wat een indruk moet dit niet bij jullie nagelaten hebben? En is je kleine ventje nu ok? ik zou toch ook wel eens goed vragen wat er was gebeurd...
Geboorteverhalen
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Woow Lie, ik moet zeggen, je had me nieuwsgierig gemaakt naar je verhaal, maar dit is idd pure horror, het idee dat jij en/of je zoon het bijna niet gehaald hebben... Brrrr!
Ik hoop dat jullie deze toch wel traumatische ervaring ooit een plaats kunnen geven, want ik kan me voorstellen dat het lang blijft nazinderen...
Maar gelukkig is alles goed gekomen met jullie flinke zoon, en ik hoop dan ook uit de grond van m'n hart dat jullie er volop kunnen van genieten!!! Nog eens dikke proficiat!
Brrrr! Ik hoop dat jullie deze toch wel traumatische ervaring ooit een plaats kunnen geven, want ik kan me voorstellen dat het lang blijft nazinderen...
Maar gelukkig is alles goed gekomen met jullie flinke zoon, en ik hoop dan ook uit de grond van m'n hart dat jullie er volop kunnen van genieten!!! Nog eens dikke proficiat!
-
Fien83
- Berichten: 1627
- Lid geworden op: 3 september 2009, 12:01
Mies en Lie een hele dikke proficiat met jullie zoontjes! Wat een verhaal Lie... Hopelijk krijg je bij je nacontrole de antwoorden die je verdient hé want je hebt het recht om te weten wat er precies fout gegaan is. Blij dat alles uiteindelijk goed gekomen is voor jou en je kleintje want voor je man en jou moeten het heel onzekere en angstige momenten geweest zijn. En nu... volop genieten van elkaar want dit nemen ze je niet meer af!
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
mies,
klinkt als een heerlijke bevalling! geniet van je roze wolkjes en je nieuwe complete gezinnetje hé
Lie, amai, da's idd een horrorbevalling. zoals je ze liever niet zou meemaken, en al helemaal geen 2x!
'k vind het geen uitleg van de gyn 'dat je liever niet wil weten wat er fout liep'. is ie dan zelf in de fout geweest of niet?
't doet er achteraf niet meer toe, maar ik vind wel dat je recht hebt op een uitleg
gelukkig is alles met jullie goedgekomen, maar het heeft een diepe indruk nagelaten.
Mijn eigen gyn heeft ook fouten gemaakt.
drie dagen voor de geboorte van A ging ik op controle en ik kloeg dat ik me echt ziek voelde. gyn (een prof!!) lachte dat weg en zei dat het 'kwaaltjes' waren.
terwijl ik dus pre-eclampsie had en dus ben bevallen met een zw-vergiftiging en daardoor zelf bijna in stuipen ben gegaan, hele slechte bloedwaarden en dergelijke had en dus ook effe op intensive care heb doorgebracht
gyn heeft zich daar nooit voor verontschuldigd en nooit echt gezegd dat hij iets over het hoofd zag. mompelde enkel iets dat hij het niet had zien aankomen.
geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht die gyn een 2e keer te nemen.
enfin, de 2e keer (met supertoffe gyn) is alles vele vlotter verlopen.
ben nu alweer a t dromen van een 3e
klinkt als een heerlijke bevalling! geniet van je roze wolkjes en je nieuwe complete gezinnetje hé
Lie, amai, da's idd een horrorbevalling. zoals je ze liever niet zou meemaken, en al helemaal geen 2x!
'k vind het geen uitleg van de gyn 'dat je liever niet wil weten wat er fout liep'. is ie dan zelf in de fout geweest of niet?
't doet er achteraf niet meer toe, maar ik vind wel dat je recht hebt op een uitleg
gelukkig is alles met jullie goedgekomen, maar het heeft een diepe indruk nagelaten.
Mijn eigen gyn heeft ook fouten gemaakt.
drie dagen voor de geboorte van A ging ik op controle en ik kloeg dat ik me echt ziek voelde. gyn (een prof!!) lachte dat weg en zei dat het 'kwaaltjes' waren.
terwijl ik dus pre-eclampsie had en dus ben bevallen met een zw-vergiftiging en daardoor zelf bijna in stuipen ben gegaan, hele slechte bloedwaarden en dergelijke had en dus ook effe op intensive care heb doorgebracht
gyn heeft zich daar nooit voor verontschuldigd en nooit echt gezegd dat hij iets over het hoofd zag. mompelde enkel iets dat hij het niet had zien aankomen.
geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht die gyn een 2e keer te nemen.
enfin, de 2e keer (met supertoffe gyn) is alles vele vlotter verlopen.
ben nu alweer a t dromen van een 3e
-
Lie_29
- Berichten: 1063
- Lid geworden op: 12 januari 2009, 23:18
Nee nee, de gyn wou me wel uitleggen wat er gebeurd was, maar IK wou het toen liever niet weten.
Er zijn er veel die vragen of ik niet kwaad ben op mijn gyn, maar neen, dat ben ik niet.
Hij heeft me de afgelopen 6 jaar goed begeleid, heeft me altijd overal tussen gelaten voor echo's en bloedafnames, heeft meegeleefd met ons en heeft -toen het fout dreigde te lopen- de juiste beslissing genomen voor de baby en mij.
Enige wat ik me afvraag is waarom ze de mensen geen echo's meer geven na week 36. Mijn baby werd geschat op 3,6 kilo en woog uiteindelijk bijna 4,4.
Ik kreeg zo'n grote baby er echt niet uit
Dat was misschien toch te vermijden?
De gyn heeft me wel gegarandeerd dat er niks beschadigd is en dat ik zeker nog een keer zwanger mag worden en bevallen, maar dat het volgende keer sowieso een keizersnede op 37 weken zal worden.
Ik zou het echt wel nog eens durven, ik ga ervan uit dat ik dit geen 2de keer zal moeten meemaken, maar mijn man heeft zoveel angsten doorstaan: die ziet dit geen 2de keer zitten.
Er zijn er veel die vragen of ik niet kwaad ben op mijn gyn, maar neen, dat ben ik niet.
Hij heeft me de afgelopen 6 jaar goed begeleid, heeft me altijd overal tussen gelaten voor echo's en bloedafnames, heeft meegeleefd met ons en heeft -toen het fout dreigde te lopen- de juiste beslissing genomen voor de baby en mij.
Enige wat ik me afvraag is waarom ze de mensen geen echo's meer geven na week 36. Mijn baby werd geschat op 3,6 kilo en woog uiteindelijk bijna 4,4.
Ik kreeg zo'n grote baby er echt niet uit
Dat was misschien toch te vermijden?
De gyn heeft me wel gegarandeerd dat er niks beschadigd is en dat ik zeker nog een keer zwanger mag worden en bevallen, maar dat het volgende keer sowieso een keizersnede op 37 weken zal worden.
Ik zou het echt wel nog eens durven, ik ga ervan uit dat ik dit geen 2de keer zal moeten meemaken, maar mijn man heeft zoveel angsten doorstaan: die ziet dit geen 2de keer zitten.
-
elie
- Berichten: 464
- Lid geworden op: 3 augustus 2010, 16:54
-
Yago
- Berichten: 1145
- Lid geworden op: 7 mei 2010, 17:35
Lie, ik kan mij voorstellen dat je man hééééél bang geweest is, denk dat hij het eerst nog wat moet verwerken tot hij misschien nog over een tweede wil nadenken...
hier ook gewoon echo's tot het einde van de zwangerschap, heb er nog één gehad twee dagen voor ik beviel en het gewicht klopte exact
hier ook gewoon echo's tot het einde van de zwangerschap, heb er nog één gehad twee dagen voor ik beviel en het gewicht klopte exact
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
bij mijn eerste zwangerschap hebben ze ook amper of nooit gemeten, en al zeker niet meer na de zes maand. prof-gyn vond dat niet nodig en deed enkel af en toe een snelle echo omdat ik er zo hard naar zeurde!
bij tweede zwangerschap iets meer gemeten en gewichtje geschat, maar weet niet meer of ze dat op t einde nog deed....
t waren dan ook twee lichtgewichtjes
en deed enkel af en toe een snelle echo omdat ik er zo hard naar zeurde!bij tweede zwangerschap iets meer gemeten en gewichtje geschat, maar weet niet meer of ze dat op t einde nog deed....
t waren dan ook twee lichtgewichtjes
-
Kimzie
- Berichten: 843
- Lid geworden op: 28 september 2009, 17:36
Mies, proficiat! Ik hoop dat dit nu toch ook een 'perfect gezinnetje' is zo met vier!
Lie, wat een verhaal! Ik heb het hier met tranen in mijn ogen gelezen. Het trekt een beetje op de bevalling van mijn moeder, maar daar was geen tijd meer voor een keizersnede en heeft de gyn mijn zus met de 'blote hand' gehaald. Mijn zus kwam wel veel te vroeg, dus was nog een lichtgewichtje, maar ook bij haar brokkelde de placenta af. Zij mocht achteraf geen kinderen meer krijgen.
Ik begrijp dat je man een tweede nu nog even niet ziet zitten. Ik denk dat hij even tijd moet krijgen om te verwerken, maar dan zal er wel weer een kriebeltje komen.
En nu: genieten hé! Dit kleine wondertje heb je dubbel en dik verdiend!
Lie, wat een verhaal! Ik heb het hier met tranen in mijn ogen gelezen. Het trekt een beetje op de bevalling van mijn moeder, maar daar was geen tijd meer voor een keizersnede en heeft de gyn mijn zus met de 'blote hand' gehaald. Mijn zus kwam wel veel te vroeg, dus was nog een lichtgewichtje, maar ook bij haar brokkelde de placenta af. Zij mocht achteraf geen kinderen meer krijgen.
Ik begrijp dat je man een tweede nu nog even niet ziet zitten. Ik denk dat hij even tijd moet krijgen om te verwerken, maar dan zal er wel weer een kriebeltje komen.
En nu: genieten hé! Dit kleine wondertje heb je dubbel en dik verdiend!
-
Vi
- Berichten: 707
- Lid geworden op: 5 november 2010, 11:51
Mies en Lie, proficiat met de geboorte van jullie zoontjes.
Lie, zoals anderen hier al gezegd hebben, lijkt jouw bevalling inderdaad op een horror en chapeau dat je het reeds kunt vertellen.
Mijn zoontjes zijn vorig jaar in augustus geboren maar tot op vandaag is het me nog niet gelukt om erover te praten hier op dvo. En net ben ik weer in tranen uitgebarsten dus heb ik blijkbaar nog steeds niet verwerkt. Daarom dat ik mijn verhaal toch maar eens neerschrijf in de hoop dat het me helpt alles een plaatsje te geven. Maar hopelijk schrik degene die nog moeten bevallen geen angst aan.
Op 23 augustus zou ik op 38 weken zwangerschap ingeleid worden. Alleen heeft mijn ene zoontje daar anders over beslist en wou hij er 1 dag vroeger al uit komen. Op 22 augustus stond ik ’s morgens rond 6u op om naar het toilet te gaan en stelde vast dat ik wat vocht verloor. Ik twijfelde een beetje of het urine was dat ik verloor of vruchtwater. Maar omdat het warm aanvoelde en nu en dan kleine kwakjes waren dacht ik toch aan vruchtwater en heb ik het ziekenhuis opgebeld om te vragen wat te doen. Het beste was afkomen zeiden ze zodat ze het konden controleren. Zoals ik dus dacht was het inderdaad vruchtwater dat ik verloor en moest ik dus in het ziekenhuis blijven.
Pas tegen de middag begon er wat weeënactiviteit te komen maar het was nog heel miniem. Ik had die moment ook nog maar 1cm ontsluiting. Ondertussen werden regelmatig de hartslagen van beide baby’tjes gecontroleerd waarbij ik soms in de meest onmogelijke posities moest liggen omdat ze de hartslag van het tweede baby’tje zo moeilijk konden registreren.
Rond 16u werden de weeën heviger en pijnlijker en rond 20u werden ze ondraaglijk. Mijn man was net even naar huis vertrokken om wat te gaan slapen en ook omdat ze zeiden dat het nog wel een tijdje kon duren. Ik had nog maar een 4-tal cm opening. Dus rond 20u had ik wel gevraagd of ik al een epidurale kon krijgen en dat was zeker geen probleem. Alleen heb ik nog moeten wachten tot 23u30 totdat de anesthesist daar eindelijk was. Ondertussen moest ik constant in de meest vervelende posities liggen om de hartslag van mijn 2e prutske te kunnen registreren. De epidurale bracht ook maar weinig soelaas. Ik bleef mijn weeën voelen maar ik voelde wel dat mijn bovenbenen verdoofd waren?! De ganse nacht heb ik niet kunnen slapen van de pijn en bleef ik herhalen dat die verdoving niet werkte maar de vroedvrouw zei dat ik maar wat op mijn tanden moest bijten. Ze konden niet meer verdoving meer geven en ik ging zo moeten bevallen van mijn tweeling.
Tegen 8u ’s morgens (mijn man was al terug) had ik dan 8 cm opening en een uurtje later zat ik op 9,5cm. Tegen de nieuwe vroedvrouw die dan was toegekomen, had ik dan nog eens gezegd dat ik de verdoving niet voelde waarop ze nog eens gebeld had naar de anesthesist en ze nog eens mocht bijspuiten. Maar terug geen verbetering. De weeën volgden elkaar ook sneller op en omdat ik al op die 9,5 cm zat, werd ik verhuisd naar het verloskwartier gebracht. Daar heeft de vroedvrouw voor de eerste keer vastgesteld dat mijn epidurale los was dus dat dat waarschijnlijk de reden was dat het niet werkte. Opnieuw werd er naar een anesthesist gebeld en dan is er iemand afgekomen, hebben ze de epidurale wat vastgehecht en mochten ze nog eens bijspuiten zonder resultaat.
De gyné was ondertussen ook al langsgekomen. Ik was blij haar te zien want normaal zou ze er niet zijn omdat haar papa net gestorven was. Van haar heb ik ook de eerste keer vernomen dat het onderste baby’tje een sterrekijkertje was. Dus ik moest mij dan op mijn zij gaan leggen in de hoop dat hij nog zou draaien. Ook moesten ze bijstimuleren om die laatste halve cm ontsluiting te bekomen en om de weeën nog heviger te maken om te kunnen persen. Ondertussen bleef die verdoving niet werken maar er werd door de anesthesisten geen gehoor gegeven aan de vroedvrouw die belde. Uiteindelijk heeft mijn gyné zelf naar gebeld en gezegd dat er onmiddellijk iemand moest komen kijken, dat ik geen weg kon van de pijn. We waren ondertussen al 23 augustus 10u in de voormiddag. Het was weer een andere anesthesist en die zei meteen dat hij heel goed kon begrijpen dat ik pijn had want dat mijn epidurale verkeerd zat. Hij heeft ze dan opnieuw gestoken en na een kleine 10 minuten was ik eindelijk pijnvrij maar ook ontzettend moe en viel dus in slaap op de verlostafel. Omdat er geen verandering in mijn situatie kwam, heeft mijn gyné beslist dat het welletjes was geweest en hebben ze beslist om mijn zoontjes met een keizersnede geboren te laten worden. Ze zijn om 11u51 en 11u52 ter wereld gekomen, gezond en wel en kregen elk meteen een 10 op 10 op de apgarscore. Nadat ik dichtgenaaid was en wat bekomen, mochten we allemaal naar de kamer.
Ik had wel enorm veel bloed verloren en moest bloed bijkrijgen en na een paar dagen kreeg ik ook nog baxters met ijzer.
Nu lijkt mijn bevallingsverhaal misschien nog wel mee te vallen voor sommigen maar de horror is er hier de 5e dag na de bevalling gekomen. Toen is mijn linker evenwichtsorgaan uitgevallen en was mijn leven één grote draaitol. Ik kon niet meer op mijn benen staan, laat staan wandelen. Al mijn eten vloog er meteen weer uit omdat mijn maag draaide van mijn evenwicht dat niet meer werkte. En het ergste van allemaal, ik kon mijn zoontjes niet vastnemen noch verzorgen. Na 2 weken ben ik met ziekenvervoer naar huis gebracht omdat ik niet lang recht kon zitten van de draaiingen. En de eerste 4 maanden van mijn zoontjes hun prille leven heb ik de verzorging moeten overlaten aan anderen. Hun eerste flesje, eerste verluiering, eerste badje maar ook het tweede, derde,… heb ik allemaal moeten missen. En vooral dit heeft een diepe wonde bij me achtergelaten. Moeten toekijken hoe andere mensen je kindjes verzorgen en troosten als ze wenen omdat je zelf aan het bed gekluisterd bent. Het is iets wat ik niemand toewens. 7 jaar had ik naar dit moment verlangd en het werd me ontnomen en het doet nog steeds pijn als ik eraan terugdenk.
Gelukkig ben ik nu bijna volledig hersteld alhoewel mijn evenwicht nooit meer 100% in orde zal komen. Sedert een kleine 2 maanden kan ik ook terug autorijden en ben ik dus niet langer afhankelijk van anderen.
Wat de oorzaak was van mijn ellende zal ik waarschijnlijk nooit weten. Iedereen in het ziekenhuis, gyneacologen, neuroloog, oorarts, verpleegsters en vroedvrouwen zeiden allemaal hetzelfde, nl. we hebben dit nog nooit meegemaakt.
Volgens de controlearts van de ziekenbond is het door mijn epidurale verdoving maar zeker zal ik het nooit zijn.
Sorry voor mijn langdradig verhaal maar het moest er nu toch eens uit.
Lie, zoals anderen hier al gezegd hebben, lijkt jouw bevalling inderdaad op een horror en chapeau dat je het reeds kunt vertellen.
Mijn zoontjes zijn vorig jaar in augustus geboren maar tot op vandaag is het me nog niet gelukt om erover te praten hier op dvo. En net ben ik weer in tranen uitgebarsten dus heb ik blijkbaar nog steeds niet verwerkt. Daarom dat ik mijn verhaal toch maar eens neerschrijf in de hoop dat het me helpt alles een plaatsje te geven. Maar hopelijk schrik degene die nog moeten bevallen geen angst aan.
Op 23 augustus zou ik op 38 weken zwangerschap ingeleid worden. Alleen heeft mijn ene zoontje daar anders over beslist en wou hij er 1 dag vroeger al uit komen. Op 22 augustus stond ik ’s morgens rond 6u op om naar het toilet te gaan en stelde vast dat ik wat vocht verloor. Ik twijfelde een beetje of het urine was dat ik verloor of vruchtwater. Maar omdat het warm aanvoelde en nu en dan kleine kwakjes waren dacht ik toch aan vruchtwater en heb ik het ziekenhuis opgebeld om te vragen wat te doen. Het beste was afkomen zeiden ze zodat ze het konden controleren. Zoals ik dus dacht was het inderdaad vruchtwater dat ik verloor en moest ik dus in het ziekenhuis blijven.
Pas tegen de middag begon er wat weeënactiviteit te komen maar het was nog heel miniem. Ik had die moment ook nog maar 1cm ontsluiting. Ondertussen werden regelmatig de hartslagen van beide baby’tjes gecontroleerd waarbij ik soms in de meest onmogelijke posities moest liggen omdat ze de hartslag van het tweede baby’tje zo moeilijk konden registreren.
Rond 16u werden de weeën heviger en pijnlijker en rond 20u werden ze ondraaglijk. Mijn man was net even naar huis vertrokken om wat te gaan slapen en ook omdat ze zeiden dat het nog wel een tijdje kon duren. Ik had nog maar een 4-tal cm opening. Dus rond 20u had ik wel gevraagd of ik al een epidurale kon krijgen en dat was zeker geen probleem. Alleen heb ik nog moeten wachten tot 23u30 totdat de anesthesist daar eindelijk was. Ondertussen moest ik constant in de meest vervelende posities liggen om de hartslag van mijn 2e prutske te kunnen registreren. De epidurale bracht ook maar weinig soelaas. Ik bleef mijn weeën voelen maar ik voelde wel dat mijn bovenbenen verdoofd waren?! De ganse nacht heb ik niet kunnen slapen van de pijn en bleef ik herhalen dat die verdoving niet werkte maar de vroedvrouw zei dat ik maar wat op mijn tanden moest bijten. Ze konden niet meer verdoving meer geven en ik ging zo moeten bevallen van mijn tweeling.
Tegen 8u ’s morgens (mijn man was al terug) had ik dan 8 cm opening en een uurtje later zat ik op 9,5cm. Tegen de nieuwe vroedvrouw die dan was toegekomen, had ik dan nog eens gezegd dat ik de verdoving niet voelde waarop ze nog eens gebeld had naar de anesthesist en ze nog eens mocht bijspuiten. Maar terug geen verbetering. De weeën volgden elkaar ook sneller op en omdat ik al op die 9,5 cm zat, werd ik verhuisd naar het verloskwartier gebracht. Daar heeft de vroedvrouw voor de eerste keer vastgesteld dat mijn epidurale los was dus dat dat waarschijnlijk de reden was dat het niet werkte. Opnieuw werd er naar een anesthesist gebeld en dan is er iemand afgekomen, hebben ze de epidurale wat vastgehecht en mochten ze nog eens bijspuiten zonder resultaat.
De gyné was ondertussen ook al langsgekomen. Ik was blij haar te zien want normaal zou ze er niet zijn omdat haar papa net gestorven was. Van haar heb ik ook de eerste keer vernomen dat het onderste baby’tje een sterrekijkertje was. Dus ik moest mij dan op mijn zij gaan leggen in de hoop dat hij nog zou draaien. Ook moesten ze bijstimuleren om die laatste halve cm ontsluiting te bekomen en om de weeën nog heviger te maken om te kunnen persen. Ondertussen bleef die verdoving niet werken maar er werd door de anesthesisten geen gehoor gegeven aan de vroedvrouw die belde. Uiteindelijk heeft mijn gyné zelf naar gebeld en gezegd dat er onmiddellijk iemand moest komen kijken, dat ik geen weg kon van de pijn. We waren ondertussen al 23 augustus 10u in de voormiddag. Het was weer een andere anesthesist en die zei meteen dat hij heel goed kon begrijpen dat ik pijn had want dat mijn epidurale verkeerd zat. Hij heeft ze dan opnieuw gestoken en na een kleine 10 minuten was ik eindelijk pijnvrij maar ook ontzettend moe en viel dus in slaap op de verlostafel. Omdat er geen verandering in mijn situatie kwam, heeft mijn gyné beslist dat het welletjes was geweest en hebben ze beslist om mijn zoontjes met een keizersnede geboren te laten worden. Ze zijn om 11u51 en 11u52 ter wereld gekomen, gezond en wel en kregen elk meteen een 10 op 10 op de apgarscore. Nadat ik dichtgenaaid was en wat bekomen, mochten we allemaal naar de kamer.
Ik had wel enorm veel bloed verloren en moest bloed bijkrijgen en na een paar dagen kreeg ik ook nog baxters met ijzer.
Nu lijkt mijn bevallingsverhaal misschien nog wel mee te vallen voor sommigen maar de horror is er hier de 5e dag na de bevalling gekomen. Toen is mijn linker evenwichtsorgaan uitgevallen en was mijn leven één grote draaitol. Ik kon niet meer op mijn benen staan, laat staan wandelen. Al mijn eten vloog er meteen weer uit omdat mijn maag draaide van mijn evenwicht dat niet meer werkte. En het ergste van allemaal, ik kon mijn zoontjes niet vastnemen noch verzorgen. Na 2 weken ben ik met ziekenvervoer naar huis gebracht omdat ik niet lang recht kon zitten van de draaiingen. En de eerste 4 maanden van mijn zoontjes hun prille leven heb ik de verzorging moeten overlaten aan anderen. Hun eerste flesje, eerste verluiering, eerste badje maar ook het tweede, derde,… heb ik allemaal moeten missen. En vooral dit heeft een diepe wonde bij me achtergelaten. Moeten toekijken hoe andere mensen je kindjes verzorgen en troosten als ze wenen omdat je zelf aan het bed gekluisterd bent. Het is iets wat ik niemand toewens. 7 jaar had ik naar dit moment verlangd en het werd me ontnomen en het doet nog steeds pijn als ik eraan terugdenk.
Gelukkig ben ik nu bijna volledig hersteld alhoewel mijn evenwicht nooit meer 100% in orde zal komen. Sedert een kleine 2 maanden kan ik ook terug autorijden en ben ik dus niet langer afhankelijk van anderen.
Wat de oorzaak was van mijn ellende zal ik waarschijnlijk nooit weten. Iedereen in het ziekenhuis, gyneacologen, neuroloog, oorarts, verpleegsters en vroedvrouwen zeiden allemaal hetzelfde, nl. we hebben dit nog nooit meegemaakt.
Volgens de controlearts van de ziekenbond is het door mijn epidurale verdoving maar zeker zal ik het nooit zijn.
Sorry voor mijn langdradig verhaal maar het moest er nu toch eens uit.
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Vi, ik herinner me jouw verhaal van je evenwichtsorgaan
en ik krijg er ook tranen van in mijn ogen.
niet zelf voor je kindje(s) kunnen zorgen is al heel erg, zeker na alle miserie die we er voor doormaakten.
en dat jij dan zo lang alles aan anderen moest overlaten is idd een groot trauma! dikke knuf daarvoor!
en ik krijg er ook tranen van in mijn ogen.
niet zelf voor je kindje(s) kunnen zorgen is al heel erg, zeker na alle miserie die we er voor doormaakten.
en dat jij dan zo lang alles aan anderen moest overlaten is idd een groot trauma! dikke knuf daarvoor!
-
mindyke
- Berichten: 3760
- Lid geworden op: 21 maart 2010, 12:44
-
pelkie
- Berichten: 1927
- Lid geworden op: 15 oktober 2007, 9:49
Jiepie voor Mies en Lie!
Lie: ook al hadden ze geweten dat je kindje 4,4 kg weegt, dan nog betekent dat niet dat dat iets te maken heeft met je moeilijke bevalling. Sommige vrouwen persen dat er vlot uit (mijn zus zonder epidurale en ze vind dat bevallen niet pijn doet) en sommige vrouwen krijgen een baby van 3 kg er niet uit. Bovendien is het gewicht ook op 38 weken niet goed te schatten met echo. Ze nemen enkel gemiddelden op basis van beenlengte en hoofdomtrek.
Dat je placenta scheurt is nu eenmaal iets dat kan gebeuren. Gelukkig woon je in belgie en niet in afrika. Misschien heeft die ene extra tablet ermee te maken, dat kan wel.
Lie: ook al hadden ze geweten dat je kindje 4,4 kg weegt, dan nog betekent dat niet dat dat iets te maken heeft met je moeilijke bevalling. Sommige vrouwen persen dat er vlot uit (mijn zus zonder epidurale en ze vind dat bevallen niet pijn doet) en sommige vrouwen krijgen een baby van 3 kg er niet uit. Bovendien is het gewicht ook op 38 weken niet goed te schatten met echo. Ze nemen enkel gemiddelden op basis van beenlengte en hoofdomtrek.
Dat je placenta scheurt is nu eenmaal iets dat kan gebeuren. Gelukkig woon je in belgie en niet in afrika. Misschien heeft die ene extra tablet ermee te maken, dat kan wel.
-
jette
- Berichten: 351
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 9:23
Lie ... en Vi ...
Heb de tranen in mijn ogen.
Wat een verhaal, ben er echt ni goe van!
Wat er toch allemaal kan fout lopen en is het dan de schuld van andere of niet ??? Wie weet het...
Hoe ik mij nu nog voel na de bevalling, het heeft zo ne diepe indruk achter gelaten wat moet dit dan bij jullie zijn.
Het is zeker moeilijk om dit een plaats te geven, doet wel deugd om er over te kunnen babbelen.
Wat wel moeilijk is vind ik , kan zelf nog moeilijk vertellen over de geboorte tegen over de mensen.
Het belangrijkste is jij en je partner.
Jullie wondertjes zijn dubbel en dik verdiend , geniet er nu zoveel mogelijk van !!!!!!!!!!!!!
Dikke dikke knuf
Heb de tranen in mijn ogen.
Wat een verhaal, ben er echt ni goe van!
Wat er toch allemaal kan fout lopen en is het dan de schuld van andere of niet ??? Wie weet het...
Hoe ik mij nu nog voel na de bevalling, het heeft zo ne diepe indruk achter gelaten wat moet dit dan bij jullie zijn.
Het is zeker moeilijk om dit een plaats te geven, doet wel deugd om er over te kunnen babbelen.
Wat wel moeilijk is vind ik , kan zelf nog moeilijk vertellen over de geboorte tegen over de mensen.
Het belangrijkste is jij en je partner.
Jullie wondertjes zijn dubbel en dik verdiend , geniet er nu zoveel mogelijk van !!!!!!!!!!!!!
Dikke dikke knuf
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten