Oh jammer Wappie dat je niet thuis bent vrijdag. Was wel leuk geweest zo een lekker lang weekend. Maar gelukkig kan je het goedmaken volgende week. Genieten maar dan!
Liefs,
Bokje
Bah! Opnieuw gaan werken
-
Miepje
- Berichten: 101
- Lid geworden op: 19 april 2009, 13:50
hey,
ik wilde nog eventjes reageren op wat je schrijft, mies. Er zijn in de hele pedagogische wetenschappen al verschillende onderzoeken gebeurd over de band moeder-kind en 'deprivatie' en wat nog allemaal meer... Ik heb ze uit allemaal moeten studeren. wat ik er in grote lijnen onthouden heb is, dat het grote extreem van geen enkel sociaal contact zeer nefast is voor de ontwikkeling. maar daar buiten, heb ik geleerd dat het kwestie is van keuzes die je maakt en dat het zowat alle kanten uit kan. Sommige onderzoekers zijn de voordelen van het sociale aspect, andere vinden bewijs voor een unieke moeder-kind band...
Voor mezelf haal ik er uit dat je zelf kiest wat in jouw situatie, met jouw persoonlijkheid en jouw kindje(s) het beste is. Ik denk dat jij gevoelsmatig graag meer bij je kindje zou willen zijn dan nu het geval is. Dat is natuurlijk je goed recht. Maar door zo'n onderzoek aan te halen, impliceer je ergens dat wie gaat werken voltijds niet goed voor z'n kindje zorgt... Dat klopt denk ik niet.
Ik denk dat kindjes gelukkig worden in een situatie waar zijn ouders ook gelukkig zijn. Dat ligt allemaal in het vinden van persoonlijke evenwichten. De ene mama vindt heel veel voldoening in het werk, een andere mama vindt heel veel voldoening in het voortdurend zorgen voor kindjes...
Zoals je hier ergens al las, ik ben nu een half jaar thuis met mijn kindjes. Ik ga oprecht bij zijn van terug te gaan werken. natuurlijk ga ik ze missen, en natuurlijk ga ik mij ook wel eens slechte moeder voelen, die kinderen heel weinig ziet. En toch... het voortdurende thuiszitten geeft mij niet zoveel voldoening. voor de zoveelste keer groentenpap maken en geven... pfff... strijken, poetsen, koken, wassen, ... Ik heb gevoel dat mijn dag gevuld is met allemaal werkjes waar je geen resultaat van ziet... Ik voel mij ook echt aan huis gebonden... Maar ik weet dat dat voor andere mama's anders is en dat zij daar wel kunnen van genieten van de rust, de regelmaat, ...
Tja, het is een kwestie van alles eens op een rijtje te zetten, en ten gronde te bespreken in het gezin hé. Wat dat is wel een voordeel van kinderen krijgen, je moet keuzes maken en dan maak je die best zo bewust mogelijk denk ik.
Enfin, ik hoop dat ik met mijn redenering niemand kwets, mijn zin voor nuances en het goed verwoorden van gedachten gaat niet meer zo vlot. dat wordt nog aanpassen als ik terug ga werken
ik wilde nog eventjes reageren op wat je schrijft, mies. Er zijn in de hele pedagogische wetenschappen al verschillende onderzoeken gebeurd over de band moeder-kind en 'deprivatie' en wat nog allemaal meer... Ik heb ze uit allemaal moeten studeren. wat ik er in grote lijnen onthouden heb is, dat het grote extreem van geen enkel sociaal contact zeer nefast is voor de ontwikkeling. maar daar buiten, heb ik geleerd dat het kwestie is van keuzes die je maakt en dat het zowat alle kanten uit kan. Sommige onderzoekers zijn de voordelen van het sociale aspect, andere vinden bewijs voor een unieke moeder-kind band...
Voor mezelf haal ik er uit dat je zelf kiest wat in jouw situatie, met jouw persoonlijkheid en jouw kindje(s) het beste is. Ik denk dat jij gevoelsmatig graag meer bij je kindje zou willen zijn dan nu het geval is. Dat is natuurlijk je goed recht. Maar door zo'n onderzoek aan te halen, impliceer je ergens dat wie gaat werken voltijds niet goed voor z'n kindje zorgt... Dat klopt denk ik niet.
Ik denk dat kindjes gelukkig worden in een situatie waar zijn ouders ook gelukkig zijn. Dat ligt allemaal in het vinden van persoonlijke evenwichten. De ene mama vindt heel veel voldoening in het werk, een andere mama vindt heel veel voldoening in het voortdurend zorgen voor kindjes...
Zoals je hier ergens al las, ik ben nu een half jaar thuis met mijn kindjes. Ik ga oprecht bij zijn van terug te gaan werken. natuurlijk ga ik ze missen, en natuurlijk ga ik mij ook wel eens slechte moeder voelen, die kinderen heel weinig ziet. En toch... het voortdurende thuiszitten geeft mij niet zoveel voldoening. voor de zoveelste keer groentenpap maken en geven... pfff... strijken, poetsen, koken, wassen, ... Ik heb gevoel dat mijn dag gevuld is met allemaal werkjes waar je geen resultaat van ziet... Ik voel mij ook echt aan huis gebonden... Maar ik weet dat dat voor andere mama's anders is en dat zij daar wel kunnen van genieten van de rust, de regelmaat, ...
Tja, het is een kwestie van alles eens op een rijtje te zetten, en ten gronde te bespreken in het gezin hé. Wat dat is wel een voordeel van kinderen krijgen, je moet keuzes maken en dan maak je die best zo bewust mogelijk denk ik.
Enfin, ik hoop dat ik met mijn redenering niemand kwets, mijn zin voor nuances en het goed verwoorden van gedachten gaat niet meer zo vlot. dat wordt nog aanpassen als ik terug ga werken
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Ik vind dat je het vrij goed verwoort hebt!
't is inderdaad een kwestie van keuzes maken. JE kan dat dan nog heel bewust doen, uiteindelijk weet je niet op voorhand hoe het zal uitdraaien.
Ik ben er zeker mee akkoord dat je voor jezelf een evenwicht moet vinden in je leven en dat het belangrijk is dat je gelukkig kan zijn.
Ermee rekening houdend dat niet iedere dag dezelfde is. Dus je moet het altijd over een grotere lijn bekijken.
Ik vind zelf ook dat je meer voldoening haalt door niet alleen maar met je kindje(s) bezig te zijn.
Ook gaan werken, en tijd maken voor jezelf zorgt voor een beter evenwicht in je leven.
Volgens mij heeft dit ook een positieve impact op je kindje en voelen zij ook aan hoe mama zich voelt...
't is inderdaad een kwestie van keuzes maken. JE kan dat dan nog heel bewust doen, uiteindelijk weet je niet op voorhand hoe het zal uitdraaien.
Ik ben er zeker mee akkoord dat je voor jezelf een evenwicht moet vinden in je leven en dat het belangrijk is dat je gelukkig kan zijn.
Ermee rekening houdend dat niet iedere dag dezelfde is. Dus je moet het altijd over een grotere lijn bekijken.
Ik vind zelf ook dat je meer voldoening haalt door niet alleen maar met je kindje(s) bezig te zijn.
Ook gaan werken, en tijd maken voor jezelf zorgt voor een beter evenwicht in je leven.
Volgens mij heeft dit ook een positieve impact op je kindje en voelen zij ook aan hoe mama zich voelt...
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Idd heel goed verwoord.
Het is voor iedere mama anders. Ik merk dat door hier te lezen en ook in mijn directe omgeving.
Persoonlijk vind ik dat sommige mama's vaak hun kindjes weg doen, ook in de vrije tijd. Ik wil mijn vrije tijd volledig spenderen aan mijn kindje, want ik zie het al zo weinig. Maar betekent dit dat andere moeders die in hun vrije tijd elk weekend hun kindje bij oma en opa laten slapen een slechte moeder zijn? Nee toch. (Natuurlijk moet je ze niet 24u op 24u 7 op 7 weg doen maar jullie snappen me wel). Het is misschien juist voor die kindjes beter dat mama helemaal ontspannen met hen bezig is dan er elk moment van hun vrije tijd gefrustreerd mee omgaan.
Het is dus idd een kwestie van keuzes maken waarbij je je zo goed mogelijk voelt (want een ideaal bestaat jammer genoeg niet).
Liefs,
Bokje
Het is voor iedere mama anders. Ik merk dat door hier te lezen en ook in mijn directe omgeving.
Persoonlijk vind ik dat sommige mama's vaak hun kindjes weg doen, ook in de vrije tijd. Ik wil mijn vrije tijd volledig spenderen aan mijn kindje, want ik zie het al zo weinig. Maar betekent dit dat andere moeders die in hun vrije tijd elk weekend hun kindje bij oma en opa laten slapen een slechte moeder zijn? Nee toch. (Natuurlijk moet je ze niet 24u op 24u 7 op 7 weg doen maar jullie snappen me wel). Het is misschien juist voor die kindjes beter dat mama helemaal ontspannen met hen bezig is dan er elk moment van hun vrije tijd gefrustreerd mee omgaan.
Het is dus idd een kwestie van keuzes maken waarbij je je zo goed mogelijk voelt (want een ideaal bestaat jammer genoeg niet).
Liefs,
Bokje
-
Wappie
- Berichten: 3747
- Lid geworden op: 7 oktober 2008, 9:56
Bokje, onlangs nog een 'discussie' met vriendinnen. Er is begin juli een evenement hier in de regio dat mijn man organiseert samen met de lokale verenigingen. Elk jaar ga ik daarbij helpen, met uitzondering van vorig jaar want was toen net bevallen.
Dit jaar heb ik ernstige twijfels of ik wel wil helpen, volgend weekend trouwt een vriendin dus gaan ze bij mijn ouders slapen, eind juli trouwt mijn zus dus gaan ze bij de schoonouders slapen. Ik wil die dus begin juli niet meer wegdoen en bij hun zijn! Die snappen dat dus NIET!
Te eerste vinden ze dat ik dat niet kan maken tov mijn man (omdat hij organiseert) en ten 2de vinden ze dat ik alles opgeef voor mijn kinderen.
Mijn man vind het absoluut niet erg dat ik niet kom helpen, hij wil alleen niet dat ik mij 'verplicht' voel om thuis te blijven.
Ik HAAT zo'n uitspraken!!!! VERPLICHT thuisblijven
het zijn wel MIJN kinderen hé, ik ben niet liever als bij hun!! En ik heb totaal niet het gevoel dat ik alles opgeef. Maar een voltijdse job combineren met 2kinderen en hun dan in het weekend wegdoen zodat ik mijn ding kan doen?? Nee hoor, dan spendeer ik liever een hele dag met mijn 2schatten
Dit jaar heb ik ernstige twijfels of ik wel wil helpen, volgend weekend trouwt een vriendin dus gaan ze bij mijn ouders slapen, eind juli trouwt mijn zus dus gaan ze bij de schoonouders slapen. Ik wil die dus begin juli niet meer wegdoen en bij hun zijn! Die snappen dat dus NIET!
Te eerste vinden ze dat ik dat niet kan maken tov mijn man (omdat hij organiseert) en ten 2de vinden ze dat ik alles opgeef voor mijn kinderen. Mijn man vind het absoluut niet erg dat ik niet kom helpen, hij wil alleen niet dat ik mij 'verplicht' voel om thuis te blijven.
Ik HAAT zo'n uitspraken!!!! VERPLICHT thuisblijven
het zijn wel MIJN kinderen hé, ik ben niet liever als bij hun!! En ik heb totaal niet het gevoel dat ik alles opgeef. Maar een voltijdse job combineren met 2kinderen en hun dan in het weekend wegdoen zodat ik mijn ding kan doen?? Nee hoor, dan spendeer ik liever een hele dag met mijn 2schatten -
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Ja, dat is moeilijk hé. 't is ook een kwestie van keuzes maken. En een evenwicht vinden.... je moet ook eens plezier kunnen maken (zonder je kindjes) en eens aan jezelf denken. Maar trop is te veel hé.
Ik ken ook een koppel dat 3/4 weekends een babysit voor hun kindjes moet zoeken. Dat vind ik er dus ver over. Ze hebben een groot sociaal leven en kunnen nooit nee zeggen. De man is nooit thuis en de vrouw past in de week altijd op de kindjes, maar wil de weekends dus wel genieten, EN bij haar man zijn... de kindjes kunnen dan niet altijd mee.
Dat zou ik persoonlijk niet kunnen. Ik kan m'n kleintje gewoonweg niet missen, plus wil zelf de opvoeding kunnen controleren... want verschillende oppassers, is verschillende principes hé...
Ik ken ook een koppel dat 3/4 weekends een babysit voor hun kindjes moet zoeken. Dat vind ik er dus ver over. Ze hebben een groot sociaal leven en kunnen nooit nee zeggen. De man is nooit thuis en de vrouw past in de week altijd op de kindjes, maar wil de weekends dus wel genieten, EN bij haar man zijn... de kindjes kunnen dan niet altijd mee.
Dat zou ik persoonlijk niet kunnen. Ik kan m'n kleintje gewoonweg niet missen, plus wil zelf de opvoeding kunnen controleren... want verschillende oppassers, is verschillende principes hé...
-
Wappie
- Berichten: 3747
- Lid geworden op: 7 oktober 2008, 9:56
Ik kan zeker eens genieten van een avondje uit met vriendinnen of met mijn man. Maar er zijn idd grenzen... Ik heb gewoon het gevoel dat ik in mijn vriendenkring de enige ben met dit gevoel. Want zover ik weet doet iedereen nog dezelfde dingen (buitenshuis) als voor ze hun kinderen hadden.
Bij één koppel is het dus effectief zo:
Maandagavond: hij weg
Dinsdagavond: zij weg
Woensdagavond: hij weg
Donderdagavond: zij weg
Weekend: gaan de kinderen (minstens)één keer slapen bij grootouders, of babysit zodat zij eens wat tijd samenhebben.
En als ze dan zeggen dat ze nooit tijd hebben voor mekaar, daar krullen dus mijn tenen van hé.
Bij één koppel is het dus effectief zo:
Maandagavond: hij weg
Dinsdagavond: zij weg
Woensdagavond: hij weg
Donderdagavond: zij weg
Weekend: gaan de kinderen (minstens)één keer slapen bij grootouders, of babysit zodat zij eens wat tijd samenhebben.
En als ze dan zeggen dat ze nooit tijd hebben voor mekaar, daar krullen dus mijn tenen van hé.
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
Wappie schreef:Ik kan zeker eens genieten van een avondje uit met vriendinnen of met mijn man. Maar er zijn idd grenzen... Ik heb gewoon het gevoel dat ik in mijn vriendenkring de enige ben met dit gevoel. Want zover ik weet doet iedereen nog dezelfde dingen (buitenshuis) als voor ze hun kinderen hadden.
Bij één koppel is het dus effectief zo:
Maandagavond: hij weg
Dinsdagavond: zij weg
Woensdagavond: hij weg
Donderdagavond: zij weg
Weekend: gaan de kinderen (minstens)één keer slapen bij grootouders, of babysit zodat zij eens wat tijd samenhebben.
En als ze dan zeggen dat ze nooit tijd hebben voor mekaar, daar krullen dus mijn tenen van hé.
dat is de ideale manier om een relatie stuk te laten lopen,been there, done that
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Miepje, je hebt dat inderdaad heel mooi verwoord.
Het is inderdaad voor iedereen anders. En nee, niet iedereen die fulltime werkt verwaarloost natuurlijk zijn kinderen...
Ik wil hier nu niet al te grote uitspraken doen, maar vandaag toen ik gedaan had met werken bekroop me een gedachte die ongeveer een jaar niet meer in me opgekomen was: nu Meis er is, heb ik iets om naar uit te kijken. Nu keer ik graag terug naar huis. Nu sleep ik me minder door de dag. Nu heb ik een zin gevonden voor mijn leven.
Versta me niet verkeerd, ik was vóór mijn zwangerschap niet depressief ofzo. En de vervulling van mijn kinderwens is zeker niet álles in mijn leven, ik ben er niet door geobsedeerd. Maar de gedachte die ik vóór mijn zwangerschap had, dat ik toch oh zo graag een kindje zou willen hebben en dat mijn leven toch zoveel rijker zou zijn met een kind, die gedachte is dus weldegelijk uitgekomen. Dat heb ik vandaag beseft.
Ik heb niet te oordelen over andere mensen, en ik kan me ook totaal niet verplaatsen in hun gedachtengang, maar ik heb de indruk - en ik zeg "indruk" - dat mensen die zomaar kinderen hebben gekregen alsof het niks was, misschien hun kinderen ietsje minder appreciëren dan ik nu Meis apprecieer. Natuurlijk kan je niet zeggen dat je veel meer houdt van je eigen kind dat ooit ergens iemand anders van zijn kind kan houden. Maar ik merk wel dat andere ouders zich anders gedragen. Dat ze inderdaad hun kinderen om de haverklap wegdoen, dat ze veel vaker gewoon egoïstisch zijn, dat ze graag hun kindje wegdoen naar de creche omdat ze liever op hun werk met hun collega's willen babbelen enzovoort... en dat terwijl ze gewoon normale kinderen hebben. (ik heb ook die gevoelens gehad toen Meis nog in haar huilfase was, maar nu ze zich meer normaal gedraagt heb ik die niet)
Ik ben gewoon zodanig dankbaar dat ik de mama mag zijn van Meis, een gezonde flinke dochter, dat ik mijn verantwoordelijkheid ten opzichte van haar weldegelijk wil opnemen en niet van me wil afschuiven...
Het is inderdaad voor iedereen anders. En nee, niet iedereen die fulltime werkt verwaarloost natuurlijk zijn kinderen...
Ik wil hier nu niet al te grote uitspraken doen, maar vandaag toen ik gedaan had met werken bekroop me een gedachte die ongeveer een jaar niet meer in me opgekomen was: nu Meis er is, heb ik iets om naar uit te kijken. Nu keer ik graag terug naar huis. Nu sleep ik me minder door de dag. Nu heb ik een zin gevonden voor mijn leven.
Versta me niet verkeerd, ik was vóór mijn zwangerschap niet depressief ofzo. En de vervulling van mijn kinderwens is zeker niet álles in mijn leven, ik ben er niet door geobsedeerd. Maar de gedachte die ik vóór mijn zwangerschap had, dat ik toch oh zo graag een kindje zou willen hebben en dat mijn leven toch zoveel rijker zou zijn met een kind, die gedachte is dus weldegelijk uitgekomen. Dat heb ik vandaag beseft.
Ik heb niet te oordelen over andere mensen, en ik kan me ook totaal niet verplaatsen in hun gedachtengang, maar ik heb de indruk - en ik zeg "indruk" - dat mensen die zomaar kinderen hebben gekregen alsof het niks was, misschien hun kinderen ietsje minder appreciëren dan ik nu Meis apprecieer. Natuurlijk kan je niet zeggen dat je veel meer houdt van je eigen kind dat ooit ergens iemand anders van zijn kind kan houden. Maar ik merk wel dat andere ouders zich anders gedragen. Dat ze inderdaad hun kinderen om de haverklap wegdoen, dat ze veel vaker gewoon egoïstisch zijn, dat ze graag hun kindje wegdoen naar de creche omdat ze liever op hun werk met hun collega's willen babbelen enzovoort... en dat terwijl ze gewoon normale kinderen hebben. (ik heb ook die gevoelens gehad toen Meis nog in haar huilfase was, maar nu ze zich meer normaal gedraagt heb ik die niet)
Ik ben gewoon zodanig dankbaar dat ik de mama mag zijn van Meis, een gezonde flinke dochter, dat ik mijn verantwoordelijkheid ten opzichte van haar weldegelijk wil opnemen en niet van me wil afschuiven...
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Oooh Mies wat heb je dat ook mooi gezegd, en ik moet je gelijk geven. Amber geeft ook meer zin aan ons leven, een ander doel, bestemming. Ik voel ook meer levensvreugde nog en heb ook een lichte andere kijk op het leven gekregen!
En wat je zegt over mensen die hun kindjes ietsje makkelijker hebben gekregen dan mij, dat die beetje een andere denkwijze hebben, dat kan ik ook beamen. Dat was tijdens de zwangerschap zelf ook zo hé. Ik denk persoonlijk dat mensen die makkelijk zwanger raken ook ietsie minder 'bang' en overbezorgd waren. Omdat ze niet beseffen wat ze kunnen missen, snap je. Natuurlijk houdt iedereen veel van z'n kinderen, maar ik denk dat het insteekpunt wel anders is. Wij hebben er voor moeten 'knokken en afzien' en zijn mss wel iets bewuster van ons geluk!
En wat je zegt over mensen die hun kindjes ietsje makkelijker hebben gekregen dan mij, dat die beetje een andere denkwijze hebben, dat kan ik ook beamen. Dat was tijdens de zwangerschap zelf ook zo hé. Ik denk persoonlijk dat mensen die makkelijk zwanger raken ook ietsie minder 'bang' en overbezorgd waren. Omdat ze niet beseffen wat ze kunnen missen, snap je. Natuurlijk houdt iedereen veel van z'n kinderen, maar ik denk dat het insteekpunt wel anders is. Wij hebben er voor moeten 'knokken en afzien' en zijn mss wel iets bewuster van ons geluk!
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Bing [Bot] en 10 gasten