Amai zeg sterretje, die schoonmoeder van jou is er wel eentje hoor! By the way, als je ooit een andere babysit zoekt dichtbij, ge weet ons wonen hé
Als ik jullie verhalen over schoonmoeders las, dacht ik altijd: ik heb toch wel geluk met de mijne. Woont dichtbij (2 km), maar komt nooit ongevraagd langs, zelfs niet sinds Seppe geboren is, en moeit zich nergens mee. Tot zaterdag dus. We moesten gaan eten met de hele familie bij mijn ventjes broer. Seppe begint wat te wenen, ik neem hem uit de draagmand en probeer hem eerst op mijn schoot te troosten. Als hij dan niet zou zwijgen, zou ik er wat mee rondgelopen hebben. Komt mijn schoonmoeder ineens dat kind uit mijn armen pakken en zegt: oma zal je wel eens troosten! Ik was perplex! Hoe komt ze erbij dat zij Seppe zal kunnen troosten, terwijl hij haar niet eens kent (ze had hem nog nooit vastgehad, we gaan er wel regelmatig op bezoek, maar meestal slaapt hij dan toch)... Als hij bij de mama onrustig is, zal hij bij haar toch wel zeker onrustig zijn

Nu, ik heb haar laten doen, en was toch wel blij dat het haar niet lukte

Heb dan maar eens naar ventje gekeken, die mijn blik begreep en zei: kzal met hem wel even naar de veranda gaan, daar is het wat rustiger.
Véro.
xx