Maar Logost toch... de laatste loodjes zijn aan't doorwegen hè!
Heb op het andere topic je verhaal ook gelezen...
Natuurlijk ga jij je kindje graag zien! Denk je dat er veel kindjes ter wereld komen die meer gewenst zijn dan dat van jou?
Wat je familie betreft, je bent je moeder niet, en jij gaat je kind helemaal anders opvoeden, dat zal je zien.
Heb ik ook gemerkt vanaf mijn eerste, volg je gevoel, ook al (en waarschijnlijk) is dat compleet anders dan hoe je moeder het zou doen!
Wat het uiterlijk betreft, ik geef eerlijk toe dat ik bij de oudste ook gedacht heb: wat als dat nu eens een kei lelijk kindje is en iedereen staat daar maar te liegen dat het wél mooi is?
Maar ik had geluk, en had het mooiste kindje van de hele wereld
En dat gaat dat van jou ook zijn!
En 3k450 is een heel mooi gemiddelde hoor, stel dat hij/zij er nog een beetje boven zit, dan heb je echt nog wel een schattig klein frummeltje!
Je moet ook denken: hoe meer reserves hij heeft, hoe gemakkelijker zijn start zal zijn!
De stress is er nu gewoon even aan't inschieten, probeer dat niet krampachtig te vermijden, maar tegen dat je gaat bevallen zal je wel kalmeren. Je hebt een supervriendelijke vervanggyne, je zit mooi op schema, bent al een beetje aan't verweken, dat komt allemaal in orde!
'k Wou dat ik hier hetzelfde kon zeggen
Ben sinds woensdag weer zwaar op de sukkel met mijn maag, hou niks meer binnen, kan niet slapen, en ik begin mij echt zorgen te maken over Josje.
Zelfs een slokje water komt eruit, ik voel me zo slap als een schotelvod, ben echt weer zo misselijk als in't begin. En natuurlijk voel ik dan ook veel minder beweging. Niet dat ik niks meer voel, maar toch echt een pak minder. Als ik voor de spiegel sta, schrik ik van mezelf, want hoewel ik altijd een vrij stevige brok geweest ben, zie ik nu hoe langer hoe meer dunne beentjes, dunne armpjes, een afgetrokken gezicht, een dun lijf met een bolleke erop. En dat bolleke is precies wat mij zorgen baart. Ben vannacht (vier keer moeten opstaan om over te geven) maar wat beginnen rondlopen en eens in mijn moederboekje gaan kijken. En wat zag ik? Dat bij de drie laatste controles de fundushoogte van mijn buik hetzelfde gebleven is...
Mijn gyne is niet echt te vinden voor zware medicatie op het einde van de zwangerschap, en die raadt aan om gewoon te proberen om kleine hapjes te eten per keer, niks te forceren en goed op te volgen. Maar ik ben dinsdag 37 weken zwanger en sta nog altijd niet terug op mijn begingewicht. Nu zit ik met het vreselijke dilemma dat ik niet wil ingeleid worden, zeker nu nog niet. Maar als ik naar de gyne bel en zeg dat ik het niet meer trek, gaat die misschien wel voorstellen om binnen te komen voor het nog erger wordt. Langs de andere kant, wil ik haar graag zo lang mogelijk laten zitten om gewicht bij te komen, want mijn buik is wel de beste couveuse hè!
Pfff, hopelijk hou ik het nog vol tot maandag, dan moet ik weer op controle. Dinsdag zit ik dan aan 37 weken, maar ze is zowieso maar een lichtgewichtje geschat, op 34 weken zat ik op 2kg, dus ik denk niet dat we op 37 weken aan 3kg geraken...
Genoeg depri geweest, ik sleep mezelf de douche onder!