dikke knuf voor de onderbroken nacht. 't is niet makkelijk hé...
over de 'nieuwe' man.... ook al helpen onze mannen waar ze kunnen, ik vind toch dat we als vrouw meer de taak op ons nemen om voor de kleintjes te zorgen, en dat de mannen dat soms wel onderschatten.
Zo ging ik gisterenavond sporten en liet amber aan het ventje over.
Hij legt amber in haar wiegje en gaat buiten in de tuin werken. Ik leg wat gerief in mijn auto, en amber ligt binnen te huilen. Dus ik ga haar troosten.
Ik zeg dat hij naar binnen moet gaan, want dat ze terug zal wenen, maar nee, meneer wou eerst zijn werkje buiten afmaken.
Dat is het verschil: ik blijf in de buurt voor als ze me nodig heeft, papa gaat eerst zijn eigen werk afmaken en zal dan wel zien of ze hem nodig heeft... is wel een wereld van verschil hé... ik voel me meer gevangen binnen dan hij.
achteraf bleek dus dat ze de hele avond lastig was geweest en zichzelf in slaap heeft gehuild, wat ze bij mij dus nog noooooit gedaan heeft.
Ik zei dus dat ik beter voor haar kan zorgen dan hij, maar ventje was niet akkoord....
tja, verwen ik haar dan als ik bij haar ben? Of verwaarloost ventje haar? of was het gewoon haar dagje niet gisteren?
Moeilijk hé
Loekie,
weer vreselijk tactloos van je ventje. Jij zorgt toch wel het beste voor Yveske, want jij kent hem hé. ieder beebje is anders.
mannen
