen
Veel succes!!!

[DVO pixi]

hey lie,

Geen nood meid, mijn man en ik zagen er ook een beetje tegen op om vanalle emoties weer te herbeleven bij het opschrijven van ons verhaal, zeker mijn man omdat zijn vader vrij recent is overleden. Maar eigenlijk heeft het een beetje een louterend effect gehad, je schrijft neer wat al lang door je hoofd maalt. Het opschrijven van verdrietige gebeurtenissen in je leven werkt beetje bevrijdend, alsof je de pijn van je wegschrijft, het opschrijven van je kindertijd , je studietijd en hoe je je man leerde kennen vond ik leuk, je denkt terug aan een heleboel fijne dingen.
Kan me wel voorstellen dat je dit nogal ingrijpend vindt, maar de mensen van CAW hebben wel een leiddraad nodig, want moesten we van nul moeten beginnen, dan waren er wel meer dan 4 gesprekken nodig denk ik.
veel succes ermee en gewoon spontaan schrijven

[jeki]

Wat ik moeilijk vind aan het schrijven van dat levensverhaal is wat zet je er allemaal in. Er zijn een paar erge dingen gebeurd bij ons thuis maar dat is allemaal lang geleden, dat heeft niks meer met het nu te maken, ook niet met mijn man. Moet je dat er dan in plaatsen? Ik vind iets niet opschrijven is niet liegen, als ze er zouden achter vragen zou ik het zeggen, maar als je dit allemaal al opschrijft welk een indruk zullen ze al niet hebben van me, zonder dat ik er iets kan aan doen want het was van als ik nog een kind was. Iemand die begrijpt wat ik bedoel?

[wachtertje]

Hé, wat een drukke bedrijvigheid hier! Wij vonden het zelf best wel meevallen, het schrijven van het levensverhaal. Het voordeel is dat je op die manier de gesprekken van het MO wat in de hand hebt, zij gaan immers door op dat verhaal. Ik vond het wel comfortabel om dat al op papier te hebben voor de gesprekken begonnen.

Lie, ik begrijp dat het na de confrontatie met de ongewenste kinderloosheid soms hard is om je zo hard te moeten "bewijzen" om een kindje te mogen adopteren. Maar eens je de cursus achter de rug zal hebben, zal je dit vast wel anders ervaren. Je leert dan toch meer door de ogen van het kindje kijken en je gaat beseffen dat adopteren niet iets is wat je zomaar even doet, maar een heel bewuste keuze moet zijn. Go with the flow, meid. Jullie komen er wel!

Adoptievleugeltjes, bedankt voor de bemoedigende woorden. Nu maar hopen dat ons verslag er ook zo snel aankomt! Ik ga de brievenbus opnieuw stalken!